We hebben een afspraak met de Slachter en ze wil jullie terug.
Er was geen ontsnappen mogelijk. - Mijn God. Ze komen eraan. Wat kunnen we doen?
Van alle verschrikkingen in mijn leven, raakte deze me tot in mijn ziel.
Ik heb opgegeven. Er was geen ontsnappen mogelijk.
Ik probeerde mijn laatste momenten nog in me op te nemen.
Er zijn maar weinig woningen in de VS met dezelfde interessante geschiedenis...
als het Big Shaker landhuis uit 1792 van Edward Mott aan 900 Sappony Road.
Zoals Daphne du Maurier ooit had geschreven...
"Wie weet of de huizen waar we als kind of volwassene woonden..."
"en ook onze voorouders niet in hun muren..."
"de afdruk hebben van de pijn en het plezier uit het verleden?"
Ik weet geen verhalen van plezier van het huis aan Sappony, maar voldoende verhalen van lijden.
Het vijfde voorwerp.
Portret van een edelman uit 1789 door John Peale.
We zijn bezig met biedingen. - Stop dan maar.
Ga naar huis. Ik koop alles.
Ik zal niet overboden worden, dus u verdoet allemaal uw tijd.
Zelfs onder de rijken werd hij benijd om zijn welvaart.
Familiegeld, natuurlijk.
Edward zou tegenwoordig de diagnose sociale angststoornis krijgen.
Hij haatte het om bij mensen te zijn.
Hij ging zo ver mogelijk weg van de feestjes en levendigheid van Philadelphia.
Hij vond een stuk grond in de bossen van Noord Carolina...
aan de Roanoke rivier en kocht het van de overheid.
Daarna liet hij daar een woning bouwen...
waar hij kon ontsnappen en alleen kon zijn met zijn geliefde kunst.
Welkom thuis.
Nog meer schilderijen? - Het huis schiet al op.
Hoe gaat het ondergrondse werk? - Ze graven dag en nacht.
Het gaat maar traag, vanwege alle bomen. Diepe wortels in deze bossen.
Het moet gedaan worden.
De kunst in dit huis is meer waard dan alle tabaksboerderijen samen in deze staat.
Als dieven komen, moeten we met de kunst kunnen ontsnappen.
Er waren heel veel incidenten tijdens de bouw van het huis.
Rare verhalen.
Ongelukken, meestal.
Zet deze in de hoofdkamer neer. De Peale moet boven de openhaard.
Wacht. Kom terug.
Hij liet zijn vrouw en jonge erfgenaam in Philadelphia...
om in zijn landhuis te zijn met zijn minnaar en zijn kunst.
Hij zette alles nauwgezet neer, en rouleerde ze van kamer naar kamer.
Breng de Gainesborough en hang haar tegenover de nieuwe Peale.
Hij moet met iemand kunnen praten als we er niet zijn.
Ze veroordelen ons. Dat zie ik aan hun blik.
Ik moet ze eigenlijk allemaal wegsturen, behalve jij.
Dan zou ik elke dag moeten werken en niet hiermee spelen.
Kunst oordeelt niet.
Ik benijd het. Leven in twee dimensies.
Bevroren in eeuwigdurende schoonheid.
De wereld voorbij zien komen zonder de roddel...
en de pijn van de driedimensionale mens.
Ik hou van ze, weet je? De schilderijen.
Nog meer dan ik van jou houd.
Hou je mond en vrij met me.
Prima.
Maar laten we eerst elkaars tepels rood maken.
Edward was er niet twee dagen eerder, toen het allemaal heel vreemd werd.
Nee.
Wie?
Wie maakte mijn Peale kapot?
Verdomme, spreek.
Spreek. - Mr Mott.
Ik zag een grote, blanke vrouw en een jonge man in de tuin, net voordat u schreeuwde.
Leugens.
Jullie blijven daar totdat de moordenaar bekent.
Daar is jullie rantsoen. Jullie mogen er om vechten.
Maak het dicht.
Veroordeel mij niet.
Moet ik je er aan herinneren dat jij ook een bediende bent?
Denk niet dat je praatjes en de seks je meer maken dan dat.
Blijf uit mijn buurt voor de rest van de avond. Of er zal bloed vloeien.
Wat we weten van de rest van die avond en de dood van Edward Mott is verteld door Guiness.
Maak me los, idioten. Wie zijn jullie? Dit is mijn land.
Jullie zijn op verboden terrein. - Dit land is van mij.
Dit land zal altijd van mij zijn...
en ik zal mijn heilige recht erop inzegenen met jouw bloed.
Nee.
Tijdens deze verschrikking is Guiness op een paard weggereden.
Maar er is nooit een lichaam gevonden of bewijs van een groot vuur.
Guiness werd veroordeeld voor de moord op zijn meester en het verstoppen van het lichaam.
