Het leven ontstond een miljard jaar geleden.
Wat hebben we ermee gedaan?
Lucy, het is een eitje. Even naar binnen en weer naar buiten.
Doe het dan zelf.
Die man verwacht niet dat zo'n mooie meid de koffer aflevert. Toe nou.
Wat zit erin? -Lieverd.
Niet zo paranoïde. Je vertrouwt me, toch?
Richard, ik mag je graag, maar ik moet aan mezelf denken.
Ik heb zo veel dingen aan m'n hoofd nu.
Wat doe je? -Ik ga. Ik heb maandag examens.
Ik moet douchen en ik moet leren.
Weet je waar ik laatst achter kwam toen ik in een museum was?
De eerste vrouw ooit heette Lucy.
Moet ik me daardoor beter voelen? -Ja.
Nee. -Ik bel je nog wel.
Ik zal eerlijk zijn. Ik kan het niet doen. Ik heb ruzie met die man.
Als jij het doet, is er niks aan de hand.
Loop naar binnen en vraag bij de receptie om Mr Jang.
Hij komt, neemt de koffer van je aan, je glimlacht en gaat ervandoor.
Je kunt de receptie vanaf hier zien.
Kom op nou.
Wat zit erin? -Wat papieren of zo.
Laat eens zien.
Hij zit op slot. Mr Jang heeft de code. Ik ben maar een koerier.
Krijg jij hiervoor betaald? -Ja.
Hoeveel dan?
Wil je nu onderhandelen? -Ik wil gewoon weten hoeveel je krijgt.
Duizend dollar.
Duizend dollar om wat papieren te bezorgen?
Ik krijg een mille en bemoei me er verder niet mee.
Ik bemoei me er ook niet mee. -Luister nou.
We delen het geld.
500 voor jou en 500 voor mij. -Ik bel je nog wel.
Dit is de derde keer deze week dat ik voor dit hotel sta...
met dezelfde cowboyhoed op.
Probleem opgelost. Ga maar. Ik wacht wel.
Lucy, lieverd. Ik heb dit al zo vaak gedaan.
Het zijn papieren. Waarschijnlijk ontwerpen die ze willen namaken.
Zelfs m'n Stetson is hier gemaakt. Kijk maar, 'made in Taiwan'.
Dag, cowboy met je nephoed. -Alsjeblieft.
Ik moet nu echt gaan.
Wat doe je nou? -Het spijt me. Ik heb je hulp nodig.
Hou op. Maak me los. -Dat gaat niet.
Maak me los. -Mr Jang heeft de sleutel.
Ga naar binnen en vraag naar hem. -Maak me los.
Ik had geen keus. Ga, dan ben je sneller terug.
Niet te geloven. -Ik wacht hier. Dat beloof ik.
Een belofte van jou is niks waard. -Hij is 500 dollar waard.
Je bent een klootzak. -En jij bent geweldig.
Kan ik u ergens mee helpen, mevrouw? -Ja.
Ik kom voor...
Mr Jang.
Wie kan ik zeggen dat er is?
Richard.
Richard heeft me gestuurd.
Wat is uw naam?
Nee, Richard.
Richard zoekt een parkeerplek.
Mr Jang wil toch graag uw naam weten.
Lucy.
Lucy hoe? -Gewoon Lucy.
Kan hij opschieten? Ik moet... -Ik moet het even vertalen.
Mr Jang komt eraan. Wacht hier. -Mag ik gaan zitten?
Mr Jang zei dat u hier moest wachten. Ik zou dat maar doen.
Een moment. Regent Hotel.
Alstublieft.
Alstublieft. Ik weet niks.
Ik weet niks. Alstublieft.
Alstublieft.
Spreekt u Engels?
Ik spreek ook een beetje Spaans.
Lucy, dat ben ik. Dit is een vergissing. Ik moest alleen deze koffer afgeven.
Als u de sleutel kwijt bent, hak m'n hand dan niet af, maar hak de ketting door.
Alstublieft.
Ik smeek u.
Nee, alstublieft.
Hallo, mevrouw. Ik spreek Engels. Ik vertaal voor Mr Jang.
