Kan je me horen?
Dief!
Laat me binnen. - Hoe ben je buiten geraakt?
Een vriend zien. - Ik hak je hand eraf!
Ik zeg vriend. We zijn niet verliefd. Alsjeblieft. Laat me terug binnen.
Alsjeblieft. Laat me terug binnen. Snel.
Je kunt niet blijven stelen van handelaars in de soek.
Ze weten vanwaar je bent.
Je vertelt me ​​dat het creëren van geluk belangrijk is voor mijn mentale welzijn.
Zo'n spel maakt me blij.
Tijd om terug naar je kamer te gaan. Het wordt snel donker.
Heb je voorzorgsmaatregelen genomen? Heb je het iedereen verteld?
Tahira...
We moeten iedereen veilig houden.
Er gaat niets gebeuren, Tahira. - Natuurlijk zal het.
Ik zei dat je het moest vertellen. Ik heb het de artsen verteld, ik heb het jullie verteld.
Zij zijn echt.
Ik begrijp dat ze echt lijken voor jou.
Je moet rusten. Slapen helpt.
Slaap is wanneer ze komen.
Ik voel ze aankomen.
Ze zullen hier vanavond zijn.
Rust goed, Tahira.
Maryam! Maryam!
Hier.
Ik zei je de deuren op slot te doen. - Dat doen we niet.
Haal iedereen hier weg.
Oh nee.
Ik probeerde je te waarschuwen.
Worstel niet.
Ze vinden het leuker als je worstelt.
We zijn er! Sheffield. - Is het de juiste dag?
Het is de juiste dag. - In het juiste jaar?
De dag die je vroeg, in het jaar dat je vroeg,
op het moment dat je vroeg... je bent thuis.
Ah. Komt iedereen hier terug?
Morgen lunchtijd?
Jaaa. Wat ga jij doen?
Ik? Oh je weet wel...
Erg druk.
Druk met onderhoud.
Correspondentie.
Correspondentie over onderhoud.
Oh, oké, niet precies het juiste moment,
77 minuten over tijd. Te laat.
Wat?
Ben je zeker dat het lukt op je eentje?
Ah, weet je... eindelijk een beetje rust en stilte.
Ik kon altijd...
Oh, nee.
Misschien zal ik gewoon meteen naar de lunch lippen.
Wat was dat?
Locatie voor dat lawaai.
Aleppo?
Ik heb de tijd.
Sorry, sorry.
Ben ik laat? Het is de juiste dag, toch?
Heb je lang gewacht? Ben ik echt laat?
Ja, ja, ja en ja.
Mama en papa zijn uren geleden vertrokken.
Whitby voor een nacht.
Heb je gekookt?
Kun je nu koken?
Hey lozer.
Hé, groentje.
Wat doe jij hier, man?
Ik heb je berichten, nietwaar?
Het is maanden geleden. - Ja.
Mijn telefoon deed raar.
Dus... ben je terug? - Ja.
Zo iets.
Niet echt. Slechts een paar uur.
Ik heb chips gekocht. Laat je me binnen of niet?
Het is geen goed moment.
Ik heb echter chips!
Kom op.
En dat, heren, is een vol... huis.
Wat?
Wel, ik heb geoefend, niet? Op mij reizen. Hey?
Het is fijn jullie weer te zien, gasten.
Het klinkt niet alsof ik veel gemist heb.
Helemaal niets. Ik ben liever op cruises, zoals jij.
Laat me je vertellen, Gabe, die boten. Maat, ze zijn prachtig. Heel rustig.
En hoe is je gezondheid, Gra? Goed?
Goed, Freddy, bedankt. Erg goed.
Hoe lukt het je?
Zonder Grace?
Wel, ik moet, toch? Weet je?
Reizen helpt, maat, nietwaar?
Voorkomt dat ik vastzit in het verleden.
Aleppo.
1380. Welkom in Syrië.
Nu... Oh...
Ze zijn er niet, toch?
"Bimaristan".
Dat betekent 'zieke plek'.
