Schat, je moet hier naar komen kijken.
Ik ga weg.
Ik ga met Violet naar Jo. - Florida?
Ik wil er zijn voor het schooljaar begint. - Ik begrijp 't niet.
Waarom niet Los Angeles? We gingen toch opnieuw beginnen?
Ik kan 't gewoon niet.
We hebben het echt geprobeerd. - Nietwaar.
Ik kan het niet meer. - Therapie is niet proberen.
Dat is dingen uitzoeken zodat je echt iets kan doen.
Ik heb 't geprobeerd.
En hoe veel ik ook blijf proberen om je er terug toe te laten...
verschijnt er een muur en kan ik er niet voorbij geraken.
Kijk naar dit huis.
Dit huis ligt nabij Hancock Park, waar al die grote herenhuizen staan.
Je wou toch altijd graag zo'n huis? Eentje met karakter.
Hier heb je dat huis. - Je luistert niet.
Het huis gaat het niet oplossen. - Het is gewoon een huis.
Kijk er naar.
Het is mooi, toch?
Onder andere Tiffany lampen.
Wie weet spookt het er of zo.
Het is nog steeds vrij duur, maar 't staat al jaren te koop...
waardoor ze misschien lager gaan. Er is zelfs een kantoor...
zodat ik thuis patiënten kan ontvangen. Echt perfect.
Nee.
Schat, de reden dat je je niet aan 't idee van vertrekken kan vasthouden...
is omdat dat niet is wat je wil.
Ik zoek al maanden een huis en toen ik dit zag...
schoot er net een laserstraal door mijn hersenen.
Ik kon het zo duidelijk zien. Net een film in mijn gedachten.
We waren allemaal samen. Jij, ik en Violet. Rond de haard.
Violet las een depressieve, Russische roman...
ik stak het vuur aan en jij zat op de zetel een baby te wiegen.
Schat, we hebben zoveel levenskeuzes op 't gevoel gemaakt...
en mijn gevoel zegt me nu dat dit huis...
die muur in je zal neerhalen.
Het is vast een prachtig huis.
Ik hou zoveel van je.
Ik smeek je om gewoon naar het huis te gaan kijken.
Wij gedrieën vliegen weg. Kom er gewoon naar kijken.
Toen ik dat huis zag, voelde ik voor de eerste keer alsof er hoop is.
Vivien?
Waar ben je, Vivien?
Waar ben je?
We verwachtten je pas morgen.
Na de dienst. - Ik weet het.
Maar ik kan niet beroep op je doen. - Doe niet gek.
Oppassen op deze kleine engel is geen enkele moeite.
En ik jou niet belasten met het oppassen van 'n pasgeborene...
na je meegemaakte drama. - Bedankt, maar...
Vivien haar zus is hier, zodus...
Ik begrijp het.
Wat zijn langeafstandsrelaties in tijden van problemen een zegen.
Als ik enkel zijn spullen kan nemen... - Uiteraard.
Maar hij moet wel bijna eten. Ik weet het. Ik zal 'm eten geven.
Dan slaapt hij meteen en kan je in enkele uren terugkomen.
Ik kan hem eten geven. - Het is echt geen moeite.
Ik kom mijn zoon halen. - Jouw zoon. Uiteraard.
Laat me zijn spullen verzamelen.
Deze melk moet opgewarmd worden.
Gewoon met warm water. - Komt goed.
Nee, volgens mij niet. En dat kind ook niet als je hem terug naar dat huis brengt.
Geef me zijn spullen. - Dr Harmon, luister.
Er zijn krachten in dat huis die dit kind schade willen berokkenen.
We weten beide dat het waar is.
Dezelfde krachten die je vrouw hebben vermoord.
En wat met je dochter?
Zeg me, Dr Harmon, heb je voor Violet ook een doodskist gekocht?
Als dat huis haar geest kan eisen, wat gebeurt er dan met deze baby?
Het komt goed met de baby. - Je bent een dwaas.
Na alles wat je gezien hebt...
en na alles wat er gebeurd is, ben je nog altijd even blind.
Hallo? - Met Ben Harmon, Tate zijn therapeut.
