In de tweede helft van de 20e eeuw
had het woord "verbruik" al positieve betekenissen.
Het duidde economische groei, keuze en geluk aan
Maar het was ook nog ook de naam van een verspillende ziekte,
een waarin de lijder kleiner en zwakker wordt,
en uiteindelijk verdwijnt.
In de jaren '50, '60s en zelfs in het begin van de jaren '70,
konden beide definities worden toegepast op de Auto's voor de Mensen.
Deze week, hoe de auto voor de mensen een wiel verloor en de weg kwijt raakte,
komische franse auto's die rijden als een bom...
..en hoe de noedels de wereld redden.
Niets kan noedels stoppen!
MUZIEK: "Go Johnny Go" door Chuck Berry
Amerika, de jaren 1950. Goede tijden.
Het land is rijk,
er is overtollige productiecapaciteit na de oorlog,
brandstof is goedkoop, materialen zijn er in overvloed,
de ruimte is schijnbaar eindeloos.
Wat betekent dit voor de auto? Nou, zoiets als dit -
een verrijdbaar palijs
Die het jet-tijdperk viert met bobbeltjes en vinnen.
Amerikaanse auto's uit de jaren 1950 straalden rijkdom en glamour uit,
en dit werdt ingewreven op de bestuurder.
Wie is de beste piloot die je ooit hebt gezien?
Bovenaan de lijst - Cadillac.
Dit 5,5 meter, 2.2-ton
Eldorado Biarritz lijkt een beetje overbodig.
Maar, ondanks zijn 5.6 liter motor,
en genoeg zware metalen om aan de kop van Donington te staan,
had deze overdreven jukebox op wielen een aantal supersized rivalen.
Amerikaans overschot?
Dat is prima.
Nu ben ik slechts aan het gokken omdat ik er natuurlijk niet bij was,
maar ik denk dat het leven in 1950s California,
waar deze auto vandaan komt,
waarschijnlijk beter was dan het leven in 1950s Birmingham.
Maar het is maar een gok.
♪ Ik voel me ongelukkig... ♪
Birmingham toen, net als nu, was uiterst deprimerend.
Maar het was niet alleen in zijn wanhopige ellende.
In tegenstelling tot Amerika, was iedereen in het naoorlogse Europa bankroet.
Met rantsoenering nog steeds van kracht,
deden mensen wat ze konden om rond te komen.
MAN: EEN vergiet, bijvoorbeeld, heeft een beetje versiering nodig
maar een vleugje kleur doet wonderen -
zelfs als het lekt in regenachtig weer.
Voor slimme vegetariërs, een slakom, met ook serveerders, zul je merken.
Het waren niet alleen hoeden.
Elegant, een trechtervormige hoed.
Het was niet echt. De automobilist verlangde naar
de pracht en praal die de Amerikanen hadden
Maar wat ze kregen was een hoop lilliputters met grappige accenten.
KOMISCHE HOORN TOETER
Welkom in de spannende en soms verbijsterende wereld
van de Europese microwagen.
Het idee was eigenlijk heel simpel.
Het waren auto's maar ze waren kleiner en eenvoudiger,
ze namen dus minder materialen in beslag, ze waren gemakkelijker te maken,
ze hebben eenvoudige motoren, meestal eencilinder, vaak tweetakt,
ze waren goedkoper om te kopen, en ze waren goedkoper in gebruik.
De microwagen beloofde het autorijden te revolutioneren
voor de massa. Ze probeerden niet alleen de problemen na de oorlog op te lossen,
maar ook de files in de drukke Europese steden en gemeenten.
En omdat ze vrij eenvoudig te maken waren,
hebben allerlei merken het geprobeerd.
Dit is een FMR Tg500.
Beter bekend als de Messerschmitt Tiger.
Laat me beginnen met het zeggen dat het een complete mythe is dat Messerschmitt
deze bouwden van overblijfselen van vliegtuigen uit WW2
Maar je kunt zien waar ze het idee vandaan hebben.
Het ziet eruit als een 110 Zerstorer jachtbommenwerper
met de vleugels en de staart afgehakt.
Er is geen normaal stuur, maar in plaats daarvan een stuurknuppel
wat weer een beetje lijkt, laat me denken... Ohja, op een vliegtuig.
De Messerschmitt kwam met een 500cc twee-takt tweecilinder motor,
vier versnellingen, en een lege stoel voor je passagier
Hij was ook klein en zeer goedkoop.
Toch was hij zeer vernuftig, omdat hij natuurlijk, van duitse afkomst is.
Duits vliegtuig ontwerpers
mochten na de oorlog geen vlietuigen bouwen,
dus pasten ze hun talenten toe bij dit soort dingen.
Als je de zon in de juiste positie krijgt, kun je
enkele kleinere Europese microcars in het vizier krijgen en ze neerschieten
voordat ze weten dat je er bent.
Ja, de Tijger is een rijke bron
van goedkope en voorspelbare Slag om Engeland grappen.
Maar, vergeleken met sommige andere eerste-keer ontwerpers,
wist Messerschmitt ten minste of ze komen of gingen.
Dit, bijvoorbeeld, is de Zundapp Janus,
vernoemd naar de Romeinse god die tegelijkertijd
in beide richtingen kon kijken.
Ik veronderstel dat hij zo heet omdat hij bijna compleet
symmetrisch is, van de voorzijde naar de achterzijde, afgezien van de verlichting.
En de grote verrassing voor u is -
Ik ben niet aan het rijden.
Ik ben aan het rijden.
MUZIEK: "Back to Front" Door The Kinks
# het oosten is het westen, links is rechts
♪ boven is onder en zwart is wit... ♪
Zundapp was een motorfiets maker
en, niet al te verassend, is de Janus aangedreven door een 250cc motorfiets motor.
Hij is precies in het midden geplaatst, Waar anders zouden ze hem moeten plaatsen?
Dit is nooit echt aangeslagen. Ik vraag me af waarom niet
Misschien omdat het verwarrend is.
Misschien is dat waarom ik de linker richtingaanwijzer de hele dag aan heb gehad.
Voordelen van een symmetrische auto?
De deuren en het glas zijn hetzelfde aan beide uiteinden.
En de stoelen zijn ook hetzelfde. Dat maakt het goekoper om te bouwen.
Nadelen - Het verstoort de gedachtes
van je passagier een beetje.
♪ Alle kleine dingen... ♪
Terwijl de experimentele Zundapp
zijn inzittenden soms tot waanzin heeft gedreven,
werden andere modellen zoals BMW 's iconische Isetta, een synoniem voor
betrouwbaar en betaalbaar autorijden.
