DE AFGEZETTE NAPOLEON VERSCHANST ZICH OP ELBA.
ZIJN AANHANGERS DROMEN VAN EEN TERUGKEER,
MAAR WORDEN OPGEJAAGD DOOR DE NIEUWE ROYALISTISCHE MACHTHEBBERS.
ARRESTATIES EN EXECUTIES ZIJN TALRIJK IN EEN SFEER VAN BURGEROORLOG
TIJDENS EEN STORMACHTIGE NACHT BIJ CAP CORSE...
KRUIST DE FARAO EEN SCHIP IN NOOD...
Je hebt haar leven gered.
Geef me een deken.
Ik heb je dat verboden.
Ga naar het ruim. Ik wil je pas weer in Marseille zien.
Wat is er? Vind je me wreed?
Ik weet dat ik dat ben en daar ben ik trots op.
Ga...
Iedereen op zijn post.
Breng haar naar een droge plek voor ze sterft van de kou. Wacht...
Hup...
Goed geslapen?
U hebt iets van mij.
Ik kende het handschrift van de keizer niet.
Geef me die brief terug.
Ik denk het niet.
Wat wilt u?
Een goede reden om je niet aan te geven.
Probeer het eens met geld. Dat werkt vaak goed.
Dat heb ik niet.
Maar ik heb vrienden.
Als u deze brief niet geeft,
zullen ze u vinden en vermoorden,
Kapitein Danglars.
Meneer?
Ik heb u veel problemen bezorgd.
Ik weet niet hoe ik u moet bedanken.
U hebt het net gedaan.
Zorg goed voor uzelf.
Juffrouw...
Angèle.
Edmond.
Ik zal uw moed nooit vergeten.
Maar vergeet mijn naam.
Tot ziens, Edmond.
Tot ziens, Angèle.
Morrel wil je zien.
Het was bij Cap Corse, na de wisseling van de wacht.
De deining was sterk. We waren vlakbij het wrak.
Geef me het logboek.
We waren bij het wrak toen Dantès de sloep wilde nemen.
Ik verbood het hem. Het was waanzin.
Is dat waar? -Ja, meneer.
We hadden het voor onze mannen gedaan. -Dat beslis ik.
Ik beval om overstag te gaan...
en hij dook het water in.
Het water in?
Dat had de kapitein niet verboden.
Zo is het genoeg.
Wat is hij brutaal, hè?
M. Morrel, deze jongen is onhandelbaar.
Ik wil niet meer met hem varen.
Dat zal niet meer gebeuren. -Ik heb u gewaarschuwd.
Omdat u niet langer voor mij vaart.
Pardon?
Hoe kon je haar laten verdrinken?
Ik heb uw vracht gered. -Dantès heeft mijn eer gered.
Kapitein. -U bent niet langer kapitein.
Ga je spullen pakken.
Ik betaal je soldij. -U weet niet eens wie deze vrouw is.
Ik weet wat je gedaan hebt. Dat is genoeg voor mij.
Kleintje, kom hier.
Kom...
Laat dit een les voor je zijn.
Een man verschuilt zich niet achter zijn rang, noch onder een tafel.
Dit is mijn kleinzoon, Maximilien.
Aangenaam, Maximilien.
Maximilien, dit is Kapitein Dantès.
Dag, Kapitein.
Hoe oud...
Kapitein?
Wees het waard, Edmond.
Natuurlijk, meneer.
Natuurlijk.
Het is goed.
Ik kan niet geloven dat je er bent.
Ik moet je iets vertellen. -Dat je van me houdt?
Dat ook, maar...
er zijn geen 'maren'. -Wacht...
Maar ik... -Nog een keer.
Je kust een toekomstige kapitein.
Word je...? -Ja.
Dan kunnen we... -Ja, dat kunnen we.
Ik heb je gemist.
Ik heb je gemist...
Tot later.
Juliette, alles goed? -Ja en jij?
Hoe is het? -Het is Edmond, zoon van Louis.
Dag, meneer. -Hallo.
Waar is papa? Ik moet hem zien. -Binnen.
Tot later.
Je mag blij zijn, het is goed nieuws.
Waarom kijk je zo?
Het is van vreugde.
Ik ben erg trots op je.
Kapitein. -Kapitein...
Heb je M. en Mme de Morcerf ingelicht?
Nog niet, ik wilde het jou eerst vertellen.
Alles gaat veranderen, papa.
Je moet het ze vertellen.
Het is dankzij hen. -En dankzij jou.
Ik heb je marinestudie niet betaald.
Ga, mijn zoon.
Betuig je dankbaarheid.
Een toost ter nagedachtenis...
van je moeder, Edmond.
Omdat ik haar mis...
en als moeder van de jongste kapitein van Marseille.
Applaus maar, zodat hij zich erg ongemakkelijk voelt.
Perfect.
Maar bovenal
omdat Mathilde Dantès de oppas was van een toekomstig pair van Frankrijk,
voorbestemd tot helden dom, van de beste officieren van Europa,
Fernand de Morcerf, om u te dienen.
Kom met ons proosten.
Dank u, meneer. Later misschien.
Jij mag Mercédès berispen. Naar mij luistert ze niet meer.
Ze komt zelfs te laat op haar bruiloft.
Eindelijk. -Sorry dat ik te laat ben,
tante. Hallo, oom.
Horatius van Balios was onstuimig. Ik heb hem bijna geslagen.
Maar, Mercédès...
Wie is die meneer?
Het is een paard, uit een goede familie.
Hallo, mijn nichtje. -Hallo, mijn neef.
Ben je klaar voor een feest? Edmond heeft groot nieuws.
Ik word kapitein.
Kapitein van de Farao. Het is officieel.
Echt waar?
Goed gedaan. -Op de kapitein.
Ik heb het. -Op je gezondheid.
Ik ben erg blij voor je. -Ik ben ook erg blij voor mij.
Proost. -Krijg je een nieuw uniform?
En een nieuw salaris. Hij kan van het leven gaan genieten.
Wij zullen 't hem leren. -En ik kan trouwen.
Wat zeg je nou? -Jij wordt mijn getuige.
Echt niet. -Jawel.
De getuige van een verspilling. Mercédès, zeg iets.
Helaas, hij is smoorverliefd. -Helemaal in de wolken.
Weet zij ervan? Stemt ze ermee in?
Wat ze tegen me zei: ja. -Ik weet het.
Het is Juliette. -Wie?
De naaister met de ondeugende blik.
Het is Juliette niet.
Nee, ze is een echte vrouw.
Heel mooi.
Niet alleen mooi.
Mysterieus en fascinerend.
Maar wie is het?
Je nichtje.
Jij? -We gaan trouwen.
Jullie zijn gek.
Je moeder staat dat nooit toe. -Denk je dat mama mij iets kan weigeren?
Dan overtuig je haar toch. Jij bent haar favoriete neefje.
Ik heb hier, getekend door de Villefort, aanklager des konings,
een arrestatiebevel voor Edmond Dantès.
Kom met ons mee. -Wat is er?
Laat hem. -Dit is een misverstand.
Kom. -Laat me los.
Stop. -Fernand, doe iets.
Mijn zoon heeft niets gedaan.
Dit moet een misverstand zijn.
Waar gaat hij heen? Ik kom mee.
Alleen hij, meneer. -Luitenant.
Luitenant Fernand de Morcerf.
Zeg dat ze ons laten passeren. Dit is een bevel van de koning.
Ik regel het.
Kom nu met ons mee.
Ik kom terug, mijn liefste.
Edmond Dantès, aanklager. -Laat ons alleen.
Ik bewonder zeelui als u. Ik ben alleen bang voor de zee.
Die eindeloze leegte.
Dat zwarte water.
Er lijkt zich een monster te verschuilen, klaar om je te verslinden.
Waarvan word ik beschuldigd?
Waarom word ik opgepakt op mijn bruiloft? -Hebt u geen vijanden, M. Dantès?
Een vijand? -Of iemand die jaloers is.
U bent net tot kapitein benoemd. U trouwt een goede partij.
Misschien zijn er mensen jaloers.
Niet dat ik weet.
Ik had recent ruzie met een bemanningslid, maar waar kan hij mij van beschuldigen?