Ik bel omdat ik uw zoon niet meer kan behandelen.
Ik zou u graag de nummer van een andere goede psychiater geven.
Maar waarom toch, dokter? - Uw zoon is te ver gegaan met m'n dochter.
Maar... - Het spijt me zo.
Waar is hij? - In zijn graf.
Waar hij al langer in ligt dan dat hij geleefd heeft.
Je hebt mijn gezin verwoest. Jij! - Jij boet voor je eigen zonden.
Ik ga je wat advies geven. Als ik hier weg ben...
kan je beter je deur op slot doen en bidden dat ik niet terug kom.
Hoe gaat het met je aanpassing?
Het moeilijkste is naar Ben kijken. Hij is er kapot van.
Het is altijd de levenden die het het moeilijk maken.
Je moet je niet verstoppen. Hij kan je enkel zien als jij het wil.
Ik blijf het vergeten.
Ik wil 'm zo graag borstvoeding geven.
Nee, Ben. Niet de microgolf.
Dat is geen goed idee, schat. - Kijk, hij herinnert het zich.
Hij was een goede vader.
Moira, ik weet dat je het niet goedkeurt, maar ondanks al zijn gebreken...
is hij een goede vader. - Waarom verdedig je hem toch altijd?
Alsjeblieft.
Wil je dat hij je ziet? Is het dat?
Ga je het verlangen van verschijnen tegen? - Nee, ik wil niet dat hij mij of Violet ziet.
Ik liet het haar mij beloven, want als hij ons ziet...
dan gaat hij hier willen blijven. - Hij is in orde, jochie.
En hij moet hier weg.
En onze baby opvoeden. - Zet je dan neer en bewaar afstand.
Onthoud het eindspel. - Het gaat goedkomen.
Er is iets anders aan Ben. Hij is zo hoopvol.
Misschien droomt hij van al de vrouwen waarmee hij een relatie kan hebben.
Sorry, dat was vast onvriendelijk.
Wil je me alsjeblieft wat thee maken? - Nee.
Je ontkenning is indrukwekkend. Je bent een geest, Mrs Harmon.
Ik neem geen bevelen van geesten aan. Ik ben nu je gelijke.
Dat klopt. Mijn excuses.
En je kan me wel Vivien noemen. - Dat zou leuk zijn.
Vivien, als ik iets mag zeggen.
Laat 'm. Kwel jezelf niet.
Het is niet jouw schuld.
Niets hier van.
Je tante Jo is weldra hier.
Dat kan je niet doen. - Vivien.
Ik wist dat je hier was. Waarom kwam je niet naar me?
Het zou het enkel erger maken.
Neem de baby en ga weg.
Laat het me doen en dan kunnen we samen zijn.
Nee.
Die baby heeft een vader nodig. - Ik ben niet zijn vader.
Dat weten we beide. - Hij is mijn baby...
en je zou niet moeten roken.
Het maakt me niet echt uit waar het vandaan komt.
Ik zou er alles aan doen zodat ik voor hem kan zorgen.
Het spijt me voor wat je door mij hebt meegemaakt.
Ik wil dat je luistert.
Ik vergeef het je. Ik heb genoeg...
van al de drama. Daar hebben we genoeg van gehad in dit gezin.
En het enige lichtpunt is die slapende baby boven.
Dat is je kans om iets anders te doen.
Neem de baby, ga weg uit dit huis en kom nooit terug.
Je zuster zou voor hem zorgen. Ze is een goede moeder.
Nee, dat wil ik niet. - Wat wil je dan?
Ik wil me je voorstellen met die jongen in je armen...
wandelend in Newbury Street.
En Violet? - Wat is er met haar?
Ik ben een tienermeisje. Niet echt een cakewalk.
Wat voor vader ben ik geweest? Je at niet en ging niet naar school.
Je was al dood en ik vatte het niet. - Ik had je buitengesloten.
Ik was bang dat je er kapot van zou zijn.
Ik mis je enorm.
Ik zou toch nooit in Harvard binnen geraakt zijn.
Maar ik heb je enorm veel geld bespaard. - Echt wel.