Vertel hem alsjeblieft dat ik niks gedaan heb en niks weet.
Dit is allemaal een vergissing. Vertel hem dat maar.
Ja, oké. Een moment.
Mr Jang wil weten wat er in de koffer zit.
Dat weet ik niet. Spreekt u nou Engels of niet?
Ja, ik heb een jaar op een internationale school gezeten in New York.
Richard heeft de koffer aan mij gegeven om aan u te geven. Zeg dat maar.
Hij heeft me een notitie gegeven met getallen erop.
Dat is de code om de koffer te openen.
Wat zit erin? -Niks gevaarlijks.
Waarom maakt hij hem dan niet open?
Hij vertrouwt Mr Richard niet.
Ik ook niet. Ik had nog maar een week iets met hem.
Mr Jang staat erop dat u hem openmaakt.
God, help me.
Hij wil dat u opschiet. Mr Jang heeft nog meer te doen.
Kunt u de inhoud omschrijven?
Vier plastic zakken gevuld met een blauw poeder, of paars misschien.
Het ziet er smerig uit.
Mr Jang wil u een baan aanbieden.
Een baan?
Ik wil geen baan.
Als het leven één miljard jaar oud is...
heeft het 400.000 jaar geduurd voor de eerste zenuwcellen verschenen.
Dan begint het leven dat wij kennen.
Hersenen van een paar milligram...
vertonen nog geen teken van intelligentie.
Ze reageren vooral reflexmatig.
Bij één neuron leef je en bij twee neuronen beweeg je.
Bij beweging wordt het interessant.
Er zijn al miljoenen jaren dieren op aarde.
Maar de meeste soorten gebruiken slechts 3 tot 5 procent...
van hun hersencapaciteit.
Pas bij mensen, het toppunt van de dierlijke evolutie...
zien we dat er meer van de hersencapaciteit gebruikt wordt.
Tien procent lijkt niet veel, maar er is veel mee bereikt.
En dan nu een bijzonder geval.
Het enige levende wezen dat z'n hersenen beter gebruikt dan wij:
De dolfijn.
Naar schatting gebruiken deze bijzondere dieren...
tot twintig procent van hun hersencapaciteit.
Ze kunnen daardoor gebruik maken van een echolocatiesysteem...
dat efficiënter is dan de door de mens uitgevonden sonar.
Bij hen is het geen uitvinding, maar een natuurlijke ontwikkeling.
En dat is het cruciale onderdeel van onze filosofische discussie vandaag.
Kunnen we daaruit concluderen...
dat mensen meer gericht zijn op 'hebben' dan op 'zijn'?
Wat heb je met m'n buik gedaan?
Niks. Een kleine horizontale incisie. Netjes uitgevoerd.
Je zult zien dat na een maand nauwelijks een litteken zichtbaar is.
Volgende zomer kun je weer in bikini. -Dat litteken interesseert me niet.
Je wilt weten waarom we je opengesneden hebben?
Maak je geen zorgen. We hebben geen organen gestolen.
We hebben alleen een pakje in je buik gestopt.
Een nieuwe drug waar de jeugd in Europa dol op zal zijn.
Wat is het?
De wetenschappelijke benaming is CPH4.
Maar dat klinkt niet heel aantrekkelijk. We zoeken nog een pakkende naam.
Heb je suggesties?
Een moment.
Welkom. Kom verder. Heel goed.
Uitstekend.
Geweldig. Heel mooi.
Hoe gaat het met je? -Heel goed.
Juist.
Allereerst bedankt voor jullie medewerking.
Het zal vast vlekkeloos verlopen.
Met deze paspoorten en tickets kunnen jullie binnen 24 uur terugkeren naar huis.
Bij aankomst worden jullie apart genomen...
door onze mensen voor onze handelswaar.
En daarna kun je de vrijheid terugkrijgen die je verdient.
Dit is vast overbodig, maar mocht je in de verleiding komen...
om de politie te waarschuwen of jezelf aan te geven...
we hebben de namen en adressen van al jullie families.
Zelfs van je verre neven en nichten.
We rekenen dan ook op jullie discretie.
Mooi zo. Heren en dame, dan wens ik jullie als eerste:
'bon voyage'.