Ik weet het niet.
Dat u een handlanger van Napoleon bent? -Pardon?
Maar dat slaat nergens op.
We hebben deze bijbel in uw hut gevonden.
Dit is toch uw Bijbel?
Uw naam staat er in.
Ja, maar dat is geen misdaad.
Dat is waar.
Maar we hebben erin een bevel gevonden,
ondertekend door Napoleon zelf.
En dat is een misdaad.
Maar wacht eens...
Ik zie die brief voor het eerst.
Als u geen vijand hebt, hoe komt die dan daar?
Ik heb bij Cape Corse een jonge vrouw uit zee gered.
Heeft ze u bedankt in uw hut? -Nee.
Danglars heeft haar opgesloten. Ze is in Marseille van boord gegaan.
Dat kunt u nagaan.
Vraag het aan de kwartiermeester Gaspard Caderousse.
Caderousse? -Ja.
Wat weet u van haar? -Niets.
Meneer Dantès.
Ik heb tig samenzweerders ondervraagd en u bent niet één van hen.
Ik wil een vriend van de Morcerfs graag helpen,
maar dan moet u mij ook helpen.
Ik zweer dat ik niets van haar weet.
Ze zei dat ze Angèle heette.
Dat is alles.
Hebt u de naam van deze jonge vrouw aan iemand verteld?
Zelfs niet aan die Caderousse?
Aan niemand, dat zweer ik.
Nou, ziet u, M. Dantès, ik geloof u.
Ik zal u nog wat langer moeten vasthouden terwijl ik de bemanning ondervraag.
Als ze uw verhaal bevestigen, waar ik niet aan twijfel,
breng ik u naar uw bruid die mij tot die tijd kan haten.
Reken daar maar op.
Fernand krijgt hem wel vrij.
Ik hou het niet meer, ik ga.
Je kunt niets doen.
Jij hebt vast liever dat ze hem vasthouden.
Hoe kan je zoiets verschrikkelijks zeggen?
Wat iemand ook over Dantès zegt, ik sta voor hem in.
Een momentje, heren.
Het spijt me voor je vriend.
Jullie band is sterk,
maar je weet niet alles.
We hebben een bevel van de keizer bij hem gevonden.
Zijn bemanningsleden zeggen dat hij een aanhanger is.
U begrijpt de ernst van deze beschuldiging wel.
Hij is gearresteerd voor hij Mercédès trouwde, voor het onomkeerbare,
maar als je voor hem wilt instaan,
als je denkt dat deze mannen liegen...
Als je dat risico wilt nemen,
dan laat ik hem vrij.
Je hoeft maar te knikken.
Nee.
Nee?
Hij is het niet waard.
Wat is hij niet waard?
Dat de naam van onze familie bezoedeld worden.
Als Dantès een verrader is,
dan verdient hij het lot van verraders. -Ik kan ervoor zorgen...
dat een rechtszaak de reputatie van de Morcerfs niet aantast.
Dan heb ik uw getuigenis nodig.
Begrijp je wat er gebeurt?
Dus hou je mond.
Hebt u de aanklager gesproken? -Ja, meneer.
Deze dag zal ik niet snel vergeten.
Wilt u mij naar huis brengen? -Eigenlijk niet.
Hup...
Wat gebeurt er?
Laat me gaan. Roep de aanklager. Ik heb hem gesproken.
Roep hem...
Ik ben onschuldig. Ik heb niets gedaan. Laat me gaan.
Je zou worden opgehangen,
maar je weet te veel. Dus hou je mond.
Hup...
Stop.
Stop...
Laat me gaan.
Waar is hij?
Ik kon niets doen.
Laat me los.
Het heeft geen zin.
Mercédès... -Stop...
Alsjeblieft...
Wat is er, Victoria?
Ben je niet blij me te zien? -Je zus is er.
Mademoiselle de Villefort.
Illegaliteit past goed bij je.
Jammer dat het niet wederzijds is.
Cognac? Sorry, ik heb geen zeewater meer.
Ja, het is mijn taak om alles te weten.
Je weet dus dat Dantès onschuldig is.
Onschuldig, ja.
Bestaan er onschuldigen?
Hij heeft niets gedaan.
Waarom heb je hem opgepakt? -Om je leven te redden natuurlijk.
Mijn leven of jouw reputatie?
We zitten allebei in de politiek.
In de politiek verwijderen we geen mensen, maar obstakels.
Ik weet dat je wreed bent in je vak,
maar ik hoopte wel eerlijk.
Waarom geef je jezelf niet aan in zijn plaats?
Dat ga ik doen, Gérard.
Als je weigert hem te redden.
Maar je zou liever hebben dat...
niemand van mij,
Victoria, je maîtresse en je toekomstige kind weet.
Dat dacht ik al.
GEVANGENIS KASTEEL D'IF VIER JAAR LATER
In leven?
In leven.
In leven?
In leven.
In leven?
In leven.
Ga weg van de kust...
Wie weet de weg... Wie weet precies...
Is daar iemand?
Daar is iemand...
Is daar iemand?
Daar is iemand...
Daar is iemand.
Wie ben jij? -Dantès, Edmond Dantès.
Hoe oud ben je?
Je klinkt als een jonge man.
Ik weet het niet meer.
Ik was 22 toen ze me opsloten.
16 mei 1815.
Dat is vier jaar geleden.
Je bent 26 jaar.
Vier jaar?
En wie bent u?
Een gevangene.
Net als jij. -Hoelang al?
Wat is er? -Ze komen eraan.
Laat me niet alleen. Wie bent u? Zeg tenminste uw naam.
Uw naam?
34. In leven?
In leven.
Ik heb op je gewacht.
Denkt u echt hieruit weg te komen?
Ik heb in zes jaar 30 meter gegraven.
Om de buitenkant te bereiken,
moet je twee keer zo lang graven.
12 jaar lang?
Misschien iets minder, nu we met zijn tweeën zullen zijn.
Nou en? Heb je andere plannen?
Nee.
Ik ben pastoor Faria.
Had je die brief nog nooit gezien?
Nee, nooit.
Weet u waarom u hier bent?
Ja...
Jou wilden ze het zwijgen opleggen. Mij wilden ze laten praten.
Ik kies de mensen die ik vertrouw.
Spreek je geen Italiaans?
Engels, Arabisch, Latijn, Grieks?
Ik ken alleen de zee.
Als je wilt, zal ik het je leren.
Met geduld en wilskracht...
weet je over zes, zeven jaar alles wat ik weet.
Geschiedenis, filosofie,
wiskunde.
Dat zijn wapens,
net zo bevrijdend als deze.
Wat is het eerste dat je gaat doen...
als we hieruit zijn?
Dan ga ik naar Mercédès.
Wat doe je als ze niet op je gewacht heeft?
Dan heb ik niets meer.
Ik zal je een verhaal vertellen.
700 Jaar geleden, in Jeruzalem, tijdens de eerste kruistocht,
richtten de ridders die Christus' graf bewaakten, de orde van de Tempeliers op.
Eerst zijn het er maar een paar, maar ze hebben een sterk geloof.
Dankzij hun overwinningen...
vergaart de orde een aanzienlijk...
vermogen.
Aanzienlijk...
Ik heb het over de grootste schat ter aarde ooit.
Na verloop van tijd...
werden de mensen jaloers op hun macht en rijkdom.
Op vrijdag 13 oktober 1307...
beval de koning van Frankrijk, Philippe le Bel, hun arrestatie...
en beslaglegging op hun bezittingen.
Maar niemand heeft de schat ooit gevonden.
Weet je...
wat deze ridders met dit enorme vermogen deden?
Niets.
Edmond, niets.
Te druk met wraak nemen,
om degenen te straffen die hen hadden verraden,
stierf de een na de ander.
Nou ja, bijna allemaal.
De laatste was kardinaal Spada.
Aan het einde van zijn leven, gevlucht naar het eiland Monte Cristo,
had hij tijd om een laatste ridder te trainen.
Deze jongeman heette Giuseppe Faria.
Ik ben de laatste overlevende.
En ik weet waar de schat is.
Waarvan de ene helft nu voor jou is.
Maar wat ga je met dit fortuin doen?