Je moet weggaan, papa.
Elke minuut in dit huis zijn jij en de baby in gevaar.
Alsjeblieft. Doe het voor ons.
Waar ga je heen, Ben?
Je dacht toch niet dat ik je zomaar zou laten vertrekken?
Aan de kant, Hayden. Ik heb geen tijd voor je onzin.
Nu hebben we alle tijd in de wereld.
Welkom. Jullie moeten de familie Ramos zijn.
Ik ben Stacy. Dit is mijn echtgenoot Miguel.
Wat een exotische naam. I must confess to a fascination
Ik ben gefascineerd door alle dingen ten zuiden van de grens.
Mijn familie komt uit Spanje. - Nog beter.
Ik vind Hispanische Europeanen enorm verheven.
Dit is een klassiek LA Victorian huis, gebouwd in 1920 door 'n dokter.
Het is, zoals u ziet, prachtig.
Dit zijn echte Tiffany lampen. Al de rest in 't huis is geüpdatet.
Gabriel. Wacht even.
Sorry voor mijn zoon. Zijn skateboard hangt blijkbaar aan z'n lichaam vast.
Hij gaat nergens heen zonder. - Dat geeft niet.
Zolang er geen strepen op de vloer achterblijven.
Wachten we op nog 'n zus of broer? - Nee, we hebben er maar één.
De meubels zijn van de vorige eigenaars, maar als er u iets aanstaat...
zal het landgoed het vast aan een goede prijs verkopen.
Dit is verbazend, schat. - Kijk naar dit huis.
Sprekende over geld, Marcy. Ik weet dat het crisis is...
maar waarom ligt de vraagprijs zo laag?
Toch geen problemen met schimmel of radon?
Nee, niets zo eenvoudig.
In de verplichting om alles te zeggen, moet ik jullie informeren...
dat de vorige eigenaars gestorven zijn in het huis.
Hoe? - De vrouw stierf tijdens haar bevalling...
en de echtgenoot pleegde wegens zijn verdriet zelfmoord.
Hij hing zichzelf op vanaf het balkon op de tweede verdieping.
Het is een dramatisch, maar wel romantisch liefdesverhaal.
Dit is hun hond. Hallie. Zij schiet als enige over.
Ik heb haar geadopteerd.
Ze zijn tenminste niet vermoord.
Mrs Ramos.
Ik zou u graag nog een ander huis tonen.
Maar waar ook, u zal altijd in iemand zijn verleden verhuizen.
Dit huis kan enkel voor 200000 dollar minder verkocht worden...
dan de vorige keer dat ik het verkocht.
Wat denk je er van, Gabe?
Ik geloof niet in geesten.
Natuurlijk zegt hij dat. Gaan we door met de rondleiding?
Ja.
De keuken ga je geweldig vinden. Het heeft een marmeren aangerecht...
een ontbijthoek en heb je ooit al een pasta arm gezien?
Nee. - Ik ook niet. Ik woon alleen...
maar Mrs Harmon was een fijnproever.
Er is een zomerhuisje in de achtertuin.
Gaat het wel?
Ik gleed uit. Waar is mama?
Vanaf het moment ze in de keuken kwam, was het spel voorbij.
We hebben volgens mij een huis gekocht.
Je moet de rest komen bekijken.
Er is zeker plaats voor een biljart.
Stel je voor dat je een mojito drinkt op een warme zomerdag.
Jullie kunnen beter tegen de hitte dan wij.
Je krijgt nieuwe buren. - Ja, dat heb ik gemerkt.
Hopelijk zijn ze een leuk gezin.
Ik zou hen persoonlijk gaan verwelkomen...
maar zoals je je kan voorstellen is terugkeren naar dat huis moeilijk voor mij.
Na wat ik gezien heb.
Jij stomme kloot.
Zeg me alsjeblieft dat je niet nog meer slecht nieuws bij hebt.
Geen echt nieuws eigenlijk. - Heb je die baby nog niet gevonden?
Geen spoor. - Dat is erg bezorg makend.
We willen uw verklaring nog 'ns overlopen.
Om te zorgen dat we niets missen. - Uiteraard.