Dit moet een van de oudste ziekenhuizen ter wereld zijn.
Natuurlijk, Islamitische artsen staan bekend om de verlichte manier
ze mensen behandelden met psychische problemen.
Wat is hier gebeurd?
Jullie gaan deze kant op... oh!
Met wie moet ik alle interessante dingen delen?!
Is daar iemand?
Vriendelijke bezoekers... bezoeker.
Waar ben jij? Ik kom hallo zeggen.
Ik ben de Dokter.
Ik ben hier om te helpen!
Blijf weg! - Het is oké.
Je bent veilig, dat beloof ik. - Nee, ze namen iedereen mee.
Wat is hier gebeurd? - Je moet eruit!
Waarom?
Omdat er hier nog een is.
Wat ben je?
Laat haar met rust!
Blijf hier!
Weg. Dat was snel.
Niets.
Helemaal niets.
Juist, jongens, klaar? Daar gaan we.
Snelste dealer in South Yorkshire.
Kan je zien?
Kan je het zien?
Ik zit vast.
Dit is wat hij me heeft aangedaan.
Help me, Graham.
Hij is dichtbij.
Ik denk dat je de tel kwijt bent.
Gaat voorbij één.
Gaat voorbij twee.
Het is een giller!
Klasbakken! Laatste seconden.
Hij heeft het. Hij is een legende.
Ryan Sinclair, FIFA-legende.
Ik ben het nooit kwijtgeraakt. Oh! Ik heb het nog steeds.
Ik zal thee zetten.
De plaats is normaal brandschoon. Dit ben jij niet.
Vriend, je bent er niet geweest, dus vertel me niet wat ik ben.
Al goed.
Vriend, sorry dat ik je berichten niet heb beantwoord...
maar jij bent jezelf niet.
Ik heb gewoon... het moeilijk met sommige dingen.
Heb je er met iemand over gesproken? - Nee! En dat ga ik niet doen.
Geen probleem.
Er is nog iets.
Beloof me dat je me niet uitlacht. - Dat kan ik niet beloven, toch?
Laatste paar dagen...
heb ik nachtmerries gehad.
Donkere, verknoeide dingen.
En er zit een... gozer in.
Hij blijft terugkomen, alsof hij... mijn dromen in de gaten houdt.
Wachten in het donker.
Ah, dat is eng. - Dat is niet het gekke.
De afgelopen dagen...
Ik heb hem gezien.
's Nachts, buiten de flat, andere kant van de hal...
in mijn kamer.
De man die in je dromen is, is in je kamer?
Ik wist dat je zou lachen.
Kijk naar me.
Ik lach niet.
Vriend, ik heb wat rare dingen gezien terwijl ik weg was.
Dingen waarvan je niet zou geloven dat ze mogelijk waren.
Eet je een hap mee vanavond?
Dus, kun je zeggen waar je bent geweest waar ze je heen hebben gestuurd?
Madagascar, Californië, Hong Kong.
Gloucester. - Oh, ze hadden iets in Gloucester.
Papa was er mee bezig. Iets met Russen.
Had hij iets met Russen te maken.
Hoe is het met de nieuwe baan? - Ontslagen.
Sonya! - Wat?
Dat is de derde keer!
Mensen zijn echt vervelend en ze haten het om dat te horen.
Ik ben niet geschikt voor klantenservice. - Geen grapje.
Sonya...
we kunnen hiermee stoppen,
stoppen met labels te geven.
Ik vond het een goed ding.
Ja.
Nee, ik weet alleen niet of een jubileumdiner...
Ik denk er nog steeds over na.
En jij?
Ik droom er soms over.
Een film kijken in de sofa?
Wat? Zodat je in slaap kan vallen?
Ik doe dat niet.
Idioot.
Hi.
Ik wist niet wie ik moest bellen.
Wij hebben hulp nodig.
Wie ben jij? Wat doe je hier?
Wat doe je? Hey?
Tibo!
Wat is jouw naam? - Tahira.
Heb je die wezens eerder gezien, Tahira?
