Waarom achtervolgen we 't? - Het zit vlak bij Londen.
Sorry, ik zoek iets dat uit de lucht is gevallen.
Nancy, je weet wat ik zoek, hè?
Ik heb je stevig vast.
Ik heb al veel over je gehoord.
Tijdens de Londense blitz in 1941 valt er nog iets uit de lucht.
Hij heeft 'n oorlogsschip gestolen. Straks valt er 'n bom op.
Tenzij wij betalen. - Een zwendel.
Ik ben iemand die anderen oplicht.
Iets zit achter jullie aan. - Mama?
Hij mag u niet aanraken. - Hoezo?
Dan wordt u net zoals hij. Wegwezen, door de tuin en 't hek. Kom op.
Ze liggen overal, op elke afdeling. Het zijn er honderden.
Ze zijn allemaal gewond aan de hand en 't gasmasker zit vast.
Wat was de doodsoorzaak? - Ze zijn niet dood.
Ben jij mijn mama? - Ik ben 't. Nancy.
Laat je niet aanraken. - Wat dan?
Dan word je ook zo.
Ga naar je kamer.
Naar je kamer.
Ik meen 't. Ik ben boos op jullie. Ik ben heel erg kwaad.
Ga naar je kamer.
Gelukkig maar. Dat zouden vreselijke laatste woorden zijn.
Waarom dragen ze gasmaskers? - Die zijn van vlees en bloed.
Hoe zat die zwendel in elkaar? - Simpel.
Wat schroot zoeken en 't proberen te verkopen aan 'n stel tijdagenten.
Ze betalen de helft vooraf en dan valt er per ongeluk 'n bom op.
Zo komen ze er niet achter dat ze zijn bedrogen.
En uit medelijden trakteer ik op 'n drankje.
Ideaal als je geen sporen wil achterlaten.
Pompeï is dan weer leuk als je er 'n vakantie van wil maken.
Zet je wekker dan wel op vulkaandag.
Niet leuk dus. - Kijk 's om je heen.
Dit heeft jouw ruimtewrak aangericht. - Het was uitgebrand en leeg.
Gaan we? - Naar boven.
Ik heb zelfs gezorgd dat er geen slachtoffers vielen.
Ik heb hier niks mee te maken. - Dat dacht je maar.
Je bent je wekker vergeten. Het is vulkaandag.
Wat is dat? - De kust is weer veilig.
Was dat maar zo.
Ik dacht dat je Jamie was.
Papa. - Verdomde rotkinderen.
Blijf van me af. Laat me gaan. - Neem 'r mee naar binnen.
Naar binnen. Ze heeft gestolen.
Mr Spock? - Dokter.
Heb je 'n straler?
Natuurlijk.
Hier is een slachtoffer heen gebracht. - En toen?
We gaan 's kijken. Openmaken.
Schroevendraaier kapot?
Sonische straler, 51 ste eeuw, uit Villengard.
De fabriek is intussen verwoest. De hoofdreactor liet 't afweten.
Ik ben er ooit geweest. Er staat nu 'n bananenbos. Ik hou van bananen.
Leuk patroon. - Digitaal.
Vierkantspistool? Lang niet slecht.
Wat denk je? - Er is iets ontsnapt.
En verder?
Iets krachtigs. En boos.
Krachtig en boos.
Een kind? Daarom zeggen ze dus allemaal mama?
Hoe kan 'n kind dit doen?
Weet je waar je bent? - Ben jij mijn mama?
Weet je wat er hier om je heen is? Kun je dat zien?
Ben jij mijn mama? - Wat wil je?
Weet je... - Ik wil mama.
Ben jij mijn mama? Ik wil mama.
Ben jij mijn mama?
Ik heb die stem al 's gehoord. - Ik ook.
Waarom vraagt hij dat? Alsof hij 't niet weet. Waarom weet hij 't niet?
Ben je daar, mama? Mama.
De politie is al onderweg. Ik betaal 't eten dat hier op tafel komt.
Ik werk me in 't zweet voor dat eten.
Wil je verder graag nog iets hebben? Ik heb nog 'n heel huis hier.
Ik wil graag 'n tang om prikkeldraad door te knippen.
En 'n zaklamp. Kijk niet zo, Mr Lloyd.
U hebt genoeg gereedschap. Ik hou u allang in de gaten.