U zei dat u rond half acht naar 't huis van de Harmons bent gegaan...
om Dr Harmon en zijn dochter te controleren.
Na het aanbellen en er geen reactie kwam, besloot u binnen te gaan.
Ik ben geen vreemde voor drama en was dus begrijpelijk bezorgd.
Vooruitziend, blijkbaar.
Jij stomme kloot.
Niet te geloven dat ze vermoord heeft.
Verdiend.
Ik wou eerst gewoon schreeuwend weglopen en nooit teruggaan.
Maar toen dacht ik aan de baby.
Pa?
Dat is allemaal erg ontroerend.
Maar waar is in hemelsnaam de baby?
Dus ging ik op zoek naar de dochter.
En toen ik ontdekte dat ze ook dood was, begreep ik wat er moest gebeurd zijn.
Kom je naar mijn baby kijken?
Ik kom mijn kleinzoon halen. - Denk je dat?
Mrs Harmon is er akkoord mee.
Een huis der doden is geen plaats om een kind op te voeden.
Wel voor deze baby. Hij is speciaal.
Hij is van mij. - Over mijn lijk.
Dat zijn we al gepasseerd.
Verdorie.
Violet nam dat kind en vluchtte God weet waarheen.
Maar elke avond bid ik voor hen.
Als u aan iets denkt dat Violet tegen u gezegd heeft...
dat ons een aanwijzing kan geven waar ze heen is...
laat u ons dat dan weten? - Zonder aarzelen.
Bedankt voor uw tijd.
Wie is mijn brave, kleine engel?
Daar is mijn brave, kleine engel.
Wie ben jij?
Jij hebt een vreselijke muzieksmaak. Butthole Surfers?
Hallo? Inbreken. Wie ben je?
Een geest van mijn voormalige zelve.
Violet. Ik woon in de buurt.
Je hand voelt koud aan.
Je weet wat ze zeggen. Koude handen, warm hart.
Heb je geen Ramones?
Zoals Animal Boy of Too Tough To Die?
Ga mijn slaapkamer uit.
Wil je echt alleen zijn?
Ze zeggen dat het hier spookt.
Je bent wat gek, hè? - Je weet er nog niet de helft van.
Gaat het? - De vloer is scheefgetrokken.
Die makelaar in onroerend goed is scheefgetrokken.
Ja? Ik vind ze lekker.
Echt verdomd lekker.
Werkelijk? Dan moet ik die bitch gaan afmaken.
Er is genoeg van mij. - Ik deel niet graag.
Gaan we vanavond het huis inwijden?
Beantwoord dit je vraag?
Dit wel.
Schat. Gabe is boven.
Ik herinner ons zoals hen. - In het begin.
Wordt vervolgd.
Het daarover hebbende.
Gabe studeert dit jaar af. Dit huis is zo groot.
Zullen we eenzaam zijn?
Een baby?
Vind je me niet wat te oud? - Bijna.
We doen dus best voort.
Ik heb twee baby's in dit huis verloren.
Eén er van heeft zelfs niet geademd en Constance stal de andere.
Hij is tenminste uit dit huis. - Ze zien er zo'n tof koppel uit.
Ze kunnen geen baby in dit huis krijgen.
Je hebt gelijk.
We moeten iets doen.
Je gaat hulp nodig hebben.
Sommige geesten in het huis zijn boos en wraakvol...
en willen hun lot op anderen opleggen.
Maar veel van ons zijn onschuldig, vriendelijk en slachtoffers van iemand anders.
En we willen niet nog meer lijden in dit huis zien.
Waar droomde je van? - Verdomme.
Volgens mij weet ik het.
Ik zou ook over haar dromen als ik kon dromen.
Volgens mij droom ik niet meer. - Wie ben jij, verdomme?
Wat doe je in mijn kamer? - Dit was vroeger mijn kamer.
En toen was het van haar. - Waar heb je het over?
Violet.
Ze was mijn vriendin. - Die gekke meid van eerder?
Wat bedoel je met gek?
Ze zag er tof uit. Er is niets gebeurd.
Ze zei niets van een vriendje. - We zijn min of meer uit elkaar.
