Ik kan hem niet verliezen.
Ik laat hem niet opnemen. Echt niet.
Niemand stelt een instituut voor voor Dandy.
Ik weiger om dat woord samen met zijn naam te horen uitspreken.
Het is een afstand nemen van verantwoordelijkheid, Dr Feinbloom.
Geloof me, Gloria, het komt helemaal niet in me op...
maar blijkbaar bij jou wel.
Dandy is altijd een koppig kind geweest.
Ik bekeek hem vaak als een buitenlander.
Een perfect verzorgde, aristocratische jongen die kon acteren...
maar de taal niet echt begreep.
Want woorden hadden een andere betekenis voor hem.
Vooral het woord 'nee'.
'Nee' was een belediging.
'Nee' was een strijdkreet.
Ik had geklaagd over hoe de kat mijn azalea's opgroef.
Dus vermoordde hij het arme dier.
Vanaf toen heb ik Dandy niet uit het oog verloren.
Natuurlijk wist ik dat hij moest omgaan met kinderen.
De jongen leerde nooit spelen.
Hij vond een perfecte kameraad in de zoon van de tuinman: Emil.
Prachtige kleine jongen.
Ze zouden samen ronddwalen, gelukkig als 'n schelp.
Ik ontspande met de gedachte dat mijn waakzaamheid onnodig was.
Op 'n dag verdween de jongen.
Ze zochten hem overal.
Maar Emil werd nooit meer gezien.
Het is tijd, Gloria. Ik moet hem spreken.
Hij zou nooit akkoord gaan met psychoanalyse.
Zeg dan dat het iets anders is. Ik zal tijd vrijmaken.
Gloria, waren er nog recente ongelukken...
Moeder.
...die deze onrustigheid opwekte? - Gewoon de intuïtie van 'n moeder.
Ma Petite.
Ze is zo klein. Ze kan ergens in een hol zitten schreeuwen...
zonder dat we haar horen of zien. - Waar ben je? Ma Petite?
Ga jij doorheen die open plek, ik neem de rivier. Neem DiMaggio mee.
Kom op, jongen. Zoek.
Ma Petite.
Geen lichaam?
Het lijkt dat een dier haar meenam. Misschien een coyote.
Beenderen en zo.
Ik dacht dat je nu wel al high zou zijn.
Ze was te goed voor deze plek.
God stak Zijn eigen licht in die kleine engel.
Het leek wel alsof hij wist...
dat de wereld maar een klein beetje van zijn liefde tegelijk zou aankunnen.
Kom op.
Je hebt blijkbaar al iets ondernomen om je pijn te verzachten.
Een vrouw mag al eens een sip nemen op een duistere nacht van de ziel.
Ga zitten. Eet.
We zullen om haar treuren.
Kerstmis is afgelast.
Ik heb 'schildpaddensoep' gemaakt.
Je maakte er nog al een voorstelling van eerder.
Regular Joan Fontaine.
Ik heb je een volledig uitverkochte tent zien inpakken...
maar je bent nooit beter geweest dan vanavond.
Je kan het goed, Elsa Mars.
Wenen voor Ma Petite.
Haar bloederige jurk vasthouden was een mooi detail.
Misschien net iets te veel, maar verdorie...
ik geloofde bijna dat je het meende.
Hoe durf je?
Ze was mijn meest geliefde.
Het enige wat voor jou geliefd is, is het gebrul van het publiek.
En God verhoede dat iemand je belangstelling inpikt.
Ik heb gezien hoe whisky de geest kan aantasten...
maar je komt naar hier en beschuldigt me van wat?
Het vermoorden van onschuldige?
Wegwezen. - Veertien jaar.
Ik bracht je je dienblad...
heb je haar gewassen...
luisterde naar al die bizarre verhalen over het verleden...
over hoe het had kunnen zijn.
Ik heb die verhalen tientallen keren gehoord, Elsa.
Ik ken jou beter dan jij jezelf kent.
Ik vroeg me altijd af waarom.
Ik hield zoveel van je...
dat het me veel pijn deed om in je buurt te zijn.
Wanneer ik hier 's nachts wegging leek het wel...
alsof ik iets verloren was.
Een vrouw zou geen angst mogen kennen bij haar beste vriendin.
Waarom zou ik me zo ongemakkelijk voelen?