Heel mooi.
Ga je dit verkopen? -Dat is het businessplan.
Voor primitieve wezens zoals wij lijkt het leven maar één doel te hebben:
Tijd winnen.
Hetzelfde lijkt ook het enige doel te zijn van alle cellen in ons lichaam.
Daarvoor hebben de meeste cellen...
waaruit aardwormen en mensen bestaan...
slechts twee oplossingen: onsterfelijkheid of voortplanting.
Als de leefomgeving niet voldoende gunstig is...
kiest de cel onsterfelijkheid.
Dat komt neer op zelfvoorziening en zelfredzaamheid.
Als de leefomgeving wel gunstig is...
kiest de cel voor voortplanting.
Bij hun dood geven ze essentiële informatie en kennis...
door aan de volgende cel en die weer aan de volgende cel, enzovoort.
Op dezelfde manier wordt kennis door de jaren heen doorgegeven.
Oké. Rustig blijven. Gewoon afwachten en tijd rekken.
In het vliegtuig heb je tijd om na te denken. Als je hier maar wegkomt.
Dat is nu het belangrijkste. Tijd winnen en rustig blijven. Je leeft nog.
Je leeft nog. Dat is het belangrijkste. Wachten, en tijd winnen.
Tijd winnen.
Ik ben niet in de stemming.
Stel u eens voor hoe ons leven eruit zou zien...
als we twintig procent van onze hersencapaciteit zouden benutten.
In dat stadium zouden we volledige controle krijgen over ons eigen lichaam.
Meneer? -Ja.
Is dat wetenschappelijk bewezen? -Vooralsnog is het hypothetisch.
Als je erover nadenkt...
is het opmerkelijk dat de Grieken, Egyptenaren en Indianen...
al van het bestaan van cellen afwisten eeuwen voor er een microscoop was.
En neem Darwin, die voor gek verklaard werd...
toen hij met zijn evolutietheorie kwam.
Het is aan ons om regels en grenzen te verleggen...
om de stap van evolutie tot revolutie te zetten.
Van de één miljard neuronen per mens is slechts vijftien procent actief.
Het aantal verbindingen in ons lichaam is groter dan het aantal sterren.
We bezitten een gigantisch netwerk aan informatie...
waar we nauwelijks toegang tot hebben.
Meneer? -Ja.
Wat zou het volgende stadium zijn?
Ik vermoed controle over andere mensen.
Maar daar is minstens veertig procent van de hersencapaciteit voor nodig.
En na controle over onszelf en anderen volgt controle over materie.
Maar nu wordt het sciencefiction...
en dan weten we niet meer dan een hond die naar de maan kijkt.
Meneer? -Ja.
Wat zou er gebeuren...
als iemand honderd procent van zijn hersencapaciteit weet te benutten?
Honderd procent? -Ja.
Ik heb geen flauw idee.
Spreek je Engels?
-Ja.
Breng me naar het ziekenhuis.
M'n been.
Ziekenhuis. -Wacht op me.
Mevrouw? Hallo?
Mevrouw. -Ik heb dringend hulp nodig.
U mag hier niet zijn. We zijn aan het opereren. Weg hier.
U had hem toch niet kunnen redden.
De tumor had de cortex en ruggengraat al aangetast.
Iemand heeft een zak drugs in me gestopt. Die moet eruit. Hij lekt.
Doe het nu.
Goed. Ik zal u een plaatselijke verdoving geven.
Dat hoeft niet.
Goed dan. Rustig maar. Doe dat wapen maar weg.
Ik ga u even onderzoeken.
Hebt u er bezwaar tegen?
Hallo? -Mam?
Hé, Lucy. Wat fijn om wat van je te horen. Maar hoe laat is het daar?
Het is nacht. -Ik beëindig m'n andere gesprek even.
Ik moet u opensnijden.
Ik ben er weer. Je bent toch niet te veel aan het feesten?
Je zou goed op jezelf passen?
Ik doe m'n best, mam.
Lief dat je zo spontaan belt. Je vader vindt het vast jammer dat hij je mist.
Hij is nog op de sportschool. Je belt meestal 's ochtends.