En ik wil uw keukenkasten nog eens zien. Misschien ben ik wat vergeten.
Het eten op de tafel... - Het is wel veel, hè?
Meer dan bij andere mensen.
Iedereen denkt dat uw vrouw iets heeft met de slager.
Maar dat is niet zo, hè? U hebt iets met 'm.
Tang, zaklamp, eten. En ik wil graag nog even naar 't toilet.
Pas maar op, u begint ervan te zweten.
Mama. Alsjeblieft, mama. - Doctor?
Kun je 't voelen? - Wat?
Het komt door de muren.
Hoe kun je leven met zo'n breintje? - Hij is wat gespannen.
Rose, ik probeer na te denken. - Hij snijdt zich bij 't scheren.
Die dakloze kinderen. Tijdens luchtaanvallen zoeken ze eten.
Mama, toe nou.
Misschien waren ze bij de landing. - Het was ongevaarlijk.
Dat zeg jij. Maar als er eentje besmet is geraakt en gemuteerd?
Ik ben hier. - Hij is bang.
Doodsbang en machtig. Nog even en hij weet 't zelf.
En ik heb 'm naar z'n kamer gestuurd.
Doctor? - Ik ben hier.
Zie je me niet? - Wat is dat geluid?
De band is afgelopen. Al 'n halve minuut.
Ik ben hier. Zie je me niet?
Ik heb 'm naar z'n kamer gestuurd. Dat is dus hier.
Ben jij mijn mama?
Op mijn teken ren je naar de deur.
Mama? - Nu.
Snel, en laat die banaan niet vallen. Daar zit kalium.
Geef hier. - Mama.
Digitaal terugspoelen. Leuke ruil.
Het leek me wel toepasselijk. - Heb jij dat bananenbos geplant?
Bananen zijn goed.
Doctor. - Wegwezen.
Hij houdt ons hier. - Leidt hij ze?
Hij is hen. Alles in dit ziekenhuis.
Dit werkt als sonische straler, kanon en stoorzender. Doc, wat heb jij?
Ik heb 'n sonische... Laat ook maar. Het is iets sonisch.
Wat is het? Een kanon? - Ik ben totaal gesoniseerd.
Wat is 't? - Schroevendraaier.
Omlaag.
Gaat 't? - Had gewaarschuwd.
Stank voor dank. - Een sonische schroevendraaier?
Schroevendraaiers soniseren? - Verveel jij je nooit?
Is er hier geen licht? - Nog nooit kastjes opgehangen?
Naar de deur.
Verdorie, door al die snufjes is die batterij altijd leeg.
Dat is idioot.
Ik wou 'n nieuwe bestellen, maar hij blies de fabriek op.
Net als de plek waar ik werkte. Dat is z'n hobby.
Die deur houdt 't wel even. - Zoals de muur zeker?
Ik geef 't nog niet op. Suggesties. - Stop wat munitie in deze banaan.
Het raam? - We zitten op zeven hoog.
En geen andere uitgangen. - Tot zover de suggesties.
Waar heb je hem opgedoken? - Ze hing aan 'n versperringsballon.
Ik was kansloos.
We moeten hier weg, maar dat gaat niet. Verder nog iets?
Jack is verdwenen.
Ik dacht 't wel. Jullie moeten elke keer een ander huis nemen.
We dachten dat je dood was. - Of dat je ervandoor was.
Ik wist dat je zou komen.
Ik heb dat ding ergens gevonden. - Ik schrijf m'n vader.
Je weet niet eens waar hij is. - Ik stop 't gewoon in 'n envelop.
Je kan niet eens schrijven. - Die machine doet 't werk.
Hou op met die herrie.
Het spijt me, Jim.
Schrijf jij maar 'n brief aan je vader.
We hadden niet moeten komen, maar we hebben je hersens nodig.
En als ik op 'n avond niet meer terugkom?
Het is oorlog. Lang niet iedereen die weggaat, komt ook terug.
Wat doe je dan?
Dat is 'n draadtang. - Denk nou toch 's na.
Iemand moet voor hen zorgen. - Ga jij soms weg?
Naar die bomkrater bij 't treinstation.
Waarom? - Het kind.
Daar is hij omgekomen. En ik wil weten wat er aan de hand is.
