Kijk TV voor weinig - https://tvpiraat.nl Box met LiveTV en videoclub v.a.125,-
Er zijn weinig plaatsen moeilijker te bereiken in deze wereld...
maar nergens is het lastiger om te leven.
De gemiddelde temperatuur hier is 15 graden onder nul.
Als de zon niet schijnt.
Het is niet altijd zo geweest. Antartica was ooit tropisch...
dicht bebost en vol leven.
Maar toen dreef het continent naar het zuiden, en toen het klaar was...
was het bos vervangen door een nieuwe grondlaag: Ijs.
Alle voormalige bewoners stierven of vertrokken lang geleden.
Nou, bijna allemaal.
De legende vertelt dat één geslacht achter bleef.
Misschien dachten ze dat de weersverandering tijdelijk was...
of ze waren gewoon eigenwijs.
Hoe dan ook, deze dappere wezens weigerden te vertrekken.
Al miljoenen jaren voelen zij zich thuis op de donkerste, droogste, winderigste...
en koudste continent op aarde.
En dat deden ze vrijwel alleen.
Dit is dus een soort overlevingsverhaal, over leven en dood.
Maar het is meer dan dat.
Dit is een verhaal over liefde.
Zoals de meeste liefdesverhalen begint het met een dwaze vertoning.
De keizerspinguïn is een vogel...
maar wel één die zich thuisvoelt in de zee.
Mocht je je afvragen wat hij hier op het ijs doet...
dat maakt deel uit van het verhaal.
Elk jaar, rond dezelfde tijd, verlaat hij zijn leefomgeving...
en gaat op een opmerkelijke reis. Hij zal een grote afstand afleggen.
Ook al is het een vogel, hij zal niet vliegen.
Hij leeft in de zee, maar zal niet zwemmen.
Meestal zal hij lopen.
Maar hij loopt niet alleen.
Het is maart, de zomer is voorbij.
Een lange poolwinter zal aanbreken.
De vogels hebben drie maanden uit de oceaan gegeten.
Nu, met volle maag...
is het tijd om een partner te vinden.
Hun broedplaats kan meer dan 110 kilometer ver zijn.
Om er te komen zullen ze dag en nacht lopen.
Soms een week lang.
Het is een lange, gevaarlijke en schijnbaar onmogelijke reis.
En sommige zullen het niet overleven.
Toch, als de laatste op het ijs geklommen is...
begint hun lange mars. Net zoals het al duizend jaar gaat.
De bestemming is altijd dezelfde.
Maar hun weg niet.
Het ijs waar de vogels over reizen, verandert voortdurend.
Elk jaar duiken nieuwe wegversperringen op.
Het is niet helemaal duidelijk hoe ze de weg vinden.
Misschien worden ze geholpen door de zon, of de sterren.
Of, door de duizenden generaties die deze mars maakten...
worden ze geleid door een onzichtbaar kompas in hen.
Ze staan nooit lang stil.
Uiteindelijk pikt er één het spoor op, en wordt de reis vervolgd.
Als ze moe zijn van het lopen, geven ze hun voeten wat rust...
en gebruiken ze hun buik.
Meestal is het een fatsoenlijke parade.
Maar niet altijd.
Elke dag zakt de temperatuur een beetje.
En de zon gaat eerder onder.
Het weer wordt duidelijk ruwer, bijna elk uur.
Verschillende karavanen komen nu uit elke richting.
En eindelijk, vaak op dezelfde dag, zelfs rond dezelfde tijd...
komen ze aan op de plaats waar ze allemaal zijn geboren.
Hier zullen ze relatief veilig paren.
Ze zijn ver van het water, waar roofdieren op de loer liggen.
De grote ijsmuren bieden bescherming tegen de ijzige wind.
Maar de werkelijke reden voor deze plaats...
ligt onder hun voeten. Het ijs is hier dikker.
Het blijft liggen tot de zomer, zodat de jongen er niet doorheen zakken...
in de ijskoude oceaan.
Gearriveerd en wel...
gaan ze over tot het doel van hun reis...
een partner vinden.
Het is niet duidelijk wat ze in een partner zoeken.
We weten alleen dát ze zoeken.
We weten het ook als ze gevonden hebben wat ze zochten.
Keizerspinguïns zijn monogaam... zoiets.
Ze paren met één partner per jaar.
Dus elk seizoen beginnen ze met een schone lei.
Omdat er minder mannetjes dan vrouwtjes zijn...
is ruzie tussen de dames onvermijdelijk.
Een gekozen mannetje is niet meer beschikbaar.
Dus soms zal een vrouwtje een verloving verstoren.
