Kijk op iptvmulti.nl geweldig tvaanbod! 79,95 TV-VOD-SERIES 1JAAR STABIEL!!
Antarctica.
De koudste, meest winderige plaats op onze planeet.
De helft van het jaar, is er totale duisternis.
De zon komt helemaal niet op.
Voor het grootste gedeelte,
is het er volledig verstoken van het leven.
Maar elk voorjaar, verandert dat.
Maak kennis met Steve.
Zestig centimeter lang en 7,5 kilo
loslopende Adelie pinguïn.
Als een vijf-jarige puberende man,
gaat hij geconfronteerd worden
met een aantal ernstige obstakels in de komende maanden.
Maar niets om je zorgen om te maken.
"Obstakel" is Steve's tweede naam.
Hoewel Steve's deze tocht eerder maakte,
in voorbije jaren, was hij meestal gewoon mee voor de rit.
Maar hij is niet meer datzelfde zorgeloze kind.
Dit jaar zal hij toetreden tot de volwassen samenleving.
Hij heeft geen idee waar hij aan begint.
Alles wat hij weet is dat hij te laat is.
Alle andere ervaren mannetjes
in de kolonie van Steve liggen ver voor op hem
voor een 150 km jaarlijkse reis
over zee en ijs tot de ruige kusten van Antarctica.
Ze keren terug naar huis in afwachting van de vrouwtjes
om een kamp op te zetten voor de paartijd.
En hun aantal loopt in de miljoenen.
Adelies verblijven de hele winter in de Zuidelijke Oceaan.
Maar nu dat de lente is aangekomen,
zijn ze op zoek naar droog land.
Omdat droog land de enige plek is
waar ze een gezin kunnen stichten.
En het is niet zomaar een stuk land dat ze naar op weg zijn.
Ze keren terug naar de plek waar ze geboren zijn.
Hun enige taak is een goede plek vinden om een thuis te maken,
hun kuikens op te voeden,
en dan weer terug te keren naar de zee voor de winter.
Het is een monumentale poolexpeditie
die voorstander is van vroege vogels.
En Steve is de laatste van de partij.
Wacht, wat?
Oh, nee!
Nee, nee, nee.
Keizerpinguins?
Helemaal verkeerde soort.
Hé! Zag iemand van jullie een half miljoen pinguïns, zowat mijn lengte?
Vergelijkbare bouw.
Nee?
Oké.
Aha! Een obstakel.
Ja.
Hé, daar, ik ben op zoek naar...
Ik weet niet wat dat betekent.
Ik ga deze kant op, met iemand anders praten.
Gewoon proberen een vraag te stellen.
Excuseer me? Kennen we elk...
Eigenlijk is het Steve met een...
Oké.
Héy, jochie, wakker worden.
Zag je een kolonie...
Auw!
Kerel, ik vraag gewoon...
Auw. Stop daarmee.
Auw. Auw.
Hou op. Auw.
Ik werd net in elkaar geslagen door een baby.
Dit gaat niet goed.
Alsjeblieft? Iemand.
Ja! Ja, ongemakkelijk.
Ja, goed. Geen paniek, geen paniek.
Dit is te gek, dit is te gek.
Dit is te gek, dit is te gek...
Ik ben oké. Alles goed.
Dit is gewoon een slechte droom.
Oh, hé! Daar zijn ze. Jongens, wacht even.
Jongens!
Eindelijk heeft Steve zijn bestemming bereikt.
De grote stad.
Het is een moeilijke plek voor een debutant.
Iedereen is net aangekomen,
en ze zijn vechten allemaal voor hun eigen plekje ijsvrije rots.
En jonge nieuwkomers zoals Steve
moeten op hun passen letten.
Eerste punt op de agenda,
een mooie, rustige nestplaats vinden die van hem is.
Hoewel hij hier werd geboren,
heeft Steve nog nooit voordien zijn eigen plek moeten afbakenen.