Mam? -Ja.
Ik voel alles. -Hoe bedoel je?
De ruimte, de lucht.
Vibraties.
De mensen.
Ik voel de zwaartekracht.
Ik voel de aarde draaien.
De warmte die m'n lichaam verlaat, het bloed in m'n aderen.
Ik voel m'n hersenen, m'n allerdiepste herinneringen.
De verbinding is slecht. Ik versta je niet goed. Wat zei je over herinneringen?
De pijn in m'n mond toen ik een beugel kreeg.
Ik herinner me het gevoel van je hand op mijn voorhoofd toen ik koorts had.
Ik herinner me hoe zacht de kat was. -De kat? Welke kat?
Een Siamees met een gebroken staart.
Die kun je je niet herinneren. Je was toen nauwelijks een jaar oud.
Ik herinner me de smaak van jouw melk in m'n mond.
De kamer, het vocht.
Lieverd, waar heb je het over?
Ik wil alleen maar zeggen dat ik van jullie hou.
Lieverd...
En ik wil je bedanken voor de duizenden kusjes...
op m'n gezicht die ik nog kan voelen.
Ik hou van je, mam. -Ik ook van jou, lieverd. Ontzettend veel.
Hoeveel zit er nog in? -Zo'n 500 gram?
Hoelang duurt het voor m'n lichaam de rest heeft afgebroken?
Daarvoor moet ik weten wat het is.
Mag ik? -Ga uw gang.
CPH4.
Wat weet u daarover?
Vrouwen produceren het in de zesde week van de zwangerschap.
In heel kleine hoeveelheden.
Voor een baby heeft dat de kracht van een atoombom.
Het geeft een foetus de benodigde energie om alle botten te vormen.
Ik wist dat er een synthetische versie werd nagestreefd.
Niet dat het al gelukt was.
Als het echt CPH4 is, in zo'n hoeveelheid, dan verbaast het me dat je nog leeft.
Niet lang meer.
Leren is altijd een pijnlijk proces.
Net als wanneer je botten groeien als je klein bent.
Ik herinner me het geluid van m'n groeiende botten.
Een soort geknars onder m'n huid.
Alles is nu anders. Geluiden zijn als muziek die ik begrijp. Net vloeistoffen.
Ik was altijd bezig met wie ik precies was en wat ik wilde worden.
Maar nu ik m'n hersenen beter benut, zie ik alles helderder...
en besef ik dat wat ons ons maakt iets primitiefs is.
Alles is een obstakel. Begrijp je dat?
De pijn die je nu voelt, zorgt ervoor dat je het niet begrijpt.
Je ervaart nu alleen pijn. Niks anders.
Waar zijn de anderen die de drugs vervoeren?
Ik heb de rest nodig, voor medicinaal gebruik.
Berlijn.
Parijs.
Rome.
Bedankt voor de informatie.
Goedenavond, professor. -'Bon soir', Albert.
Eet u hier vanavond? -Ik vrees van wel. Ik ben kapot.
Rust maar goed uit. -Dank je.
Ik schrik me rot. Je staat als een gek op de bel te drukken.
Ik heb je gemist.
Ik jou ook.
Ben je je sleutels kwijtgeraakt of zo? -Ja.
Mag ik je laptop gebruiken? -Ja, hoor.
Ik was gisteren de hele dag bij een auditie.
Ze laten je gewoon wachten terwijl ze staan te kakelen in het Chinees.
Wie verstaat er nou Chinees? Ik niet.
Ze zeggen altijd dat ze je bellen, maar ze vragen je nummer niet eens.
Behalve één jongen, vast geen Chinees. Hij werkt bij het bureau en hij is zo knap.
Hij weet het zelf ook. Hij heeft iets. En z'n kontje... Niet te geloven.
Je raadt nooit waar we zijn geweest.
Het Four Seasons, de Royal Suite. We hebben de hele nacht gevreeën.
Ik praat maar. Hoe gaat het met jou en Richard?
Hij is dood. -Jullie zijn gek. Ik ga douchen.
Professor Norman, u spreekt met Lucy.
Ik heb al uw onderzoek gelezen. We moeten afspreken.
