Hoe staat het er voor? - We zijn er klaar voor, denk ik.
Weet je wat de storing kan zijn?
Waarschijnlijk een verdwaald FM-signaal.
Ik heb wat ferriet-onderdrukkers gemonteerd,
en een paar smoorspoelen. Voor de zekerheid.
Weet je zeker dat je hiermee door wilt gaan?
De laatste keer was erg... - Ze is zo eenzaam.
Prachtig, dan.
Prachtig.
Caliburn House, nacht vier, 25 november, 1974.
11.04 in de avond.
Ik spreek tegen de geest die in dit huis verblijft.
Ben je daar? Kun je mij horen?
Ik spreek tegen de verloren ziel die op deze plek ronddwaalt.
Kom naar mij. Spreek tegen mij.
Laat mij jou de weg naar huis zien.
Emma?
Zij is zo...
Zo wat?
Dood.
Boe.
Hallo, ik zoek een geest.
En u bent?
Ghostbusters.
Ik ben de Doctor. - Doctor wat?
Zoals je wilt. En dit is Clara.
Maar jullie zijn erg anders.
Jij bent Majoor Alec Palmer.
Lid van de Baker Street Irregulars,
het ministerie van Ungentlemanly Warfare.
Gespecialiseerd in spionage,
sabotage en verkenning op vijandelijk gebied.
Je bent een getalenteerd aquarellist, professor in psychologie,
en spokenjager.
Wat een genoegen. Geweldig.
U hebt het mis.
Professor Palmer heeft de meeste tijd van de oorlog gevangen gezeten.
Dat is een leugentje dat door een dappere man is vrteld,
die bij erg geheime operaties betrokken is geweest.
Het soort man dat een Victoria Cross in een doos op zolder bewaart.
Maar jij weet dat. Je bent Emma Grayling...
De compagnon van de Professor. - Assistent.
Het is 1974, je bent de assistent en "non-objectief gereedschap".
Dat betekent "psychisch". - Dat weet ik.
Rustig maar, Emma. Hij is van de militaire inlichtingendienst.
Waar gaat dit over? - Gezondheid en veiligheid.
Het ministerie kreeg lucht van wat hier gaande is.
Ze zonden mij om te kijken of alles in orde is.
Ze hebben het recht niet.
Geen zorgen, ik ben over vijf minuten weer weg.
Kijk, schitterend, de ACR 99821.
Geweldige schakelaars.
Ik hou van schakelaars.
Ik hou van het woord "schakel".
Mooi zelfstandig naamwoord. Prachtig werkwoord.
Niet aan de instellingen zitten.
Wat is dat?
Gadget. Gezondheid en veiligheid. Geheim, ben ik bang.
Ik moet even wat uitzoeken.
Wat zegt het?
Het zegt mij dat jullie niet zijn blootgesteld,
aan enige levensbedreigende buitendimensionale verschijning.
Dus...
...waar is het spook?
Laat mij het spook zien.
Het is spooktijd.
Ik laat mij niet bestelen, begrepen?
Nee, niet echt, sorry.
Ik laat mijn werk niet stelen om vervolgens afgescheept te worden
met een schouderklopje en een brief van de koningin.
Dit is mijn huis en het behoort mij toe.
Dit is echt uw huis? - Ja.
Sorry.
U ging naar de bank en zei,
Kennen jullie dat grote oude spookhuis op de velden?
Daar waar zwervers nog niet durven te slapen?
Daar waar vogels nog niet overheen durven vliegen?
En toen zei u, "Ik wil het graag kopen."
Ja, dat zei ik.
Dat is behoorlijk dapper.
Luister, Majoor, we moeten weten wat hier gaande is.
Voor het Ministerie? - Dat kan ik niet zeggen.
Goed dan...
...volg mij.
Wat is een empathisch medium?
Soms neem ik gevoelens waar. Zoals een telepaat gedachten kan lezen.
Soms, niet altijd.
De barmhartigste mensen die je kunt ontmoeten.
En de eenzaamsten.