Juist.
Ik snap 't al. Ik blijf er af. - Nee.
Volgens mij snap je het niet.
Verdomme. Ma?
Mijn god.
Miguel.
Blijf bij me vandaan.
Ga weg.
Nee, blijf hier. - Wat wil je?
Gabe.
Waarom?
Ik wil dat ze gelukkig is. Ik merkte dat ze je leuk vond.
Jij bent een goede gast, toch? - Wat?
Je hebt zoveel vrienden en je hebt allerlei sporten gedaan.
Je hebt goeie punten, toch? - Gemiddeld.
Gemiddeld is goed. Normaal is goed.
Ze verdient normaal. - Ga aan de kant.
Ik wil je niets doen.
Maar ik moet je wel vermoorden.
Miguel...
het is tijd dat je je ogen opent en ziet wat dit huis is en kan doen.
Ik heb iemand nodig die mijn pijn voelt.
Laat me je leiden.
Kijk wat hij met me heeft gedaan.
VLUCHT
Waarom doe je dit?
Alsjeblieft, ik zei dat er niets is gebeurd.
Kan je me misschien niet aankijken? - Wat?
Kan je opstaan of...
Ik weet het niet. Je omdraaien of zo?
Vermoord me alsjeblieft niet.
Het is niets persoonlijk.
Ze is gewoon zo alleen. En dat klopt niet. Sta op.
Padre. - Stop daarmee.
Draai je om.
Stoute jongen.
Wat zou Stacy denken?
Lieve hemel, ik droom.
Je bent helemaal wakker.
Laat haar gerust. - Stop. Ben.
Jij ziekelijke klootzak.
Ze zijn nog maar pas verhuisd en je vangt de nieuwe prooi al?
Wie zijn jullie?
Hij was mijn echtgenoot.
Je hebt geen idee hoelang ik dat al wou doen.
Dit is wat het met je doet.
Dit huis.
Vlucht.
Tate, nee.
Leg het mes neer, Tate. - Dat kan ik niet.
Ik doe dit voor jou. Ik kon je niet redden.
Door mij ben je alleen. - Nee, mijn familie is er ook.
Niet genoeg. Je hebt iemand nodig. - Niet hem.
Wat wil je dan wel? - Ik wou jou.
Ik moest weggaan van je.
Maar ik heb nooit vaarwel gezegd.
Laat me vaarwel zeggen.
Vaarwel, Tate.
Gabe, vooruit.
Vooruit.
Er gaat gewoon een ander gezin naar hier verhuizen.
En ze hebben geen idee waarmee ze te maken hebben.
En we weten precies wat we moeten doen.
Onze tour eindigt met een beroemd horrorhuis in de City of Angels.
En het recent en bloederig drama van de familie Harmon...
Er is hier niets te zien. - Dat draagt bij tot de schaamte van...
het Moordhuis. - Ik moet dit huis verkopen.
Ga hier weg.
Heb je even?
Ik weet 't. Ik ben de laatste persoon die je momenteel wilt zien.
Jij bent geen persoon.
Je bent een monster. - Ik mis echt onze gesprekken.
Ze hielpen me echt. - Onzin.
Je bent een psychopaat, Tate.
Het is een mentale ziekte en therapie geneest dat niet.
Dat is je diagnose? Ik ben een psychopaat?
En in de ergste vorm. Je bent dwingend...
en een pathologische leugenaar. Maar ik ben maar 'n oplichter.
En therapie helpt trouwens niet. - Waarom nemen mensen het dan?
Omdat ze geen verantwoordelijkheid voor hun rotlevens willen nemen.
Ze betalen een therapeut die naar hun onzin luisteren...
waardoor het allemaal speciaal aanvoelt.
Zo kunnen ze hun gekke moeders de schuld geven voor alles wat mis ging.
Komt je dat bekend voor?
Het is ook een geweldig beroep. Week na week, maand na maand...
jaar na jaar ontvangen we geld, maar we weten best dat het niet werkt.
Klootzak.
We verschillen niet zo veel van elkaar.
Ik ben ook een slecht persoon.