Al mijn onderzoek?
Ik ben gevleid, maar dat kan ik moeilijk geloven. Het is bij elkaar...
6734 bladzijden. Ik kan ze stuk voor stuk voordragen, als u wilt.
Ben je bevriend met Emily? Dit klinkt als een van haar grapjes. Is ze bij je?
Nee, ik ben alleen.
Wie ben jij? -Dat heb ik u net verteld.
Lucy, toch? Ja, sorry.
Uw theorie over hersengebruik is rudimentair...
maar u zit in de goede richting.
Dank je.
Mijn cellen vermenigvuldigen zich met miljoenen per seconde.
Ik weet niet precies wanneer ik zal doodgaan...
maar ik vermoed binnen 24 uur.
Waar heb je het over? -Uw theorie is geen theorie meer.
Ik heb enorm veel CPH4 binnengekregen...
en kan 100% van m'n hersencapaciteit gebruiken.
Ik zit nu op 28.
Het klopt wat u schrijft.
Bij twintig procent opent het brein zich en verdwijnen alle obstakels.
Ik koloniseer m'n eigen hersenen.
Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen.
Ik werk inderdaad al twintig jaar aan die theorie.
Maar het is altijd louter hypothetisch geweest, onderzoeksideeën.
Ik had nooit gedacht dat iemand...
Heb je controle over je metabolisme? -Ja.
Ik krijg controle over het lichaam van anderen...
en over magnetische en elektrische golven.
Niet over alles, maar over de standaarddingen, zoals televisie.
Telefoon.
Radio.
Wonderbaarlijk.
Ik voel geen pijn.
Of angst, of verlangen.
Alsof alles wat ons tot mens maakt vervaagt.
Ik voel me steeds minder menselijk.
En krijg kennis over van alles...
kwantumfysica, toegepaste wiskunde...
de onbegrensde mogelijkheden van een celkern.
M'n hersenen worden overladen met kennis.
Ik weet niet wat ik ermee moet.
Als je mij vraagt wat je moet doen...
Weet je...
Als je teruggaat naar de oorsprong van het leven...
het allereerste begin...
de ontwikkeling van de eerste cel, die zich splitst in twee cellen...
dan is het doel van het leven de overdracht van kennis.
Er is geen hoger doel dan dat.
Als je mij vraagt wat je moet doen met alle kennis die je vergaart, zeg ik:
Geef het door.
Net als elke eenvoudige cel die door de tijd beweegt.
Tijd.
Ja, natuurlijk.
Ik sta over twaalf uur voor uw deur.
Ga je weg? -Ja.
Wat is dit? -Een recept.
Sinds wanneer kun jij Chinees? -Sinds een uur.
Ik begrijp dit niet.
Je nieren en lever werken niet goed. Je moet je leven aanpassen.
Neem dat medicijn en zorg dat je sport en gezond eet, dan komt het wel goed.
Een vrouw heeft een patiënt doodgeschoten.
Dat was bij het ziekenhuis.
De verdachte is 25 en blond. De politie is naar haar op zoek.
Ze is gewapend en gevaarlijk.
Del Rio. -Ik heb een vreemd telefoontje uit Taiwan.
Een vrouw heeft informatie over een drugsoperatie.
Verbind maar door. -Ik luister mee.
Ik heb informatie over een groep drugskoeriers.
Ik wil een leidinggevende spreken.
U treft het. Ik ben hier de leidinggevende. Maar vertel me eerst uw naam.
Luister, Pierre Del Rio. Ga op je stoel zitten...
pak die rode pen en schrijf op wat ik zeg.
Er zijn geen camera's. Schiet op. Ik heb haast.
Zeg het maar.
Ik stuur je de gegevens van drie mensen...
die naar Europa reizen met een kilo drugs.
Arresteer ze en bewaar het voor me.
Wat voor drugs is het? Zijn het capsules?
Poeder. Het zit in plastic zakken verstopt in hun ingewanden.
Verwijder ze voorzichtig. Het is een krachtig product.
Geloof me maar.
Heb je het ontvangen? -Ja.
Mooi zo.
Ik reken op je.