Hij vertelde niemand over de bedienden in de kelder.
Het landhuis bleef een eeuw van de Motts, maar volgens de geruchten bleef waanzin in de familie.
De familielijn eindigde met een schandaal toen de laatste Mott stierf in Zuid-Florida in 1952.
Op dat moment was het huis een aantal keer verkocht maar niemand bleef er wonen.
Denkt u dat het er spookte? - Ik? Ik ben een historicus.
Het zou mijn leven eenvoudiger maken als de doden terugkwamen.
Niemand kan mij overhalen...
om in dat huis te overnachten, zeker niet tijdens volle maan.
Quality over Quantity (QoQ) Releases American Horror Story S06E05 Chapter five.
Vertaling: pevi70
911, wat is uw noodgeval? - Ik bel vanaf Sappony Road.
We hebben hulp nodig. Er staat een meute voor de deur die ons wil vermoorden.
Wie probeert u te vermoorden? - Stuur de politie nu maar.
Matt.
Geef je aan me over en ik zal jullie een genadige dood schenken.
Het was onwerkelijk.
Dit waren geen vreemde geluiden in het bos of een mes in het plafond.
Dit was een meute en ze zaten achter ons aan. Het maakte niet uit of ze levend of dood waren...
of wat ze waren, ik wist alleen dat we moesten vluchten.
Bezetters. Jullie tijd is gekomen. Vanavond is het rode maan.
We moeten onze afspraken met de oude Goden eren en dit land opnieuw zegenen.
U hebt de kans gekregen om dit land op te geven.
En aangezien u dat niet deed, wordt u nu genadeloos gestraft.
Mijn God.
Wat moeten we doen? - Pak mijn sleutels.
Ik ga eerst en lok ze met me mee.
Jij pakt Flora en gaat direct naar de wagen.
Matt, alsjeblieft. We moeten samen blijven. - Luister, jij moet Flora meenemen.
Ik wil dat jullie allebei veilig blijven.
Als je naar buiten gaat, ren dan recht naar de wagen.
Wat er ook gebeurt, niet stoppen.
Oké. - Beloofd?
Ome Matt, ik ben bang.
Ik weet het, schat. Ik wil dat je nog even dapper blijft, goed?
Oké.
Kom.
Kijk me aan. Hou me zo goed mogelijk vast. Begrijp je?
Laat niet los.
Flora. - Je voelde het huis tot leven komen.
Kijk me aan. Gaat het? Heb je ergens pijn?
Kom op.
Het is alsof we daarheen geleid werden. Ik begreep het eerst niet.
Elias zei dat oude slachtoffers van de Slachter bang van haar waren.
Later realiseerde ik me dat ze die angst gebruikte...
om hen te laten doen wat zij wilde. Ze omsingelden ons.
Bezetters. - Als dieren voor de slacht.
Wat nu?
We zitten gevangen. - Misschien kan ik helpen?
Geen geweld. Ik wil je niets aandoen. Ik wil je juist redden.
Als je het toestaat, kan ik je helpen om uit dit huis te ontsnappen.
Ja.
Goed zo, naar binnen. - Hij vertelde ons zijn naam. Edward Mott.
En dat hij de oorspronkelijke eigenaar was.
Ondanks alle vragen, hadden we geen tijd meer voor meer details.
Waar neem je ons mee naar toe?
Veiligheid. - Waar gaan deze tunnels heen?
Ik dacht dat die boerenkinkels ze hadden gemaakt. - Ik heb ze gebouwd.
Jij leeft niet. - Nee, de Slachter heeft me vermoord.
Ik zorg ervoor dat zij jullie niet vermoordt. Dat is alles.
Ben je daarom verschenen? Om ons te redden?
Nee. Jullie zijn mijn vloek. Mijn ellende.
Wij zijn geen bedreiging voor u.
Alles dat ik was, is er niet meer. Al het waardevolle is vergaan.
Ik heb nog één ding over.
Mijn alleen-zijn. Zoals het er nu voorstaat.
Ik zou drie extra zielen niet kunnen verdragen.
We zullen zo'n 1500 meter gelopen hebben in het donker.
Op sommige stukken bewogen de muren, vol met insecten.
Het rook als een graf.
Ik heb het koud.
Beter koud dan de hitte van de vlammen van de Slachter.
Brengt dit ons naar de weg? - Er zijn geen wegen waar ik heenga.
Als we niet naar de weg gaan, waar gaan we dan heen?
We kunnen niet rond dwalen in de bossen. We zullen er sterven.
Dit is tot waar ik jullie wil brengen.
Het zwaard boven het leven...
maar niet gewaardeerd...
is om in alle rust te sterven.
Kom op, we moeten gaan. - Sommige dieren zijn bang van licht.