Nu weet ik het.
Wie ben ik, als ik niet je redder ben, hè?
En zo bedank je me.
Jij noemt me een moordenaar op een avond dat ik al zoveel heb...
verloren?
Vervloekt.
Vervloekt ben je.
Verdomme.
Jij was onze moeder.
Er zijn hier mensen die hun moeder nooit hebben ontmoet.
Je begrijpt toch de pijn van afkeuring door je eigen moeder?
Natuurlijk wel. Zo heb je ons hierheen gekregen.
Komaan, kom naar Elsa's boezem. Iedereen is welkom.
Vraag enkel niet naar roem en glorie.
Genoeg.
Ik heb niemand vermoord.
En de tweeling?
Ik stond daar toen ik je hoorde praten tegen die kerel van Hollywood.
Zou het geen betere oplossing zijn als ze in stilte ontlast zouden worden...
van hun ellende? - Wat bedoel je nou?
Een moord uit medelijden. - Dat is nogal een oplossing.
En jij twijfelde niet eens. 'Nogal een oplossing', noemde je het.
Ik stierf toen je dat zei.
Je vermoordde me zo.
Het was maar een zegswijze.
Maar ik zal veroordeeld worden voor mijn daden...
en niet voor mijn woorden.
Dus nu ga ik naar buiten, ga ik die tweeling zoeken...
breng ze terug naar hier...
zodat ze mijn onschuld tegen jou nogmaals kunnen uitspreken.
Echt niet.
Nee, ik heb er voor gezorgd dat ze ergens veilig zijn voor jou.
Tjonge. Nu heb je me, Copper.
Schuldig verklaard.
Ja, ik wou ze weg.
Maar ik heb nooit iemand pijn gedaan.
Ik wou hen kwijt.
Ik zette hen op een bus naar Tampa.
Hoewel ik de dood verkies op Tampa.
En ik zal je beledigingen en krankzinnigheid niet meer aanhoren.
Blijkbaar heb ik vanavond twee oude vrienden verloren.
Ethel, toch...
ik ben net zoals mijn kinderen.
Ik hou van je omdat ik je begrijp.
Je denkt me te kennen?
Jij kent mij totaal niet.
Een lieve jonge soldaat met een lief hart vond me...
en bracht me in veiligheid.
Zijn naam was Massimo Dolcefino.
Hij werd beroemd tijdens de Eerste Wereldoorlog...
toen granaten de grote terreur werden...
die soldaten scheidden van hun ledematen.
Met een bijna eindloos toevoer van cliënten voor zijn prothesen...
verhief Massimo zijn beroep tot kunst.
Maar na de oorlog, kreeg hij te maken met moeilijke tijden.
Maak je geen zorgen, mijn engel.
Nee. Waarom kijk je me zo aan?
Ik ben afschuwelijk. - Nee.
Ik ben maar invalide.
Ik zal nooit weer knap zijn.
Maar je benen zullen knap zijn.
Massimo emigreerde naar Duitsland...
om te werken in de bioscoop als 'n beeldhouwer.
En daar ontmoette hij zijn grootste uitdaging.
Ik.
Dit is het, Elsa. Laat varen wat je weet...
en laat mijn benen je dragen.
Dus nu weet je het.
Waarom heb je me dit niet gezegd?
Waarom zou je het geheim houden voor mij?
Ik was vernederd en beschaamd. Zie je niet hoe diep het is?
Steek het wapen weg.
Het gordijn valt vanavond.
Denk je dat de rest je zullen steunen voor je moord?
De laatste kogel is voor mij.
Je brak mijn hart in twee, Elsa.
Ik hield van je.
Ik gaf mijn leven aan jou.
Ik verdedigde je.
Voor mij waren de enige zuivere dingen in de wereld kleine Ma Petite...
en mijn liefde en toewijding aan jou.
Nu zijn ze beide weg.
En, Jimmy, je eigen zoon? - Hij overleeft het wel.
Ik liet hem een brief na in het kadaver.
En de rest van onze kinderen?
Je krankzinnigheid gaat niet m'n kinderen doden.
Ze zijn onschuldig.
Het is allemaal voorbij, Elsa.
Voor ons allemaal.
Er is niemand meer onschuldig.
Het zij zo.
Maar eerst...
een laatste schnaps voor onderweg?