Maar het moet niet zo moeilijk zijn om een goede plek te vinden. Niet?
Hé, jongens, wat is er?
Nieuw hier, gewoon... je weet wel,
op zoek naar een goede nestplaats.
Dus, als je iets hoort...
Auw. Bijt me alsjeblieft niet. Dank je. Auw.
De oudere, meer ervaren mannetjes
houden deze voornaamste nestplaatsen al jaren.
En zij zullen hun stek met hun leven beschermen.
Kalm blijven. Geen paniek.
Geen paniek.
Oké, het spijt me.
Nou, dat was... competitief.
Oké. Volgende uitdaging.
Er is maar één ding kostbaarder
voor een Adelie pinguïn dan open grond.
Stenen.
Er is hier echt niets anders om te verzamelen.
Zij gebruiken de stenen om hun nesten te bouwen.
Ieder verhoogt het nest
iets hoger van de grond,
om ervoor te zorgen dat hun eieren worden beschermd
tegen de koude sneeuw.
Tegen de tijd dat Steve kan starten met zijn collectie,
zijn de meeste goede al weggenomen.
Hij moet dubbele posten draaien enkel om in te halen.
Het loont, dat wel.
Hij bouwt zichzelf nogal een aantrekkelijk klein nest.
Misschien iets te aantrekkelijk.
Ah, welkom in de buurt.
Dank je wel.
Ik zou gezworen hebben dat ik meer had.
Ach, ja.
Wacht even.
Eén, twee, drie, vier, vijf...
Hé!
Eén, twee, drie...
Vijf.
Wat?
Misschien als ik...
Oh. Hij zal gewoon...
Wat als... Nee.
Misschien kon ik... Nee.
Hoe moet ik nu...
Wat is er met al die buren?
Ze komen gewoon langs en stelen spullen.
Hé!
Weet je wat? Blijf kalm. Speel hun spel niet mee.
Steve zal zijn nest snel moeten afmaken
want op het zee-ijs,
komen enkele honderdduizenden Adelies
zijn kant op.
Enkele weken na de mannetjes,
keren de vrouwtjes nu ook terug.
Net als de mannetjes,
waren ze de hele winter op zee.
Zij zijn de tweede golf van de grote thuiskomst.
En als ze in de kolonie aankomen,
zulle ze enige vooruitgang in die nesten willen zien.
Adelie pinguïns keren elke jaar terug naar dezelfde nestplaats
in de hoop om hun zelfde partner terug te vinden.
Wat betekent dat veel van deze jongens zingen,
"Welkom thuis, schat!"
Er is niets aantrekkelijker voor de dames
dan een goede zanger.
Dus laat Steve zich gaan.
Oké, dames.
Open voor zaken.
Oh, kijk naar die twee tortelduifjes, het klikt tussen hen.
Goed voor jullie.
Oh, hier komt er eentje.
Kijkt ze naar mij?
Ik denk dat ze naar mij kijkt.
Oh, mijn god. Oh, mijn god!
Ze komt deze kant op!
Hallo daar. Mijn naam is Steve.
En ze loopt door.
De mooiste liedjes zijn soms
de triestige.
Het lijkt erop dat dit gewoon niet Steve z'n jaar is.
Wacht eens even.
Hoi. Ik ben Steve.
Steve, dit is Adeline.
Het is meer dan enkel maar een mooi vrijage-ritueel.
Steve en Adeline zullen deze eerste momenten van intimiteit gebruiken
om elkaars stem te onthouden.
Na dit,
zullen ze in staat zijn om elkaar terug te vinden in de drukte...
voor altijd.
Nou, nou, nou,
volwassenheid lijkt op weg te zijn naar een goede start.
Romantiek. Hofmakerij.
Hij moet de goede vibes blijvend houden
en doen wat nodig is om indruk te maken op Adeline.
Het draait allemaal om de rots.