Iets goeds?
Of laat je je hart met haat vullen?
GEVANGENIS KASTEEL D'IF TIEN JAAR LATER
Ik ga de zak legen.
Het is zout. Het water is zout.
We zijn er bijna. Het is een kwestie van dagen.
Wij zijn er...
Ik kom zo terug.
Ga terug.
Pastoor?
Nee, niet praten.
Ik ga hulp roepen.
Nee, het is te laat.
Niet bedroefd zijn.
Jij was de enige troost in mijn leven.
De Heer heeft het mij...
een beetje laat gegeven, maar toch.
Ik ben niet gek, Edmond.
Ik weet het.
De schat bestaat.
Je weet waar hij is.
We gaan 'm samen zoeken. -Vergeet het niet...
Monte Cristo...
Pastoor?
Blijf bij me.
Laat me niet alleen.
Blijf bij me.
In leven? -In leven.
In leven?
Nummer 17?
Hallo, 17.
Pastoor?
Hallo, pastoor?
Hij is dood, haal een lijkzak.
Wie is het? -De pastoor.
In leven?
In leven.
In leven?
Sta op.
Ik zei: sta op.
Alarm.
Eén, -Alarm...
...twee...
Alarm... -...en drie.
Je hebt hier niets te zoeken. Ga weg.
Ik kom Louis bezoeken, Louis Dantès.
Kende jij Louis? -Ja.
We hebben arme Louis begraven.
Lang geleden.
Dat is niet waar.
Hij hongerde zichzelf uit na de dood van zijn zoon.
Hij wilde zich bij hem voegen.
Maar zijn zoon is niet dood.
Het spijt me.
Was jij ook zeeman?
Ja.
Ik geef je iets te eten. Maar daarna ga je weg, hè?
En Mercédès?
En Fernand de Morcerf?
Het is zeven jaar geleden dat ze hier waren.
Ze wonen in Parijs sinds de geboorte van hun zoon.
Je bent te laat.
Vermijd de Ligurische Zee met zijn voortdurende patrouilles.
Ga via Sardinië.
Je kunt aanmeren bij Santa Teresa di Gallura.
Het eiland Monte Cristo ligt ten westen van de Arcipelago Toscano.
Je gaat aan land op de zuidpunt.
Je zult versteld staan van haar strakke schoonheid.
Ik benijd je dat je het voor het eerst ontdekt.
Zie je wel, daar is het.
Het graf van de illustere familie Spada.
De rest, Edmond,
is jouw verhaal.
Het verhaal van een man die de wereld...
in zijn hand heeft.
MARSEILLE EEN JAAR LATER
Alstublieft... -Stop.
Ik betaal u morgen. -Nee, Gaspard, ga weg.
M. Caderousse is een vriend van mij.
Op zijn sterfbed vroeg Edmond Dantès mij dit te verdelen...
tussen degenen die voor hem belangrijk waren.
Hij dacht dat hij door ene Danglars aangeklaagd was.
Maar hij wist zeker dat twee mannen hem trouw waren gebleven. Hij zei:
de ene heet Gaspard Caderousse,
en de ander Fernand de Morcerf.
Hou uw diamant. Niemand van ons verdient het.
Wacht, mijn zoon.
Als ik onthul wat ik weet, weten ze dat ik het was.
Deze mensen zijn rijk en machtig.
Er valt niets te vrezen, ik ben gebonden aan het biechtgeheim.
Ga zitten.
Dantès had gelijk: Danglars heeft hem aangeklaagd.
Maar Fernand de Morcerf was zijn vriend.
Ben je een vriend als je diens vrouw begeert?
Uit liefde voor Mercédès...
offerde hij Edmond op.
Hij blijft in leven, maar voor iedereen is hij dood.
Alleen Morrel verdient Dantès vriendschap.
De reder?
Hij vocht om hem vrij te krijgen.
De Voorzienigheid was hem ook weinig dankbaar.
Na Dantès arrestatie moest hij Danglars terugnemen als kapitein.
Maar Danglars heeft ook hem verraden.
Hij liet de helft van de vloot verdwijnen, zogenaamd gestolen door piraten.
Morrel moest het bedrijf platzak verkopen.
En raad eens wie het voor een schijntje kocht?
Danglars.
Twee maanden later doken de schepen opeens op.
Maar aanklager de Villefort deed niets.
Begrijpelijk, want ze delen een geheim.
De Kleine Victoria, Villefort's minnares, was Danglars vrouw geworden.
Tegenwoordig is ze barones.
Morrel stierf in armoede.
Wat is uw rol in dit alles?
Uw rol?
Wat kon ik doen...
tegen een kapitein, een graaf en een aanklager?
Was ik moediger geweest, dan was ik vast geëindigd als zij.
Als zij?
Ze was naar haar broer gegaan om Dantès te redden.
Voor Dantès heb ik gezorgd. Jij moet van haar af komen.
Weet je? Ik heb ook vrienden.
Wat is er gebeurd?
Heeft hij haar vermoord?
Dan had ze minder geleden.
Danglars had andere plannen.
Hij verkocht haar aan de gebroeders Maillard uit Toulon.
Ze was mooi, dus kreeg hij goed betaald.
U wist alles en deed niets.
Ik schaam me, vader.
Ik zal terugkomen en je een kans bieden om het goed te maken.
Ik kom niet meer voor je bidden of je zoeken,
maar om je te waarschuwen:
ik ga doen wat jij niet kon.
Vanaf nu ben ik degene die beloont en straft.
Kan ik u van dienst zijn?
Wie bent u?
Jaren geleden zei je tegen mij:
ik zal je moed niet vergeten, maar vergeet mijn naam.
Ik ben je naam noch je moed vergeten.
Dantès...
Ik kom je halen, Angèle.
Voor mij is het te laat.
Maar je kunt het kind redden.
Het kind?
Toen ik hier kwam,
had ik maar één gedachte:
wraak nemen op mijn broer.
Wekenlang zocht ik naar een manier om te ontsnappen.
Op een dag deed zich de kans voor. Ik vluchtte.
Met een cliënt.
Een wever uit Parijs.
Ik wist dat Gérard daar was aangesteld.
Ik heb Victoria gevonden,
zijn minnares.
Ik wilde verdergaan waar het gestopt was.
Het was ijskoud.
Die avond...
moest Gérard sterven.
Niets kon mij tegenhouden.
Ik voel nog steeds het mes in mijn hand.
Maar het verliep niet zoals gepland.
Ik hoorde een schreeuw.
Het was Victoria.
Toen Gérard de tuin in ging, droeg hij een kist.
Ik volgde hem.
Ik kwam dichterbij toen...
ik het gedempte gehuil van een kind hoorde.
Ik kon hem niet achterlaten.
Het bloed van zijn moeder zat nog op zijn lichaam.
Tussen wraak en leven...
koos ik voor het leven.
Ik ben met hem gevlucht.
Ik kende niemand in Parijs.
Dus ging ik terug naar mijn wever.
Maar de gebroeders Maillard hadden hem gevonden.
En ze wachtten me op.
Wat is er met het kind gebeurd?
Dag, André.
Ik kom je halen namens Angèle. -Waarom?
Ze ligt op sterven.
Ik breng je naar haar om afscheid te nemen.
Daarna vertrekken we.
Wij nemen alle tijd om ons voor te bereiden.
Op wat?
Op wraak, André.
Om wraak te nemen op de drie mannen die haar, jouw en mijn leven hebben verpest.
Ik wil ze vermoorden. -Dat is te makkelijk.
Te zachtaardig.
Nee...
We gaan hun hart eruit rukken.
Wie bent u?
Ik ben de graaf van Monte-Cristo.
PARIJS VIJF JAAR LATER
Generaal de Morcerf heeft besloten het leger te verlaten...
om de politiek in te gaan, in het Hogerhuis.
Het Franse leger verliest een groot soldaat,
maar Frankrijk krijgt er een groot man bij.
Fernand de Morcerf vocht in Moskou, Leipzig, Turkije.
Overal verdedigde hij met gevaar voor eigen leven het Franse koninkrijk.
Fernand betaalde de prijs voor zijn toewijding en beloften.