Zichzelf blootstellen aan al die verborgen gevoelens,
al het schuldgevoel, pijn en leed en...
Doctor?
Zou u willen kijken?
Caliburn House is meer dan 400 jaar oud,
maar zij is hier veel langer,
de Caliburn Ghast.
Ze wordt genoemd in plaatselijk Saksische poëzie en volksverhalen.
De schim van de dame, de meid van het duister...
de heks van de bron...
Is ze echt? Zoals echt echt?
Ja, ze is echt.
In de 17e eeuw, zag een plaatselijke predikant haar.
Hij schreef dat haar aanwezigheid was vergezeld door
een, "verschrikkelijk kloppen, of de duivel zelf toegang eiste."
Tijdens de oorlog was de Amerikaanse luchtmacht hier gestationeerd,
en lieten blikjes ham achter.
De blikjes zijn in 1965 gevonden, dichtgemetseld in de provisiekast,
samen met een aantal handgeschreven briefjes.
Een smeekbede naar de Ghast...
"In hemelsnaam, hou op met schreeuwen."
Ze verandert nooit.
De hoeken en richtingen zijn anders,
maar zij is altijd in dezelfde houding. Waarom?
Dat weten we niet.
Ze is een objectief fenomeen.
Maar objectieve opnameapparatuur kan haar niet detecteren...
Zonder de aanwezigheid van een krachtig medium.
Absoluut. Heel goed.
Ze weet dat ik hier ben.
Ik kan haar voelen,
ze roept mij.
Wat zegt ze?
"Help mij."
"De heks van de bron".
Waar is de bron?
Op het oudste bouwplan wat we vonden,
staat geen bron aangegeven. We konden niks vinden.
Kom je mee?
Waarheen? - De geest zoeken?
Waarom zou ik dat willen? - Omdat je dat wilt.
Ik spreek die bewering tegen.
Ik laat een gezicht zien.
Kun je mij zien? Kijk naar mijn gezicht.
Goed.
Daag mij uit.
Ik daag je uit. Geen terugkrabbelen.
De muziekkamer is het hart van het huis.
Stel dat we haar echt vinden? Wat zeggen we dan?
We vragen haar hoe ze...
...is wat ze nu is.
Waarom? - Omdat ik het niet weet.
En onwetendheid is...
wat is het tegenovergestelde van gelukzaligheid?
Carlisle.
Onwetendheid is Carlisle.
Komt hij echt van het ministerie?
Ik weet het niet.
Hij gedraagt zich er zeker wel naar.
Onberekenbaar, briljant,
Bedrieglijk.
Ja. Hij is een leugenaar,
maar zo is het vaak,
als iemand het een en ander heeft gezien.
Ervaring maakt van iedereen een leugenaar.
We liegen over wie we zijn,
over wat we hebben gedaan,
En hoe we ons voelen?
Ja, altijd,
altijd dat.
Ik moet doorgaan met de dingen.
De apparatuur en zo.
Natuurlijk.
De muziekkamer. Het hart van het huis.
Voel je iets?
Nee.
Je liegt dat het gedrukt staat.
Heb je het gevoel dat je wordt bekeken?
Hoe voelt het als je bekeken wordt?
Is het dat gekke tintelende gevoel achter in je nek?
Dat is het. - Dan, ja een beetje.
Een groot beetje.
Ik denk dat ze hier is.
Koude plek. Spooky.
Koud... warm.
Koud... warm... koud... warm...
koud... warm... koud.
Doctor?
Doctor. - Wat?
Ik ben niet blij.
Nee.
Wat was dat?
Lijkt het nu kouder?
Ze komt er aan.
Wat is dat?
Het is een erg luid geluid.
Een erg luid, woest geluid.
Maar wat maakt dat? - Geen idee, maak jij het?
Doctor? - Ja?
Ik ben misschien een beetje bang. - Ja.
Maar ik ben volwassen. - Voornamelijk wel.
Het is niet nodig mijn hand vast te houden.
Clara? - Ja?
Ik hou je hand niet vast.
