Onze oprechte deelneming namens de mensen van Sneed met dit grote verlies.
Oma heeft 'n mooie leven gehad, Mr Sneed. Ze was zo levenslustig.
Niet te geloven dat ze dood is. - Dat is ze ook niet.
Ze slaapt gewoon.
Wilt u me even alleen laten? - Natuurlijk.
Ik ben hiernaast, mocht u iets nodig hebben.
Gwyneth, kom snel. We hebben er weer een.
Hou die vast. - Dat doe ik.
De andere ook. - Dit lukt nooit.
Jij wou 'n tijdmachine. Eerst de toekomst en nu 't verleden.
Wat denk je van 1860?
Wat is er toen gebeurd? - Dat zullen we wel zien.
Gwyneth.
Waar zit je dan toch?
Waar bleef je? Ik heb je geroepen.
Ik was in de stal bij Samson. - Ga 'm maar snel inspannen.
Waarom? - De doden komen weer tot leven.
De oma van Mr Redpath loopt buiten rond. We moeten 'r gaan zoeken.
Mr Sneed, hoe vaak nog? Dat is heiligschennis.
Net of ik er wat aan kan doen. Kom, opschieten.
Ze was 86. Ver kan ze niet zijn. - En Mr Redpath? Is dat geregeld?
Nee, daar had zij al voor gezorgd.
Wat vreselijk, meneer.
Ik weet dat ik dit niet zou mogen zeggen, dus vergeeft u mij.
Maar 't gaat nu toch echt te ver.
Dit huis deugt niet. We moeten hulp zoeken.
Dat gaan we ook doen.
Zodra we die oude vrouw hebben gevonden. Niet treuzelen, meisje.
Haal de koets. We gaan lijken zoeken.
Krijg nou wat. - Alles in orde?
Ik denk 't. Niks gebroken.
Waar zijn we? - Het is me gelukt.
Aarde, Napels. 24 december 1860.
Dit is bizar. Het is Kerstmis. - Ga je gang.
Maar dat is... Als je erover nadenkt... Kerstmis 1860.
Het gebeurt maar één keer en dan is 't voorbij. Het komt nooit meer terug.
Behalve voor jou.
Jij kunt terug naar vervlogen tijden, duizenden jaren geleden.
Logisch dat je nooit stilstaat. - Prima leventje.
Zeker met z'n tweeën.
Kom op. - Waar wou jij naartoe?
Naar 1860. - In die kleren? Dat wordt een rel.
De klerenkast is links, tweede rechts, langs de trap en dan vijfde deur links.
Niks te zien.
Waar is ze?
Ze is verdwenen. Waar zou ze kunnen zijn?
Zeg jij me dat maar. - Hoe bedoelt u?
Dat weet je best.
Dat weet ik niet. - Gebruik je zicht.
Maar dat is verkeerd. - Zoek die vrouw of je bent ontslagen.
Nu meteen.
Kijk naar binnen, meisje. Kijk diep naar binnen.
Waar is ze?
Ze is verdwaald.
Ze is helemaal alleen. Met allemaal vreemde dingen in 'r hoofd.
Waar is ze?
Ze had zo uitgekeken naar vanavond.
Ze zou hem zien, maar ze stierf.
Wie dan? - De grote man.
Hij komt helemaal uit Londen. De grote, grote man.
Mr Dickens? Neem me niet kwalijk, maar 't is tijd.
Voelt u zich wel goed? - Prima, uitstekend. Het spijt me.
U moet op, meneer. - Ja, natuurlijk.
Ik zat 'n beetje te piekeren. Het is dan ook kerstavond.
Het is niet goed om dan alleen te zijn. - Is uw echtgenote niet meegekomen?
Helaas niet. - U mag de mijne hebben als u wil.
Ik zou niet durven.
Nee, ik ben nogal onhandig omgesprongen met familiezaken.
Ik ben te oud om voor nog meer problemen te zorgen.
U doet of alles voorbij is. - Het is nooit voorbij.