Een laatste toost op onze geschiedenis.
Doe maar.
We hebben nooit eerder een borrel gedeeld, hè?
Sorry, je gaat niet naar Hollywood.
Jij zal niet met me meegaan.
Is ze gewond? - Niet dat ik kon zien.
Die Richard Spencer vond haar huilend bij het Ferris wiel.
Wat? Wat is er gebeurd?
Dat proberen we te bepalen.
Ik was in het bos om bloemen te plukken voor Ma Petite's graf.
Er was een ongeluk.
Ik ging kijken wat het was, en er was een auto, en in de auto...
Het spijt me, Jimmy, 't was je moeder. Ze is dood.
Wat? - Niet Ethel. Dat kan niet.
Heeft ze een ongeluk gehad? - Het was geen ongeluk.
Volgens mij pleegde ze zelfmoord.
Verdomme. - Zelfmoord?
Lieve hemel. Maar waarom?
Ze was ziek. En ze had ook veel pijn.
Nee, mijn ma was niet ziek. - Toch wel, jongen.
Nee. - Dat zei ze me zelf.
Ze wou vast zelf bepalen hoe ze aan haar einde kwam.
Lieve hemel.
Waar is ze? Breng me bij haar.
Is haar hoofd eraf?
Hoe hard reed ze tegen die boom?
Kijk.
Ze moet deze ketting rond die boom hebben gehangen en dan rond haar nek...
en dan plankgas gegeven. Ze wou dat het snel zou gaan.
Mein God in de hemel. Waarom?
Wat bedoel je met 'waarom'? - Waarom niet gewoon ophangen in 'r caravan?
Omdat je een mes in haar oog plantte.
Daarom.
Dit ongeluk gaat een heel deel zonden bedekken...
allemaal die van jou.
Waar is je gevoel voor drama? - Dit is geen theater.
Net wel. Dit is een magische truc.
We moeten de aandacht van het publiek afleiden om het te laten slagen.
Nee, niet doen. Lieve hemel, wat heb ik gedaan?
Maar jij begrijpt het. Ik moest haar doden.
Ik moest mijn dierbare engelen beschermen.
Onzin.
Je moest jezelf beschermen.
Maar... Waarom doe je dit voor me?
Zeg me waarom je dit voor me doet?
Dit is wat we doen in Hollywood. Jij bent mijn cliënt.
Ik moet jou en je carrière beschermen.
Je hebt een lotsbestemming, geschreven in de sterren...
om een ster te zijn.
Je gaat ooit een Oscar winnen.
Denk je dat echt? - Ja.
Ethel, waarom? Mijn lieve zuster. Waarom?
Ik had je kunnen helpen.
Mijn lieve zuster.
Dandy, waar ben je, lieverd?
Ik heb een verrassing voor je.
Dandy. - Moeder, kijk wie me komt bezoeken.
Hallo, Mrs. Mott. Ik kom voor mijn moeder.
Lieverd, je hebt haar net gemist. - Regina vuurt al de hele tijd vragen af...
maar ik zei haar dat jij als laatste sprak met Dora.
En alleen jij zou meer duidelijkheid kunnen brengen over de situatie.
Dora ging de squash kopen.
Dat begrijp je wel.
Tegenwoordig is de enige manier om een goeie squash te verkrijgen...
naar Homestad te gaan, naar de Klingmans'.
Die vreselijke storm verwoestte de boerderij van Tabernathy in Pompano...
en het is sindsdien gewoon onmogelijk om de squash te verkrijgen van die regio.
Mijn moeder is squash kopen?
En aangezien ze Coral Gables passeert...
vroeg ik haar om de zwarte kandelaar te gaan afhalen...
die ik heb gekocht op 'n veiling.
Dus, je merkt, kind, dat ik niet kan voorspellen wanneer ze terug is.
Ik wacht wel.
Mijn beurt.
Een platte band...
een lekkende kraan.
Mijn moeder kon alles maken.
Ze was bekend voor haar vuile moppen.
Maar ze was ook een vrouw van cultuur.
Maar ze hield van gedichten.
Ze las het me voor toen ik als kind ging slapen.
Emily Dickinson was haar lievelingsschrijfster.
'Ik ben niemand.
Wie ben jij?
Ben jij ook een niemand?