Maar, ondanks hun wild verschillende ontwerpen, boden alle vroege microwagens
iets aan de arme Europese werknemer
iets dat een normale auto niet kon -
je mag rijden met deze vierwiel wonderen met een motor rijbewijs.
Nou, dat kon...
tenzij je uit engeland kwam.
Hier is er één van een zeer vruchtbare Engelse maker - Bond.
Bond en deze Britse Messerschmitt en deze Britse Isetta
hebben een belangrijk verschil. Ze hebben maar drie wielen.
Omdat een stuk van de wetgeving zei dat je deze mocht besturen als hij
minder dan een bepaald gewicht woog en je alleen een motorrijbewijs had,
zo lang dat hij maar drie wielen had.
Dit is zeer, zeer ingewikkeld en niemand in dit programma
begrijpt het echt goed, maar we zijn er vrij zeker van
dat dit stukje tussenkomst van de overheid...
alles verpestte.
De bedoeling van de drie wielen wetgeving was om een lijn te trekken tussen echte
middenklasse automobilisten, en de mensen van een lagere klasse
die geen volledig auto rijbewijs wilden of konden halen.
Maar het heeft er alleen voor gezorgd dat de kansen van de engelse microwagen
meteen vanaf het begin hopeloos waren.
Veel betaalbare driewielers zijn beschikbaar geweest over de jaren,
maar de verkoop was slecht door twee belangrijke redenen -
Ze lieten je eruit zien als een idioot, en dit gebeurde er vaak...
Reliants gelijkmatige assortiment
symboliseerde alles dat er fout was met de engelse driewieler.
Er werdt om gelachen tot het punt van verveling,
en werdt in 2005 uitgeroepen tot de slechtste engelse auto ooit gebouwd.
Aan de andere kant van het Kanaal la belle France, echter,
waren de zaken een stuk beter.
Je mocht vier wielen hebben als je dat wou, niemand intereseerde het echt wat.
En het maakte niet uit wat voor soort rijbewijs je had.
Sterker nog, je had geen eens een rijbewijs nodig.
Er was maar één klein addertje onder het gras.
en het kwam in de vorm van een misvormd stuk Duplo.
Dit is een KV1.
Het is een zogenaamde voiture sans permis,
een auto zonder rijbewijs.
Hij is verschrikkelijk.
Echt waar.
Ik probeer het niet erger te maken dan het is. Dit is echt duivels.
Dit is de meest meedogenloze poging ooit
om de auto en het eigenaar ervan zijn simpeler te maken.
Dit is niet een bijzonder slechte weg, eerlijk gezegd.
Voitures sans permis, of VSPs,
waren echt een gelijkheids poging om een auto voor de mensen te maken.
Klein, eenvoudige en zeer "merde"
ze zouden de buitenbeentjes van het franse volk mobiliseren.
Er waren een aantal eisen aan de auto.
Hij moest minder dan een bepaald gewicht wegen.
Hij mocht maar twee zitplaatsen hebben, en voor een of andere reden, geen bagageruimte.
En dat was het wel ongeveer.
Voor jou betekende dat, dat je er kocht, en gewoon weg kon rijden.
Ook al kon je niet rijden.
Pre-1988, Franse kinderen die pas 14 waren
mochten met deze dingen rijden
Nogmaals, geen examen, niets.
Je kocht er gewoon een, of stal er een - er zijn geen sleutels of iets dergelijks -
en je had een auto.
Ik gebruik de term "auto" vrij gul, uiteraard.
Je zou denken dat de fabrikanten van deze gruwelen op wielen
ze niet kwijt zouden raken, al waren ze gratis.
Maar dat denk je verkeerd.
Toen deze auto verkocht werd in 1978, kostte hij ongeveer £ 700.
Ik bestond al in 1978,
en ik meen me te herinneren dat 700 pond een enorme hoeveelheid geld was.
Maar het zijn niet alleen de bouwkwaliteit, prijs, prestaties,
of het pure waanzin van het ding dat de KV1 fataal werdt.
Het ding is, eerlijk gezegd, angstaanjagend om in te rijden.
- Oh, - BLEEP, ik ben aan het rijden! Oh, Christus!
Wat een aardige man. Merci, monsieur.
Oh, mijn God!
Oh, God, ik ben aan het invoegen zoals een echte auto...
VRACHTWAGEN CLAXON TOETERT
Er zit een gigantische vrachtwagen achter me. Hij is enorm.
Ik ga links, ik ga links
Alle Live tv, sporten, films en series WWW.ALLESIN1BOX.NL
Ik weet het niet, noem me een mietje als je wil
maar ik vond dat ding achter me niet fijn.
Om te laten zien hoe dodelijke deze microcars zijn,
Stoppen we er een in de handen van een typische VSP bestuurder.
Blondine, die volkomen gezond en heel normaal in alle opzichten is,
maar ze is pas 15 en heeft daarom nog nooit met een auto gereden,
geen auto, niet eens een VSP. Echter, was ze 15 geweest in het begin van de jaren 70
dan kon ze gewoon instappen en wegrijden.
We houden punten bij voor elke denkbeeldige franse voetganger
- die blondine omver rijdt in deze oude Axiam. - Trois, deux, un. Partez!
Remmen, remmen, remmen!
'Daar gaat de eerste als Blondine achteruit rijdt in een denkbeeldige
'onschuldige stokbrood verkoper, waarmee ze een gezin van 16 tot wees maakt.'
Angstaanjagend.
'Vergeet niet, in de jaren '70 kon jij dit zijn in de
'passagiersstoel naast iemand die weet niet waar de rem zit.'
Raak de rem aan...
'Daar gaat een heel gezelschap van denkbeeldige mime artiesten'
Doorgaan, doorgaan, doorgaan.
'Kleine hond.'
Goed herstel.
'Blondine' s safari gaat verder door het omver maaien van een
'een groot café aan de straatzijde.'
Stop. Stop, Stop.
Achteruit, achteruit.
'Het is een enorm overschot als de Axiam bij de lokale bibliotheek aankomt
'door het raam.'
Je moet parallel gaan....
'En nog een punt voor de moord op het idee van parallel parkeren.'
Tres bon.
'De uiteindelijke score is tien bevestigde doden
'in iets minder dan een halve kilometer.'
En als je denkt dat dit overdreven is, bedenk dan dit -
het waren niet alleen minderjarige franse mensen,
maar ook chauffeurs die een rijverbod hadden voor dronken of gevaarlijk rijden,
die allemaal legaal achter het stuur van een VSP mochten kruipen.
Op het hoogtepunt van de VSP ramp,
waren er ongeveer 50 doden op de franse wegen per dag.
VSPs zijn verschrikkelijk. Ik wil niets meer zet ze te maken hebben.
Je verveelt je waarschijnlijk ook wel door naar ze te kijken.