Ik blijf maar doorgaan en doorgaan. Altijd weer hetzelfde.
Ik ben als 'n geest. Gedoemd om mezelf te blijven herhalen tot in de eeuwigheid.
U kunt altijd iets nieuws verzinnen. - Nee, dat kan ik niet.
Zelfs mijn verbeelding begint uitgeput te raken.
Ik ben 'n oude man. Misschien ben ik wel gewoon uitgedacht.
Maar goed, 't blijft verleidelijk om in de publiciteit te staan.
De klucht kan beginnen.
Goeie genade. - Lach me niet uit.
Je ziet er prachtig uit.
Voor zover dat kan. - Hoezo?
Je bent en blijft 'n mens.
Wat 'n compliment. En jouw kleren? - Ik ben al klaar. Kom mee.
Jij blijft daar. Deze keer is 't mijn beurt.
Ben je er klaar voor?
Ziezo, op naar de geschiedenis.
Ik weet zeker dat ze daar is.
We zitten iets verkeerd. - Geeft niet.
Dit is niet 1860, maar 1869. - Geeft niet.
En 't is niet Napels. - Geeft niet.
Het is Cardiff.
Het is 'n feit dat er totaal niets bijzonders was...
aan de deurklopper van 't huis.
Maar ik wed dat niemand zal kunnen verklaren...
hoe 't kon dat Scrooge...
die de sleutel in 't slot had gestoken, naar de deurklopper keek...
en zonder dat er aan die klopper ook maar iets veranderde...
geen klopper zag, maar 't gezicht van Marley.
Het gezicht van Marley.
En 't keek naar Scrooge.
Net zoals Marley altijd keek.
Het keek als...
Lieve hemel.
Het keek...
net zoals dat.
Wat is dit voor 'n spookverschijning?
Dat is al beter.
Blijft u zitten, ik smeek u. Het is vast een of andere truc.
Daar is ze.
Dat zie ik ook wel.
De hele wereld kan 't verdorie zien.
Fantastisch.
Waar kwam dat vandaan? - Onze grappenmaker.
Bent u tevreden, meneer?
Laat 'r met rust. Ik ga er achteraan. - Wees voorzichtig.
Heeft 't iets gezegd? O ja, ik ben de Doctor.
U lijkt eerder 'n arbeider. - Wat is hier mis mee?
Wat zijn jullie van plan? - Meneer en ik regelen dit wel.
Ze heeft 'n hersenontsteking en moet naar 't hospitaal.
Ze is koud. Ze is dood. Wat heb je met 'r gedaan?
Waarom doet u dat nou? - Ze heeft te veel gezien. Pak 'r vast.
Gas. Het bestaat uit gas.
Rose. - Hier blijven, meneer.
Wat stelde dat voor?
Wie heeft u daartoe aangezet? - Sorry, nu even niet.
Jij daar, volg die koets.
Dat gaat niet. - Hoezo?
Ik zal u zeggen waarom niet. Dit is mijn koets.
Stap dan in.
Sneller. - Alles goed, Mr Dickens?
Niet bepaald. - Wat zei hij?
Kijk, ik hou best van humor... - Dickens?
Ja? - Charles Dickens?
Bent u dat? - Zal ik 'm verwijderen?
Charles Dickens. U bent gewoonweg geweldig.
Ik heb alles gelezen. Oliver Twist... En die met dat spook.
A Christmas Carol? - Met die treinen. The Signal-Man.
Prachtig verhaal. U bent 'n genie. - Zal ik 'm verwijderen?
Nee, hij mag blijven. - Charles, ik ben 'n grote fan van je.
Wat ben je? Een enorme... - Ik ben je grootste fan.
Hoe ben je dan 'n fan?
Hoe zorg jij dat iemand 't fris krijgt? - Fan betekent fanatiek, toegewijd.
Dat Amerikaanse gedoe in Martin Chuzzlewit ging te ver.
Je was toch 'n fan? - Kun je niet tegen kritiek?