Hij zal je pakken. En dan komt hij naar ons, zoals altijd.
Dat is niet waar.
Hij moet mij hebben.
Er zijn dingen die ik jullie niet kan vertellen.
Zolang jullie bij mij blijven zijn jullie in gevaar.
Ik breng jullie in gevaar. - Nee, jij beschermt ons.
Denk je dat? Leg me dit dan eens uit.
Jim zit daar vlak naast je.
Wie typt er dan?
Komt hij? - Ernie, zolang je bij mij bent...
komt hij altijd.
Eet veel groente en goed kauwen.
Spoorloos verdwenen. Waarom doen knappe kerels dat altijd?
Ik voel me zwaar beledigd. - Ik bedoel...
Mannen. - Bedankt, 'n hele opluchting.
Horen jullie me?
Ik zit op m'n schip. M'n teleporter kon jullie niet meenemen.
Een kwestie van moleculen, maar ik doe m'n best. Hou vol.
Hoe praat je nu? - Met Om-Com bereik je elke luidspreker.
Dat is ook toevallig. Dat kind heeft ook Om-Com.
Hij praat zelfs via de Tardis. - Kan dat kind ons bellen?
En ik kan jullie horen. Ik kom jullie zoeken.
- Doctor, hoor je dat?
En of. - Ik probeer 't signaal te verstoren.
Ik kom je zoeken, mama. - Ken je deze nog?
Ons liedje.
Wat doe je? - Resonantie. Ik tril de tralies los.
Denk je dat hij niet terugkomt? - Ik gok er niet op.
Vertrouw je 'm niet? - Jij wel?
Hij heeft m'n leven gered. Dat is zoiets als flossen.
Ik vertrouw 'm omdat hij op jou lijkt. Behalve dan met dansen en zo.
Wat? - Je denkt dus dat ik...
Je gaat ervanuit dat ik niet dans.
Bedoel je dat je wel kunt dansen? - Na 900 jaar kan dat moeilijk anders.
Jij? - Mag dat niet?
Implodeert de wereld dan niet of zo? - Ach, ik schep niet graag op.
Laat dan maar 's zien dat je kunt dansen.
Rose, ik probeer beton te resoneren. - Jack zal ons wel komen redden.
De wereld vergaat niet als de Doctor danst.
Versperringsballon? - Wat?
Je hing aan 'n versperringsballon.
Je was net weg. Hoog boven Londen, tijdens 'n luchtaanval, met dit T-shirt.
Ik heb al veel reisgenoten gehad, maar jij slaat alles.
Dit noem je toch geen dansen, hè? - Hoog boven Londen, aan 'n touw.
Geen schrammetje te zien. - Dankzij kapitein Jack.
Noem je hem nu al zo? - Nou, hij heet Jack...
en hij is kapitein. - Niet echt, Rose.
Weet je? Volgens mij heb jij last van kapiteins-nijd.
Vergeet niet dat er voeten aan je benen zitten.
Hij is 'n ontslagen kapitein. - Dat heb ik dan gemist.
Nee hoor, ik heb zelf ontslag genomen.
De meeste mensen hebben 't door als ze worden geteleporteerd.
Sorry, maar ik moest eerst de navigatie uitschakelen.
Duurt dat zo lang? Je kunt beter onthouden van wie 't schip is.
Dat weet ik wel. Ze was geweldig. Ik ben over 'n paar minuten terug.
Dit is 'n Chula-schip. - Net als die ambulance.
Deze is wel gevaarlijk.
Die genazen m'n handen. Het zijn.. - Nanobots? Nanogenen?
Subatomaire robots. Ik had m'n handen gebrand. Niks meer te zien.
Ze worden actief als 't schot sluit en kijken je helemaal na.
Ik wil dat stuk schroot van je zien. - Eerst de navigatie inschakelen.
Maak 't je gemakkelijk. Ga verder met waar jullie mee bezig waren.
Het praatten over dansen. - O ja?
Dansen was 't ook niet.
Halt, geen beweging.
Ooit was je 'n tijdagent en nu licht je ze op?
Niet voor 't geld. - Waarvoor dan wel?
Ik werd wakker en ze hadden twee jaar van m'n geheugen gestolen.
Ik wil 't terug. - Je geheugen gestolen?
Geen idee wat ik die twee jaar heb gedaan.