Niet echt.
Wie ben je?
Ik heb u hier nog nooit gezien, Dokter.
Oh, mijn opdracht is vrij breed.
Geen tekenen van die wezens buiten de Bimaristan.
Dus doelbewust gericht op een ziekenhuis van kwetsbare mensen.
De plaats is stil. Waar is iedereen?
Hoeveel mensen waren hier? - Misschien 10 of 12 patiënten.
Het spijt me echt...
maar ik denk dat die wezens ze hebben meegenomen.
Waarheen? - Ik heb geen idee.
En... waarom hebben ze je achtergelaten?
Hoe lang ben je hier al?
Als het geen persoonlijke vraag is, wat het wel is.
Een paar weken.
Ik heb een lange weg afgelegd.
Ik zag veel dingen die ik liever niet zag.
Mijn familie werd vermoord toen ik zeven was.
Ik vluchtte.
Aleppo was veiligheid voor mij,
ze lieten me hier binnen omdat het niet goed met me ging.
Ik beloof je te beschermen. We zullen dit oplossen.
Ah! Het spijt me echt.
Bericht apparaat. Iemand probeert contact te krijgen.
Net in 14e eeuws Syrië. Is het morgen al lunchtijd?!
Ik heb uw hulp nodig.
Mijn maat is ontvoerd. - Wat?
Wacht! Nog een telefoontje.
Yaz? - Dokter.
Er was een figuur in onze flat. - Oh, wacht even.
Ah. Graham?
Hé, Doc, ik blijf deze afbeeldingen van planeten zien,
alsof ze in mijn hoofd worden geprojecteerd.
Hmm. Even geduld. Oproepen samenvoegen.
Ik haal jullie nu op.
En ik breng mijn nieuwe vriend, Tahira.
Wie? - Ik ben er zo.
Het heeft wel iets achtergelaten.
Ik wist het. Dit zal ons iets vertellen.
Kom op, ik zal het onderweg uitleggen.
En het kan je gewoon versteld doen staan.
Tahira, dit zijn Ryan, Graham en Yaz.
Hi.
Tahira komt uit Aleppo in 1380.
Ik vertelde over de TARDIS
en het feit dat jullie van 700 jaar in de toekomst zijn.
Ik ben daar niet klaar voor vandaag.
Nee. Vertel me dat niet, want je hebt het mis.
Nou, ik zeg je, dat ben je.
Met wie maakt ze ruzie? - De TARDIS.
Omdat het me heel uitdagend vertelt dat deze twee strengen van bont
niet bestaan, en toch zijn ze daar!
De wezens die we zagen zijn niet geregistreerd in de database.
Ze hebben nooit bestaan. Zullen nooit bestaan.
Behalve dat ze moeten,
omdat als ze niet bestaan, als ze niet kunnen bestaan,
waar komen ze vandaan?
En hoe?
Vertel me wat er met je vriend is gebeurd.
Er was een man in zijn kamer... ik weet niet hoe hij daar terecht is gekomen...
en het was alsof zijn vingers van zijn hand waren losgemaakt,
verbonden met Tibo's oor,
en het trok iets van hem weg.
Hoe zag hij eruit?
Hij was kaal en... getatoeëerd hoofd.
Whoa. Dezelfde kerel die in de flat was.
En jij. De psychische inval in je hoofd.
Iemand die met je probeerde te communiceren.
Ja, maar het was een vrouw.
Ze zat hierin vast, eh...
Ik weet het niet. Ik kon er geen kop noch staart van maken.
Maar toen zag ik deze... euhm...
zoals planeten.
Ze brandden, alsof ze op de een of andere manier met hen verbonden was.
Iemand richt zich op ons.
Heb je enig idee waar die planeten kunnen zijn?
Je geeft me een A tot Z van het universum,
en ik zal mijn vinger recht kunnen steken...
Euhm Nee. Ik heb geen idee.
Goed dan. Beter idee.
TARDIS telepathische circuits.
Doc... - Hou op met friemelen, wil je?
- Doc...