Doe de dood van Little Nell nog 's. Of nee, toch maar niet. Sneller.
Wie zit er in die koets? - Een kennis.
Ze is pas negentien en ze loopt gevaar.
Wat leuter je dan over boeken? Dit is veel belangrijker.
Sneller, we achtervolgen ze.
Goed zo, Charlie. - Charlie?
Zo noemen de dames je.
Dat weet ik omdat ik... - Ja, je bent m'n fan.
Ze leeft nog. Wat doen we met 'r? - Dat weet ik ook niet.
Het is toch niet mijn schuld als de doden niet dood willen blijven?
Wiens schuld is 't dan wel? Waarom overkomt ons dit?
Ik heb de neef van de bisschop er laten uitzien als 'n engel.
Hij had 'n twee weken in 't water gelegen.
Misschien wil hij wel gratis 'n uitdrijving doen.
Laat ze niet binnen. Zeg dat we gesloten zijn of zo.
We zijn dicht. - Onzin.
Mensen sterven nooit binnen kantooruren. Ik wil je baas spreken.
Hij is er niet. - Lieg niet. Ga je baas halen.
Het spijt me, maar meneer is niet lekker.
Zijn er gasproblemen?
Wat is hier aan de hand?
Gaat 't?
Dit is zeker 'n grapje, hè?
Je houdt me voor de gek, hè? Dit is dus geen grap.
U mag daar niet binnen. - Er zit iets in de muren.
De gasleiding. Er zit iets in de leidingen.
Laat me eruit. Doe de deur open. - Dat is ze.
Laat me eruit.
Hoe durft u, meneer? Dit is mijn huis.
Wat zei ik nou?
Laat me eruit. Doe die deur open.
Doe open.
Dit was mijn dans.
Het is 'n grap.
We zijn gehypnotiseerd of zo. - Nee, dat zijn echte doden.
Wie is dat? - Charles Dickens.
Ik ben de Doctor. Wat willen jullie? - Open de kloof. We sterven.
In deze vorm overleven we niet. U moet ons helpen.
Je verdooft me en ontvoert me. En je hebt me betast, ouwe viezerik.
Zulke taal duld ik niet. - Ik zat in 'n kamer met zombies.
En je liet me daar gewoon doodgaan. - Het komt door dit huis.
Er werd altijd al gezegd dat 't hier spookte.
Maar dat gedoe met die dooien begon drie maanden geleden.
Met de dierbare overledenen bedoel ik.
Ze begonnen rusteloos te worden.
Larie. - Je hebt 't zelf gezien.
Ik kan ze niet in toom houden. Ze lopen rond.
Voor 'n deel blijven ze zichzelf. - Twee klontjes, zoals u graag hebt.
Eentje liep bijna z'n eigen begrafenis binnen.
En de dame die naar u kwam kijken, zoals ze van plan was.
Morbide onzin. - Je was er zelf bij.
Wat ik zag, was gewoon goochelarij. - Als je dat denkt, hou dan je mond.
En hoe zit 't met 't gas? - Dat is nog niet eerder gebeurd.
Er komt dus iets door die kloof. - Welke kloof?
Een verbinding tussen deze wereld en 'n andere.
Dat is vaak de oorzaak. - Daarom was 't huis zo goedkoop.
Vanwege verhalen die generaties teruggaan.
Echo's in 't donker, gezang in de lucht en 't gevoel van schaduwen...
die je ziel beroeren.
De zaken voeren er wel bij. Logisch, als je begrafenisondernemer bent.
Onmogelijk.
Zoekt u naar touwtjes? - Draden misschien.
Er zit vast een mechanisme. - Kom nou toch, Charles. Goed dan.
Het spijt me dat ik zo uitviel.
Maar je hebt die gaswezens met je eigen ogen gezien.
Dat kan niet. - Wat gebeurt er bij ontbinding?
Er komt gas vrij.
Die gaswezens kruipen in 't lijk en gebruiken 't als vervoermiddel.