Is dit eerder gebeurd? - Nooit.
Camera.
Doctor?
'Help mij.'
Doctor.
Ik heb liever een kop thee.
Ik ook.
Whisky is het elfde afschuwelijkste dat is uitgevonden.
Ik heb in je gegevens gekeken, in het ministerie.
Je hebt zeker het een en ander gezien in jouw tijd.
ontwrichten van U-Boot operaties op de Noordzee,
saboteren van spoorlijnen in Europa,
Operatie Gibbon, die met de postduiven, briljant.
Ik vind postduiven leuk.
Ik deed mijn plicht, maar duizenden anderen,
miljoenen anderen...
Ik had het geluk te kunnen terugkeren.
Maar hoe komt die man, de oorlogsheld nu hier,
in een eenzaam oud huis, om naar spoken te zoeken?
Omdat ik heb gedood...
en ik veroorzaakte doden...
Ik heb jonge mannen en vrouwen de dood in gestuurd,
maar ik ben hier, levend en wel, en...
het blijft je achtervolgen. In leven zijn, na zo lang van...
dat andere.
Jij en Professor Palmer, hebben jullie ooit...?
Nee.
Waarom niet? Je weet toch wat hij voor je voelt?
Jij van alle mensen?
Ik weet het niet.
Mensen zoals ik... soms raken onze signalen door elkaar.
We denken dat mensen zich voelen zoals we willen dat ze voelen...
als ze speciaal voor ons zijn.
Als er eigenlijk niets is.
Dit is er wel.
Hoe weet je dat? - Omdat het duidelijk is.
Het steekt er bovenuit als een... grote kin.
Ik was alleen en ongetrouwd.
Ik vond het niet erg om dood te gaan. Niet voor dit doel.
Het is een mooi doel...
...de vijand verslaan.
Als je met hen in contact kon komen, wat zou je zeggen?
Ik wil ze erg graag bedanken.
Ping.
Wat denkt u wat ze is?
Niet wat ik dacht dat ze was.
Wat denkt u wat ze is? - Plezier.
Mag ik je camera lenen?
En jij en de Doctor?
Ik dacht het niet.
Goed. - Sorry?
Vertrouw hem niet,
er zit een stuk ijs in zijn hart.
Clara.
Ik heb het rare gevoel dat het naar mij kijkt.
Het vindt mij niet leuk.
De TARDIS is als een kat,
traag met vertrouwen maar uiteindelijk lukt het wel.
Je hebt iets nodig om dit te bewaren.
Die heb ik.
Of ik had er een.
Ik dacht dat ik er een had.
Kijk of je het kan vinden.
Had ik er een?
Word ik gek?
Nee, niet hier.
Hoe verwacht je dan dat ze je leuk vindt?
Ze is doorweekt. Nachtmerrie voor gezondheid en veiligheid.
Sorry.
Waar gaan we heen?
Nergens. We blijven hier.
Precies hier, op deze plek, als ik kan uitzoeken hoe dat te doen.
Wanneer gaan we?
Dat is een goeie. Schitterend.
En het antwoord is...?
We gaan altijd. - "We gaan altijd..."
Compleet. - Dat is niet echt een zin.
Er zit een werkwoord in. Wat denk je?
De kleur is wat opzichtig. - Ik denk dat het mijn ogen benadrukt.
Het doet mijn ogen pijn.
Zag je waar het heen ging?
Ik kon een motor horen maar ik zag geen lichten.
Achteruit. Heet pak.
Wanneer zijn we?
Zo'n zes miljard jaar geleden. Het is een dinsdag denk ik.
Ben zo terug.
Is alles goed?
Helemaal. Alles goed.
Druk niet op knoppen en zit niet aan de hendels,
of trek gekke gezichten.
Niet bewegen. Blijf volledig stil staan.
Niet ademhalen. Je mag wel ademhalen...
maar kleine teugjes.
Wat is er?
Heeft de TARDIS iets tegen je gezegd? Ben je gemeen geweest?
Dat is het niet.