Ow! Ik vind het maar niets. Zeker dat het veilig is?
Je vertrouwt me, nietwaar?
Moet ik dat beantwoorden? - Oh!
Gaat het pijn doen? - Nee.
Waarschijnlijk niet. Kan zijn. Ja.
Klaar? - Nee!
Focus op de afbeelding. - Oh...
Doc!
Ouch.
We hebben iets gevonden. We vertrekken.
Maar waar?
Deep space. Verre toekomst.
Is dit wat je zag?
Nee. Niets zoals dit.
Waarom dan hier?
Waaraan sloten de telepathische circuits zich op?
Als ze in je geest zaten, geen wonder dat we ergens donker en vreemd waren.
Weet je waar we zijn?
Een half sterrenstelsel voorbij de Straat van Geskin.
Heel weinig hier.
Geen beschavingen nu hier.
Het voelt echter niet als een schip.
En we bevinden ons in een geostationaire baan, en dat zou opzettelijk zijn.
Dus waarom hier?
Zijn we ondergronds? Is het daarom zo donker?
De Dokter denkt dat we ons in een gebouw tussen de sterren bevinden.
We zijn ver van huis gekomen.
Dat is onmogelijk. Niemand kan over de sterren reizen.
Tenzij jij de Dokter bent.
Ze is eigenlijk de definitie van onmogelijk.
Oh! Bedieningshub.
Operator geactiveerd.
Oh. Nu heb je daar iets, Doc.
Ja. Maar wat?
Daar... kijk.
Dat is precies wat ik zag.
Die twee objecten.
Dit moet een monitorplatform zijn.
Gebeurtenissen observeren in dit deel van het zonnestelsel.
Hoe zijn ze... zoals planeten?
Het lijkt erop dat ze in elkaar vallen.
Botsen. Ze gaan elkaar vernietigen.
Het is een uitstervingsgebeurtenis.
Maar... ze botsen niet, en dat zouden ze ook moeten zijn.
Wat houdt de definitieve ineenstorting tegen?
Laten we een beetje inzoomen.
Whoa! Er zit daar iets tussen die planeten.
Wat voor iets?
Goede vraag.
Whoa! De techniek... nodig
om dat te maken en op zijn plaats te houden...
Bravo. Wie dat ook heeft gebouwd, applaus van mij.
Doc, kunt... kunt u het vergroten? Zoals inzoomen?
Waarom? - Nou, ik denk dat er meer te zien is.
Een kleine geo bol op zijn plaats verankerd.
Zit daar iemand in?
Ben je hier? Ben jij het?
D... dat is het.
Ze zit vast. Dat is dat is wat ik zag!
Doc, we... we moeten haar helpen.
Alstublieft.
Hey! Heb je dit gezien?
Dit hele gedeelte is bedekt met vingers.
Wat? Bedekt met vingers?
En er komt een signaal van hen.
Zend uit naar die bol, naar dat meisje.
Opgesloten.
Een psychisch signaal gevoed, door dit alles.
Maar wat is het?
Deze plaats heeft zoveel verborgen geheimen.
Wat denk je dat je daar hebt?
Deze techno voedt dit platform,
drijft die bol aan,
houdt het op zijn plaats tussen die twee planeten.
En in de kern, een kwantum fluctuatie slot,
een reeks wisselende combinaties,
honderden miljarden combinaties elke milliseconde,
wat zou betekenen dat die bol...
Het is een gevangenis en ze is daar opgesloten,
gevoed door dat signaal.
Signaal van wat, hoewel?
Waar is Tahira?
Maryam.
Herken je ze?
De Chagaskas.
Jou ergste angsten, mijn creativiteit.
Daar is ze. Hé, Freaky! Ga weg bij haar!
Bovendien kun je nu al deze mensen vrijlaten.
En kom je nooit terug sluipen in de flat van mijn familie.
Oh, dat is niet goed.
Doe het deze keer goed.
Ik zal niemand bellen.
Geen punt.
Je bent zwak.
Jij rent.
Er komt niemand, Yaz.