Alles goed?
Goedendag.
BERLIJN - DUITSLAND
Dank u.
Dat is hem. Hou hem aan.
Meekomen, alstublieft.
PARIJS - FRANKRIJK
Hallo.
Meneer, kom maar met ons mee.
ROME - ITALIË
Welkom in Rome. Kom maar.
Goedemorgen. Zou u even willen meekomen?
Natuurlijk.
Del Rio. -Agent Marco Brezzi.
Fijn dat u terugbelt. -We hebben het pakketje.
Bedankt. Ik stuur u het papierwerk voor de overdracht.
We hebben ze alle drie.
Dames en heren, we zetten de landing in naar Charles de Gaulle.
U moet uw computers nu opbergen.
U moet uw neus afvegen. -Pardon?
Mag ik een glas champagne?
Ja, natuurlijk.
Mevrouw, uw champagne.
Dank u.
Het spijt me, maar u moet uw tafeltje inklappen.
Natuurlijk.
Op kennis.
Als de leefomgeving niet gunstig is...
kiest de cel onsterfelijkheid.
Dat komt neer op zelfvoorziening en zelfredzaamheid.
Nee, alstublieft.
Mevrouw. -U moet op uw plek blijven zitten.
Mevrouw? Doe open. U moet echt weer op uw plek gaan zitten.
We gaan zo landen. Doe open.
Zeg iets. Gaat het wel? Mevrouw?
Mevrouw.
Alstublieft. Doe open.
Doe iets. Haal hulp. Mevrouw.
We gaan zo landen. Doe open.
Mevrouw, gaat het wel? Zeg iets.
Heeft ze een litteken op haar buik? -Ja, en hij is recent.
Hoe gaat het met haar? -Ze slaapt.
Ik heb haar iets gegeven. Ze is van de wereld.
Dokter, ze is wakker. -Weet je dat zeker?
Ze zit rechtop op bed.
Daar is ze.
Had u haar niet vastgebonden? -Jawel.
Dame, geen beweging. -Ik wil je alleen spreken.
Ik wil dat je je handen omhoog doet.
Heb je de pakketjes?
Ja.
Waar zijn ze? -Op een veilige plek. Hier in Parijs.
Ze zijn veiliger bij mij.
Laat de auto niet staan. Parkeer hem ergens.
Als agent maak je bizarre dingen mee.
Maar ik moet zeggen dat ik wel geschrokken ben van wat je net deed.
Iedereen viel zomaar in slaap. Moet ik me zorgen maken?
Nee.
Gelukkig.
Heb je er bezwaar tegen? -Nee.
Wat is dat? -Koreaans. Ik rij wel.
Nee. Dit is een politieauto. Dat mag niet.
Dat kan echt niet. Dit is een politieauto.
Oké. Kom maar mee, jongens. Vooruit.
Meneer? Ik wil iemand spreken. -Praat maar met de politie.
Ik ben een Duits burger. Ik wil een advocaat.
Ik haal de chirurg.
Neem wat eten mee. -Vreetzak.
Rij je altijd zo? -Ik heb nooit eerder gereden.
Fijn.
Eenrichtingsverkeer. -We zijn laat.
Ik ben liever laat dan dood. -We gaan niet echt dood.
Sorry, maar ik voel me niet zo goed.
Ik voel me prima.
Ik zeg dat ze ons niet moeten volgen. -Doe geen moeite.
Ik heb een kip...
Geef me die koffer.
Vermoord haar en breng me haar zak.
Wat doen jullie? Vermoord haar.
Maak open.
Kom, we gaan. -Ik denk niet dat je iets aan mij hebt.
Jawel, hoor. -Wat dan?
Om het niet te vergeten. Zullen we gaan?
Waar gaan we heen? -Neem de eerste afslag links.
U mag hier niet langs. Aan de kant. Maak de weg vrij.
Volg die auto. -Ga daar weg.
Professor? -Dank u.
Hallo? -Lucy.
Zij is het.
Hallo. Ben je in Parijs? -Ja.
Mooi. Heel goed. Ik ben niet meer in het hotel.
Ik ben op de universiteit om met collega's over jouw situatie te praten.