Ja, ik moet haar waarschijnlijk
enkele opties meer geven om uit te kiezen.
Ik vraag me af of ze mij aantrekkelijk vindt.
Een paar rotsen verzamelen...
Een paar bonuspunten opstapelen.
Ik ga een gezin opstarten!
Ik zou een boomfort kunnen bouwen!
Man, ze ruikt wel geweldig.
Ik moet beginnen trainen.
Hier, moet je dit zien.
Je vindt het leuk of...
Oké, in orde. Alles goed.
Weer aan de slag.
Adeline heeft de juiste rotsen nodig om de perfecte bescherming te bieden
aan de kuikens die zij zouden kunnen hebben.
Hij krijgt een "A" voor inspanning.
Maar een "D" in de wetenschap.
Het is oké. Adeline heeft geduld.
Steve zal er uiteindelijk geraken.
Steve heeft de kolonie in meer dan een maand niet verlaten,
dus hij voelt dat hij de hoogste tijd is
voor een beetje rust en ontspanning.
In het late voorjaar, begint het zee-ijs uiteen te vallen.
Het is een perfecte gelegenheid voor een verfrissende duik.
Een paar uur in het water doet wonderen voor een pinguïn.
Het is alles wat ze nodig hebben
alvorens terug te keren om hun huishoudelijke taken.
Het is net als de voorjaarsvakantie.
Gewoon kouder.
Tot slot, wat rust en...
Jezus!
Als je elk moment van de dag doorbrengt,
omringd door duizenden collega-pinguïns,
is eenzaamheid een luxe.
Dus, Steve is op zoek naar een rustiger plekje,
weg van de massa.
Hij moet enkel maar het stof en vuil afspoelen
van al dat harde werk.
Dan is het op naar genieten van wat tijd alleen.
Ik moet toegeven, dat waren wel knappe stenen die ik uitkoos.
Orka's.
# Rijden op ijsbergen!
# Ja!
Twee honderd keer groter dan een Adelie,
zijn ze de top roofdieren van Antarctica.
Je wilt risico nemen met deze jongens.
De orka's hebben ook gewacht op het uiteenvallen van het ijs.
Deze kanalen bieden de perfecte route naar hun visgronden.
En niemand wil een tussendoor snack worden.
Dat was geweldig!
Hé, jongens, ik had een idee.
Jongens?
Waar zijn ze allemaal?
Vreemd.
Zo rustig hier.
Daarom blijf ik terugkomen.
Ik wou dat ik kon vliegen.
In de kolonie, is Adeline druk bezig geweest.
Twee kostbare kleine pakketjes,
die Adeline en Steve in de volgende maand zo warm mogelijk moeten zien te houden.
Want als de lente overgaat in de zomer op Antarctica,
begint de wind op te bouwen.
Ze heten katabische winden.
Winden door de warmere oceaan
uit het koudere binnenland getrokken.
En ze kunnen in een handomdraai 220 km per uur bereiken.
Het is een sneeuwstorm met orkaan-sterkte.
Zelfs degenen die zware Antarctische omstandigheden gewend zijn
weten dat het slecht nieuws is om je onbeschermd bloot te stellen.
En de Adelies zwoegen om terug te keren naar de kolonie.
Gescheiden van de anderen,
raakt Steve al snel gedesoriënteerd.
Hier is er geen beschutting tegen de storm.
Zelfs in de kolonie moet iedereen zich verschansen.
Ouders mogen hun eieren niet blootstellen
aan de koude wind van -40°C.
De beukende sneeuw begraaft alles op zijn pad.
Inclusief Adeline en haar eieren.
En er is een reële mogelijkheid
dat Steve haar nooit meer zal zien.
Drie dagen nadat hij begon, verdwijnt de wind.
Adeline heeft het overleefd
en hield opmerkelijk haar eieren in leven.
Maar ze heeft geen idee waar Steve is.
Adeline!
Steve? Steve!