Je bent alleen in het donker.
Oh nee...
Sonya!
Tibo? - Waar ben je geweest, man?
We hebben op je gewacht. Je zei dat je terugkwam.
Hoe lang heb je gewacht?
Ons hele leven.
Wat is er met al het vuur?
De plaats brandt.
Welke plek? - Aarde.
En jij was er niet.
Ik dacht dat we vrienden waren.
Waarom ben ik daarmee verbonden?
Grace...
Het spijt me u te moeten zeggen, mr. O'Brien...
je kanker is terug.
Wa...
Nou nee, nee. Nee, dat kan niet kloppen.
Ik heb... Ik heb een controle gehad.
Ik, euhm...
Hoe dan ook, jij bent mijn Dokter niet.
Deze keer is het erg agressief.
Nou... hoe lang heb ik nog?
Enkele uren.
Waarom heb je mij...
niet gered?
Het spijt me.
Laat me... laat me het opnieuw proberen.
Nu, voor de meeste mensen, is een kwantum flux slot breekbaar.
100 miljard combinaties per milliseconde.
Maar daar heb ik een app voor.
Eén Sonic...
verbonden met het rekenvermogen...
van één TARDIS.
Moet niet te lang duren, dus...
En ik praat weer tegen mezelf, wat betekent dat de anderen hier niet zijn.
Hallo Dokter.
Ik heb je gezien...
strompelend door dit universum.
Ik neem aan dat dit alles door jou komt.
Wie is dat meisje in de bol? En waar zijn mijn vrienden?
Wie ben je?
Ik ga met veel namen.
Mijn voorkeur...
mijn originele...
is Zellin.
Nee.
Zellin is een mythische naam,
ver voorbij dit universum.
Zellin werd beschouwd als een god.
Ik bloos.
Dat kan niet zijn.
Wij onsterfelijken hebben onze spelen nodig, Dokter.
De eeuwigheid is lang en we zijn vervloekt om het allemaal te zien.
De Eeuwigen hebben hun spelen,
de Guardians hebben hun machtsstrijd.
Voor mij is deze dimensie een prachtig bord voor een spel.
De speelgoedmaker zou het goedkeuren.
En ik vind deze vorm leuk... het is zo... klein.
Om te bestaan ​​binnen moleculen en atomen is fascinerend.
Ik kan ze omvormen,
terug groeien,
modelleer mijn vorm,
om angst bij mensen op te wekken
terwijl ik nachtmerries uit de bange en kwetsbare haal.
Dat... is een goed spel.
Wacht.
Verzendt u nachtmerries?
Nachtmerries van mensen nemen en ze in de geest dwingen
van een meisje dat je hebt opgesloten tussen planeten?
Ik heb vele rassen gezien, Dokter,
en de mensen zijn oneindig fascinerend.
Oneindig...
zielig.
Maar dat weet je natuurlijk.
We delen dezelfde obsessie.
Wij zijn niet hetzelfde.
Nee.
Je bent zoveel... minder.
Ken je het beste deel van de mensheid?
Het ding dat hen echt onderscheidt?
De wreedheid van hun eigen geest gericht op zichzelf.
De twijfel. De angst.
De eindeloze stemmen die henzelf vertellen
dat ze niet in staat zijn en onwaardig.
Zo'n voortreffelijk dier.
Ingebouwde pijn.
En de gevolgen van die pijn?
De nachtmerries.
Ik neem aan dat u dat doet, Dokter.
Altijd inmengen.
Ik heb je hierin zien opgaan.
"In opgaan"... bovenaan mijn CV,
naast "Speelt goed met anderen"
en "Uitstekende tapdanser in een crisis".
Bijna slim.
Maar niet slim genoeg.
Weet je dat zeker?
Omdat, kijk... jou gevangene, ze is vrij.
Ik heb je eigen technologie tegen je gebruikt.
Nee, Dokter.
Ik heb je instinct tegen je gebruikt.
Wat?
Ik heb de Chagaskas gemaakt, gericht op de mensen, om je hier te lokken.