Laten we het zo doen, waarom gaan we niet terug naar die weg
aan het begin van dit franse stuk, en dan kom ik over de heuvel
in iets dat een beetje meer interessant is.
En beter.
MUZIEK: "La Marseillaise"
Ja, oke, het is een cliché,
maar, zoals alle clichés is het een cliché omdat hij goed is.
Dit is gewoon geweldig, dit ding.
Terwijl de VSP alles namen wat slecht is aan autorijden en het nog erger maakten,
kan de Citroen 2CV beweren dat
het een van Frankrijk's grootste prestaties ooit is.
Wat kan er meer Frans dan dit zijn?
Ik bedoel, hij is volkomen belachelijk, en toch is hij heel charmant,
en op een vreemde manier schattig.
Om te beginnen, laten we iets ophelderen waar jullie je allemaal
voor schamen om het te vragen. Waarom heet het de 2CV?
Nou, het betekent eigenlijk "deux cheveaux vapeur,"
wat betekend "twee stoompaarden."
Het is het vermogen van de oorspronkelijke 375cc motor,
gemeten op de manier hoe je het vermogen
van een stoommachine zou meten. Hoe dan ook, maak je geen zorgen,
dit is een later 425CC model
en deze ontwikkelt een onstuimige 9 PK.
Voor de meeste van ons in groot-Brittannië, is de 2CV gebonden aan een stropdas en verf
in de jaren '70 en vroege jaren '80 . Weet je wel, wanneer de mensen
begonnen te experimenteren met bruine levensmiddelen en schuurconversies.
Dat soort dingen. In werkelijkheid, is de 2CV een vooroorlogs ontwerp.
Hij komt uit de tijd wanneer elk land dat er toe deed
zijn hoofd aan het stoten was aan het complexe idee van een auto voor de massa.
In 1938 onthuldde Citroen de 2CV's eerste prototype.
Met codenaam TPV, of de "tres petite voiture",
kwam de auto met Citroen's revolutionaire zachte vering
die verkeersagressie leuk maakte.
Tot zover goed.
Maar in 1940, net toen de productie begon, drong Hitler Frankrijk binnen.
De Citroen fabriek bleek door te gaan als normaal, maar in het geheim
werden alle sporen van de kleine auto verborgen voor de bezetter.
En na de oorlog, werden er genoeg 2CVs teruggewonnen uit hun opbergplek
om de auto te lanceren bij de 1948 Paris Motor Show
En, dus, begon de 2CV zijn lange en blijvende liefdesrelatie
met het franse volk. En tot op deze dag,
worden er net zoals Japanse soldaten die nog steeds voor WW2 vechten,
nog steeds prototypes gevonden,
die verborgen zijn van de vijand in boerderijen in heel Frankrijk.
Dus, de 2CV is een tijdgenoot van de Kever
en ze delen een soortgelijke filosofie.
Ze zijn allebei full size vier-zits auto's. Ze zijn allebei heel simpel gemaakt
dus zijn ze makkelijk in het onderhoud. Je kon ze uit elkaar halen met
één hand vol gereedschappen.
De motor is luchtgekoeld maar nu zijn het slechts twee cilinders,
en hij ligt voorin en drijft de voorwielen aan.
Blijkbaar kun je de hele dag rijden met volle toeren
zonder dat de motor ontploft.
Waar ze verschillen, is in de visie van de makers.
De duitse auto was voor hoge snelheid
op de revolutionaire autobahn.
De franse auto werd ontworpen om te worden bereden in een omgeploegd veld
door boeren met een mand met eieren, zonder er één te breken.
Eieren of boeren.
Als er ooit een auto is geweest die geschikt was voor zijn volk, dan is het de 2CV.
Hij kostte minder dan de helft van de prijs van een VW Kever,
en was toch oneindig meer praktischer.
Eigenlijk is de 2CV is een handige manier om Fransheid aan te geven.
Als je een film, een TV serie of een stripverhaal maakt,
stop je er gewoon een 2CV in, en dat zegt,
"Deze persoon, deze scène, is erg frans."
Er is geen discussie over mogelijk,
Zoals een gestreept shirt, of uien die van een fiets hangen.
Of een baret.
Je zou denken dat dankzij zijn moedige oorlogsrecord,
en de sterke nationale identiteit,
de 2CV makkelijk Frankrijk's meest populaire auto voor de mensen is.
Echter weten de fransen dat dat allemaal onzin in.
Hun echte held, degene die Delacroix zou hebben geschilderd
bovenop een stapel van overwonnen lichamen,
zwaaiend met de franse vlag, is hier binnen.
En dat, als je het nog niet wist, is een Renault 4.
De Renault 4 is de meest succesvolle franse auto ooit.
Misschien is het wel het meest succesvolle franse ding allertijden
na de croque-monsieur.
Wat eigenlijk gewoon een een ham kaas tostie is,
en die hebben ze van ons gestolen bij Bij Agincourt.
Terwijl de 2CV fungeerde als een soort van zendeling, die het evangelie verspreidde
van de franse chicheid en excentriciteit over de hele wereld,
de Renault 4 vechtte voor een meer belastende taak
om Frankrijk's enig echte auto voor de mensen te zijn.
Minder dan vier miljoen 2CVS zijn er gebouwd
maar meer dan negen en een half miljoen Renault 4s, en niet alleen in Frankrijk.
Hij werd gebouwd in andere delen van de wereld, en werdt verkocht in 125 landen.
Zijn missie was om de autowereld Frans te maken.
Deze indrukwekkende cijfers zijn misschien gedeeltelijk te danken aan een innovatie
die de Renault 4 boven de 2CV plaatst.
Het was een meesterzet die auto-ontwerp voor altijd heeft veranderd.
Renault ' s ideeën voor een voiture des peuples, of auto voor de mensen,
werden geformuleerd laat in de jaren 40
en oorspronkelijk dachten ze dat het een uitvergrote,
krachtigere versie van hun 4CV saloon zou zijn
geen relatie met de Citroen.
Maar dat zou betekenen dat de motor achterin lag
dus dat schrapten ze en ze stopten de motor voorin
dat maakt dit de allereerste voorviel aangedreven Renault.
En toen realiseerden ze zich, dat omdat er geen motor achterin ligt,
ze de achterbanken achterover konden laten klappen
En toen...
..hadden ze le hatchback uitgevonden.
Nu kunnen we produits dans la voiture heel gemakkelijk meenemen.
Dat en nog veel meer.
Maar het was niet alleen maar saaie stokbroden in de bagageruimte.
In tegenstelling tot de huiselijke 2CV, was de Renault 4 geadverteerd
als een macho vier wielige versie van Ross Kemp,
klaar voor avontuur
op exotische locaties over de hele wereld.