Heb ik de wereld dan totaal verkeerd begrepen?
Nee, maar er valt meer te leren.
Ik heb fantasten altijd beschimpt, al hou ik best wel van goochelen.
Maar daarbij gaat 't om illusie. En de echte wereld is toch wel iets anders.
Ik heb me altijd ingezet tegen onrecht en sociale wantoestanden.
En ik hoopte dat ik iets kon bereiken.
En nu kom jij me vertellen dat de echte wereld 'n schimmenrijk is...
vol dwaallichten.
Is m'n korte verblijf hier in dat geval dan voor niets geweest, Doctor?
Totaal zinloos?
Mevrouw, u hoeft toch niks te doen. - Onzin, Sneed beult je vast af.
Hoeveel verdien je hier? - Acht pond per jaar.
Hoeveel? - Ik was al blij geweest met zes pond.
Ben je wel naar school geweest?
Natuurlijk, dacht u dat ik 'n schooier was?
Elke zondag, zoals 't hoort. - Eén keer per week?
We deden zelfs sommen.
Maar eerlijk gezegd, ik vond 't er vreselijk.
Ik ook.
Tegen niemand zeggen, hoor, maar één keer ben ik niet gegaan.
Ik heb vaak gespijbeld. Ik ging altijd winkelen met 'n vriendin.
En naar de jongens kijken.
Daar weet ik niet veel van. - Zoveel is er niet veranderd.
Jij hebt dat ook vast gedaan. - Nee hoor.
Mij kun je 't wel vertellen. Je hebt vast 'n oogje op iemand.
Vooruit dan. Er is wel 'n jongen.
De slagersjongen. Hij komt elke dinsdag.
Hij kan zo lief lachen. - Daar ben ik dol op.
Leuke lach, lekker kontje.
Dat heb ik nog nooit iemand horen zeggen.
Vraag 'm mee uit. Of geef hem 'n kop thee of zo.
Ik begrijp er niks van, mevrouw.
U bent gekleed als 'n dame, maar u praat als een of andere wilde.
Misschien ben ik dat ook wel.
Misschien is dat net goed.
Je hebt meer nodig dan Mr Sneed. - Dat is niet eerlijk.
Zo slecht is hij niet. Hij heeft me in huis genomen.
M'n ouders zijn jong gestorven. - Wat erg voor je.
Dank u wel, maar op 'n dag zie ik ze terug.
Dan zit ik naast ze in 't paradijs. Wat zal ik dan gelukkig zijn.
Ze wachten op me. Misschien wacht uw vader ook wel op u.
Misschien wel.
Hoe weet je dat hij dood is?
Zeker van de Doctor.
M'n vader is al jaren dood. - Maar u denkt nu vaker aan 'm.
Dat zou best kunnen.
Maar hoe weet jij dat allemaal? - Volgens Mr Sneed denk ik te veel.
Ik zit hier maar alleen.
U hebt vast veel bedienden. - Nee, niet waar ik vandaan kom.
En u komt van zo ver.
Waarom denk je dat?
U komt uit Londen. Ik heb al wel tekeningen gezien, maar nog nooit zo.
Al die mensen die er rondrennen. Halfnaakt dan nog wel.
En al dat lawaai. En de metalen dozen die voorbij snellen.
En de vogels in de lucht zijn ook van metaal.
Metalen vogels met mensen erin. Mensen die vliegen.
En u bent verder gevlogen dan wie ook.
De dingen die u hebt gezien. De duisternis.
De grote boze wolf.
Het spijt me, mevrouw. Ik had 't al als klein meisje.
Ik moest me ertegen verzetten. - Maar 't wordt steeds sterker, hè?
De hele tijd, meneer.
Elke nacht hoor ik stemmen in m'n hoofd.
Je groeide op boven op de kloof. Jij bent de sleutel.
Ik heb geprobeerd om 't te begrijpen. Ik heb spiritisten geraadpleegd.
En zelfs tafelkloppers. - Dat zou moeten helpen.