Zagen we de volledige levenscyclus van de Aarde? Begin tot einde?
Ja.
En jij vindt dat prima?
Ja.
Hoe kan je dat zijn?
De TARDIS. Ze is tijd.
Wibbly vortex en zo.
Dat bedoel ik niet.
Beetje hulp? Context?
Spiekbriefje?
Iets?
Het ene moment ben je in 1974, op zoek naar spoken,
maar het enige wat je hoeft te doen is je ogen te openen,
en te praten met degene die er staat.
Voor jou ben ik nog niet geboren,
en voor jou ben ik al 100 miljard jaar dood.
Ligt mijn lichaam daar ergens? In de grond?
Ja, ik denk het wel.
Maar we staan hier te praten. Dus ik ben een geest.
Voor jou ben ik een geest,
we zijn allemaal geesten voor jou.
We moeten niets zijn.
Nee...
dat ben je niet.
Wat zijn we dan? Wat kunnen we dan zijn?
Jij bent het enige mysterie,
die het waard is opgelost te worden.
Wat is er?
Ik heb iets gezien wat ik niet had gewild.
Wat heb je gezien?
Dat alles eindigt.
Niet alles.
Liefde niet, niet altijd.
Klaar. Kom bij elkaar. Beginnen.
De Ghast of Caliburn House,
verandert nooit, gevangen in een moment van angst en kwelling,
maar wat als ze dat niet is?
Wat als ze ergens vast zit waar tijd langzamer gaat dan hier?
Wat als een seconde voor haar voor ons 100,000 jaar is?
En wat als iemand een magische kast had,
wat als iemand een momentopname kan maken,
om de paar miljoen jaar?
Ze is geen spook,
maar ze is zeker een verdwaalde ziel.
Haar naam is Hila Tacorian.
Ze is een pionier, een tijdreiziger,
of dat zal ze worden, over een paar honderd jaar.
Tijdreizen is niet mogelijk. De paradoxen...
Lossen zichzelf op, in het algemeen.
Hoe lang is ze alleen geweest?
Tijdreizen is een apart iets.
Vanaf haar punt is ze neergestort, zo'n drie minuten geleden.
Neergestort? Waar?
Ze zit in een universum-bel...
een verstoorde echo van de onze,
ze ontstaan soms maar blijven niet lang in stand.
Ons universum, die van Hila Tacorian is hier.
In een universum-bel.
Je bent een lantaarn in de dimensies, wijst de weg naar huis.
Terug naar het land van de levenden.
Maar waar rent ze van weg?
Dat is het mooiste, dat weten we niet. Zullen we kijken?
Wat is dat?
Ik weet het niet.
Maar nog geen zorgen.
Wat gaan we doen?
Niet "wij", jij...
jij redt Hila Tacorian omdat je Emma Grayling bent.
Jij bent de lantaarn,
wij zijn alleen medepassagiers, ben ik bang.
We hebben stevig touw nodig en een blauw kristal van Metebelis 3.
En wat Kendal Mint Cake.
Doe het niet.
Sorry? - Niemand vroeg haar haar leven te wagen.
Die vrouw, ze verdient niet...
Wie zij ook is, hoe briljant, hoe dapper, ze is jou niet.
Ze is het niet waard om iets voor te riskeren, niet voor mij.
Zeg mij wat ik denk.
Kan ik niet...
...ik heb jouw gave niet.
Je hebt het niet nodig,
kijk mij aan en zeg het mij.
Daar, je hebt mijn gedachten gelezen.
Kun je niet gewoon... - Wat?
De TARDIS in het parallelle universum vliegen?
Het is geen parallel universum. Het is een universum-bel.
En het stort in.
De TARDIS kan er wel in komen,
maar haar energiebronnen zouden direct leeglopen.
Houdt haar daar gevangen tot het hele universum vervalt,
terug naar quantumstof.
Wat zo ongeveer drie minuten zal duren.
Wat is dat? - Een deel van het Oog van Harmonie.
Ik begrijp niet... - Natuurlijk niet.