En deze houding werd ondersteund door wat er onder de motorkap zat.
De motor 747cc
en vier cilinders, en vloeistof gekoeld.
Dat is groter dan een 2CV motor ooit is geweest.
En dat merk je.
DE MOTOR BRULT
Dat is de tweede van de drie versnellingen.
Kijk eens aan, ik rijdt 65.
Hij mag dan simpel zijn, het schakelen mag lawaai maken en hij mag traag zijn
maar de Renault 4 stelt ons in staat om rond te rijden in meer mooie clichés.
Hij heeft Gallische charmes.
Rij er lang genoeg mee
en je zult af en toe vervallen in Frankrijk.
Bonjour, mademoiselle.
Crikey, wat een meisje.
Dus dat lijkt een duidelijke overwinning
voor de Renault 4 boven zijn rivaal.
Maar Citroën was niet van plan om zich over te geven zonder gevecht.
De Renault 4 en de 2CV waren
mechanisch eenvoudig, zeer robuuste auto ' s.
Dus ze waren oneindig aanpasbaar. Ja, ze waren de standaard auto's
maar dan waren er de pick-up versies, overdekte pick-up versies,
kleine campers, bakker busjes.
Ze werden gebruikt door de brandweer,
ze werden gebruikt door de politie.
Ze maakten zelfs, in het geval van de Renault 4,
een soort van strand versie. De oneindige verscheidenheid.
Maar dit kan wat te ver kan gaan.
En dat gebeurde ook.
In een vergeefse zoektocht om het voor eens en altijd te bepalen,
produceerde Renault en Citroen allebei militaire versies
En terwijl de Renault 4 Sinpar diende met de
Franse militairen in Afrika,
werdt de 2CV pick-up gebruikt door de Koninklijke Britse Marine
in het Verre Oosten als een helikopter-ondersteunend
licht aanvals voertuig
Wat dachten de fransen wel niet?
Kartonnen auto's met komedie versnellings wijzigingen
als aanvals voertuigen?
Sacre bleu!
Maar laten we hen het voordeel van de twijfel geven,
met een volledig kostenloze en typisch wetenschappelijke Top Gear test.
Deze twee voorbeelden, de 2CV en de Renault 4,
zijn omgebouwd voor militair gebruik
op vrijwel dezelfde manier als hoe de originelen om zjn gebouwd.
Ze zijn donker groen geschilderd.
Maar welke was het beste op het slagveld?
Laten we het uitzoeken.
We hebben onze prooi opgezet in deze franse steengroeve.
Onze twee sterke lichtgewicht voertuigen zullen zich langzaam voortbewegen
over de grond, om zo de terreur van de soldaten te simuleren
die gedwongen waren om er in te rijden.
Ondertussen, in onze bunker hebben de het soort wapens die deze
auto's zouden zijn tegengekomen in hun post-koloniale avonturen.
Dit is een oud Brits geweer, de Lee Enfield,
en dit is wat het afvuurt, de .303 Britse cartridge.
Deze werden vijrwel overal gebruikt
Lee-Metford en Lee-Enfield geweren, Bren geweren,
Browning machinegeweren in de Spitfires en Hurricanes
en de geschutskoepels van Lancaster bommenwerpers, en zo verder, en zo verder.
Duizenden en miljoenen van deze zijn er gemaakt en ze zijn afgevuurd op alles.
van papier doelstellingen en bier flessen, tot wild en buitenlanders.
We weten niet helemaal zeker, of ze ooit zijn afgevuurd op Franse auto's
dus laten we het maar proberen.
All clear!
2CV.
Raam.
Leeg.
Tot nu toe, is het een typisch Franse militaire prestatie.
Beide auto's lijken niet terug te vechten
tegen de .303 ronde.
Maar beide auto's zijn nog steeds rijdbaar, dus laten we een stapje verder gaan.
Kan ik wat meer schieten?
♪ Deze stad is niet groot genoeg voor ons beide. ♪
Ik denk niet dat dat wetenschappelijk genoeg was,
dus laten we overgaan tot een meer hedendaags wapen - de AK-47.
Dit is de zeer goedkope Chinese uitvoering
Ik mag deze niet gebruiken
omdat het een sectie 5 vuurwapen is. Hij is volledig automatisch.
Dus hij zal vandaag worden afgevuurd door mijn glamoureuze assistent, Joss.
- Meneer. - Dank u.
# Hartslag, verhoging van de hartslag
# U bent een kaki-kleurige bombardier
# Je komt dichterbij Hiroshima
♪ Deze stad is niet groot genoeg voor ons beiden... ♪
GEWEERSCHOTEN, GLAS BREEKT
SCHOTEN
In het normale leven, doet Joss kruiswoordpuzzels en houdt hij van kleine dieren.
Onze twee franse voertuigen beginnen steeds meer te lijken
op zwitserse voertuigen.
Maar ik kan in mijn goede wetenschappelijke geweten nog niet zeggen dat ze
al klaar zijn.
Tijd voor het grote geschut.
Gewoonlijk zou ik een daad van vandelisme
Op auto's zoals deze weigeren
maar laten we eerlijk zijn -
in dit geval, vroegen ze er letterlijk om.
Klaar, meneer.
Zoals een andere grote militaire strateeg zei:
"Nu heb ik een machine geweer.
"Ho-ho-ho".
OK, daar gaan we.
LEVENDIG GEWEERVUUR
MUZIEK: "Symphony No. 9 in D minor" door Ludwig van Beethoven
STILTE
Heel veel dingen raakten mij in het gezicht.
En, dus, de grote Renault 4 2CV rivaliteit
komt hier tot zijn conclusie.
Onze denkbeeldige soldaten, dat ongelukkige stel,
dat groepje van vervloeke mensen die rondreedt in de 2CV of Renault 4
in het hart van bezet grondgebied
zijn uitvoerig...
Oh, laat maar. We hebben een gelijkspel.
Misschien zien we eindelijk
het defensievermogen van de Renault 4.
Of misschien kunnen we gewoon niet richten
Eentje miste de camera met ongeveer een kwart inch.
'Nou, nee, dat gebeurde niet.'
BLEEP.
'Maar net toen we dachten dat we had dit helemaal ingeschat hadden
'en de Renault toch met krachtvelden geleverd kwam...'
MUZIEK: "No Regrets" door Edith Piaf
Hij komt misschien niet terug naar de basis.
Het voertuig is verslagen.
En, toen de rook was opgetrokken, moesten we een onmogelijke keuze maken.
We konden maar tot een redelijke conclusie komen.
Beide auto's waren volkomen, belachelijk als militaire dienst voertuigen.
Maar toen vloog de 2CV in brand dus we gaven het aan de Renault.