Dan zijn we met zijn tweeën. Zeg maar niets.'
Ze hebben ons verbannen.
Jij was geen niemand, ma.
Het spijt me.
Laten we wat gaan drinken.
Die vrouw was mijn vriendin.
Ze was taai, grappig.
Ze had geen man nodig...
om voor haar of haar kind te zorgen.
Ze was een overlevende vanaf haar geboorte.
Niemand gaf haar iets.
We hebben het nooit makkelijk gehad.
Niemand van ons. Zeker wij vrouwen niet.
Ik weet dat jullie niet weten waar ik het over heb.
Het is waar. Kijk wat mijn papa mij aangedaan heeft.
Omdat ik het gewaagd had mijn eigen leven te leven.
Van iemand te houden die ik verkoos.
Denk je dat de sterke arm er iets over te zeggen heeft?
Nee, ze is zijn eigendom. - Laat me jullie iets vertellen, dames.
Dat meisje, is net zoals wij.
Ik zeg niet meer. Niet in mijn huis.
Iedere man die dat doet, moet betalen.
Wie doet met me mee?
Ik zie een man, zonder armen.
Zijn binnenste is zichtbaar voor de hele wereld.
En deze?
Die is makkelijk. Een man vermoordt een vrouw.
Haar bloed besmeurt de hele muur. Dat is niet makkelijk schoon te maken.
Ik verveel me.
Wat is mijn score?
Moeder zei dat je mijn geniale IQ wilde testen.
Daar zijn meer bezoeken voor nodig om dat vast te stellen.
Ik wil je twee keer per week zien.
Ik heb in de National Geographic gelezen...
over de inboorlingen van Papua New Guinea.
Ze waren aan het vechten met een naburige stam...
toen ze hen overwonnen hadden, aten de overwinnaars...
de beste krijgers van de overwonnen stam...
en toen hun medicijnman, en toen hun stamhoofd.
Denk jij dat het mogelijk is...
om iemands kracht weg te nemen door hun vlees te eten?
Of kan dat gewoon door...
te baden in hun bloed?
Je hebt tegen me gelogen, moeder.
Dr. Feinbloom wilde mijn geniale IQ helemaal niet opmeten.
Hij wilde me alleen horen praten.
Ik ga nooit meer terug. - Dandy, je moet teruggaan.
Denk jij dat ik ziek ben, moeder?
Natuurlijk niet. Je bent bezield.
Dat is een lachertje.
Waar is mijn moeder? Ze is geen pompoen aan het kopen.
Ze is vast wel thuis voor het eten morgenavond.
Dat is haar geraden ook. Of ik ga naar de politie.
Ik sluit een koop met jou, moeder.
Ik ga terug naar Dr. Feinbloom.
Ik ga de hele maand.
Dat is prachtig, Dandy.
Jij hoeft alleen Regina te vermoorden.
Jij bent een vreselijke leugenaar, moeder.
Ze doorziet jouw stomme verhaaltjes.
Regina wil me naar de elektrische stoel sturen.
En als ik ga...
neem ik jou mee, om op mijn schoot te zitten.
Is het niet prachtig?
Hoe noemen ze jou? - Barbara.
Kunt u de machine weer aanzetten?
Wat is daar het nut van? Je ziet er vreselijk uit.
Het is hier vreselijk. - Je hebt een mooi gezicht.
Ik ben Elsa Mars. Kom.
Ik ben een prinses van Park Avenue. Een herenhuis in Upper East Side.
We brengen de zomer door in Bedford.
Elke minuut daar vind ik vreselijk.
Debutantenbals, aankleden voor het diner.
Zie ik eruit als een debutante?
Ze hebben jou hierheen gestuurd, om af te vallen?
U zou mijn moeder moeten zijn bij het Thanksgiving diner.
Iedere keer als ik een hap neem, wordt ze rood.
Van de zomer, zei ze tegen mensen dat ik zwanger was...
dat is minder schandelijk dan dat ik een groot, dik varken ben.
Ik vind me zo goed.
Jij bent een hedonist...
iemand die van de fysieke wereld houdt.
Als ik je nu zou vertellen...
dat er een plek is...
waar ieder pond van dat glorieuze gewiebel...
toegejuicht en gevierd zou worden?
Wat doen we als Dell eerder dan ons terug is?