Jij weet dus wat we moeten doen. - Hoe bedoelt u?
We houden 'n seance.
Madame Mortlock roept zo ook de inwoners van de mist op.
Geef elkaar de hand. - Ik doe hier niet aan mee.
Kom nu, stel je open.
Dit soort onzin probeer ik nu net te ontkrachten.
Lichtgevende tamboerijnen en een knijpkat verstopt tussen de knieën.
Dat meisje weet er niks van. - Hou op, ik wil 'n blij medium.
Dat jij zoiets zegt. - Kom op, we hebben je nodig.
Flink van je. Ziezo Gwyneth, roep ze maar op.
Spreek tot ons.
Zijn jullie daar? Geesten, kom naar ons.
Spreek en we verlossen jullie van je last.
Hoor je dat? - Er kan niks gebeuren.
Pure onzin. - Kijk dan.
Ik zie ze.
Ik kan ze voelen.
Wat zegt 't? - Ze zitten vast.
Gwyneth, jij moet hen sturen. Kijk diep en laat ze erdoor.
Ik kan 't niet. - Dat kun je wel. Ik vertrouw op je.
Maak contact.
Geesten van gene zijde. - Van gene zijde van 't universum.
Heb medelijden met de Gelth. Er is zo weinig tijd. U moet ons helpen.
Wat moeten we doen? - De kloof.
Breng 't meisje naar de kloof en maak 'n brug.
We zijn met weinig. Als laatsten van onze soort zullen we uitsterven.
Wat is er dan gebeurd? - Wij hadden ooit ook 'n lichaam.
Maar toen kwam de oorlog. - Welke oorlog?
De Tijdoorlog. Het hele universum begon te schudden.
Kleinere species hadden er geen last van, maar hogere levensvormen wel.
Ons lichaam teerde weg.
We zitten gevangen in deze gastoestand.
Daarom hebben jullie lijken nodig. - We willen lopen.
Het zonlicht voelen en weer leven.
Wij hebben 'n lichaam nodig en jullie doden liggen daar maar.
Geef ons de lichamen. - Dat gaat niet.
Waarom niet? - Dat is...
Het is niet... - Het kan hun leven redden.
Open de kloof.
Laat de Gelth erdoor.
We sterven, help ons. Heb medelijden met de Gelth.
Het is dus waar. - Gwyneth, gaat 't?
Het is allemaal waar.
Sorry, slaap maar verder. - En de engelen, mevrouw?
Ze hebben me nodig, hè? - Alleen jij kunt ze helpen.
Hou op, ze is uitgeput. Ze gaat niet jouw problemen oplossen.
Vertel nog 's wat u hebt gezien, Doctor.
Wat zijn 't? - Wezens van elders.
Vreemdelingen? - Ja, van ergens daarboven.
Uit Brecknock?
Ze willen hierheen, maar de weg is versperd.
Maar 'n paar zijn sterk genoeg.
Als ze te zwak worden, verstoppen ze zich in de gasleidingen.
Dus hebben ze 't meisje nodig. - Nee.
Maar ze kan helpen. Ze kan de kloof openzetten en ze erdoor laten.
Ongelooflijk, geesten die wezens zijn uit 'n andere wereld...
en hier bij ons alleen kunnen bestaan door in lijken te wonen.
Het zou kunnen werken.
Ze kunnen niet in doden leven. - Een soort recycling.
Dat kun je niet doen. - O, jawel.
Maar dat is verkeerd.
Je moet de doden respecteren. - Heb jij geen donorcodicil op zak?
Maar dat is anders. - Wen er maar aan of ga naar huis.
De tijd begint te dringen.
Die paar lijken? De Gelth sterven uit.
Ze krijgen haar niet. - Mag ik ook iets zeggen?
Luister.
Je begrijpt niet waar 't om gaat. - Dat zegt u.
U hebt 't in uw hoofd geprent dat ik dom ben.
Dat is niet eerlijk. - Het is zo.