Ik had iemand uit dit rijk nodig om een ​​slot uit dit rijk te breken.
Slechts één was genoeg.
U.
Nee.
Je hebt het juiste antwoord gevonden,
maar je stelde niet de juiste vraag, dus...
Mijn vrijheid.
Dit platform is niet mijn technologie.
Ik heb deze gevangenis niet gemaakt.
Ze was altijd de machtiger dan wij.
Gevaarlijker.
Daarom hebben ze haar gevangengezet.
Ik heb gewoon...
in haar slipstream gereden.
Vrij...
na al die tijd?
Ik snap het niet.
Laat mij je helpen.
Twee wezens uit een ander rijk, daalden af in een universum
waar ze werden aanbeden als goden.
Ze zagen twee planeten en deden een weddenschap...
wie van hen kan een planeet het eerst tot vernietiging brengen?
De goden startten hun spel in, chaos zaaiend in de bevolking.
Oorlogen begonnen, tussen soorten,
dan tussen de planeten zelf.
De goden verrukt over het bloedbad.
De tijd verstreek.
Maar langzaam werden de inwoners van de werelden wijs,
besefte wat deze wezens hen hadden aangedaan.
Ze verenigden zich en vochten terug tegen hun zogenaamde goden.
Ze zetten hun eigen planeten in een ramkoers
en in het hart van de botsing plaatste zij een gevangenis.
Ze hebben één wezen tussen de planeten gevang gezet voor de eeuwigheid.
De anderen vluchtten en zwoeren terug te keren
om zijn eeuwige partner vrij te laten.
Word wakker, Dokter.
Welkom terug.
Ik hoop dat je het nu begrijpt.
Ik martelde haar niet met nachtmerries.
Ik gaf haar wat ze nodig had om gezond te blijven...
de pijn van anderen.
Maar zelfs goden hebben een helpende hand nodig, Dokter.
Dank je.
Je voelt niets als dit allemaal brandt.
Ja, dat zullen ze wel.
Ja.
Wat nu?
Al die nachtmerries... Ik hield van ze.
Mensen?
Aarde.
We nemen ze allemaal.
Ja.
Oh kom op.
Hoe denk je dat het voelt voor hen...
om zo'n... kleine, kortstondige flitsen van het bestaan ​​te zijn?
Ze voelen zoveel.
Het moet ze verbranden.
Ik denk van wel.
Het is diep begraven in al onze herinneringen.
In onze identiteit.
Gebouwd op de leugen van het tijdloze kind.
Mm! Juist. Denk je dat dit me vasthoudt?
Ugh!
Walgelijk.
Ik heb net de gekste droom gehad.
Ik weet het, jullie allemaal.
Rustgevende psycho-extractie.
Ik moet Tibo vinden.
We moeten iedereen veilig en terug naar hun rechtmatige plaats brengen.
Nou, misschien als je stopt met rommelen met die vingerdingen.
Gebruik de bio-organische code. Sonic doet vingers.
Af.
Blijven.
Brave hond.
Ew. - Zou handig kunnen zijn.
Ryan... waar ben ik?
Oké, maat, niet stressy doen, ja?
Je bevindt je op een drijvend ruimteplatform
in een zwaartekracht tussen twee botsende planeten
halverwege het universum
wegens een man die je nachtmerries stal door enge afneembare vingers.
Een grap?
Nee.
Zeg dat nog eens.
Wat zijn zij?
Ik weet waarom ze je niet aanvallen.
Omdat ze van jou zijn.
Zellin, die man, creëerde de Chagaska uit je nachtmerries.
Ze zouden je niet vermoorden, dat konden ze niet. Omdat jij ze hebt gemaakt.
Dus, hoe versla je twee woedende onsterfelijken?
Antwoord... dat doe je niet.
Die twee planeten,
hebben millennia geprobeerd uit te werken hoe het te doen.
Wel, ik denk dat de motiverende speech een beetje werk nodig heeft, Doc,
als je nie... en trouwens ook een plan.