Dus, wat hebben we geleerd?
Je kunt erin naar de markt gaam, Je kunt er mee naar een picknick gaan,
Je kunt ermee gaan winkelen,
en je kunt er mee op een een romantische date gaan,
maar alsjeblieft, ga niet naar de oorlog in de Citroën 2CV of de Renault 4
omdat ze verschrikkelijk zijn.
Ik hoop dat dit nuttig was.
OK, ze zijn geen militaire voertuigen
maar laten we dat niet tegen hen houden.
Dit zijn werkelijk iconische auto's
dat zijn diepgeworteld zijn in ons autorijdend bewustzijn
en ik kan dat voor je aantonen, want als je naar buiten gaat -
Ik weet niet wat voor soort middelgrote standaard auto je hebt -
maar als je er een stuk vanaf zou halen, zou je het niet kunnen identificeren.
maar als ik dit stuk achterspoiler omhoog houd
van één van onze opgeblazen auto's
en je de kogelgaten en de 2CV tekst negeert.
Zou je het als nog kunnen identificeren als de achterspoiler van een auto die ooit
een verliefde jonge dichter meenam naar de Rive Gauche,
of een pastis-doorweekte demonstrant naar een vissershaven in Calais.
Dat is hoe iconisch ze zijn.
En nu voor iets Brits,
en zo zielig,
dat het niet eens een waardig doel is om op te schieten.
Geconfronteerd met het toenemende bewijs dat microcars niet goed waren
in het omgaan met files,
zochtten de engelsen voor inspiratie
op een plek waar er geen enkele file was...
...de ruimte.
Dit is een Peel Trident.
Het origineel is slechts één jaar op het Isle Of Man gemaakt.
Van 1965 tot 1966.
Maar dit is een trouwe moderne replica.
In de jaren 60, was iedereen ruimte gek,
dat is de reden waarom het lijkt op iets van de Jetsons.
Deze, zoals je kunt horen, heeft een elektrische motor.
Het origineel had een 50cc benzine motor,
een topsnelheid van 60km/h en, zoals gebruikelijk, niet genoeg wielen.
Het lost niet echt iets op.
OK, het ziet er misschien futuristisch uit,
maar als je dacht dat deze ruimte cadet capsule
ooit de uitweg zou zijn voor massa vervoer,
dan zou je je hoofd moeten laten nakijken.
Kijk, de realiteit is,
Als je de wereld wil veranderen en hem beschermen,
moet je juist iets groots hebben.
Het is niet duidelijk geen auto, het is een busje,
en misschien zelfs meer dan dat,
want op een gegeven moment noemde Ford het een "bezorgingssystem".
Een bezorgingssysteem?
Nou, ja, maar ik zou nog verder gaan.
De Ford Transit is gelanceerd in hetzelfde jaar
als de Space Peel Trident.
Maar dat is waar de gelijkenis eindigt.
Meer dan zes miljoen Transits zijn er geproduceerd tot de dag van vandaag.
En niemand koopt er een voor de lol, dat verteld ons iets.
De Transit is misschien wel het meest nuttige voertuig op onze wegen.
Er zijn acht generaties van Transits geweest.
maar slechts drie platformen.
Er zijn, echter, ontelbare variaties
op het Transit thema.
Er is de Luton, de dalende kant, het 3/4-deurs busje,
4-deurs Crew Cab, de camper, het verbindings busje,
de 2-deurs chassis-cabine, de op Één Manier kantelaar... ik kan maar doorgaan!
Er is de Drie zijden kantelaar,
de 14-stoel minibus, de 17-stoel minibus,
de 4x4, de XXL, het gepantserde busje,
het ME busje, de lange motorkap ijsco bus...
Kinderen zijn verwekt in Transit bestelauto's,
andere mensen zijn erin vermoord ik twijfel er niet aan.
Gestolen goederen zijn erin vervoerd,
nieuwe televisies zijn geleverd aan enthousiaste eigenaren.
Je kunt geen vorm van menselijke activiteit bedenken
die niet kan worden verbeterd door een Transit busje.
Je zou kunnen zeggen dat dit edele, heldhaftige, grote brok metaal
meer gedaan heeft voor de gewone man dan welke auto dan ook.
Maar, nogmaals, ik zou nog verder gaan -
Op zijn eigen manier, heeft de Transit de wereld geredt op zijn eigen manier.
Van de linkerkant van je televisie scherm, komt nu
het gloednieuwe 2014, 8e generatie Transit busje aan komen rijden.
Prachtig.
De Transit is het best verkochtte licht commerciële vertuig
in Europa voor al meer dan 40 jaar.
Hier tekeken, alstublieft.
Geweldig.
Het redden van de wereld?
Nou, op een manier, denk ik van wel ja.
omdat de transit het probleem
waar al die microwagen bouwers bezorgt over waren heeft aangepakt -
hij heeft gezorgd voor minder files.
Dankjewel.
Kijk, ik hoef niet naar de supermarkt te rijden.
Dus het lijkt erop dat
De echt kleine auto, de microwagen,
een vreselijk idee is, dat tot niets is gekomen
behalve een domme drie wielen grap in een sitcom over handelaars.
Of toch niet?
We hebben een land over het hoofd gezien voor wie het kleiner maken van dingen
waarvan iedereen dacht dat het mogelijk was
een soort van culturele hoeksteen is.
Japan.
Zouden zij iets van het idee van een microwagen kunnen maken?
Het korte antwoord
is hai.
Ja, Japan,
de thuisbasis van de Karaoke Kids,
gebruikte panty automaten, Russische roulette voor minderjarigen,
aerobics oefening Engelse lessen...
..en dit is de Suzuki Wagon R.
En het heeft alles wat je zou willen in een auto -
airco, elektrische ramen en spiegels, ABS, 4-trapsautomaat,
Navigatie... Ik stop bij de bekerhouders
voordat ik verander in de brochure.
Het punt is dat hij is ontworpen net als elke andere moderne auto.
Alleen niet zo groot.
Dit is een zogenaamde Kei-car, kort voor Kei Jidosha,
dat vertaalt zich nogal teleurstellend naar "lichte auto."
Kei Jidosha is een set van regels
die gaan over dingen zoals gewicht dimensies en motorinhoud.
Er maar 660cc onder de motorkap van die auto.
Als je een Kei car koopt, betaal je minder aankoop belasting
dan dat je zou betalen voor een auto van normale grote.
Er is ook een gewicht belasting in Japan. Dat is lager voor een Kei-car.
Wegenbelasting, ja, dat is ook lager.
En in de Japanse steden zijn er plaatsen waar je mag parkeren in een Kei auto
waar je niet met een normale auto mag parkeren.
Dus, wat is het addertje onder het gras?