De band tussen deze twee tortelduifjes
wordt elke dag sterker.
De katabatische winden geven het sein voor het begin
van de zeer korte Antarctische zomer.
Als het zee-ijs rond het continent uiteenvalt,
stijgt de productiefste oceaan op de planeet
van onderen omhoog.
De Zuidelijke Oceaan die Antarctica omringt
trekt kort miljoenen dieren aan
om te smullen in haar rijke wateren vol met plankton en vis.
Het is een zeldzaam moment van overvloed voor iedereen.
En Steve en de andere mannetjes maker er optimaal gebruik van,
zich voeden en vetmesten voor de komende zomerweken.
Met het zee-ijs dat nu verdwenen is,
is het als een gigantische voorraadkast vol voedsel recht voor hun deur.
Net op tijd voor de nieuwe hongerige monden
die zou kunnen opduiken.
En Adeline heeft haar timing precies goed.
Steve's visreis met de jongens maakte dat hij laat was
voor de belangrijkste gebeurtenis in zijn leven.
Oké, blijf kalm.
Het komt wel goed.
Je hebt het nest gebouwd, dan het paringsding...
Oeps! Excuseer me.
Legde de eieren, eieren zijn in het nest.
Ja. Sorry.
Haalde de vis op voor de lunch.
Het komt allemaal goed!
Misschien is Steve niet de meest punctuele partner,
maar de buik vol vis die hij mee naar huis bracht
maakt dat meer dan goed.
En het kon niet op een beter moment komen.
Adeline raakt snel zonder voedsel.
Het is haar beurt om te gaan tanken met vis.
Dus verwisselen ze van plaats.
En Steve stapt nerveus in de vaderrol
voor de eerste keer in zijn leven.
Hij heeft geen idee wat hij doet.
Maar zijn instinct vertelt hem
om zijn lunch in de mond van zijn kind uit te braken.
Dus doet hij dat.
Steve en Adeline zullen nu de taak van kuiken-voeden delen.
In vergelijking nochtans met alle anderen,
lopen ze nog steeds achter.
De meeste andere families zijn goed op weg.
Kinderen grootbrengen is echt het enige dat telt op dit moment,
als de ouders van vele soorten
toetreden tot de race om hun gezin te stichten.
Zuidpoolskua's worden aangetrokken
tot dezelfde blootliggende rotsen als de Adelies.
Ze trekken ook naar hier om hun jongen te hebben,
en maken ook gebruik van de korte, overvloedige zomer.
Maar als het gaat om het voorzien van hun kuikens,
zijn ze twee zeer verschillende soorten.
Steve z'n taak, hoe hij het althans begrijpt,
is in principe braken op het kuiken,
het dan platstrijken tussen de rotsen om warm te houden.
De skua's echter gaan tot het uiterste.
Skua's zijn pinguïn roofdieren.
Zij profiteren van afgeleide ouders.
Maar Steve's aandacht is volledig bij zijn familie.
Zeker nu zijn tweede kuiken is uitgekomen.
De dreiging kan op elk moment komen
van waar dan ook.
Naarmate de kuikens groeien,
neemt ook de druk op Steve toe als debutant vader.
Hij moet hen voeden en vetmesten
voor de winter komt,
die de Adelies terug naar de open oceaan dwingt.
Dit is de rol waarop hij zich voorbereidde
gedurende zijn hele leven.
Steve en Adeline hebben slechts een kleine tijdspanne
voordat de zee toevriest
en hun weg naar de oceaan afsnijdt.
Als de kuikens de winter willen overleven,
moeten ze in de komende maand verviervoudigen in grootte.
Dus moet Steve Adeline tonen
dat hij eten op tafel kan brengen.
Het is tijd om spieren te kweken bij die jongen.
Steve moet hard werken
voor elke buik vol met vis en krill.
Elke maaltijd kan een 150 km heen en weer tocht vergen.
Steve kan het echter niet alleen doen.