Het lijkt de mannetjes niet uit te maken.
Ze wachten tot het gevecht klaar is, en knappen zich ondertussen op.
Zoveel verschillen ze niet van ons.
Ze tuiten hun lippen.
Ze brullen.
Ze paraderen.
En soms doen ze aan contactsporten.
Binnen een paar weken, op de een of andere manier...
hebben de meeste dieren iemand gevonden.
De volgende acht maanden hebben deze twee een klassieke en lastige affaire.
Er zal liefde zijn...
scheiding...
en hereniging.
En als hun relatie succesvol is, zal er nieuw leven zijn.
Voorlopig wachten ze...
op het ei en de meedogenloze winter, die zal proberen dat ei te vernietigen.
In mei is er nauwelijks nog licht...
en zakt de temperatuur verder.
En voor hen die te laat met hun mars begonnen...
of achter raakten door zwakte of honger...
is hoop ver weg.
De eenzame pinguïn heeft geen kans tegen de kou.
Hij zal simpelweg vervagen, opgenomen door het wit om hem heen.
Nu de winter neerdaalt, is de enige verdediging tegen de ijzige kou...
de groep zelf.
Het lijkt alsof ze samen een ander organisme vormen.
De groep vormt één bewegende massa...
slechts ontworpen om warmte vast te houden.
De eerste winterstorm slaat toe.
Binnen een paar weken gaan de dagen zonder licht voorbij.
De maan komt en gaat, in de bijna eindeloze nacht.
Eindelijk, op een dag begin juni, zien we waarom ze hier kwamen.
Als het ei verschijnt, wordt het direct voor de kou verborgen.
Het kloppend hartje in de schil kan niet lang overleven in de ijzige lucht.
Vanaf nu heeft het koppel één doel, het ei levend houden.
De hongerige moeder moet terug naar zee, om te eten.
Maar voor ze gaat moet ze het ei aan de vader toevertrouwen.
Sommige, misschien jonge koppels, zijn te gehaast.
In een ogenblik strandt hun verhouding.
Ze kunnen slechts toekijken...
hoe het ijs hun ei vordert, met het leven erin.
Deze verhouding is voorbij, de lange mars was zinloos.
Zonder reden om te blijven...
zullen ze teruggaan naar zee.
Meerdere koppels hebben hun ei verloren.
Bij de anderen zal de verhouding wijzigen.
Met ongekend geduld oefent het paar de verplaatsing van het ei...
van de moeder naar de vader.
Ze oefenen deze stuntelige dans vele malen als dat nodig is.
En dan, heel voorzichtig...
dansen ze.
Nu begint de meest ongelofelijke en vertederende rolwisseling.
Het pinguïnmannetje zal voor het ei zorgen.
Terwijl de moeder eet en voedsel verzamelt voor de baby...
beschermt de vader het ei tegen heftige wind en kou.
Hij maakt een nest voor het ei boven zijn poten...
warm en veilig onder een huidplooi op z'n buik.
Dat zal hij meer dan twee maanden doen.
Na het doorgeven van het ei, moet het uitgeputte vrouwtje snel vertrekken.
Ze moet snel eten, anders sterft ze.
Omdat de winter aanhoudt, zal de vader hevig beproefd worden.
De moeder wordt ook beproefd.
Haar terugweg naar zee is veel lastiger dan de originele mars.
Het is nu kouder.
Ze heeft een derde lichaamsgewicht verloren bij de productie van het ei.
Ze gaat letterlijk dood van de honger.
Natuurlijk hebben de vaders ook honger, maar voor hen is voedsel ver weg.
Als hun wake over het ei voorbij is...
hebben de vaders meer dan 125 dagen niks gegeten.
En hebben ze het uitgehouden in de heftigste en dodelijkste winter op aarde.
Allemaal voor het vogeltje.
Als de vaders zich klaarmaken voor het lange wachten...
arriveert de tweede winterstorm.
Het is nu tachtig graden onder nul.
Dat is zonder de wind, die 160 km/h kan waaien.
Hoewel ze de rest van het jaar agressief kunnen zijn...
zijn de mannetjes nu meegaand, een samenwerkend team.
Ze zetten zich schrap tegen de storm door één massa te vormen.
Ze wisselen...
zodat iedereen in het midden komt, waar het warmer is.
Als ze bewegen balanceren de vaders hun ei als koorddansers.
De uitgeputte moeders hebben 110 kilometer gelopen.
Ze zijn weer waar ze drie maanden geleden begonnen.
Maar ze zijn nog niet bij het water.
Er heeft zich nieuw ijs gevormd...
dat hen dwingt om verder te lopen naar de zee.