Ik heb plannen die door mijn hoofd jagen.
Wil je een plan? Kom naar me toe.
Maar identificeren welk plan gaat werken... dat is het lastige.
Dit is perfect, Zellin.
Je hebt het goed gedaan.
Neem ze allemaal.
Mm.
Miljarden in één keer.
Gorgel op hun angsten.
Waarom zouden we ons haasten?
We hebben zoveel tijd...
om in hun nachtmerries te wandelen.
We kunnen de eeuwigheid hier doorgeven...
als we het rustig aan doen.
Natuurlijk.
Ik heb je gezegd... er zijn geen boemannen.
Niets om je zorgen over te maken.
Slaap lekker.
Dat is niet waar.
Wat was dat?
Ik neem een wezen waar uit een menselijke nachtmerrie.
Het roept over de tijdgolven.
Een huisdier?
Ik wil het zien.
Oh, mooie opkomst.
Welkom in Aleppo. Een zeer mooie stad.
Hoe ben jij hier?
Ik ben dat beetje slimmer dan je dacht dat ik was.
Luister nu naar me. De aarde is niet je speeltje.
Je hebt het mis over mensen.
Ze zijn niet zielig. Ze zijn prachtig.
Ze leven met hun angsten, twijfels, schuldgevoelens.
Ze zien ze elke dag onder ogen en hebben de overhand.
Dat is geen zwakte. Dat is kracht.
Dat is wat de mensheid is.
Is dat niet zo, Tahira? - Ja, Dokter.
Waarom laat je ze niet zien hoe sterk je bent?
Mijn Chagaska.
Hoe kun je het beheersen?
Letterlijk haar angst overwonnen.
Confronteer je ons?
Ja.
Jullie onsterfelijken.
Zo gerechtigd. Zo verwend.
Je ruimt nooit op achter jezelf.
En je moet echt voorzichtig zijn met wat je laat rondslingeren.
Oh! Sorry. Ik zal dat niet meer doen.
Ik geef je je verloren voorwerpen terug.
Bedankt voor het helpen.
Werkelijk? - Ik kon het niet laten.
Wat is je ergste nachtmerrie?
Nu, Tahira!
Jij maakte mijn nachtmerries echt, nu kun je met ze leven...
voor de eeuwigheid.
Ja! Goden terug in hun doos.
Dit moet terug naar het monitorplatform...
en al die mensen uit de jacuzzi van TARDIS.
Kom op.
Ik heb vannacht als een baby geslapen.
Goed, want je hebt alle slaap nodig die je kan krijgen.
Oh. De mens ziet er nog vers uit. - Oh
Nou, je zult weer gaan.
Ja.
Maar je had me de waarheid erover kunnen vertellen.
Zou je me hebben geloofd?
Woeps.
Het is iets meer dan de wereld die je ziet.
Weet je wanneer je terug bent? - Niet zeker.
Nou, maak het niet te lang.
Ik heb mijn beste maat nodig.
Ik raak verdwaald zonder hem.
Ja, dat begrijp ik ook.
Kijk, ik heb naar iets gekeken dat zou kunnen helpen,
voor mij maat.
En er is iets dat ik wil dat je voor me doet, en je kan niet discuteren.
Ik voel me slecht en sluit mezelf af.
En het is alsof ik ermee verlamd ben.
Voor dagen.
Weken.
Het heeft de controle over mij.
En ik dacht dat er iets aan te doen.
Ik ging naar de supermarkt, dan kon ik met de caissière praten...
weet je, ga terug naar menselijk contact.
Maar ik ben er geraakt
en het zijn die self-service kassa's.
Ik heb dat nog nooit eerder tegen iemand gezegd.
Ik voelde me alsof ik het was.
Jij bent het niet alleen.
Liftend?
Nee.
Gewoon het uitzicht bekijken?
Ik overtreed de wet toch niet? - Nee.
Waar ga je heen?
Weg.
Het is daar goed.
Laat me met rust. - Dat kan ik niet doen.
Waarom niet?