Bij u gaat 't er vast anders aan toe, maar ik weet heel goed wat ik denk.
En de engelen hebben me nodig. Doctor, wat moet ik doen?
Je hoeft niks te doen. - Ze zingen al jaren voor me.
M'n moeder stuurde ze op 'n heilige missie. Zeg 't dus maar.
We moeten de kloof vinden.
Dit huis staat op 'n zwakke plek. Ergens is de zwakste plek.
Wat is de zwakste plek? Waar zijn de meeste geesten?
Dat moet dan 't lijkenhuis zijn.
Niet 't tuinhuisje of zo?
Wat 'n somber optrekje. - Luister, Doctor.
Het zal de Gelth nooit lukken.
In 1869 liepen er geen lijken rond. - De tijd verandert.
Jouw mooie wereldje kan zomaar veranderen.
Niks is veilig. Onthoud dat goed.
Volgens mij wordt 't hier kouder.
Daar zijn ze.
Jullie komen ons helpen. Driemaal hoera voor de Doctor.
Zorg dat 'r niks overkomt. - Snel, de tijd dringt. Heb medelijden.
Na de transformatie breng ik jullie ergens anders naartoe.
Dit is geen definitieve oplossing. - Ik hoop dat ik ze kan helpen.
Waar is de zwakke plek? - Hier, onder de boog.
Onder de boog. - Je hoeft dit niet te doen.
Mijn engelen.
Maak de brug, reik naar de leegte en laat ons erdoor.
Ik zie jullie, ik kan jullie zien. Kom maar.
De brug wordt gemaakt. - Kom naar mij.
Kom naar mij, arme verdwaalde zielen.
Het is gelukt, de brug is gemaakt.
Ze geeft zich over aan de Gelth.
Het zijn er wel veel, he? - De brug is open. We dalen neer.
We komen er in groten getale door.
Maar je zei dat 't er weinig waren. - Miljarden hebben lijken nodig.
Hou daarmee op en luister naar me. Zo is 't wel genoeg geweest.
Hou daarmee op, kind. Laat die wezens met rust. Ik smeek 't je.
Mr Sneed, pas op.
Dit loopt verkeerd af.
Ik heb me aangesloten bij 't leger van de Gelth.
Kom, trek met ons op. - Lieve hemel.
We hebben lijken nodig. De hele mensheid gaat eraan.
Dood. - Gwyneth, stuur ze terug.
Nog drie lijken. Dood ze voor de Gelth.
Ik kan dit niet aan, 't spijt me.
Die wereld van jullie gaat me te ver.
Het spijt...
Geef jezelf over aan de glorie. Geef je leven voor de Gelth.
Ik had medelijden met jullie. - Dat hoeven we niet.
Wij willen jullie vlees. - Niet zolang ik leef.
Leef dan niet meer.
Zeg me dat ik niet dood kan gaan.
Ik ben nog niet geboren, dus ik kan niet sterven.
Of wel?
Het spijt me.
Het lukt niet. De omgeving is te vijandig.
Het gas.
Het is 1869. Hoe kan ik nu al sterven?
Tijd is geen rechte lijn en kan elke vorm aannemen.
Door mij kun je geboren worden in de 20ste eeuw en nu sterven.
Door mij ben je hier.
Het is niet jouw schuld. Ik wilde zelf mee.
En ik? Na de val van Troje, de Vijfde Wereldoorlog...
en de Boston Teaparty moet ik sterven in 'n kerker.
In Cardiff nog wel.
En niet alleen sterven. Straks zijn we een van hen.
Gaan we strijdend ten onder?
Samen? - Ja.
Ik ben zo blij met jou.
En ik met jou.
Doctor, doe de vlammen uit. Alleen 't gas moet aan.
Vul de hele ruimte met gas. Zet alles helemaal open.
Vul de ruimte met gas.
Schitterend. Gas. - Is stikken dan soms beter?
Doctor, die wezens zijn toch gasvormen, hè?
Gas verdrijft ze uit de lijken en zuigt ze allemaal de lucht in.