Ze zijn de beste in hun vak en betrouwbaar.
Ik vertrouw u.
Kun je hier naartoe komen?
Aangenaam kennis te maken. -Insgelijks.
Hoofdinspecteur Del Rio. -Aangenaam.
Ik zal je voorstellen aan m'n collega's.
Dit is professor Cartier, neurochirurg. -Ik weet wie iedereen is.
Natuurlijk.
Heren, dit is Lucy, de eerste vrouw die...
Ik bedoel... Zoals ik al zei, heeft Miss Lucy om onbekende redenen...
delen van haar brein aangesproken...
die toegang bieden tot hersengebieden die tot nu toe onverkend waren.
Ze heeft gaven. -Kunt u een voorbeeld geven?
Uw dochter is omgekomen bij een auto-ongeluk.
Het was een blauwe auto met lederen bekleding...
en een vogel aan de achteruitkijkspiegel.
We hebben vijf man verloren bij het ziekenhuis. Het spijt me.
Hoeveel man zijn er over? -Ik heb er ongeveer 25 bij me.
Dat kreng geeft maar niet op. Wat een heks.
Ik weet het.
Ik reken zelf wel met haar af.
Er komen mensen aan. Kun je ze weghouden? Ik moet me concentreren.
Schiet op.
Hoe kom je aan al die informatie? -Elektrische impulsen.
Alle cellen communiceren met elkaar. Ze wisselen voortdurend informatie uit.
Cellen vormen samen een web van communicatie...
en zo ontstaat weer materie.
Cellen nemen een bepaalde vorm aan, maar die vorm kan ook veranderen.
Het maakt geen verschil.
Mensen vinden zichzelf uniek en daar baseren ze hun bestaanstheorie op.
Eén is hun meeteenheid, maar dat is het niet.
Onze sociale systemen zijn slechts schijn. Eén plus één is twee, leren we.
Maar één plus één is nooit twee geweest. Er bestaan geen getallen en geen letters.
We hebben ons bestaan gecodeerd om het begrijpelijk te maken.
We hebben een schaal gecreëerd om te vergeten dat de schaal onmetelijk is.
Maar als mensen niet het uitgangspunt zijn en wiskundige wetten niet bestaan...
wat bestuurt alles dan?
Film een auto die over een weg rijdt en versnel het beeld oneindig...
dan verdwijnt de auto.
Wat bewijst dat hij heeft bestaan?
Tijd erkent dat hij bestaan heeft. Tijd is de enige ware meeteenheid.
Het bewijst het bestaan van materie.
Zonder tijd bestaan we niet.
Tijd is eenheid.
Doorzoek het gebouw en vind haar.
We houden ze niet lang meer tegen.
Dan is het tijd om te gaan.
Moet het zo'n hoge dosis zijn? Ik vrees dat je dit niet overleeft.
De subcellen binnenin me strijden tot het einde.
Om de volledige honderd procent te benutten...
moet ik de cellen openbreken tot de celkern.
Al die kennis, Lucy...
Ik weet niet of we er wel klaar voor zijn.
We zijn zo gericht op macht en winst.
Gezien de aard van de mens, veroorzaakt het wellicht alleen onrust en chaos.
Onwetendheid veroorzaakt chaos.
Ik creëer een computer, download al m'n kennis en zorg dat u erbij kunt.
Ik hoop maar dat we je offer waard zijn.
Geen beweging.
Verstaan jullie Engels?
Wat doet ze nu? -Ze is op zoek naar energie in materie.
En ze probeert verbinding te maken met onze computers.
Chong-Ju. -Ik ben hier, baas.
Doe daar iets aan. -Oké, baas.
Jullie, kom mee.
Klaar?
Gaat het?
Haal medische hulp. Snel.
Lieve help. Wat gebeurt er?
Wat maakt ze? -Een nieuw soort computer, vermoed ik.
Waar is ze?
Waar is ze? Geef antwoord.
Geef antwoord.
Hé, jij daar.
Kijk, de computer beweegt.
Waar is ze?
IK BEN OVERAL
Het leven ontstond een miljard jaar geleden.
Nu weet je wat je ermee moet doen.