Je vriend vertrouwt me niet. Hij zou wel 's gelijk kunnen hebben.
Oké, we kunnen vertrekken.
Naar de krater?
Voel je je al wat beter? - Een beetje.
Bind haar vast. Jenkins let wel op haar. - Niet hier, niet bij hem.
Had u maar niet moeten inbreken. - U snapt 't niet. Niet bij hem.
Dit is verboden terrein. U blijft hier even zitten.
We willen u wat vragen stellen. - Gevonden.
Zeer professioneel. Misschien wel wat te.
Dit is geen toeval. - M'n broer is hier omgekomen.
Ik wilde weten hoe.
Controleer 't hek en doorzoek 't hele terrein.
Misschien is ze niet alleen. - Laat me hier niet achter.
Hou haar in de gaten. - Ja, mama.
Jenkins? - Het spijt me.
Ik weet niet wat er met me is.
Luister, sluit me gerust op, maar alsjeblieft niet hier.
Geen zorgen, ik ben wat...
Ik ben alleen wat... Een beetje...
Wat heb je toch? - Laat me alstublieft gaan.
Waarom zou ik? - U hebt 'n litteken op uw hand.
Dat heeft er niks mee te maken.
En 't lijkt alsof iets in u naar boven wil komen.
Ik heb 't al eerder gezien.
Wat gebeurt er met me? - Straks bent u uzelf niet meer.
U zult uzelf vergeten. Als ik hier blijf, zal 't mij ook overkomen.
Alstublieft. - Hoezo?
Hoe heet uw moeder? Hebt u 'n vrouw? Hoe heet ze?
Hebt u kinderen? Hoe heet u?
Alstublieft, laat me gaan. Voor u is 't te laat, maar laat mij dan toch gaan.
Wat bedoelt u daar...
Daar is 't.
Algy op wacht? Dan is 't belangrijk. - We moeten erlangs.
Moet ik de man soms afleiden? - Dat lijkt me niet zo'n goed idee.
Ik kan dat heus wel.
Ik ken Algy intussen wel zo'n beetje. Je bent z'n type niet.
Ik doe 't wel.
Het kan laat worden.
Hij komt uit de 51 ste eeuw en dansen ziet hij wat ruimer.
Wat dan?
In zijn tijd zitten jullie in 't hele heelal. Zoveel soorten en zo weinig tijd.
Is dat onze missie daarboven? Nieuwe levensvormen zoeken en...
Dansen.
Ha tijger, alles kits?
Mama? - Algy, ik ben 't.
Mama? - Ik ben 't. Jack.
Ben jij mijn mama?
Achteruit. - Blijf uit z'n buurt.
Het verspreidt zich steeds sneller. - En wij dan?
Ze komen weer. - Ook dat nog.
Viel die bom niet hier? - Doet er niet toe.
We hebben hoogstens een paar uur. - Tot wat?
Tot het einde van de mensheid. Horen jullie ook zingen?
Zie je? Gewoon 'n ambulance.
Een ambulance? - Dat is 'n heel verhaal.
Het komt uit 'n andere wereld. - Ze hebben ingebroken.
Ze denken dat 't van Hitler is. Wat doe je?
Ik wil laten zien dat dit ding leeg is.
Dat gebeurde toen niet. - Een crash-noodprotocol.
Doctor, wat is dat?
Kapitein, vergrendel 't hek. Snel.
Hoe kom jij hier? - Via 't prikkeldraad.
Stel 'm in op 2428-D. Daarmee maak je prikkeldraad weer vast.
Wie zijn jullie eigenlijk?
Je zou me niet geloven. - Een ambulance uit 'n andere wereld...
gasmaskers roepen om mama en de Duitsers droppen bommen.
Is er echt nog iets wat ik niet zou geloven?
We komen uit de toekomst. - Jullie zijn gek.
We hebben 'n tijdmachine. - Dat bedoel ik niet.
Goed dan, je hebt 'n tijdmachine. Ik ben bereid om alles te geloven.
Maar welke toekomst?
Nancy, dit is niet 't einde.
Het is niet 't einde van de wereld. - Hoe kun je dat nu zeggen?
Kijk dan om je heen. - Ik ben in deze stad geboren.
Ik leef hier vijftig jaar later.