Zou raar zijn, ik begrijp het amper.
Jij, ga zitten.
Helemaal van Metebelis drie.
Wat doet het?
Het versterkt je natuurlijke gaven, zoals een microfoon.
Of een poepschepje.
Wat voor toerusting is dit precies?
Een psychochronograaf.
Is dit niet een beetje behelpen?
Non-psychische technologie zal niet werken waar ik heen ga.
Alles wat ik moet doen is in een andere dimensie duiken,
de tijdreiziger vinden, helpen aan het monster te ontsnappen,
terugkomen voor de dimensie instort en dan is het voor elkaar.
Doctor?
Zal het pijn doen?
Nee.
Misschien. Een beetje. Best veel.
Ik weet niet. Het kan ook angst zijn.
Ik wil er graag achterkomen.
Ik spreek tegen de verloren ziel die op deze plek ronddwaalt.
Ik spreek tegen Hila Tacorian.
Zie je, de heks van de put. Het is een wormhole.
Een realiteitsput. Een deur naar het echo-universum. Klaar?
Klaar.
Geronimo.
Doctor.
Hila.
Hila Tacorian.
Eén...
twee...
drie.
Help mij.
Help.
Hila Tacorian, neem ik aan.
Wie ben jij?
Instortend universum. Jij en ik, dood, twee minuten.
Geen tijd voor hele zinnen, verlaat planeet.
Er zit iets in de mist.
Rennen dan.
Doctor.
Kom terug.
Doctor, kom terug.
Niet deze kant. Wat betekent...
...waarschijnlijk...
Wat is er? - De uitgang waar ik het over had?
Ja. - Ik had de plek fout.
Doctor. - Deze kant.
Doctor, kom terug.
Doctor, we zijn hier. - Wat is dat?
Een echo-huis, in een echo-universum.
Slimme psychic, dat is eersteklas.
Doctor.
Het zoekt een weg naar binnen.
Ik ben niet sterk genoeg.
Een paar seconden nog.
Pak het touw, trek drie keer. Zo snel mogelijk.
En jij dan? - Ik ga hierna.
Dat was het geluid. Prachtig.
Nee.
Jeetje.
Waar ben je?
Wordt wakker. Open dat ding.
Het spijt me. - Nee, wat je net deed...
Was niet genoeg, ze moet het nog eens doen.
Dat kan niet, kijk naar haar. - Ze moet wel.
We kunnen hem niet in de steek laten.
Ik weet dat je uitgeput bent, Emma, maar...
...kijk naar die vrouw daar. Je hebt haar gered.
Ze is alleen hier door jouw kracht, en ik ook.
Kom op zeg.
Laat mij er in, norse oude zeur.
Ik was net zo verloren als haar,
maar samen met jou zijn,
jij geeft mij een reden van bestaan, Emma.
Jij bracht mij terug uit de dood.
Wat is dit nu? - De TARDIS spraakinterface.
Ik ben geprogrammeerd om de beeltenis te tonen van een persoon die je waardeert.
Van de miljarden beelden in mijn databanken,
is deze degene die het best voldoet. - Je bent een zeur, ik wist het.
Je moet de Doctor helpen.
De Doctor zit in de universum-bel.
Je kunt de universum-bel binnengaan.
Dat zou de energie vanuit mijn hart leegtrekken.
Na vier seconden ben ik gestrand. Na tien ben ik dood.
Je praat wel maar ik hoor alleen 'bla, bla, bla'.
Kom op, we gaan.
Doctor?
Kun je mij horen?
Doctor?
Kom op.
Doctor? Kun je mij horen?
Doctor...
Doctor, we zijn hier. Kom terug.
Emma?
Wat wil je?
Mij bang maken?
Dit doe je. Je verstopt je...
...de boeman onder het bed. Zoekende wie je zal verslinden.
Je wilt dat ik bang ben? Goed gedaan.
Ik ben de Doctor...
...en ik ben bang.
Doctor. Schiet op.
Waarom ben ik er dan nog?