10 jaar geleden, toen Frankrijks bondgenoot...
Ali Pasha de Janina werd belegerd door Turkse troepen,
zette kolonel de Morcerf alles op het spel.
Als hoofd van een squadron dappere soldaten...
viel hij de Ottomanen in de rug aan...
om zijn bondgenoot te helpen.
Deze daad van extreme moed...
was helaas niet genoeg, maar alle Fransen weten:
we vechten niet voor succes.
Nee, het is mooier als het nutteloos is.
Gaat het beter?
Je was niet erg attent voor Eugénie Danglars.
Papa... -Haar bruidsschat is twee miljoen.
Ik moet dus op haar vermogen letten.
Beter een medaille minder en een nul meer.
Onze zoon is een man van deze tijd. Een romanticus die gelooft...
Geef de medaille terug.
Hier.
Genoeg zo.
Als ik geweten had dat u mij met een bezoek kwam vereren...
Naar buiten.
Heren,
had ik geweten dat u mij met een bezoek kwam vereren...
Het spijt me u te verwelkomen in een geïmproviseerd huis.
Ik ben net in Frankrijk.
Graaf, ik wil u niet storen, maar we kunnen u niet genoeg bedanken.
Hij zou zeker hetzelfde voor mij hebben gedaan.
Graaf, ik dank mijn leven aan u.
Goed om te zien dat je weer op de been bent.
Ik heb het laten repareren, de kolf was gespleten.
Het is nu van jou.
Hartelijk dank, maar dat kan ik niet accepteren.
Ik weet al niet hoe ik mijn eerste schuld moet inlossen.
Houdt u van wapens?
Kom mee, alstublieft.
Dat is één van mijn mooiste stukken. Een pistool in Ottomaanse stijl.
Maar het ijzeren gegraveerde blad aan de onderkant geeft aan...
dat het eerder van Europese makelij is.
Venetië, inderdaad.
U bent een kenner.
Mijn vader vocht samen met Ali Pasha tegen Sultan Khursit.
Morcerf...
Bent u de beroemde generaal de Morcerf? Ik ben onder de indruk.
Wilt u het proberen?
Helaas, ik word verwacht in het Hogerhuis.
Maar een volgende keer... -Het duurt maar even.
U verdient uw reputatie,
generaal.
Laten we voor Albert het doelwit veranderen.
Ik zou u nooit voor een duel uitdagen.
Bedankt dat u uw zoon bij mij gelaten heeft.
Ik hoor graag meer van degene die mijn lot heeft beïnvloed.
Zondag doe ik mee aan de jacht van Baron Danglars. Doe met ons mee.
Ik kan niet, dan ontvang ik de zoon van prins Cavalcanti.
Kom allebei. Er zijn genoeg herten.
Tot snel.
Tot zondag, hoop ik.
Alles in orde?
Ik heb een kleine metalen souvenir aan mijn Ottomaanse verblijf overgehouden.
Verkies je gezang boven wapens?
Volg mij.
Vergeef me, graaf,
ik wil niet respectloos zijn jegens uw vrouw.
Haydée is niet mijn vrouw. Ze is mijn peetdochter.
Na jou.
Wat een prachtige naam.
Die komt vrij veel voor in Griekenland.
Hij betekent zoveel als fatsoen of onschuld.
Wilt u mij aan Haydée voorstellen?
Je lijkt een betrouwbare jongeman.
Ik zal je aan haar voorstellen maar je moet me iets beloven.
Ik beloof het op voorhand.
Ik meen het.
Probeer haar nooit te verleiden.
Vindt u mij gevaarlijk?
Nee.
Maar haar wel.
Als je je belofte niet houdt, zal ze je hart breken...
en dat van haarzelf.
Maar... -Ze is nog niet klaar voor de liefde.
Het geheim van haar stem ligt in haar verleden.
Na de moord op haar vader, werd ze verkocht aan een Walachijse-stam.
Daar heb ik haar ontmoet en in huis genomen.
Er zijn verdriet en wonden...
die jaren nodig hebben om te genezen.
Ze werpen een sluier over de ziel.
Probeer deze sluier nooit op te lichten, Albert.
Ik beloof het.
Goed zo.
Je komt rustig binnen en kijkt niet naar ons.
Je draait je pas om als ik je roep.
Haydée...
Albert de Morcerf, dit is Haydée.
Aangenaam, meneer.
Aangenaam, juffrouw.
En als hij me niet wil ontmoeten? -Dat wil hij wel.
Rechtop.
Rechtop zitten is overleven.
Verberg onze armoede, het gaat om overleven.
Begrijp je? Waarom, André?
Omdat ik prins Andrea Cavalcanti ben.
Is dat niet geit in het Spaans? -Wat?
Wees niet verrast. Zeg geen "wat".
Ik ben Prins Andrea Cavalcanti.
U hebt geen accent, prins. Hoe kan dat?
Een strenge leraar heeft dat eruit geslagen.
Onbeschaamd, je ellebogen.
Beste graaf, fijn u te ontmoeten. -Ik moet iets bekennen.
Het Franse leven is mij nog onbekend, excuseer mij bij voorbaat...
als ik te Slavisch, Napolitaans of Arabisch lijk.
Dit zijn de graaf van Monte-Cristo en prins Andrea Cavalcanti.
Heren. -Graaf.
Prins.
Laat de ontmoeting met je vader je niet afleiden van je doel: Baron Danglars.
Met gestolen schepen verdiende hij een fortuin in de slavernij.
Uw reputatie snelt u vooruit. -Zijn lach is schijn.
Hij is wreed. Dat weet hij en hij is er trots op.
Ik moet u iets bekennen.
Het Franse leven is mij nog onbekend, excuseer mij bij voorbaat...
als ik te Slavisch, Napolitaans of Arabisch lijk.
Als u rijk bent, is nooit iets teveel. -Zijn dochter is zijn zwakke punt.
Prins.
Baron. -Best een goed terrein, hè?
Perfect. -Laten we dan gaan.
Te paard, heren.
Aan u de eer, graaf.
Nee, bedankt, ik heb lang geleden gezworen alleen uit zelfverdediging te doden.
Laat mij u verdedigen.
Prima.
Prins,
gaat uw gang.
Laten we gaan lunchen.
Bedankt. Suzanne, dit is Prins Andrea Cavalcanti,
de Italiaanse pupil van Monte-Cristo. -Hij waakt over mij.
Mijn vader is bang voor de Parijs dames.
U spreekt perfect Frans.
Een strenge leraar heeft dat eruit geslagen.
Wat verschrikkelijk. -En vooral onwaar.
Mijn moeder is Frans. -Wat een idioot.
Ik ben blij dat u gekomen bent.
De hand van uw beschermeling trilde niet.
Het dier heeft niet geleden. -Hij kan het weten,
hij is specialist in executies. -Laat u veel koppen rollen?
Veel minder dan voorheen. Clementie is in.
Excuseer mij, ik wil de graaf aan iemand voorstellen.
Graaf... -Heren...
Liefje.
Hier is eindelijk de graaf van Monte Cristo.
Mme de Morcerf, mijn respect.
Alles goed, moeder?
Ja, ik raak...
geëmotioneerd van de man zonder wie ik in tranen zou zijn.
Meneer, ik dank het leven van mijn zoon aan u.
Voor deze weldaad, zegen ik u.
U beloont me te genereus voor een simpele actie.
Maar ik ben blij dat ik u verdriet bespaard heb.
Ik heb de graaf als gast gevraagd,
maar tot nu toe heeft hij dat geweigerd.
Misschien heb jij meer geluk?
Wilt u mij het genoegen en de eer schenken onze gast te zijn?
Zeker, mevrouw.
Ik zal mij nu terugtrekken. Ik wil u niet langer toe-eigenen.
Maar wat is er aan de hand?
Moet ik iemand roepen?
Wat weet je van deze man?
Moeder, je bent altijd wantrouwend tegenover mijn nieuwe kennissen.
Maar de graaf heeft mijn leven gered. Hij is rijk als een koning.
Wat moet ik van hem vrezen?
Je hebt gelijk.
Mijn angst is belachelijk.