Beide ouders moeten de klok rond werken
om hun kuikens gevoed te houden.
Een maand in zijn nieuwe leven als vader
en Steve maakte ontelbare keren deze tocht langs de heuvel om zijn kuikens te voeden.
Inmiddels blijven ze het grootste deel van hun tijd onbeheerd achter.
Steve bezoekt hen maar om de paar dagen.
Hun korte ontmoetingen kunnen dus vrij levendig zijn.
Kom het maar halen!
Oké, om de beurt, hé?
De maaltijden zijn al moeilijk genoeg
zonder dat kinderen van de buren langs komen
op zoek naar liefdadigheid.
Dus begint Steve slim met een spel "Volg het Voedsel".
Wat ook een geweldige manier is om zijn kuikens van de anderen te scheiden.
Wanneer werden ze zo snel?
Oké, wat denk je van een kleine pauze? Ja?
Ik meen het. Stop ermee.
Snel, naar links!
Oh, kom op.
Sorry.
Excuseer me, help! Help!
Oké, dit moet eindigen.
Stuwraketten inschakelen.
Adeline, beetje hulp?
Adeline!
Het is hoog zomer, en de kolonie baadt in 24-uur daglicht.
Hoewel de temperatuur schommelt rond het vriespunt,
naar Antarctische normen,
is het eigenlijk vrij warm.
Bijzonder voor kuikens bedekt met dons.
Met de meeste van de volwassenen weg op zee,
kruipen de kuikens dicht bij elkaar
in crèches voor bescherming
omdat de skua's een constante bedreiging zijn.
Ze jagen in paren,
op zoek naar de zwakste en kleinste.
De oudere kuikens hebben meer kans
als deel van een creche op dit ogenblik,
wat kracht biedt in aantallen.
Maar de jongere kuikens zijn kwetsbaarder.
En die van Steve en Adeline zijn van de jongste in de buurt.
Oh, nee! Oh, nee!
Hé!
Hé! Hé!
Blijf van mijn kinderen.
Wegwezen hier.
Ga je eigen kinderen opeten.
Oh, jeetje, ze willen weer eten.
Goed! Oké. Goed.
Wil je wat braaksel? Hier is wat braaksel. Alsjeblieft.
Ik heb wat leuk braaksel voor je.
Braaksel à volonté.
Werk er voor, jongens.
Het is goed, toch? Het is goed braaksel.
Oh, hemel....
Adeline... een van de kuikens heeft je nodig.
Ik ga wat vis ophalen
voor de kinderen.
Proberen om je best te doen. Ik weet het niet.
Misschien kies ik niet de juiste vis.
Ze braken nooit het braaksel van Adeline uit.
Wat is die geur?
Oh, nee.
Steve dwaalde per ongeluk af
in het zeeolifanten-district.
En het is paartijd
voor de grootste en meest stinkende zeehond ter wereld.
Het is zeker niet het soort van hofmakerij
waar Steve mee bekend is.
Iedereen hier is op zoek naar een partner.
Eh... Nee.
Nee, nee, nee. Nee.
Nee, nee, nee, nee.
Oké, waar was ik wee mee bezig?
Vis. Kuikens. Ouderschap.
Juist, weer aan de slag.
Nu de zomer ten einde loopt,
zijn Steve en Adeline meer en meer tijd weg
om te vissen voor de groei van hun kuikens
voor het vertrek voor de komende winter.
De kleintjes worden alleen gelaten.
Dat is maar goed
omdat ze hun donzige bruine babyveren beginnen te ruien,
waardoor ze jeukend en chagrijnig worden.
Voor sommigen,
het is ook een gelegenheid om een frisse look te proberen.
Het verliezen van je koud-weer veren in Antarctica
is wel altijd een gok.
Tegen de herfst,
wordt het weer opnieuw de dominante kracht.
Sneeuwvlokken zijn een totaal nieuwe ervaring voor deze kuikens.