Ik heb de mensen gekwetst die ik normaal moest liefhebben.
Maar ze hebben je het vergeven. Misschien vergeeft Violet mij ook.
Nee, je kan enkel iemand vergeven voor iets dat ze je rechtstreeks hebben aangedaan.
Die mensen die je vermoord hebt, zijn de enigen die jou kunnen vergeven.
En jij ontnam ze hun kans. - Dit is het dus?
Ik kan niets doen?
Geen kans op genade?
Prachtige opvoering, Tate.
Het hele misbegrepen kind gedoe?
Ik en Violet zijn er ingelopen.
Maar een psychopaat is bij definitie niet in staat tot spijt.
Probeer dit opnieuw voor echt nu.
Jij...
verwoestte alles dat voor mij van belang is.
Wat zou je nu van mij willen?
Ik weet niets van definities, maar het spijt me echt.
Vooral voor jou. - Sorry zeggen is eenvoudig.
Wat met het nemen van verantwoordelijkheid voor de dingen die je gedaan hebt?
Je kan zelfs de woorden niet uitspreken.
In 1994...
zette ik het vriendje van mijn moeder in brand...
en toen schoot ik 15 kinderen op Westfield High dood neer.
Ik vermoordde het homo koppel die hier voor jou woonden...
en ik heb je vrouw verkracht.
Er waren nog andere dingen. Andere mensen die ik pijn deed.
Ik zal je alles vertellen.
Ik ben niet je priester, Tate.
Ik kan je voor niets van dit vergeven. - Dat snap ik wel.
Maar kan je gewoon...
af en toe met me rondhangen?
Hallo?
- Godzijdank ben je er.
Ik ben zo uitgeput.
Ben jij de nieuwe oppasser? - Hallo?
Nora? - Mrs Montgomery, alsjeblieft.
Moeder leerde me dat je de hulp nooit bij je voornaam laat noemen.
Is dat mijn baby?
Vergeef me, Mrs Montgomery. Ik had vroeger gekomen, maar ik...
wist niet dat hij het gehaald had. Ik dacht dat hij doodgeboren was.
Bijna.
Hij weende heel even en toen stierf hij.
Ik ben blijkbaar de enige die het zag. Charles zag het niet.
Geniaal.
Hij is een erg ongelukkig kind.
Jij bent het. De biologische moeder.
Misschien was het je te kort aan voeding of gewoon je genetische minderwaardigheid.
Ik ben erg ontevreden. Hij is een zwakkeling.
Zijn longen zijn wel sterk. Ik kon hem boven horen.
Mag ik? - Nee, handen er van af.
Jullie denken dat jullie gewoon kunnen opdagen...
en een geboorterecht kunnen opeisen, maar er werden afspraken gemaakt.
Deze baby is van mij.
Ik begrijp het.
Maar ik ken wat trucs die misschien helpen om hem stil te krijgen.
Hoe noem je hem? - Klein Luidruchtig Monster.
Godzijdank.
Ik was eigenlijk bang dat ik hem iets zou doen als hij niet stil werd.
Hij was dagenlang ontroostbaar. Ik ben zo vermoeid.
Ik moet even wat...
rusten.
Misschien kun jij hem vannacht bijhouden. - Ga jij maar lekker slapen.
Het komt goed met ons.
Ik weet niet zeker of ik het geduld heb om een moeder te zijn.
Wellicht allemaal van die afschuwelijke oppassers.
Moeder was er ook niet erg goed in. Dat is zeker waar.
Ga jij een Nicholas zijn?
Of een Jonah?
Of een Jeffrey?
Ga jij een kleine Jeffrey zijn?
Wie ga jij zijn, kleintje?
Moira, wat doe je?
Schrobben, Mrs Harmon.
Ik zag hoe plakkerig ze waren toen het nieuwe gezin verhuisde.
Ik weet niet wat ik anders moet doen. Ik ben goed in schoonmaken.
Sorry, Moira. Kijk wie ik vond.
Hij lag in de kelder. Hij was bij Nora en bleef wenen.
Ik wist dat zij hem niet aan kon. Zij wil niet echt een baby.