Aanklager van de koning,
op mijn erewoord en als luitenant van het leger,
verklaar ik dat Edmond Dantès in mijn aanwezigheid bij talloze gelegenheden...
sympathie betuigd heeft aan de keizer en de monarchie omver wil werpen.
Deze woorden zijn pijnlijk want hij was mijn vriend,
maar deze misdaad mag niet ongestraft blijven.
Te veel mannen zijn gestorven door landverraders.
Zo zal je de slaap niet vinden. -Ik was er niet naar op zoek.
Ben je bang voor nachtmerries?
Ik ben bang dat ik ze niet meer krijg.
Ze helpen me mijn wonden open te houden.
Heb je haar terug gezien?
Ja.
Was ze zo mooi als in je herinnering?
Ik dacht dat verdriet haar zou hebben veranderd.
Het moet van korte duur zijn geweest.
Haar ogen zagen er niet erg behuild uit.
Ze zal weer tranen proeven als haar man haar wordt ontnomen.
Ik pas.
200...
plus 500.
Ik geef op.
Ik zou je niet uitnodigen als je goed kon spelen.
Ziezo...
Er zijn er nog maar drie over.
Ik laat u tegen elkaar spelen.
Twee paar.
Goed gedaan.
Flush.
U hebt te veel harten.
Ik stop voor ik mijn vader ruïneer.
Kom, Albert. -Ja, ga maar naar de dames.
Pech in het spel, geluk in de liefde.
Ik mag uw prins graag. Hij is charmant.
Eigenlijk ken ik hem nauwelijks. Zijn vader is een zakenrelatie.
Zonder twijfel uit een goede familie.
Als u daarmee rijk bedoelt, ja, de op één na rijkste van Italië.
De op één na rijkste?
U kent vast de rijkste?
Maak mij niet onbescheiden.
Eindelijk mensen rijker dan ik.
Zijn familie wil dat hij met een Parisienne trouwt,
Als de zoon net zo wispelturig is als de vader, pas op.
Maakt u zich geen zorgen,
ik wantrouw iedereen per definitie.
En buitenlanders in het bijzonder.
Ik ben buitenlander.
U, graaf, bent te braaf. U bent een graaf.
En dat rijmt, hè? -Wat een dichter.
Over buitenlanders gesproken, L'Impartial is gekocht door een Engelsman.
Klopt, ene Halifax. Een Lord, naar het schijnt.
Hij wil vals nieuws verspreiden en speculeren op de beurs.
Hij is een boef van het ergste soort.
U lijkt deze Lord niet aardig te vinden.
Ik hou van veel mensen,
maar ik haat bepaalde mensen echt.
Een Engelsman haten is geen zonde. Dat is gezond verstand.
Ga je al weg?
Het is bijna middernacht. Ons rijtuig wordt een pompoen.
Juffrouw, u vergeet uw waaier.
Dank u, meneer.
Kan ik op je rekenen? -Voor wat?
Kom naar mijn diner in Parijs. Ik heb eindelijk een optrekje gevonden.
Natuurlijk.
Mooi.
Tot snel.
Graaf...
Mme de Morcerf.
U vertrekt als ik aankom.
Dat is puur toeval.
Ik wil u om vergeving vragen.
Mij om vergeving vragen?
Voor mijn duizeligheid laatst.
U deed me aan iemand denken die ik goed gekend heb en...
onder tragische omstandigheden verdwenen is.
Even dacht ik...
Het gebeurt weer. Ik kan de woorden niet vinden.
Het spijt mij dat ik u deze slechte herinnering bezorg.
Geen zorgen, het is verdwenen.
Des te beter.
Ik wens u een fijne avond.
Graaf...
"Ik mag je niet schrijven, dus schrijf ik je niet.
Ik mag je niet ontmoeten,"
dus stel ik niet voor om 17.00 uur in de Jardin des Plantes af te spreken.
Die plek, waar ik morgen niet ben...
herbergt de zeldzaamste bloemen van Parijs.
Jij komt uit een land van wolken en jasmijn.
De hemel van Parijs zal bewolkt zijn, ik draag jasmijn in mijn knoopsgat.
Dus ik zeg niet: tot morgen.
En ik zeg niet dat sinds ik je zag,
ik constant aan je stem en gezicht moet denken.
Zal hij ons niet verraden?
Hij is zeer loyaal aan de graaf, maar heeft een zwak voor mij.
Dit is een strelitzia.
Waar ik vandaan kom, stonden ze langs het pad naar zee.
Hij wordt ook wel paradijsvogel genoemd,
pasărea paradisului.
Pasărea paradisului?
Heel goed.
Waarom heb je geen verloofde?
Of heb je er één?
Mijn vader wil dat ik met een dochter van een baron trouw. Maar ik...
zoek iets dat deze dame niet hebben.
Een bepaalde charme als de geur van bloemen.
Of de smaak van fruit.
Parijse vrouwen worden wellicht graag geplukt of geproefd, maar ik niet.
Ik bedoelde het niet zo. -Ik plaag je.
Ben jij zaterdag bij het diner van de graaf?
Nee, ik ben het alibi van mijn moeder.
Ze mijdt het sociale leven als de pest. En jij?
Ik ken je moeder niet,
ik weet niet wat ze leuk vindt, maar ik deel haar afkeer.
Hij noch zijn moeder komen naar het diner.
Maar Fernand de Morcerf zal er zijn.
Wat is er?
Vertel je me niet over Albert?
Er valt niets te zeggen.
Het is normaal om te twijfelen.
Om bang te zijn. Ik begrijp het.
Maar mettertijd moet je bedenken...
Je hoeft me niet te helpen herinneren wat zijn vader gedaan heeft.
Dat zit in mijn geheugen gegrift.
Dank je, lieveling. -Natuurlijk.
Leuke mensen.
Goedenavond, Victoria.
Ik had ook iets fraaiers verwacht, maar dat gezicht is niet nodig.
Binnen is het vast verrassend.
U lijkt niet veel eetlust te hebben.
Ik heb al varken en gevogelte gehad.
Dit huis is prachtig.
Volgens mij bent u verrast.
Niets ontgaat u.
Ik had gedacht dat iemand als u centraler zou willen wonen,
zoals de Champs-Elysées of Saint-Germain.
Ik heb dit gekocht omdat het mij werd afgeraden.
Waarom?
Ze zeggen dat het er spookt.
Dat er lang geleden een gruwelijk misdrijf plaatsgevonden heeft.
Nou, daar zit de aanklager van de koning.
Dat is zo.
Er zou een kind zijn geofferd.
Wat vreselijk. -En u hebt dit huis toch gekocht?
Goed gedaan, graaf.
Deze spookverhalen zijn onzin, bedacht door kwaadaardig personeel.
Of jaloerse buren. -Vergis u niet, aanklager.
Ik heb in Azië en India gewoond...
en dan is het moeilijk om niet te geloven dat er een...
onzichtbare wereld bestaat, bevolkt door geesten.
Toen ik dit huis de eerste keer bezocht...
wist ik het meteen.
Ik kreeg het vreemde gevoel dat hier een misdaad gepleegd was.
Ik vroeg of ik een nacht alleen mocht blijven.
Was u niet bang?
Als je geweten zuiver is, achtervolgen geesten je niet.
Ze praten met je. -En wat zeiden ze?
Ja, wat zeiden ze?
Die avond ben ik hier gaan zitten.
Voor de open haard.
Ik had wat opium gerookt om ontvankelijker te zijn.
Er gaat niets boven je bewustzijn verruimen.
In die zoete rook...
voelde ik me zweven.
Ik hoorde een klap op de muur.
Dan nog één.
Ik legde mijn hand erop.
En hoorde geschreeuw van boven. Ik ging de trap op.
Het geschreeuw werd gekreun.
Het kwam uit een kamer...
in de gang.
Ik duwde de deur open en kwam in een kamer met een bed in het midden.
Ik legde mijn hand neer.
Ik zag een vrouw kronkelen van de pijn.
Ze was bevallen. Alleen en verlaten.
Ze schreeuwt.
Toen voelde ik een aanwezigheid in mijn rug.
Plotseling...
U maakt de dames bang.
En ik geniet ervan.
Ga door, ik smeek u.
Beheers je, verpest het feest niet.