Hier? - Ik kom uit Londen.
In jouw toekomst.
Maar je bent niet... - Wat?
Je bent geen Duitse. - Nancy, de Duitsers winnen niet.
Je mag 't niemand vertellen. Maar weet je?
Jullie winnen. - Wij winnen?
Het is leeg. Kijk maar. - Wat verwacht je in 'n ambulance?
Verband? Keelpastilles? Rose?
Geen idee. - Dat weet je wel.
Nanogenen. - Het was niet leeg, kapitein.
Genoeg nanogenen om 'n soort om te bouwen.
Hemel. - Snap je 't eindelijk?
Het crashte en miljarden nanogenen ontsnapten.
Klaar om de hele wereld te genezen. Maar ze treffen eerst 'n dood kind aan.
Kennelijk met 'n gasmasker. - En ze hebben hem tot leven gewekt.
Kunnen ze dat? - Het leven is simpel.
Vlees vers houden is 'n makkie voor nanogenen.
Maar deze nanogenen zijn niet zoals die bij jou.
Ze hebben nog nooit mensen gezien en weten niet hoe ze eruitzien.
Ze moeten zich baseren op wat er over is van dat ene lichaam.
Ze doen wat ze moeten doen, maar ze weten niet wat 'n gasmasker is.
Daar gaan ze. Ze moeten aan 't werk.
Nu denken ze te weten hoe mensen eruitzien en weten van geen ophouden.
Ze zullen niet ophouden voor de hele mensheid is omgevormd...
tot 'n bang jongetje dat z'n moeder zoekt. En niets kan ze tegenhouden.
Dat wist ik niet.
Het lokt de gasmaskers hierheen, hè? - Het schip mobiliseert de manschappen.
Maar dat zijn geen manschappen. - Nu wel, dit is 'n oorlogsschip.
De nanogenen prepareren je ook voor het front.
Dus daardoor is dat kind zo sterk.
Ja, 't is 'n Chula-strijder.
Al die wapens in handen van 'n joch dat z'n moeder zoekt.
En nu is er 'n heel leger.
Vallen ze niet aan? - Ze wachten op hun aanvoerder.
Het kind.
Jamie. - Wat?
Niet het kind. Jamie.
Wanneer valt de bom? - Elk moment.
Wat is er? Zit je te dicht bij de vulkaan?
Het is maar 'n kind. Een jongetje dat z'n moeder wil.
Elk kind zou de wereld verwoesten voor z'n moeder.
En hij kan 't. - Wat moeten we doen?
Geen idee.
Het is mijn schuld. - Nee.
Het is allemaal mijn schuld. - Hoe dan?
Nancy, hoe oud ben je?
Twintig of zo? Ouder dan je eruitziet, hè?
Over 'n paar seconden valt die bom.
Je kunt ons teleporteren. - Nee, de navigatie staat aan.
Dat zou te lang duren. - Vulkaandag. Doe wat je moet doen.
Hoe oud was je vijf jaar geleden? Vijftien?
Oud genoeg om te bevallen.
Hij is niet je broer, hè?
Een ongetrouwde tienermoeder in 1941.
Dus je verstopte je en loog.
Je loog zelfs tegen hem.
Ben jij mijn mama?
Hij zal 't blijven vragen. Hij houdt niet op.
Zeg 't hem.
De toekomst van de mensheid ligt in jouw handen. Zeg 't hem.
Ben jij mijn mama?
- Ja.
Ja, ik ben jouw mama.
Mama? - Hier ben ik.
Ben jij mijn mama?
Ik ben er.
Ben jij mijn mama? - Ja.
Ben jij mijn mama? - Hij snapt 't niet. Er is te weinig over.
Ik ben jouw mama.
Ik zal altijd jouw mama zijn.
Het spijt me zo.
Het spijt me zo vreselijk.
Wat gebeurt er?
Ze verandert. We moeten...
Toe, alsjeblieft.
Slimme nanogenen, kijk dan toch hoe 't zit.
Zij is de moeder.
Dat moet voldoende zijn. - Wat gebeurt er?
Kijk, ze merken dat ze hetzelfde DNA hebben.
Kom op, zorg dat 't waar is. Laat 't gelukt zijn.
Welkom terug. Nog even en je geniet van popmuziek.
Hoe kan dat nu? - De nanogenen herkenden 't DNA.