Dan is hij de volgende.
Deze caravan is net zoveel van hem als van mij.
Wie heeft het touw? - Ik.
Ik neem het wel over.
Het betekent veel dat jullie me willen helpen. Echt.
Maar dit is jullie gevecht niet.
Schat, jij bent familie.
Wij zorgen voor onze familie.
Evie, zet onze soep op het sudderplaatje.
Laag vuur.
Kom op.
Jij.
Hoe ben je binnengekomen? Ik heb de sloten veranderd.
Sloten houden ons niet tegen.
'Ons'? Wie heb je meegebracht?
Mijn zusters.
Wegwezen maar.
Ik heb geen honger.
Natuurlijk. Jij drinkt je diner.
Wat zou je moeder zeggen? - Niets. Ze is dood.
Doe me een lol, Elsa. Ik ben in de rouw.
Jij bent niet de enige die iemand verloren heeft.
Zij was mijn moeder. - Jij had anderen.
Ik heb jou net zo goed opgevoed.
Iedere vrouw hier zorgde om de beurt voor jou.
Ik liet je zien hoe je een publiek moest vasthouden en een leider te zijn...
maar bij die afdeling heb ik duidelijk gefaald.
Jij bent niets anders dan gebakken lucht.
Hoe kon je nu niet naar de begrafenis zijn geweest?
Ik was aan het werven in Miami.
Zie je haar? Dit is Barbara.
Hoewel ik haar de artiestennaam Ima Wiggles heb gegeven.
Kom binnen, schat. - Aangenaam kennis te maken.
Ga zitten, schat. Eet.
Toe maar. Eet op.
Je hebt geen nut voor ons zonder je figuur.
Ze is vernoemd naar de grootste dikke dame aller tijden...
Ima Waddler, alle 800 pond van haar.
Zie je, zo werkt het.
Je moeder leeft, omdat de show altijd doorgaat.
Je bent te laat. Dit feestje is voorbij.
Ik heb je dit altijd al verteld, Elsa.
Deze wereld sterft...
en al de dikke dames en hagedissen meisjes ter wereld...
veranderen dat niet. - Ik probeer je te helpen.
Om deze troep te helpen. Waarom zie je dat niet?
Nee, wacht.
Kijk naar haar.
Zo'n grote boezem.
Wat een troost zal je dat bieden...
tijdens nachten dat je troost zou hebben gezocht...
bij je moeders omhelzing.
Je bent ziek, Elsa.
Deze taart is zalig.
Eet op, schat.
Er is nog veel meer waar dat vandaan kwam.
Kijk eens wie er nog niet dood is.
Wat is er? Wat wil je? - Zo veel dingen.
Maar vandaag, nemen we genoegen met wat terugbetaling.
Penny, Suzi, pak die kussens. Evie, haar de teer.
Nee, er is geen God. Daar ben jij het bewijs van.
Wat jij je kleine meisje hebt aangedaan, was walgelijk.
We verzekeren ons ervan dat jij er hetzelfde uit gaat zien.
En daarna, snij ik je lul eraf met dit mes...
en dan schiet ik een kogel door je hoofd.
Daarna, gooien we jou in de Loxahatchee Rivier...
om te zien of de alligators nog trek hebben in jouw restjes.
Alsjeblieft, nee. - Wacht.
Laat mij maar.
Alsjeblieft, het spijt me, Penny.
Penny, het spijt me.
Evie, ga achter hem staan. Hou hem rustig.
Doe zijn broek naar beneden.
Stop.
Dat is jouw vader, toch?
Jij kunt echt gedachtelezen. Ga naar buiten.
Dit is alleen voor freak vrouwen.
En dit betekent een freak vrouw te zijn? - Wat weet jij daar trouwens van?
Ik weet als je dit doet, dat het je verandert.
Nog meer dan dat hij jou veranderd heeft.
Het zal me veranderen. Het zal me bevrijden.
Je wordt gepakt. Gaat naar de gevangenis of erger.
En Paul dan? Hij houdt van jou.
En dat geef je allemaal op voor hem?
Dan wint hij. - Kijk jou nu eens.
Mooi klein blank meisje.
Jij hebt geen idee hoe het is, om altijd buitengesloten te worden...
door een raam naar de dingen te kijken die je nooit zult hebben. Omdat zij dat zeggen.