Waarom eet je mij niet op?
Kom op.
Omdat je mij nog nodig hebt.
Je hebt mij nodig om met mij mee te liften.
Daarom zeg ik...
...kom maar op...
...achtervolg mij dan.
U wilde mij spreken?
Als dat... - Dat is prima.
U kwam hier niet voor het spook.
Nee. - U kwam hier voor mij.
Ja. - Waarom?
Ik moet je iets vragen. - Vraag dan.
Clara... - Ja?
Wat is zij? - Ze is een meisje.
Maar wat voor meisje? Meer specifiek.
Ze is een gewoon doorsnee meisje.
Erg knap, erg pienter.
Angstiger dan dat ze laat merken.
Dat is alles?
Hoezo, is dat niet genoeg?
Waar ga je heen?
Hij kan mij niet thuisbrengen. De geschiedenis zegt dat ik vermist word.
Hij kan de geschiedenis veranderen. - Nee, eigenlijk niet.
Er zijn vaste punten in de tijd.
Ik wist dat je er was.
Ik voelde je aan.
Ik weet het.
Hebben wij... - Dat kan niet.
Je bent nog niet geboren.
Jullie kunnen elkaar niet ontmoet hebben, maar zij kan je achter, achter, achter,
achterkleinkind zijn.
De jouwe ook natuurlijk. Dat had je vast al geraden.
Blijkbaar niet.
De paradoxen... - Lossen zichzelf op.
Daarom was de psychische link zo krachtig,
hetzelfde bloed roept naar hetzelfde bloed.
Buiten de tijd om. Niet alles eindigt.
Liefde niet. Niet altijd.
Doctor, en wij dan?
Emma en ik?
Wat is er met jullie?
Wat gaat er gebeuren? Wat moeten we nu doen?
Handen vasthouden,
dat moet je doen. Doe dat en laat niet los.
Dat is het geheim.
Doctor.
Ik ben niet gelukkig.
Je hebt mij nodig om met mij mee te liften.
Ik hou je hand niet vast.
Ik ben zo traag.
Ik ben traag, daar sta ik bekend om,
maar uiteindelijk kom ik er wel. Hoe maken haaien kleintjes?
Voorzichtig?
Nee, gelukkig.
Haaien lachen niet echt. Ze zijn gewoon...
Ze hebben veel tanden, ze vreten. - Precies.
Vogels doen het, bijen doen het, zelfs getrainde vlooien doen het.
Elk eenzaam monster heeft een compagnon nodig.
Zijn er twee van?
Het is het oudste verhaal in het universum, deze, of ieder ander.
Jongen en meisje worden verliefd, raken door omstandigheden gescheiden,
oorlog, politiek, gebeurtenissen in de tijd.
Ze is uit de hex geworpen, of hij is er ingeworpen.
Sindsdien smachten ze naar elkaar door de tijd en ruimte,
door dimensies, dit is geen spookverhaal,
het is een liefdesverhaal.
Sorry.
Excuseer. Sorry dat ik de rest van je leven verstoor.
Dus...
...een heel kleine gunst...
Het spijt me. Ik begrijp het nu.
Ik kan je naar haar toe brengen.
Ik kan je naar een veilige plek brengen, ver weg van hier.
Jullie kunnen samen zijn.
Kom op dan. Ze wacht op je.
Hallo, alweer, Romeo.
Daar komt ze.
Sta klaar om te springen.
Weggaan met een ruimteman in een kast, er kan van alles gebeuren.
Een goede vonst, ik ruik het.
Clara, waar is ze.
Ze is nog aan boord.
Als je mij helpt haar er uit te halen, krijg je de machine,
de vonst van je leven.
Meerdere levensvormen in de TARDIS. - Wat hou je daarbinnen?
Wat ben je? Een truuk, een valstrik?
We doen waar we voor kwamen. Haal dit schip uit elkaar.
Als we hier sterven, ga je mij vertellen wat zij zijn.
Kan ik niet.
Waar gaan we heen?
Het centrum van de TARDIS.