Ze bleef met dat idee in haar hoofd. Ze heeft niets van een moeder in haar.
Wil je hem vasthouden?
Alsjeblieft.
Hij is zo tenger en klein. Zijn huid is net een perzik.
Ik had een goede moeder geweest als ik geen hoer was geweest.
Vergeef me. Er is niets erger dan een oude huishoudster met zelfmedelijden.
Ik ga zoveel hulp nodig hebben voor hem.
Ik kan zo een positie niet aanvaarden. Ik ben niet voor oppasser opgeleid.
Ik dacht er niet aan dat jij voor ons zou komen werken.
Ik wou je vragen of jij zijn meter wilde zijn.
Als je je daardoor veiliger voelt...
Je zou een geweldige toevoeging van het gezin zijn.
Ik heb deze op zolder gevonden.
Deze versieringen zijn oud.
Inderdaad.
Je zal ooit begrijpen dat het woord 'oud' zijn betekenis verliest...
als je gehele bestaan één lange vandaag is.
Is iedereen klaar?
Kijk 'ns.
Ik heb het zelf afgekapt. Ik ben er trots op.
Heb je ooit zoiets prachtig gezien?
Ik wel.
Kijk naar hem. Hij is zo verbazend.
Het beste temperament. Huilt bijna nooit.
Lijkt op zijn papa.
Wil je hem vasthouden?
Ik had niet gedacht dat het mogelijk voor me was...
maar ik ben gelukkig.
Groei een paar ballen, Rimbaud. Ze ziet je niet zitten.
Ze laat je niet weer toe. Ze praat nooit nog met je.
Ik wacht wel.
Voor altijd indien nodig.
Dingdong.
Wat zou je er van vinden van een mirakel vandaag, Helen?
Constance, zet je in mijn stoel.
Waar heb je gezeten? Ik dacht al een nieuw salon.
Lieve hemel, nee.
Nee, ik ben de laatste tijd wat aan het huis gebonden.
Gil niet als ik deze sjaal af doe.
Lady Clairol en ik zijn te bekend met elkaar geworden.
Huisgebonden? Door een ongeluk? - Nee.
Ik heb een baby gekregen.
Een baby? - Een jongen.
Een zoon.
Nee, ik ben uiteraard niet van hem bevallen.
Nee, hij was het kind van een verre nicht aan de kant van mijn moeder.
De DeLongprees van Virginia. Evaline en Steve.
Ze stierven op tragische wijze via een ongeluk nabij Richmond...
waarbij dat kleine engeltje als een wees achterbleef.
Vreselijk. - Ja, maar kleine Michael en ik...
zijn voorbestemd samen te zijn en mijn zoon te zijn.
En ik zijn moeder. En ik zie er niet graag uit als zijn oma.
Hier. Voer je magie uit.
Je bent echt een kunstenaar.
Zelfs een kunstenaar heeft de juiste materialen nodig.
In al de jaren dat ik je al ken, heb je er nog nooit zo jong uit gezien.
Ja, hè?
Mag ik je iets in vertrouwen zeggen?
Al vanaf ik klein was...
wist ik dat ik bestemd was om grote dingen te doen.
Ik ging iemand zijn.
Een betekenisvol persoon.
Een ster op het tv-scherm. Dat dacht ik eens.
Maar...
mijn dromen werden nachtmerries.
In plaats van laurier...
begrafenissen.
In plaats van glorie...
bittere teleurstelling...
en wrede kwellingen.
Nu begrijp ik...
dat drama me voorbereidde...
voor iets groter.
Elk eerder verlies was een les.
Ik werd voorbereid.
En nu weet ik waarom.
Dit kind.
Een ongewone jongen.
Bestemd voor grootheid.
In nood van een ongewone moeder.
Iemand gesmeed in de vuren van tegenslag...
die hem kan begeleiden...
met wijsheid...
met volharding.
Met liefde.
Sorry dat ik zo laat ben, Flora.
Maar Helen moest in detail vertellen over de Bat Mitzvah van haar nicht.
De hoeveelheid geld dat die mensen weggooien voor 13-jarigen is...
Flora?
Wat ga ik nu met jou doen?