Vlak onder hen is voedsel.
Maar ze kunnen het niet bereiken.
Om te overleven moeten ze de ijsrand bereiken, of een opening vinden.
Deze zoektocht kan dagen duren.
Uiteraard, na het lopen, gaan ze graag het water in.
Soms iets te graag.
Ze kunnen hun adem langer dan 15 minuten inhouden...
en tot 500 meter diep duiken...
tot de zeebodem, om vis, krill en inktvis te eten.
Ze schrapen ook over het ijs net onder het oppervlak...
op zoek naar vissen die zich daar verstopt hebben.
Terwijl de moeders eindelijk hun lege magen vullen...
klampen de vaders zich vast, om de eieren warm en veilig te houden.
De wind zal af en toe sneeuw aanvoeren om zijn dorst te lessen.
Ze zitten nu meer dan drie maanden zonder voedsel.
Elke dag brengt hen dichter bij uitputting en verhongering.
Uiteindelijk zullen een aantal, meestal de oudere...
in slaap vallen, en verdwijnen.
Nu is het bijna altijd donker.
De moeder van alle sneeuwstormen komt er aan.
De vaders hebben meer moeite zich vast te klampen en de storm te doorstaan.
Boven hen danst het zuiderlicht in het rond.
Er is nu vrijwel alleen nacht.
De hongerige moeders zijn niet de enige die blij zijn met de terugkeer naar de zee.
De roofdieren zijn helaas ook blij dat ze weer terug zijn.
Met een hap van zijn kaken neemt de zeeluipaard twee levens.
Dat van de ingesloten moeder, en dat van haar jong, dat nooit gevoed zal worden.
Tegen juli weten de vrouwen dat het tijd is om terug te gaan naar hun nest.
Voor de derde keer dit jaar beginnen de moeders de lange tocht.
Alleen deze keer...
lopen ze in het donker.
De gretige en ijzige nacht duurt voort...
schijnbaar eindeloos.
Tot eindelijk het donker zich langzaam terugtrekt.
Na vele maanden keert het licht terug op de zuidpool.
Maar slechts voor even.
En toch...
is het genoeg.
Hun overwinning op de winter is begonnen.
Hun inspanningen zijn niet voor niets geweest.
Hoewel het licht terugkomt...
is de winter nog lang niet voorbij.
Het ergste moet zelfs nog komen.
Hoe koud het ook is, hoeveel honger ze ook hebben...
de vaders moeten blijven bewegen.
Als ze dat niet doen sterven ze.
Maar dan...
Elke dag zullen meer eieren uitkomen.
Maar dit jong is hongerig.
Hij heeft het voedsel in z'n moeders buik nodig.
Maar zijn vader heeft ook honger.
Hij heeft bijna vier maanden niet gegeten.
Als z'n partner niet snel komt, zal hij zijn kind moeten verlaten...
en naar zee gaan om zichzelf te voeden.
Hij zal geen keus hebben.
Maar er is een geheim wapen tegen de honger van de kleine.
De vader hoest een melkachtige substantie op.
Ondanks zijn eigen honger heeft hij deze kleine maaltijd bewaard...
in een kleine plooi in z'n keel...
voor dit moment.
Dit feestmaal zal het kuiken één tot twee dagen in leven houden.
Hopelijk lang genoeg voor de moeder om terug te komen.
Voor sommige is het al te laat.
De moeders voeren het tempo op, alsof ze de noodzaak aanvoelen.
Ze schuifelen zo snel als ze kunnen...
slepend met hun overvolle magen voor de laatste meters.
En dan, eindelijk, zijn ze terug.
Om elkaar te vinden in de enorme massa...
vertrouwen de pinguïns op geluid, niet op zicht.
Bij het zoeken trompetten de moeders luid, wachtend op antwoord van hun partner.
Het geluid is oorverdovend.
En toch hoort elk van hen het gezang van de partner.
Het koppel heeft elkaar gevonden.
De moeder ziet haar jong voor het eerst.
En eindelijk...
is de familie weer samen.
En net als met het ei, geven de ouders het jong snel door.
Nu moet de moeder het jong beschermen tegen de extreme kou.
De vader en het kuiken zingen, om elkaars stem te leren kennen.
Alleen op die manier zullen ze elkaar vinden als de vader terugkomt.
Terwijl het kuiken van zijn eerste echte maaltijd geniet...
maakt de vader zich klaar de band tussen hen te verbreken.
Dat is niet gemakkelijk.
De vaders zaten vier maanden zonder voedsel.
Ze hebben de helft van hun gewicht verloren.
Toch moeten ze lopen, meer dan honderd kilometer.