Ik hoop dat...
Ik hoop nu maar dat we gelijk krijgen.
En liefst nu meteen. - Er is genoeg.
Het is gelukt.
Gwyneth, 't zijn geen engelen.
Leugenaars. - Kijk dan naar ze.
Je vader en moeder zouden hetzelfde zeggen.
Je kracht geven. Stuur ze terug.
Ik stik. - Haal 'r hier weg.
Ik blijf. - Ze zijn te sterk.
Denk aan de mensen uit de wereld van Rose.
Stuur ze nu terug door de kloof. - Ik kan ze niet terugsturen.
Maar ik kan ze wel vasthouden op deze plek.
Ga weg.
Niet doen. - Ga weg.
Rose, ga hier weg. Ik blijf wel bij haar.
Kom, laat mij dat doen.
Hierheen.
Het spijt me.
Dank je wel.
Ze heeft 't niet gehaald. - Sorry. Ze heeft de kloof gesloten.
Tegen een hoge prijs. Arm kind.
Ik heb 't geprobeerd, maar Gwyneth was al zeker vijf minuten dood.
Hoe bedoel je?
Al vanaf dat ze onder die boog stond. - Maar...
Dat kan niet. Ze praatte tegen ons en ze heeft ons gered. Hoe kan dat dan?
Er is meer tussen hemel en aarde dan wij ons kunnen voorstellen.
Dat geldt zelfs voor jou, Doctor.
Ze heeft de wereld gered.
Een dienstmeisje. Niemand zal 't ooit weten.
Nou Charlie, ik moet nu echt even naar m'n schuur.
Het duurt niet lang. - Wat ga je nu doen?
Ik neem de postkoets naar Londen. Ik wil niet langer meer alleen zijn.
Ik ga kerst vieren met m'n gezin en m'n excuses aanbieden.
Na vanavond is dat 't enige wat belangrijk is.
Zo vrolijk opeens? - Reken maar.
Ik dacht dat ik alles had gezien, maar ik ben pas net begonnen.
Al die fantastische ideeën, Doctor. Daar moet ik echt over schrijven.
Is dat wel verstandig? - Ik pak 't voorzichtig aan.
Het mysterie van Edwin Drood heeft nog geen einde.
Misschien was z'n oom toch geen moordenaar.
Misschien was de dader wel niet van hier.
Het mysterie van Edwin Drood en de blauwe schimmen.
Zo kan ik de waarheid vertellen.
Veel succes ermee. Het was me aangenaam.
Tot ziens en bedankt.
Zo modern.
Eén ding begrijp ik niet. Waarom nemen jullie eigenlijk afscheid?
Waar gaan jullie heen? - Dat merk je wel.
Doctor, jij verzint toch van alles. Maar na al die onthullingen...
heb je één raadsel nog niet uitgelegd.
Zeg eens...
Wie ben jij?
Een vriend die in de buurt was.
Maar je weet zoveel over de toekomst. Ik wil niet onbeleefd zijn...
maar ik moet 't vragen.
Mijn boeken...
Doctor, blijven de mensen ze lezen? - Jazeker.
Hoe lang nog?
Voor altijd.
Tijd voor de schuur. Kom mee, Rose. - Wat? In die doos?
Jullie samen? - Rustig maar.
Tot kijk.
Verandert z'n verhaal de geschiedenis niet?
Volgende week is 't 1870. Het jaar waarin ie sterft.
Hij zal z'n verhaal nooit schrijven.
En 't is zo'n aardige man. - In jouw tijd is hij al dood...
maar nu is hij levendiger dan ooit.
Nog 'n laatste verrassing.
Zalig kerstfeest. - Voor u ook.
God zegene ons. Ons allemaal.
de volgende keer...
Big Ben verwoest na noodlanding van UFO in Londen.
Waarom doen ze dit? - Om de wereld op z'n kop te zetten.
Desnoods komt er 'n staat van beleg.
In de verdediging, kom. Opschieten.