Ze hebben jou dus niet veranderd. Jij hebt hen veranderd.
Mama weet altijd raad.
Doctor, die bom. - Dat is al geregeld. Mensenkennis.
Doctor. - Goed gedaan.
De bom gaat ontploffen. Ik kan 'm niet lang meer tegenhouden.
We hebben 'm niet nodig. Kun je 'm nog kwijt?
Vaarwel.
Wat ik zeggen wou: leuk T-shirt.
Wat doe je? - Softwarepatch.
Ik ga de upgrade e-mailen.
Nu zal ik je 's wat laten zien, Rose.
Iedereen blijft in leven, Rose. Voor deze ene keer.
Iedereen blijft leven.
De dokter die z'n patiënten blijft steunen. Kom maar overeind.
De wereld wil u graag nog even houden.
Kijk, al uw patiënten zijn genezen. - Ja, daar lijkt 't wel op.
En ze staan in 'n verlaten treinstation. Weet u hoe dat komt?
Bezuinigingen, u kent dat wel.
Wat 't ook was, ze zijn genezen. Zeg ze dat u 'n goede dokter bent.
Maar niet overdrijven, goed?
Mrs Harper, u ziet er veel beter uit. - Ik heb m'n been terug.
Toen ik bij u kwam, had ik maar één been.
Het is oorlog. Misschien hebt u verkeerd geteld?
Jullie daar, aan 't werk. Versla de Duitsers en red de wereld.
Ik laat dit straks ontploffen. Ik wil de geschiedenis niet tegenspreken.
Anders altijd wel.
Als de nanogenen klaar zijn, zetten ze zichzelf uit.
En Nancy en Jamie vragen dokter Constantine om hulp. Kan niet beter.
Je straalt alsof je de Kerstman bent. - Klopt. Rode fiets toen je twaalf was.
En iedereen blijft leven, Rose. Iedereen.
Vraag maar raak, ik heb er zin in.
Hoe zit 't met Jack?
Waarom zei hij vaarwel?
Hoe lang kunnen we die bom tegenhouden?
Er is 'n cyclus van negentig procent. Detonatie over drie minuten.
Kunnen we 'm overboord gooien? - Dat versnelt de detonatie.
Een kans van honderd procent.
En in 'n ontsnappingscapsule? - Die is niet aanwezig.
Dan ga ik in de ontsnappingscapsule. - Die is niet aanwezig.
Heb je overal gekeken? - Ja.
Onder de gootsteen? - Ja.
Hoe groot is de kans dat ik sterf?
Vernietiging van Jack binnen twee minuten. Een kans van honderd procent.
Schitterend. Bedankt.
Fijn om te weten. - Graag gedaan.
Dan zullen we noodprotocol 417 maar inschakelen.
Te veel vermout. Hier kom ik niet meer.
Gek eigenlijk.
Voor m'n vorige dood bestelde ik vier hyperwodka's als ontbijt.
Daarna was alles wazig.
Ik werd wakker naast m'n twee beulen. We hebben nog altijd contact.
Dat gebeurt niet vaak met beulen.
Maar goed...
Bedankt voor alles, computer. Je hebt 't prima gedaan.
Schiet dan op.
Goed, draai me nog 's rond, maar niet m'n arm afrukken.
Het is geen judo. - Ik moet dit ooit gekund hebben.
Doe de deur dicht. Je schip ontploft dadelijk.
Welkom in de Tardis.
Best ruim van binnen. - Gelukkig.
Daarmee wil hij eigenlijk zeggen dat je mag aftikken.
Rose, ik weet 't weer. - Wat?
Dat ik kan dansen.
Ik denk dat Jack deze dans ook wel leuk vindt.
Dat weet ik wel zeker, Rose.
Maar met wie?
En 't was zo'n leuke dag.
Het doelwit is de laatste Slitheen. Een crimineel van Rexicoricofallapitorius.
Hij vermomt zich in een pak van mensenhuid.
Een kerncentrale in 't centrum van Cardiff levert voldoende banen op.
Het staat precies boven de slenk. - Bij 'n meltdown is de planeet weg.
Loop maar weer weg.
Het is de slenk. Hij gaat open.
Tijd en ruimte scheuren van elkaar los. De hele planeet zal openscheuren.