Deze periode is mogelijk de reden dat er minder mannetjes zijn.
Elk jaar halen een aantal van deze nieuwe vaders de zee niet.
Net als de zon worden de kuikens elke dag sterker.
Maar ze zijn nog niet klaar om hun moeders te verlaten.
Later, na lang op hun moeders voeten te hebben gelopen...
als een kind dat leert dansen op haar moeders schoenen...
neemt het jong zijn eerste passen alleen.
Met de terugkeer van de wind zakt de temperatuur.
Dit jaar eindigt de winter met een klap.
Dit is de eerste storm voor de kuikens, en velen zullen het niet overleven.
Als de wind gaat liggen...
begint de zoektocht naar vermiste kuikens.
Sommige zijn bij elkaar gekropen om warm te blijven.
Andere waren niet zo gelukkig.
Het verlies is ondraaglijk.
Elk jaar reageren rouwende moeders onvoorstelbaar op hun verlies.
Door het verlies van haar jong probeert ze dat van een ander te stelen.
Maar de groep staat het niet toe.
Terug bij de moeder zal het jong niet graag nog eens weglopen.
Ze kennen elkaar nog maar een paar dagen...
maar de band tussen moeder en kind is verrassend sterk.
In de volgende weken zal hij alleen maar sterker worden.
De grip van de winter verzwakt langzaam en de kuikens rennen vrij rond.
Sommige hebben een beetje aanmoediging nodig.
Maar uiteindelijk...
vinden ze allemaal hun weg.
De winter mag voorbij zijn...
maar het gevaar is dat niet.
Het is nu eind augustus.
Tijd voor de moeders om terug te gaan en nogmaals te eten.
Voor sommigen...
is deze ontwikkeling onacceptabel.
Maar er valt niet over te onderhandelen.
Omdat ze nu oud genoeg zijn...
worden de kuikens voor het eerst alleen gelaten.
Als de lente aanbreekt smelt het ijs bij de oceaanrand...
zodat de afstand tussen de zee en de broedplaats korter wordt.
Het duurt niet lang voor de vaders terugkeren...
hun buiken gevuld met voedsel.
De kuikens gaan er direct op af...
en laten hun roep horen.
De vaders lopen om de opgewonden jongen heen, en luisteren...
tot hij de roep van zijn jong hoort.
Sommige zullen hun jong nooit vinden. Het jong zal zijn gestorven...
van de kou of honger...
of door een roofdier.
Maar voor hen die hun jong vinden is de reünie vreugdevol.
Snel zal de maag van het kuiken weer gevuld zijn.
De komende maanden zullen de ouders om de beurt...
naar de zee lopen voor voedsel.
En af en toe...
kan de nieuwe familie zelfs wat tijd met elkaar doorbrengen.
Tegen september begint het ijs dunner te worden en te kraken.
De zee komt dichterbij, zodat de ouders vaker heen en weer kunnen.
De nieuwe vacht van het jong is nu dik en vol...
genoeg om zichzelf te beschermen.
En tegen november ligt de oceaan vlakbij de broedplaats.
Terwijl het ijs smelt...
maakt de nieuwe familie zich klaar om de wegen te scheiden.
De koppels, gebonden voor negen maanden, door het ritueel van komen en gaan...
zullen nu voor de laatste keer vertrekken.
En terwijl hun nieuwe leden toekijken...
keert de stam terug naar huis, eindelijk.
In de volgende drie maanden...
zullen ze genieten van het rijke en warme water in hun korte zomer.
Ze zullen zich voeden, en ze zullen spelen.
En waarschijnlijk...
zullen hun kuikens hen nooit meer zien.
Zij zullen hier blijven, alleen, voor een paar weken...
om sterker te worden.
Het ijs smelt verder, en geeft het geleende water terug aan zee.
Het lonkt de jonge pinguïns de oceaan in.
Het is nu december...
en ze zijn klaar om hun geboorteplaats te verlaten.
En hoewel ze de oceaan niet kennen, of aangeraakt hebben...
Horen ze, net als hun ouders, in de zee.
En dus, op een dag...
nemen ze de sprong...
en gaan naar huis, voor de eerste keer.
Vier jaar lang zullen de jongen in zee leven.
Maar als het zonlicht verdwijnt, aan het einde van het vijfde jaar...
en de warme dagen afkoelen...
zullen ook zij uit het water klimmen.
En ze zullen lopen, zoals ze al eeuwen lang doen.
Sinds de keizerspinguïn besloot te blijven...
te leven en lief te hebben op de wreedste plek op aarde.
TVpiraat = iedereen TV voor weinig! 75EUR per jaar met videoclub en xxx.