Nou, er is geen, echt waar.
Zolang dat je accepteert dat je auto er een beetje raar uitziet.
Er zijn miljoenen Kei auto's in Japan, met name in de steden.
Meer dan de helft van alle Japanse huishoudens hebben er één.
en het zijn niet alleen maar normale auto's.
Er zijn miniatuur Kei verhuisweagen, bestelwagens...
..en vuilniswagen.
Ondertussen bij de brandweer van Tokyo,
Pugh san, Pugh San, Barney McGrew san,
zijn begonnen met het gebruik van Kei brandweerauto's
als onderdeel van hun snelle reactie vloot.
TRUMPTON THEME TUNE
Het ziet er misschien schattig uit, maar deze zijn perfect geschikt
voor noodsituaties in de smalle straten van Tokio.
Zoals een kat die vastzit in een Bonsai boom.
Het is gemakkelijk de logica achter dit alles te zien.
Japan is niet een heel groot land.
Het is ook zeer dichtbevolkt.
Meer to the point, 75% is nutteloze bergen,
Fuji, en wat nog meer,
en dat laat weinig ruimte over voor rijst,
Sumo worstelaars,
Hello kitty, mensen en auto's.
Dus, een paar centimeter bespaard hier en daar,
nouja, alles helpt.
Dit gebrek aan ruimte is bijna zeker bij de wortel
van Japan's expertise in miniaturisatie.
Ze kunnen gewoon alles een beetje kleiner maken.
Radio's en persoonlijke hi-fi, uiteraard,
maar ook bomen, roltrappen,
hotel kamers,
en zelfs voedingsmiddelen.
Ik bedoel, een korrel rijst is kleiner dan een chip.
Echter, het besparen van ruimte, was niet het originele doel van Kei auto's.
Het doel was, zoals gebruikelijk, het mobiliseren van de massa's.
Dit gaat allemaal een beetje bekend klinken.
Na de oorlog was Japan er zelfs erger aan toe dan Europa.
Er was verwoesting, armoede, geen grondstoffen.
Maar de noodzaak voor transport
was net zo groot als hun Europese tegenhangers.
Dus, in 1949, kwam het japanse Ministerie van Internationale Handel en Industrie
met een soort van auto voor de mensen plan.
Niet één van die Ein Volk Ein Auto-plannen, -
zoals de Duitsers hadden gedaan met de Kever.
Meer een eenvoudige set van regels.
Zij pleitten voor een auto met een motor van niet meer dan 150cc,
niet meer dan een meter breed, en met een prijs van niet meer dan 150.000 Yen.
Het idee was dat dit de ontwikkeling van nieuwe binnenlandse modellen zou bevorderen.
De japanse industrie keek ernaar
en zei, "flikkeru oppu! Dit is niet mogelijk."
Dus ze lobbyden bij de overheid voor wat meer redelijke regels
op de motor maten, afmetingen, prijs, en de rest
Ze maakten een aantal prototypes
en binnen tien jaar zijn ze gestart met het maken van dit soort dingen.
Dit is het werk van de Uchiyama Manufacturing Corporation.
Ze maakte het kurk voor flessenopeners.
en alle andere dingen waarvan kurk is gemaakt.
En ze dachten: "We zullen is wat proberen van dit auto gedoe" en ze begonnen een auto divisie.
En wat ze hadden bedacht. is de 360,
omdat hij een 360cc achterin liggende V-Twin luchtgekoelde motor had.
Allemaal best wel zoals een auto voor de mensen.
Ik vraag me af wat er is gekomen van de Uchiyama Manufacturing Corporation
auto divisie.
Dus terwijl we in Europa nog bezig waren met driewielige
omgekeerde auto's, liet Japan de mensen die daadwerkelijk auto's maakten
in het bezit komen van de regels en zo de problemen oplossen.
En ik moet zeggen
hij is een zeer klein, en erg simpel,
maar het is een echte auto.
Zoals iemand ooit over Richard Hammond zei -
"Hij is net als een normaal mens, alleen kleiner."
Dat geldt hier ook.
Als je een regelmatige Top Gear kijker bent, ben je misschien een beetje teleurgesteld.
dat dit programma vol zit met domme, kleine auto ' s,
maar, ik moet zeggen, Ik er geniet zelf enorm van.
Dit gebied, waar ik rij, aan de rand van Tokio,
is het goede oude Japan.
Het straatbeeld, de straatindeling,
is zoals het is al honderden jaren is geweest,
dat wil zeggen, het is niet echt geschikt voor auto's.
Dus je kunt al wel zien
dat de kleine-auto mentaliteit zijn vruchten af werpt.
Ik ben bijvoorbeeld, onze camera-auto kwijtgeraakt,
dat is een Land Rover Discovery.
De reden dat ik onze camera-auto niet kan zien
is het omdat hij het voor elkaar heeft gekregen om vast te komen zitten.
op de smalle landelijke rijstroken
en hij heeft een deel van zijn verf achtergelaten op een 1000 jaar oud dorpshek.
Zit je vast, camera-auto?
Ik wil niet zelfvoldaan lijken ofzo
maar ik kon twee van deze dingen hier doorheen krijgen.
Een-nul voor de Uchiyama Manufacturing Corporation.
HIJ LACHT
Wat is het, dat de japanners zo goed maakt in dit kleine auto gedoe?
Eenvoudige noodzaak, misschien?
Misschien komt het omdat Japan
niet mocht herwapenen na de oorlog,
dus alle grote hersenen gingen in zaken als auto's,
motorfietsen, niet gevechtsvliegtuigen,
raket systeem programma's, en Star Wars.
Misschien komt het omdat de Kei auto regels
redelijk waren, ze waren het resultaat van een lopend
intelligent gesprek tussen de overheid en de industrie,
in plaats van willekeurige onzin over drie wielen of vier wielen,
met motorrijbewijzen, of helemaal geen rijbewijs, en al die onzin.
En het moet gezegd worden dat de goedaardige beperkingen van de Kei-car klasse
een constante stimulans voor de de vindingrijkheid van de ontwerpers zijn geweest.
Ze bedachten kleine metalen opklapbare daken,
kleine turbo's, en al dat soort dingen,
en deze auto's zijn een soort van vitrine voor technologie
die eerlijk gezegd het westen heeft doen laten wankelen.
De Amara heeft automatische ruitenwissers.
Als ik water giet op deze sensor hier,
vegen ze automatisch, Ongelooflijk.
Deze vroege Kei auto ' s
zijn net als de Dode Zee Rollen van de Japanse auto-industrie.
De eerste resultaten van een nationale onderneming
die over de hele wereld zou gaan
en bijna de oude autoindustrie van groot-Brittannië en Amerika om zeep zou helpen.