Je hebt gelijk. Ik kan niet begrijpen hoe het voor jou is.
En ik ben van plan om al die dingen te krijgen.
Maar, Desiree, als dat nu ook voor jou geldt?
Ik ben mijn kans kwijt.
Je weet niet welke kansen je misschien nog overhebt.
En dat zal nooit gebeuren, als je dit doet.
En zij ook niet.
Ik ben de Astounding Lizard Girl.
Jij mag leven alleen om dat ik dat zeg.
Maar als je ooit weer bij mij of de mijne in de buurt komt...
dan zal ik je vermoorden.
Evie, breng hem naar de rand van het kamp en laat hem naar huis kruipen.
Ja, dokter.
Ik heb gereserveerd op de Queen Mary.
Een open retour.
Mrs Mott, dat is niet verstandig volgens mij.
Ik zou een tijdelijke verbinding aanbevelen.
Hemeltje, nee.
Dandy kan stabiel lijken, maar hij is eigenlijk heel teer.
Mrs Mott, ik vrees voor uw veiligheid.
Bedankt, dokter. We hebben uw diensten niet meer nodig.
Dandy, je liet me schrikken. - Denk je dat ik een gebrek heb?
Niet in balans? Zwak?
Ik probeerde de dokter alleen maar om te kopen.
We willen niet dat hij vooruitloopt op jouw behandeling.
Als ik niet in balans ben, dan is dat jouw schuld.
Dora heeft me alles verteld toen ik vijf was.
Jouw vader is failliet geraakt door de ineenstorting in '29...
en jij zou alles doen om weer zo'n huis als dit te krijgen.
Zelfs trouwen met je tweede neef.
Ik hield van je vader. - Ik ben geboren uit een dodelijke zonde.
Je wist wat vader die twee kleine meisjes had aangedaan.
Jij wist wat het risico was om met je neef een kind te krijgen.
Jij bent niets beter dan de Roosevelts.
Hoe durf je die naam in dit huis uit te spreken?
Ik ga niet naar Europa.
Ik ga nergens heen met jou.
Hoe kan ik nu bij een vrouw zijn die me zo haat?
Nee, alsjeblieft, Dandy...
dit is onze laatste kans.
Zie je niet dat je een ziekte hebt?
Jouw vader was de liefde van mijn leven niet.
Dat was jij.
Vanaf het moment dat jij uit me kwam...
en me aankeek met die frons...
hield ik van alles van jou, Dandy.
Zelfs de gekte.
Ik heb geen liefde meer over voor je.
Je hebt me leeggezogen.
Je hebt gelijk, moeder.
Het spijt me, dat ik je zoveel pijn heb bezorgd.
Het is tijd dat deze gekte stopt.
Nee, alsjeblieft, Dandy. Niet op deze manier.
Ik kan niet doorgaan als je zelfmoord pleegt.
Ik had gedacht dat je nu al nuchter zou zijn.
Waarom zou ik dat willen?
Je bent hier anders wel de baas.
Ik snap er niets meer van.
Je kunt Ethel het beste eren door hier de zaken te regelen.
Zodat we weg kunnen gaan. Ons eigen leven beginnen.
Maar dat kun je niet als je dronken achter dat Ferris wiel ligt...
of hier liggen rondwentelen.
Weet je wat er gisteravond bijna gebeurd is?
Wat is er mis met jou?
Je klinkt als een ouwe schooljuf.
Ik ben het meisje die verliefd werd op een leider.
Een held, in Jezus naam.
Waar is hij? - Verrassing.
Ik kan mijn gevoelens niet in een klein balletje stoppen...
en ze weer terugstoppen. Ik ben generaal Patton niet.
Is dat wat je wil? Als dat het geval is, rot dan maar op.
Dat heb ik niet gezegd.
Niet wat je zei. - Je moet iets eten.
Luister naar me, Jimmy. Je hebt niets verkeerds gedaan.
Jij neemt aan dat jij je moeder had kunnen redden, maar...
laat dat idee gaan.
Jij begrijpt niets.
Geef hier.
Belast je niet met mij.
Zorg dat je een prachtig leven krijgt met iemand anders.
Goed, dan.
Bedankt voor de opheldering.
Ben je nog steeds hier?
Ja.