Ze zijn zalig onwetend van het gevaar
dat deze weersverandering met zich meebrengt.
Het is een verandering die Steve en Adeline angstig maakt.
Zo laat in het seizoen,
zijn de kuikens zo groot geworden,
dat hun ouders hen niet langer kunnen beschermen
tegen de elementen.
Adeline weet dat ze binnenkort
voor zichzelf moeten opkomen.
Zijn gezin loslaten
is het laatste wat Steve nu wil doen.
Maar hij heeft geen keus.
De kuikens moeten eten.
Zo slecht als de dingen hier op het land zijn,
komt het grootste gevaar nog steeds dichterbij.
De winter klopt aan hun deur.
En ver op zee,
begint de oceaan opnieuw te bevriezen.
Dit is de verandering waarop Steve en Adeline
hun kuikens de hele tijd al voor klaar maakten.
Weldra zal het continent van Antarctica
volledig worden omgeven door vast ijs,
dat de toegang naar open water afsnijdt voor de Adelies
en bijgevolg ook naar hun voedsel.
Dus beweegt de hele kolonie zich naar de kust
om de laatste voorbereidingen te maken voor hun vertrek.
Eerste punt op de lijst,
ze moeten hun kuikens laten kennismaken met de zee.
Hun hele korte leven lang,
werden ze beperkt tot het stukje kale rots
waar hun ouders hun nest bouwden.
Dus ze hebben nog nooit eerder water ervaren.
En toch, in een mum van tijd,
moeten ze zich klaar maken
voor de grootste tocht van hun leven.
Zwemmen in de open zee.
Wat ze nodig hebben is een sterke, betrouwbare volwassene
om hen te tonen hoe het moet.
Oeps! Sorry. Ecuseer me, excuseer me.
Rustig, Adeline, ik kan dit.
Kijk en leer, kinderen.
Kom op! Het is volkomen veilig.
Ik denk dat er waarschijnlijk
een badmeester met dienst moet zijn.
Altijd aan denken dat,
wanneer je in het water bent,
het essentieel is om kalm te blijven en niet te panikeren.
Begrepen?
Kijk, kinderen, het is leuk! Ik beloof het!
Woe-hoe!
Ik heb geen hulp nodig.
Help!
Het is niet zo koud als je er eens in bent.
Oh, ja!
Hé! Oké!
Zie je? Je houdt gewoon je hoofd koel,
raak niet in paniek en alles is prima.
Goed gedaan, kinderen. Geweldige les.
Geweldige les.
Oef!
Kinderen?
De tijd voor zwemlessen is voorbij.
Nu zijn er meer dringende zorgen.
De wind heeft het drijfijs naar de kust geduwd
en de hele kustlijn afgedicht.
Het kan gebeuren in een kwestie van uren.
Het heeft zelfs de volwassenen verrast.
Velen van hen zijn vast geraakt
in de ijsschotsen tijdens het vissen.
Inclusief Adeline.
Dit laat Steve als enige verantwoordelijk
voor het veilige vertrek van de kuikens uit de kolonie.
En, alsof die taak nog niet moeilijk genoeg was,
heeft de massa van het schuivende ijs
de toegang tot de oceaan afgesneden.
Dit is weer een nieuwe omgeving
waar de kuikens mee te kampen hebben.
En terwijl ze druk bezig zijn met leren hoe er doorheen te zwemmen,
hebben ze geen idee van het gevaar dat onder hen op de loer ligt.
Zeeluipaarden.
De gebroken ijs heeft de perfecte leefomgeving gecreëerd
voor deze hinderlaag-jager.
Als de kuikens bij de zee geraken, zullen ze veilig zijn.
In open water kunnen zeeluipaarden zich nergens verbergen.
De grotere stukken ijs
geven de kuikens enige bescherming.
Het vinden van een stuk met wat ruimte erop is het moeilijkste deel.