Hun instinct zorgt ervoor dat ze er van wegblijven, want...
duisternis betekent veiligheid en bescherming van aanvallers.
We konden weten dat we daar niets anders dan een prooi waren.
Ik zie licht.
Varkens.
In het donker herkenden we niet waar we waren.
Maar het was hetzelfde huis waar we die wilde jongens dat varken zagen zogen.
We waren niet alleen.
Help me. - Niet kijken, schat.
Niet kijken - Elias?
Wat heb je met hem gedaan? - Je ziet het verkeerd.
We vonden hem vol met gaten.
De pijlen staken uit hem alsof hij een stekelvarken was.
Mama deed haar best om hem in leven te houden. - Mama deed haar best.
Waarom bracht je hem niet naar een ziekenhuis?
Hij was alleen voor ons van belang. - Voor niemand anders.
Kijk maar. - Nee.
Niet nog meer...
Elias? Ik ben het, Matt Miller.
Ze zijn allemaal gestoord. Je moet maken dat je wegkomt.
Zorg dat je weg bent voordat zij komt. Kijk maar naar mij, helemaal in stukken.
Mama nam mijn been.
Maak me dood.
Jullie zullen uitgehongerd zijn. Ik heb vers vlees van het rookhok.
Nee, niet eten. - Mond dicht.
Doe hem alsjeblieft geen pijn.
Nog één woord en je slaat zijn tanden in met die hamer.
Ga je gang. - Nee, dank je.
Neem het maar. Het is heerlijk.
Ze heeft geen honger.
Doe niet zo uit de hoogte. Je bent niet beter dan wij.
Ik bied eten aan om je hier welkom te heten. Het is geen vergif.
Ranzig.
Ik hou van zoet vlees. Ik ben uren bezig geweest met de bereiding.
Het is zijn schuld. Hij is slecht vlees.
Slecht vlees. - Het is bedorven.
Geen reden om hem in leven te laten.
Je had het huis nooit moeten kopen.
Kom maar hier met je geld. Overbied Ishmael tijdens de veiling.
Je mag het hebben.
Morgen erin trekken. We zullen de papieren nu tekenen.
We willen er niet wonen. We hebben daar al een aantal huizen.
We wilden ze leeg houden voor de Slachter. Ze houdt niet van gezelschap.
Mijn familie maakte een afspraak met haar, 200 jaar geleden.
Zolang zij elk jaar het land kan zegenen met vers bloed, laat ze ons met rust.
Soms, als er niet te kiezen valt, helpen we haar om een offer te vinden.
Als wederdienst, komt er niemand in het bos om onze oogst te beschadigen.
De cannabis groeit goed in deze grond.
Waarom vertel je ons dit? - Waarom niet?
Je gaat het toch nooit doorvertellen. - Nee.
Dat zullen we niet doen. Ik zweer het. Je zult helemaal niets zeggen.
Helemaal niets.
Ik weet nog dat je de politie hierheen leidde en onze kindjes mee liet nemen.
Mijn baby’s. - We zullen ze terugkrijgen, dat beloof ik.
Laat ons alleen alsjeblieft gaan.
We gaan terug naar Californië en je zult ons nooit meer zien.
Nee, dat gaat niet gebeuren. De Polks hebben altijd hun woord gehouden.
We hebben een afspraak met de Slachter en ze zal jullie terugkrijgen.
Hoe graag ik ook van de Polks weg wilde...
er was één plek nog erger dan waar ik nu was. Dat was ons huis.
Het was Shelby. Zij had de politie gebeld...
en verteld dat ik iets te maken had met mijn man zijn dood.
Daarom hielden ze me vast en bleven ze me maar ondervragen.
Ik wist waar ze mee bezig waren. Ik was een politie agent.
Ze hadden 48 uur voordat ze me moesten aanklagen.
48 verloren uren waar ik naar Flora aan het zoeken had kunnen zijn.
Laten we er nog een keer langslopen.
Je schoonzus vertelde dat je om kwart over tien vertrok.
15 minuten na jouw ex-man.
Je kwam pas vier uur later terug. Wat was je aan het doen?
Hoe vaak moet ik hetzelfde verhaal vertellen?
Je haalde je dochter op van school, zonder toestemming.
Je wist dat je ex je zou aangeven voor kidnapping. Heb je hem daarom vermoord?
Dit zijn feiten, Lee.
Ik ging die avond op zoek naar mijn dochter en dat is wat we nu ook zouden moeten doen.
Kijk hoe je Mason vond.
Denk je echt dat ik een volwassen vent in dat houten ding kan tillen?
Niet alleen.
Ik heb niets te maken met de dood van Mason. Klaag me aan of laat me gaan.
Ze probeerde me de volle 48 uur te betrappen op een fout.