Mensen maken zich zorgen om je. - Nee, dat doen ze niet.
Je zus is.
Daarom belde ze ons.
Ze is bang dat je weg was en dat je iets stoms zou doen.
Ik heb gehoord dat dingen zwaar zijn.
Gepest worden op school.
Cijfers zijn een beetje wisselend geworden.
Ouders weten die niet wat er aan de hand is.
Je moet je behoorlijk opgesloten en alleen voelen.
Ik voel me veel meer dan dat.
Dat is beter dan andersom.
Wat?
Nou, dingen voelen is niet verkeerd.
Ik wil je speech niet. - Weet ik.
Vreselijk aan ouder zijn...
is dat je al deze ervaring hebt en niemand wil het ooit horen.
Omdat ik weet dat er nog zoveel voor je ligt.
Wat als dit moment...
waar je naartoe wilt rennen... weg van iedereen, inclusief jezelf... is het dat maar?
Een moment.
Wat als we een manier vinden om jou er door te krijgen en de andere kant uit gaan?
Ik ben geweest waar je bent.
Momenten veranderen.
Er is hulp, zoveel of zo weinig als je nodig hebt.
Ik luister niet naar jou.
Zou hard geld het verschil maken?
Ik wil een deal maken.
Zoek me over drie jaar op. Als ik het mis heb, geef ik je 50 pond.
Ik zou meer zeggen, maar de beloning is waardeloos.
Zoek dan een andere baan. - Kan niet. Ik hou er teveel van.
Maar als ik gelijk heb...
ben jij mij 50 p verschuldigd.
Kom op.
Dat zijn goede kansen.
Hi, kan ik u helpen?
Hi. Je zal me niet herinneren.
Ik heet Yasm... - Yasmin Khan.
Ik herinner me je nog.
Ik heb iets voor je.
Wil je binnenkomen?
Het ding is, Doc, ik maak me zorgen om weer ziek te worden, weet je?
Over de... over de kanker die terugkomt.
En ik wist niet tegen wie ik het moest zeggen, dus ik dacht dat ik het tegen jou zou zeggen.
Weet je, gezien je een dokter bent.
Kijk, omdat als...
als je het eenmaal hebt, is het de hele tijd bij je.
Niet... niet echt een schaduw, maar...
Hé, begrijp me niet verkeerd... ik bedoel, mijn check-ups, ze zijn allemaal in orde.
Maar het... het zette me aan het denken.
Je weet wel? En, uh...
ik dacht dat ik erover moest praten.
Wegens die nachtmerries... ik bedoel...
Nou, ze lieten me beseffen
dat de angst is... is er nog steeds. Ja.
Ik zou nu iets geruststellends moeten zeggen, nietwaar?
Ja, waarschijnlijk.
Ik ben nog steeds behoorlijk sociaal onhandig.
Dus ik ga gewoon subtiel naar de console lopen
en naar iets kijken.
En dan... in een minuut...
ik zal iets bedenken dat ik had moeten zeggen...
dat kan nuttig zijn geweest.
Oké.
Goed...
Ik ben blij dat we deze chat hadden, hè?
Ja. - Ja.
Hoe lang gaat dit duren, Yaz?
Rondhangen met de Dokter.
Weet ik niet.
Is dit ons leven?
Van de ene plaats naar de volgende gaan, thuis negeren?
We worden ouder, maar zonder hen.
Delen van hun leven missen.
Als we klaar zijn,
kan de Dokter je op elke plek afzetten dat je wilt.
Ja, maar wij zijn veranderd. Zij misschien niet.
We leven precies met verschillende snelheden.
De Dokter zei dat we niet hetzelfde zouden terug komen.
Ik zat te denken... Frankenstein.
Wat? - Heb ik gestoord?
Stoor ik?
Nee. - Cool.
Misschien dat jullie je moeten omkleden.
We gaan verder.
Goed.
Vertaling en Sync: chris03354
Hoe zit het met het schrijven van de meest gruwelijke,
huiveringwekkend spookverhaal aller tijden?
Verhalen van de Dood.