Maar, voor de uiteindelijke globale dominantie van Suzuki, Diahatsu,
Toyota, Mazda en dergelijke,
hebben de Kei auto's zelf nog een nogal opvallende tekortkoming.
HOORNS LOEIEN
Aangezien ik niets te doen heb,
en ik de laatste 20 minuten al niks aan het doen ben,
is het een goed moment om
de fundamentele fout van de Kei-car filosofie te overwegen.
Van alle microwagens, in feite.
Ja, ze zijn zeer geschikt voor de kleine parkeerplaatsen,
ze zijn erg goed voor het manoevreren in de kleine straatjes van Tokio
en Kyoto, en zelfs Siena in Italië, of in een klein Cotswold dorpje in Engeland,
maar eigenlijk lossen ze het probleem niet op
Ze lossen files niet op.
omdat ze geen nieuwe rijbaan voor hunzelf kunnen maken.
We worden allemaal erg opgewonden over het kopen van een heel kleine auto,
een smart-auto, een G-Wiz, maar eigenlijk is de lengte niet het probleem.
De straat is oneindig lang maar hij is eindig breed.
Om daar door heen te komen, heb je iets nodig dat smal is.
Smaller dan Jeremy Clarkson's gedachten.
Hij is al in productie sinds 1958.
Hij is gemaakt in meer dan 20 landen over de hele wereld.
Het is een product van de opkomende zon waar de zon nooit ondergaat.
Het is de Honda Super Cub.
En deze kleine brommer heeft meer gedaan
om de mensen mobiel te maken dan welke auto in de geschiedenis dan ook.
Vrijwel het minste motorfiets waar je mee door de beugel kunt.
Het frame is gemaakt van geperst staal dat aan elkaar gelast is,
de beenbeschermers zijn gewoon een stuk plastic,
de motor is maar 50cc en er zijn maar drie versnellingen,
maar ze zijn heel slim verdeeld.
Twee en drie zijn voor het rondtoeren,
één is voor het beklimmen van heuvels, zeer steile hellingen.
Dus, je kocht een motorfiets met een cilinderinhoud van 50cc, maar Honda gaf je een berg.
Het punt is, natuurlijk, hij is briljant omdat
het het werk was van Sochiro Honda,
een van de grootste automotieve geesten die ooit heeft geleefd.
Honda, niet onder de indruk van de vuile, onbetrouwbaar motorfietsen van die tijd,
wilde iets maken dat goed was voor de Japanse markt.
Dus de Cub had een afgedekte ketting,
grote wielen voor de Japanse onverharde wegen,
zeer diepe spatborden en die kleine maar efficiënte motor.
Maar Honda's echte meesterzet zat hem in de marketing van de Cub
als een schoon, veilig en vrouwenvriendelijk,
viel de reputatie
die motorfietsen hadden in Amerika compleet omver.
Daarentegen, de Honda Super Cub was zoals een theedoek met puppies.
Je ontmoet de leukste mensen op een Honda.
De Cub werd vervolgens een ongekende hit in de verenigde Staten,
in Japan, en in ontwikkelingslanden over de hele wereld.
De VW kever - Ongeveer 21 miljoen keer gemaakt.
De Fiat 124 en zijn derivaten, wij denken rond de 20 miljoen.
De Ford Model T - ongeveer 13 miljoen.
Maar dat is allemaal kippenvoer.
De Honda Super Cub tot nu toe...
85 miljoen en nog steeds oplopend.
Het is veruit het meest succesvolle voertuig uit de geschiedenis.
Maar, voor al zijn flexibiliteit,
werdt hij ontworpen met een zeer specifieke taak in het achterhoofd.
Terug in de jaren 1950, toen de Super Cub werd ontwikkeld,
was het hoofdbestanddeel van de lunch van de Japanse beroepsbevolking
afhaalmaaltijden noedels.
Natuurlijk is dat nog steedds zo, voor een heleboel mensen.
En de noedels werden vroeger geleverd door een fiets.
De bestuurder ging met één hand,
één hand aan het stuur, en één hand om
de heerlijke lunch te dragen.
Om deze reden, besloot oude Honda dat het mogelijk moest zijn
om de Cub te besturen met één hand, want op die manier
zou elke noodle shop in Japan er een kopen voor leveringen.
En dat is de reden waarom de Super Cub toch een echte motorfiets versnellingsbak heeft
die je bedient met je voet, maar
er geen koppeling aan de linkerkant van het stuur is.
want de koppeling is een automatische centrifugaalkoppeling.
Honda maakte hier een grote ophef over bij de lancering van de Cub.
Het publiciteitsbeeld toonde hem staand, buiten een noodle winkel.
Het was in feite deze exacte noodle winkel.
En dat heeft mij een idee gegeven voor een race.
Om aan te tonen dat deze kleine brommer,
niet de microwagen, de ware koning onder de mensen is,
gaan we een motorfiets vs Kei auto noodle bezorgingsrace houden.
Vanaf deze historische winkel, zal ik wat stomende soba noodles
tien mijl door de stad bezorgen naar het wereldwijde hoofdkantoor van Honda
in het centrum van Tokio.
Daar, zal ik ze bezorgen in eerbetoon van
de huidige Honda Super Cub bestuurder, meneer Takeyama.
En mijn vier wielige concurrentie?
Meneer Toshio Suzuki, Formule 1 bestuurder en winnaar van de Le Mans 24 uur.
Er is slechts één regel -
de noodles moeten ten minste nog 50 graden C zijn bij de levering.
Meneer Suzuki zou nog niet dood willen worden gezien in een Suzuki
dus in plaats daarvan heb ik dit voor hem geregeld -
het is de Diahatsu Copen.
het lijkt misschien op een schoen
maar het is een perfecte miniatuur Kei sportwagen.
Hij heeft een 650cc turbo motor,
met een topsnelheid van 190 en er is een afneembaar dak.
Alles dat nu nog overblijft is om te beslissen wie
het eerste de noedels mag kopen.
En dat besluiten we met een potje Janken.
Jan...ken.
Eervolle overwinning.
Eindelijk, ik ben onderweg.
Het is misschien niet de snelste start,
maar ik kan de motorfiets niet de schuld ervoor geven.
Suzuki mag dan een flinke voorsprong hebben maar nu dat ik op de Super Cub zit,
kan ik zijn wendbaarheid benutten.
op de drukke wegen van Tokio.
Kies een versnelling.
De overwinning zal zoet zijn.
Ik moet even uitleggen dat ik een temperatuurmeter op het stuur heb
en een thermometer in de noedels om te meten hoe warm ze nog zijn.
Ze zijn 72 graden.
Ze mogen niet onder de ideale Japanse temperatuur vallen.
want dat zou onterend zijn.