De zeehonden worden aangetrokken
door nerveus rondspartelen in het water.
Dus, elke babypinguïn die begint te panikeren
maakt zichzelf tot een primair doelwit.
Een paar zeehonden kunnen dagelijks bijna 100 pinguïns doden.
Steve weet dat dit erop of eronder is voor de kuikens.
Adeline haalde het doorheen het pakijs naar het open water.
Steve moet de kuikens daar in veiligheid zien te brengen.
Het is oké, kinderen.
Ik had eerder al met zeeluipaarden te maken.
Let goed op en volg mij.
Denk eraan,
blijf kalm en raak niet in paniek.
Steve raakt tot bij Adeline.
Nu moeten hun kuikens op hun eigen proberen over te steken.
Als tot bij hun ouders kunnen geraken,
zullen ze toegang hebben tot de open zee.
Het is de grootste beproeving waar ze ooit oog in oog mee stonden.
Het beste wat ze kunnen doen is hun vaders voorbeeld volgen.
Een van de kuikens haalt veilig het steviger ijs.
De andere heeft echter niet zo veel geluk.
Zijn enige hoop is om voor dood te spelen.
Als hij perfect stil blijft,
verliest de zeeluipaard misschien zijn belangstelling.
Het werkte.
Met het open water in zicht,
zijn de kuikens nu buiten gevaar.
Ze zijn snel gegroeid,
en er is niets meer dat hun ouders voor hen kunnen doen.
Ze zullen nu naar het noorden zwemmen,
samen met alle andere Adelies,
in de open oceaan
waar ze het gelukkigst en veiligst zijn,
en laten de beproevingen van land en ijs achter zich
tot het voorjaar weer terugkeert.
In de komende weken,
zullen Steve en Adeline ook naar het noorden blijven zwemmen.
Maar uiteindelijk zullen ook zij hun eigen weg gaan.
Ze zullen de komende zes maanden alleen doormaken
in de Zuidelijke Oceaan.
Als alles goed gaat,
zullen ze elkaar het volgend voorjaar weerzien.
Steve deed het vrij goed voor een debutant vader.
Hij vond een geweldige partner.
Hij maakte een mooi nest voor haar.
Zij brachten samen twee gezonde kuikens groot.
Wie weet?
Met een beetje geluk,
brengt hij het volgend jaar weer tot een goed einde.
Veel pinguïns zullen niet overleven om een volgende lente te zien.
De Antarctische winter is de zwaarste op onze planeet.
Om er te overleven, heb je uithoudingsvermogen nodig,
lef,
vastberadenheid,
en een beetje van wat Steve heeft.
Zo? Wil je dat ik zo loop?
Ziet dit er goed uit?
Je had de misstap niet, hé?
Wat? Waarom krijgen krijgen jassen? Het vriest!
Garderobe!
Ik denk dat dit het mysterie oplost
waarom onze uitrusting bedekt is met pinguïn poep.
Iemand moet "actie" zeggen.
Oh, laat maar. Daar gaan we.
Perfecte tien.
Welke kant was de pinguïnkolonie ook alweer?
Oh, man,
ik heb het verprutst. Dat was mijn fout.
Laten we het nog eens doen. Doe het opnieuw!
Dat is het beste wat je gaat krijgen, jongens.
Goed en daar gaan we.
Je richt niet eens de camera op mij!
Dit is... We zijn klaar. Ik denk dat we klaar zijn.
Ik leg dit hier neer.
Oké. Op weg naar huis. Op weg naar huis.
Welterusten, Sophie. Geweldige dag. Geweldige dag. Oef!
Oh, ik kan niet wachten om terug in het hotel en mijn heet bad te zijn.
We hebben absoluut geen zichtbaarheid.
Oh, de stank!
Ik ga me zo in de kolonie verbergen.
TVpiraat = iedereen TV voor weinig! 75EUR per jaar met videoclub en xxx.