Maar er viel niets om over te liegen. Zoals Mark Twain al zei...
"Als je de waarheid spreekt, hoef je niets te onthouden."
Toen ik mijn gsm aandeed, had ik 20 sms'jes van Matt.
Ik werd er toen niet wijs van. Ze waren allemaal nogal hysterisch.
Er was maar één bericht belangrijk.
Mijn kindje was veilig.
Elke keer dat die wagen stuiterde, was ik bang dat het geweer af zou gaan.
Ik had maar heel even nodig. Een moment maar.
Rij langzamer.
Ik wist dat ik iets moest doen. Kom op, meid. Kom op, Flora.
We gaan eraan als de Slachter ons weer te pakken krijgt.
We konden het er beter op wagen dan als varkens afgeslacht te worden.
Naar beneden.
Wat er ook aan de gang was, het was foute boel.
Matt zou niet zomaar mijn telefoontje negeren. Zeker niet als hij Flora had.
Agent.
Ik heb een lift nodig.
Stop het meisje in de wagen. Geen kind hoeft dit te zien.
Nee. - Je ziet jezelf als een held, of niet?
Heel moedig en zo. Je komt op mijn land. Neemt mijn baby’s mee.
Vermoordt mijn zoon.
Het is dat ze je zo graag terugwil, maar anders had ik je schedel al ingeslagen.
Ik zal je nog iets zeggen.
Je zult nooit meer rennen. - Nee. Doe hem alsjeblieft geen pijn.
Alsjeblieft, ik smeek je.
Doe wat je wilt met mij. Ik zal niet meer wegrennen.
Nee, zeker niet.
Shelby.
Ik heb me nooit nuttelozer gevoeld.
Ik herinner me niet veel van daarna.
Matt. Kijk me aan.
Je moet haar redden.
Je moet Flora redden.
Beloof me dat je haar redt.
Ik had opgegeven. Er viel niet aan te ontsnappen.
Ik probeerde die laatste momenten met Shelby in me op te nemen...
omdat ik wist dat als die wagen zou stoppen...
het afgelopen zou zijn.
Er waren nog zoveel dingen die ik wilde doen in mijn leven.
Een moeder zijn.
Oud worden met Matt.
Mijn eigen yogastudio openen.
En ik heb altijd gedacht...
dat ik alle tijd van de wereld had.
Maar onze tijd zat erop.
Je hebt vanavond een zoon verloren.
Het is de last van de moeder om de geboorte van haar kind te doorstaan...
maar alle pijn verbleekt, naast de dood van een kind.
Terug in de wagen, jongens.
Je beloofde dat zij als laatste zou gaan. - Nu gaat ze als eerste.
Flora.
Het was...
onmenselijk.
Ze was nog maar een klein meisje.
Zij waren monsters.
Bel voor ondersteuning.
Nee, wacht.
Dit land is van de kolonie en de kolonie van het land.
We zegenen ons heilige recht met bloed.
Nee.
Het was een van haar eigen mensen.
Ik weet niet waarom hij het deed, maar hij stopte haar.
Ik blijf niet toekijken hoe je weer onschuldig bloed vergiet.
Kom op, ontsnap nu. - Ik kan niet bewegen.
Stap in.
Flora.
Lee, ga.
Het was een wonder.
Na alles wat we meegemaakt hadden...
Ik kan niet eens de helft van alle waanzin verklaren.
We hadden geluk dat we nog leefden.
Die maanden waren een verschrikkelijke nachtmerrie.
Als ik m'n ogen dicht doe, zie ik nog steeds het vuur...
Elias die schreeuwt en die gestoorde familie.
Ik ben dankbaar dat ik die verschrikkelijke plek nooit meer hoef te zien.
We hadden alleen geld voor een motel en wat fastfood.
Oké, schat. Laten we jou eens fatsoeneren.
We overnachtten in de goedkoopste plek die we konden vinden...
totdat mijn zus geld had overgemaakt voor een vlucht terug naar LA.
We zouden dakloos zijn als we terugkwamen, maar die avond...
waren we de rijkste familie op de planeet.
Nu ik.
Is dat een goed idee, met het gips, en zo.
Ik ben vies. Ik stink. Probeer me maar eens tegen te houden.
We zijn veilig, schat.
Flora? Heb je nog een beetje bewaard voor ome Matt?
Sorry, ome Matt, ik had nogal honger.
Tot de dag van vandaag heb ik nog steeds die droom.
Ik heb yoga, meditatie en zelfs hypnotherapie geprobeerd.
We konden levend ontsnappen, maar ik ben er nooit helemaal overheen gekomen.
Ik weet niet of dat ooit nog gaat gebeuren.
Quality over Quantity (QoQ) Releases Vertaling: pevi70
Download deze ondertitel op: - www.OpenSubtitles.org-