Ik draai me trillend om.
Op dat moment hoor ik gefluister in mijn oor.
Het is de stem van een kind.
De stem van een kind dat me smeekt om hem te bevrijden.
Uiteindelijk vond ik een deur,
een achterdeur die ik niet gezien had.
Ik duwde die open.
Trappen... Ze leiden naar de tuin.
De stem van het kind klonk weer.
Hij zei dat hij al heel lang alleen was. Hij huilde.
Hij riep om zijn moeder.
Die avond...
heb ik gezocht, maar...
de tuin was te groot.
Wat hebt u gedaan?
Pardon?
De tuin was te groot...
Wat hebt u gedaan?
Ja...
De volgende ochtend hebben we overal gegraven.
We hebben de appelbomen uitgegraven, het pad omgeploegd...
Niets.
Ik heb een truffelvarken uit de Périgord gehaald.
En?
Omdat die ook niets vond,
heb ik die vanavond opgediend. -Geweldig.
Ik zei toch dat het een sprookje was.
Een sprookje, ja.
Dat dacht ik ook. Tot gisteren.
Terwijl we fakkels voor de ontvangst neerzetten,
brak één ervan dwars door midden.
Daar hebben we gegraven...
en vonden een kist.
En toen?
Wat zat erin?
Geen idee.
Hoezo niet?
Ik heb met het openmaken op u gewacht.
En als er een lichaam in zit?
Dan zullen we een graf maken.
Aanklager, wilt u de kist...
openen?
Ik smeek u, niet open doen. -Zo is het genoeg.
Abracadabra.
Ik weet niet wat waar is aan dit verhaal, maar u bent een tovenaar, graaf.
Hoe kan dit? Hij sprak alsof hij erbij was.
Al die details... Ik dacht dat ik gek werd.
Rustig, alsjeblieft.
Waar is het lichaam van ons kind? -Weet ik niet.
Heb je het daar begraven? -Ja.
Je zei dat hij dood was...
Natuurlijk was hij dood.
Waar is hij? -Ik weet het niet.
Waar is ons kind? -Weet ik niet.
Hou je mond, je bent hysterisch. Ik weet het niet.
Kalmeer.
Ik weet één ding.
Volgende week weet ik wie deze M. Monte Cristo is,
waar hij vandaan komt, waar hij heen gaat...
en waarom hij met ons praat over kinderen begraven in de tuin.
Danglars is geobsedeerd door geld. Vraag daar niet naar.
Morcerf vertrouwt me...
sinds ik zijn zoon gered heb.
Blijft Villefort over. Villefort is aanklager.
Hij is achterdochtig.
Dankzij dit diner zal Victoria uitleg eisen.
Om haar en zichzelf gerust te stellen gaat hij op onderzoek uit.
Omdat we altijd meer leren van kwaadaardige stemmen,
gaat hij de vijand van de graaf opzoeken.
Lord Halifax...
Wat wilt u weten?
Het is mij een genoegen als ik hem schaden.
Is de graaf ooit in Parijs geweest? Hij zegt van niet.
Als dat zo was, zou ik het weten.
Weet u waar hij 15 jaar geleden was?
Ja, in India.
Maar ik moet zeggen...
dat ik hem toen nog leuk vond.
Maar daarna...
Na wat?
Op een avond corrigeerde ik volkomen terecht een bediende.
Maar...
Monte Cristo was gecharmeerd van deze wilden,
met hun heidense goden, hun belachelijke magie.
Idiote overtuigingen.
Daarom daagde hij mij uit voor een duel.
Om een inheemse? -Ja, een inheems persoon.
Ongelooflijk, toch?
Warm, hè? Het is hier heet.
Breng mijn waaier, in hemelsnaam.
We stikken hier.
Niet deze.
Bedankt.
En u, M. de Villefort?
Wat heeft hij u aangedaan? -Niets.
Ik weet niet of hij mijn vriend of mijn vijand is.
Als hij uw vijand was, zou u dat al weten.
Hij heeft zijn fouten, maar hij verbergt zijn bedoelingen niet.
Maar...
wees voorzichtig,
meneer de aanklager.
Als hij uw vriend wordt,
wordt u mijn vijand.
Vanzelfsprekend.
Dank u, M. de Villefort, het was aangenaam...
met u te praten, maar ik heb veel te doen.
Dank u, Lord Halifax.
Meneer de aanklager...
Graaf? -Maak de paarden klaar, we gaan terug.
Nu Villefort minder achterdochtig is, kunnen we onze aanval voorbereiden.
Ik ga naar het zuiden.
Ik kom terug voor het feest voor de 20ste verjaardag van Danglars dochter.
Ik reken op jou, André, om intiemer met haar te worden.
En op jou, Haydée, om Albert te betoveren.
Ga ervoor.
Heel goed.
Er kunnen maximaal 600 zwarten in,
700 met een beetje duwen, maar ik ben menselijk.
Ik doop het L'Hercule.
Mijn moeder zei dat die lijn van de grote daden is.
En dat is de liefdeslijn.
En daar lees ik dat...
Ik moet je iets zeggen.
Ja?
Ik wil van je houden, maar ik kan het niet.
Ik weet het.
Je hebt meer gevoelens voor Suzanne.
Het is ons geheim.
Bij mij is het veilig.
Ik weet wat een dubbelleven is.
Ik weet ook wat een dubbelleven is.
Om niet te kunnen zeggen wie we echt zijn.
Ik ben je alibi.
De tijd is gekomen om het goed te maken.
Ik leef elke seconde dat ik bij jou ben, in een droom.
Ik denk aan je ogen in mijn slaap...
en wil met niemand praten om de echo van jouw woorden...
die natrillen in mijn hart, te horen.
Ik houd je partituren dichtbij me.
Ik hou van het beeld dat het van jou oproept,
maar vooral van de herinnering die het mee zich meedraagt,
een eeuwig moment in mijn leven.
Tot later. -Tot later.
Prins...
Dit feest is naar jouw evenbeeld, levend en vrolijk.
Bedankt, Andrea.
Hebt u de graaf van Monte-Cristo uitgenodigd?
17. -17?
Je bent de 17e die mij dat vraagt.
En wat antwoord je iedereen?
Dat er geen 18e komt. Daar is hij.
Pardon.
Juffrouw... Graaf...
Hebt u een goede reis gehad? -Perfect.
Bedankt. -Eugénie staat te popelen om u te zien.
Graaf, staat u mij toe?
Met genoegen.
Weet de graaf van onze ontmoetingen?
Ik heb hem niets verteld.
Kan hij het raden? -Alleen God weet waartoe hij in staat is.
Ze zijn mooi, nietwaar?
Ze willen zo graag leven.
We willen altijd snel gelukkig worden.
Toch?
Mag ik u een arm geven?
Ik wil graag een stukje lopen.
Uw hand trilt.
Hebt u het koud?
Mijn familie heeft koude handen, maar een warm hart.
Hier, dit zal ons opwarmen.
Onze druiven zijn minder goed dan op Sicilië,
maar geniet van de noordelijke zon. -Het spijt me.
Vergeef mij alstublieft, maar...
ik drink nooit.
Wilt u dan iets eten?
Ik moet opnieuw weigeren.
M. de Graaf,
Volgens Arabisch gebruik ontstaat er eeuwige vriendschap...
als je brood en zout onder één dak deelt.
Die ken ik, mevrouw.
Maar we zijn in Parijs en niet in Tanger.
In Frankrijk ontstaat er daardoor geen eeuwige vriendschap.
Maar we zijn toch vrienden, nietwaar?
Ja, zeker.
Waarom zouden we dat niet zijn?
Bij gebrek aan brood en zout, deel enkele herinneringen met mij.
Wat wilt u weten?
Is het waar dat u zoveel gezien hebt,
zoveel gereisd, zoveel geleden hebt?
Waarom zegt u dat?
Uw ogen.
Elke reiziger wil iets vinden of ontvluchten.
Hebt u het gevonden?
Mijn reis is nog niet voltooid.
Woont u alleen?
Ik heb zus, noch zoon of vader.
Ik heb alleen Haydée, die mij binnenkort zal verlaten, dat weet ik zeker.