Oh, verdomde verkeerslichten!
Japan zit er vol mee.
Ik moet zeggen, ik dacht dat dit heel eenvoudig zou gaan worden.
In een race door de drukke straten
was ik er zeker van dat de Cub zou gaan winnen, zonder problemen.
Oh, God, verkeerslichten.
Kom op!
Maar bewoond Japan lijkt meer rode lichten te bevatten dan
dan het centrum van Amsterdam.
Elk verkeerslicht is rood.
Meneer Suzuki, daarentegen,
vliegt door de verkeerslichten als een samurai.
Terwijl mijn noedels steeds kouder worden
en meneer Honda een pizza begint te overwegen,
Gaan meneer Suzuki en de kei auto door.
Hij is nu al langs de spoorwegovergang bij Jiyugaoka,
bijna één kilometer voor me.
Maar ik begin dichter bij te komen.
Hoera! Een groen licht gehaald!
Ik dacht niet dat dat mogelijk was.
Ik denk dat ik het ergste achter de rug heb.
Tijd om alles van deze 50cc te geven...
Treinen!
Nog een trein.
Ik lig nu hopeloos achter.
Meneer Suzuki en de Kei-auto zijn al over de helft richting Honda
en ze naderen het centrum.
Maar, zoals net zoals de Super Cub zelf, blijf ik gewoon door gaan.
De Cub is niet snel, Niet voor moderne standaarden.
maar hij blijft maar door gaan.
En als ik eindelijk bij een lang stuk rechte weg kom.
Kan ik het eeuwenoude motorfietsen geheim toepassen
je hoofd een beetje naar beneden doen.
Verder vooruit, is meneer Suzuki zo overmoedig geworden
dat hij begint te luisteren naar zijn audio-tapes
van aerobics lessen engels.
Maar hij weet niet, dat ik dicht op hem zit.
Kom op, schatje.
Heb ik de ballen?
Yee-ha!
We zijn nu op slechts twee mijl afstand van het Honda hoofdkwartier
En als we dieper in het centrum van Tokio komen.
HIJ VERSLIKT ZICH
Ik moet zo'n Japans masker ding hebben.
Maar net voor me ligt Shubiya junction,
de drukste kruising in heel Japan.
Ik kan hier nog wel een tijdje zijn.
Dit is het beroemde kruispunt.
Ja, dit zat in Lost in Translation.
Als ongeveer 3 miljard mensen voor mij oversteken,
Zie ik iemand rijden in een opvallende rode auto.
Oh, pik! Hoe komt hij daar?
Ik heb de Copen net de andere kant op zien gaan
over de beroemde Shibuya crossing,
en mijn noedels zijn nog maar 55 graden.
Meneer Suzuki kent het gebied.
En hij is een coureur, laten we eerlijk zijn.
Het proberen de route te volgen die ik had onthouden bracht me niet veel verder.
Het was tijd om te denken over de Super Cub delivery boy,
mijn noodle gebruiken en buiten het gebied van de kaart gaan.
Niet daar beneden.
Hier rechtsaf, neem een afsnijweg.
Al snel begon ik te vermoeden dat de twee Mexicanen
die vechten over een kapotte televisie het teken is voor het voetgangersgebied.
Maar het heeft me precies gebracht waar ik wil zijn.
Nu heb ik hem!
En dankzij een kamikaze vrouw met een paraplu,
Neem ik de voorsprong.
Met slechts anderhalve kilometer te gaan richting Honda,
zijn Kei auto en Cub nek aan nek,
maar ik weet nu dat de belangrijkste wegen voor losers zijn.
50cc versus 650c en een turbo,
Ik moet een goede afsnijweg vinden.
Dit is prima.
Dit is de reden waarom de Super Cub de keuze van de mensen in.
Ja, ik heb misschien wel een slechte start gehad,
maar laten we niet vergeten, de Cub waarop ik rijd, is 50 jaar oud.
maar hij kan nog steeds door de straten zoemen
als een bij.
Niets kan noedels stoppen.
Noedels 53 - dat is nog steeds heet genoeg voor een bestuurder. Whoa!
Minder dan een halve mijl te gaan.
De overwinning is nabij.
Elke keer dat je op een Honda Super Cub rijdt
is het met de geest van Sochiro zelf op de passagiersstoel.
Lachend naar het succes van zijn schepping.
Ik denk dat het tijd is voor Little Honda, door de Hondells.
♪ Het is al goed het is al goed... ♪
Dat is het hoofkwartier van Honda.
# Ik ga je vroeg wakker maken
# Want ik ga een ritje met je maken
♪ We gaan naar de Honda winkel Ik zal je vertellen wat we gaan doen. ♪
Noedels op 51 graden.
Geen teken van Suzuki.
Eh...Takeyama San?
Konichiwa.
Voor Takeyama San.
- Hoi! - Takeyama San? - Ja. - Je noodles.
- 51 graden. - Dank u. - Geleverd door de Super Cub.
Een genot.
Dank u.
Geweldig. Honda Super Cub.
51 graden.
Zoals de Hondells zei: het is niet een grote motorfiets,
slechts een hippe kleine brommer.
Maar hij heeft meneer Suzuki veroordeeld met zijn lauwe lunch,
tot schande en oneer.
Bijna, maar geen Kei auto.
Dus, de microwagen, of het nou in Japan of Europa is,
hebben nooit echt de problemen van overbelasting van het verkeer opgelost.
Ze waren gewoon heel gemakkelijk om te parkeren.
De Super Cub daarentegen,
nou, ik vond hem zo leuk, dat ik hem helemaal terug heb gereden naar Engeland.
Deze moeilijke periode in de geschiedenis van de auto voor de mensen,
de jaren 50 en 60,
lijken een onwaarschijnlijk paar kampioenen te hebben opgeleverd.
omdat geen van hen een auto is.
En laten we niet vergeten,
dit is precies hoe de moderne wereld werkt, met bestelwagens en kleine motoren.
In het begin van de jaren nul, was de populaire uitspraak van de dag
"Ga ervoor!"
Maar nu merken we dat dat allemaal onzin is.
Waarom laat je niet gewoon "het" bezorgen?
Maar laten we de jaren 50 en 60 nog niet meteen afschrijven.
Zij wistten, natuurlijk,
een van de grootste mensen auto's allertijden te produceren.
Sommigen van jullie zullen al geraden hebben wat voor auto het is,
Sommige van jullie zullen schreeuwen naar de televisie. "Kom op!
"Waar is hij?"
Nou, maak je geen zorgen, want hier is hij!
De Rolls-Royce Silver Shadow.
Tot de volgende keer.
Steun ons en word VIP-member om alle advertenties van www.OpenSubtitles.org te verwijderen