Hoe kunt u leven zonder iets dat u aan het leven bindt?
Ik hield van een jonge vrouw.
Waarmee ik ging trouwen.
Jaren geleden.
Maar de oorlog voerde mij van haar weg.
Ik dacht dat haar liefde sterk genoeg was om op me te wachten.
Dat ze me trouw zou blijven tot in het graf.
Maar toen ik terugkwam,
was ze getrouwd.
Misschien heb ik een zwakker hart dan anderen.
Ik heb meer geleden dan zij.
Dat is alles. -Is deze liefde in je hart gebleven?
We hebben maar één keer echt lief.
Toch?
Heb je haar ooit weer gezien?
Nooit.
Nooit?
Nooit.
Heb je haar je lijden vergeven?
We kunnen alleen hen vergeven die daarom vragen.
Wat als ze je vandaag om vergeving vraagt?
Koop L'Impartial. Danglars-vloot gestolen uit Marseille.
L'Impartial, dames en heren.
Hoe kunnen schepen op klaarlichte dag worden gestolen?
Waren ze wel verzekerd?
Denk je?
De aandelen van Danglars zijn gecrasht.
Maar dankzij de legertelegraaf zal hij snel vernemen...
dat er feitelijk niets gebeurd is.
U moet zijn boten stelen.
Alles op zijn tijd.
Je bent gered. Je boten zijn ongedeerd.
Wat? -L'Impartial liegt.
"Danglars-vloot ligt nog steeds in de haven van Marseille.”
Bedankt, mijn vrienden.
Danglars zal zich mijn woorden herinneren...
en denken dat het een zet is van L'Impartial, onze Lord Halifax.
Precies.
Monte Cristo had gelijk. De Engelsman gebruikt zijn krant om me zwart te maken.
Hij moet dat rectificeren.
Vooral niet. -Ik begrijp het niet. Hij moet...
Horen jullie dat?
Luister...
Dat lekkere geluid.
Het geluid van vallend geld.
Ik begrijp het niet meer. -Ga maar na.
Hij weet iets wat niemand nog weet.
Stel je voor: je speelt poker en kent de kaarten van je tegenstander.
Wat doe je? -Ik verhoog de pot.
De aandelen staan ​​op hun laagst.
Ik koop ze terug en over twee dagen zijn ze veel meer waard.
Mijn meesterzet.
Uw aandelen terugkopen? Hoeveel kost dat?
500 miljoen. -500 miljoen?
Maar we moeten het doen voor de markt sluit en die schoft Halifax het doet.
Hoe komen we aan 500 miljoen?
Van de grootste vijand van Lord Halifax.
Het spijt me, baron, maar...
de zee brengt me altijd ongeluk. Ik ga uw aandelen niet kopen.
Graaf... -Maar ik weiger nooit...
een vriend te helpen en een vijand te straffen.
Ik leen u het geld en u kunt ermee doen wat u wilt.
Ik garandeer u een rente van 20%.
Ik leen u het geld zonder rente.
Op Sicilië zeggen we: een vriend pluk je niet kaal.
Ik sta erop.
Ik heb op al mijn bezittingen een hypotheek afgesloten.
Dat is geen 500 miljoen, maar...
zeker wel 200 miljoen.
Nee, baron, uw woord is genoeg.
In Frankrijk zeggen we: Goede afspraken maken goede vrienden.
Het zij zo. Uit vriendschap accepteer ik uw garanties.
Ik betaal u over een week terug.
We gaan deze Halifax dwingen zich over te geven.
Een aanklacht ligt klaar.
Ik zorg er persoonlijk voor dat er een rechtszaak komt.
Ik kan niet wachten om in de rechtbank deze executie bij te wonen.
M. Halifax, eigenaar van L'Impartial, vandaag voor de rechtbank gedaagd...
om te reageren op beschuldigingen van smaad, moest het land onverhoeds verlaten.
Maar zijn vertegenwoordiger is om 14.00 uur in de rechtbank.
Edelachtbare, deze komedie heeft lang genoeg geduurd.
Dit is geen theater.
Wil de vertegenwoordiger van M. Halifax zich bekend maken?
Wat doe je? Het is nog niet afgelopen.
Ik ben de vertegenwoordiger van Lord Halifax.
Ik sta hier, omdat L'Impartial vals nieuws zou hebben gebracht.
Maar ik verklaar hier...
dat Danglars-vloot wel gestolen is.
Mijn vloot ligt in Marseille.
Dit is een farce.
Welk bewijs hebt u?
Neem maar contact op met de kapitein in Marseille.
Dus u blijft bij deze bewering?
Ik blijf bij deze bewering, edelachtbare.
Maar wel onder mijn echte naam.
Heeft u een valse?
Men kent mij als Andrea Cavalcanti.
Na jaren zwerven op straat, werd ik opgenomen door...
een rijke Italiaanse aristocratische familie.
Ik groeide op als dief,
maar eindigde als prins.
Dat is geen eerlijker beroep, maar veel aangenamer.
Ik heb hier in Parijs eindelijk mijn echte vader gevonden.
Ik ben geboren op 3 november 1815.
In Auteuil.
Edelachtbare,
kan de verdachte bewijzen van wat hij beweert?
Dat komt nu, aanklager.
Uw geduld wordt beloond.
Ik ben de bastaard van een Franse aristocraat en zijn minnares.
Mijn moeder weet niet dat ik nog leef, omdat mijn vader...
haar gezegd heeft dat ik dood geboren was.
Hij heeft mij in een doek levend begraven.
U hebt het over een poging tot kindermoord.
Dat was zo geweest...
als mijn tante mij niet had opgegraven.
Wie beschuldigt u?
Een respectabel man die u allemaal kent.
Dit is zijn doek.
Mijn vader...
is niemand minder dan de man voor mij.
Aanklager de Villefort.
Stilte. Of ik evacueer de rechtbank. -Dit is laster.
Ik klaag u aan. -M. Cavalcanti,
Begrijpt u de ernst van uw beschuldigingen?
Ik neem geen genoegen met een doek, zelfs niet met bloed.
De aanklager zal u zelf het bewijs leveren.
U ijlt. -Vader...
Laat mijn moeder niet getuigen.
Ze heeft al genoeg geleden.
Het proces is geschorst tot nader onderzoek.
Ontruim de rechtbank.
Dat was één.
Kom, Victoria. Pardon...
Mogen we passeren?
Waarom heb je me de waarheid niet verteld?
Je vader wilde mij als schoonzoon, maar...
dat kan niet. Jouw moeder is ook de mijne.
Weet je nog, je levenslijnen?
Wees gelukkig, zus.
Graaf?
Dit verhaal is onzin. Het is te gek voor woorden.
Mijn boten lagen gisteren nog in Marseille.
Ik heb uitstel van terugbetaling nodig.
U hebt niets meer, baron.
Alles wat van u was, is nu van mij.
Het enige wat nog rest, zijn de kleren die u draagt.
Verlaat Parijs dan laat ik uw vrouw en dochter misschien niet verhongeren.
Maar graaf... -Vindt u mij wreed, baron?
Ik weet dat ik dat ben...
en daar ben ik trots op.
U moet uw vrouw naar huis brengen.
Ze ziet erg bleek.
Dat was twee.
Vader?
Namens Angèle.
Opzij... -Nee...
Waarom?
Niet huilen.
We wisten dat het zo zou eindigen.
Dat wisten we.
Hij was ongehoorzaam.
Ongehoorzaam?
Hoezo ongehoorzaam?
U hebt hem leren haten.
U hebt de dolk in zijn hand gelegd.
Het is je pijn die spreekt.
Ik hield van hem als een zoon.
Hou jij ook zo van mij?
Bent u ook bereid mij op te offeren voor uw wraak?
Het is geen wraak.
Het is gerechtigheid.
Ben je je tranen vergeten?
Je moeders geschreeuw en je vaders bloed?
En de naam van hun verrader?
Vergeet zijn naam niet.
Als je van mij houdt zoals ik van jou kom me dan niet zoeken.
Je nobele hart moet dat begrijpen.
Ik spaar mijn krachten om te vechten tegen mezelf en mijn tranen.
Wees gelukkig, ver van mij, je verdient het.
Je bent gek. Je kunt hier niet blijven.
Ik ken je nog maar net... -Ga weg.
Vlucht voor mij zoals je de pest ontvlucht.
Ik zal je ongelukkig maken. -Vlucht met mij.
Ik zweer je, Haydée,
ik beloof je geluk in plaats van wanhoop.
Je kent mij niet. Je kent de graaf niet.
Als je van mij houdt zoals ik van jou...
Zeg me dan vaarwel.
Ik smeek je.
Zeg het.
Ik zal je zeggen,
met als getuige God die de diepten van mijn hart kent,
ik wens je een gelukkig leven zonder herinnering aan mij.
Vaarwel, mijn liefste.
Die blik...
Zonder jou is mijn leven verloren.
Zeker ongelukkig.
Wat ga je doen?
Wees gerust, ik zal mijn belofte nakomen.
Maar alsjeblieft, blijf leven.
Wat is voor jou belangrijk?
In jouw ogen ben ik al dood.
Laten we vluchten.
Als je je bij de familie Morcerf wilt voegen,
verdient Albert het...
om jouw verleden te kennen.
Als jij niks zegt, zie ik mij genoodzaakt in jouw plaats te spreken.
Moet ik echt..
Namens jou spreken?
Graaf, alstublieft...
Haydée is eigenlijk de dochter... -Stop.
Ik zal het vertellen.
Mijn vader was een illustere man die bekend stond als Ali Tebelin.
Pasja van Janina.
Ik was tien jaar toen hij...
voor de ogen van mij en mijn moeder vermoord werd.
Hij had een Franse soldaat ontvangen...
die onze bondgenoot was.
Doorboord met een tiental kogels,
vond mijn vader de kracht om op te staan...
en wist de man...
een oog uit te steken.
Ik heb mijn moeder nooit meer gezien.
Deze officier verkocht mij als slaaf aan een Walachijse-stam op de Balkan.
Zijn naam was... -Zo is het genoeg.
U hebt me gemanipuleerd. -Je was gewaarschuwd.
Me gebruikt. -Je krijgt spijt van die woorden.
Wilt u mij bang maken? -Provoceer mij niet.
Albert, alsjeblieft. Graaf?
U hebt alles van mij afgepakt. En mijn naam besmeurd.
Graaf, ik smeek u.
Ik beschouw uw handschoen als gegooid.
Ik geef hem morgen terug, om een kogel gerold.
Kent u geen medelijden?
Hadden ze die voor Edmond Dantès?
Kijk me aan.
Ik ben slechts de gewapende arm van een dove en blinde dode.
Fernand de Morcerf zal ervaren wat mijn vader meegemaakt heeft.
Als u Albert vermoordt,
kunt u niet meer zeggen: God is voor mij en met mij.
U zult een moordenaar zijn.
De Bijbel zegt dat zonen zullen boeten voor de misdaden van hun vaders.
Jacopo, volg haar.
Laat ons alleen, Jacopo.
Mevrouw.
Wat brengt u hier?
Edmond, je gaat mijn zoon niet doden.
Hoe noemde u mij?
Bij je echte naam.
Ik ben Mme de Morcerf niet, maar Mercédès.
Ik ken niemand die zo heet.
Ik herkende je meteen.
Ik had je stem al herkend.
Mijn geest twijfelde, maar mijn hart wist het. Sindsdien volg ik je.
Ik wil begrijpen wat je met Morcerf moet. -Fernand, bedoelt u, mevrouw.
Nu we onze voornamen weten, weten we alles weer.
Ik ben schuldig.
Ik verloor mijn kracht door je afwezigheid en mijn eenzaamheid.
Ik geloofde niet dat je dood was.
Ik. -Waarom was je alleen?
Waarom was ik er niet en ben ik opgepakt?
Waarom werd ik als dood aangemerkt?
Ik weet het niet.
Hij zal geen liefdesbrieven meer schrijven,
maar zijn handschrift zal je wel herkennen.
Kijk...
Kijk, Mercédès.
Dit heeft je man geschreven,
in Villefort 20 jaar geleden.
Ik moet wraak nemen, Mercédès. Het moet.
Neem dan wraak, Edmond.
Maar tegenover de daders.
Neem wraak op Fernand die je verraden heeft.
Neem wraak op mij, maar spaar Albert.
Als je al mijn gebeden kende,
al mijn tranen die ik geplengd heb...
Heb jij je vader verloren?
Heb jij je geliefde in de armen van je rivaal gezien?
Heb jij dat allemaal gezien?
Maar ik zie de man van wie ik hou,
klaar om mijn zoon te doden.
Wat wil je?
Wil je dat je zoon blijft leven?
Hij zal blijven leven.
Bedankt.
Dank je, Edmond.
Zo ken ik je weer.
Zoals ik altijd van je gedroomd heb, zoals ik altijd van je gehouden heb.
We moeten vaarwel zeggen.
Vaarwel?
Als ik mijn wraak opgeef,
geef ik op wat mij in leven houdt.
Het duel vindt morgen plaats.
Vaarwel, Mercédès.
M. Albert de Morcerf,
u hebt publiekelijk de graaf van Monte Cristo uitgedaagd.
Het duel vindt plaats na 20 passen, op mijn bevel.
De beledigde als eerste.
In positie.
Kom op, heren.
Vuur.
Ik zie een vleugje teleurstelling in je ogen.
Ik zal je nooit vergeven dat je zijn leven genomen hebt...
en mijn hart gebroken hebt.
Dus je hield van hem.
Of ik van hem hield?
Alles maakte dat ik hem haatte, maar waarom word je verliefd?
We hebben geprobeerd te praten maar het is te laat.
We zijn uit balans.
Een stem in mij zei dat toeval niet bestaat.
Maar in plaats daarvan heb ik naar jou geluisterd.
Ik zou hem én mijzelf gelukkig hebben gemaakt.
Wat moet ik met de liefde die ik hem niet gegeven heb?
De woorden die ik niet gezegd heb?
Je hebt het hem gezegd.
En hij heeft het gehoord.
Graaf...
Vlucht nu.
Vlucht en laat niemand je geluk stelen.
Edmond, kom tevoorschijn.
Ik verwachtte je al.
Je laat eindelijk je ware gezicht zien.
Ik heb geprobeerd de jouwe te achterhalen.
Om te weten wie je echt bent.
Daarom heb ik jouw sporen gevolgd. Ik ben overal geweest waar jij ook was.
Ik heb ze allemaal ontmoet:
je vrienden, je wapenbroeders, je vijanden, allemaal...
Wie heb je niet verraden?
Aan wie ben je trouw gebleven?
Overal liet jij je ware gezicht zien.
Ik heb de dag dat je mij verraadde, het geloof in de mens verloren.
Je had me moeten doden.
Het is nooit te laat.
Sta op.
Kijk me aan...
Dood mij.
We vinden altijd glorie in de dood.
Uiteindelijk vergeven we hen.
Ik wil niet dat ze jou vergeven.
Mercédès, ik zeg je vaarwel op de plek...
waar we van elkaar gescheiden werden, vandaag 21 jaar geleden.
Sindsdien is er zoveel in en om mij heen gebroken...
dat de man die je kende, niet meer bestaat.
Ik heb beloofd van je te houden tot ik sterf en nog lang daarna.
Ik zal altijd van je blijven houden, maar kan je niet meer gelukkig maken.
Ik kan je alleen maar troost bieden.
Je zoon zal gelukkig worden.
Albert en Haydée zullen leven zoals wij niet konden.
Geluk voor onze kinderen...
die ons gaan overleven en het zoet van de liefde zullen proeven.
Door jou te schrijven, ben ik mijn laatste momenten bij jou.
Alles daarna zal slechts een herinnering zijn.
Ik neem ze mee naar de zee,
de enige plek op aarde, waar...
geen sporen van mensen te zien zijn.
Leef en wees gelukkig.
Vergeet mij niet tot de dag waarop de voorzienigheid ons weer samenbrengt.
Want alle menselijke wijsheid zit in de twee woorden:
wachten en hopen.
Edmond Dantès,
graaf van Monte-Cristo.
DE GRAAF VAN MONTE-CRISTO