WELKOM JUNIORSCHERMERS
Bravo.
Bravo, Manny.
Toen Manny wilde schermen,
dacht ik: een kind zonder coördinatie met een dodelijk wapen.
Dat moet wel fout gaan.
- Wat denk je nu? - Ik ben trots op onze kleine Zorro.
Ik heb met hem geoefend, maar hij heeft kwaliteiten.
Het zit in z'n bloed. Z'n vader was een meester zwaardvechter.
Hij was een kunstenaar met zijn zwaard. Hoe hij met z'n zwaard gooit.
Hij was legendarisch.
Dit mooie moment dat ik met je zoon heb,
- dat verpest je nu. - Sorry.
Wist je dat schermen al bestond in de 12e eeuw?
Weet je wat nog suffer is dan schermen? Weten wanneer het is ontstaan.
- Ik vind je niet suf, Alex. - Hou je mond, domkop.
Zo, ja.
Is het handiger als we je aan een hijskraan hangen?
Iedereen kan een video maken.
Ik noem het graag een film opnemen.
Je overdrijft altijd een beetje.
- Niet. - De verjaardag van je neefje.
- Dat is oneerlijk. - Je nam een windmachine mee.
- Mijn visie was... - Je nam een windmachine mee.
Wie zet er wielen onder een wieg?
Sorry.
- Geeft niet. - Nee. Mijn telefoon doet het niet meer.
Geen probleem. Je batterij is waarschijnlijk statisch gedefracteerd.
- Wat? - Je kunt hem dan opladen
met statische elektriciteit. Wrijf hem over je haar.
Ja.
Ik kwam altijd bij vrienden thuis
en zag de trofeeën van hun kinderen. Dat zat me dwars,
want ik had er nooit een in mijn huis. Tot nu toe.
Sterke grip.
Mag ik daar zitten?
- Cam, de mensen staren. - Het moet je onberoerd laten,
maar het is best cool, een kind in huis
dat ergens het best in is. Snap je?
- Onze kinderen zijn geweldig. - De beste.
- We hebben het getroffen. - Ja.
Maar of ze ergens het best in zijn? Daar moet ik over nadenken.
Alex is goed in alles wat ze doet, dus...
- Ze vindt haar specialiteit wel. - Ja, en Haley is...
- Haley is zo mooi. - Prachtige meid.
Dus ze kan iemand ontmoeten die ergens het best in is.
- Klopt. - En dan hebben we Luke nog.
Daar lieten we steken vallen.
Ja.
Bravo.
Een applaus voor de winnaar, Manny Delgado.
Manny gaat door naar het kampioenschap
waar hij tegen Caroline Markum uitkomt.
We zien jullie hier terug om half vijf.
- Goed. - Bravo.
Wat zij zei.
Dit betekent meer voor pa dan voor Manny.
Zijn kans om de vader van een kampioen te zijn.
Zijn tweede kans. We weten hoe de eerste keer ging.
Zei ik iets verkeerds?
Nee. Ik ben blij voor Manny.
Alles draait altijd om Claire.
Ik wil jullie bedanken dat jullie hem zijn komen aanmoedigen.
- Jullie zijn de besten. - Waarom, Claire?
Echt?
- Dat duurde lang. - Ze slaapt al 20 minuten.
Ik moest voorzichtig wegglippen zonder haar wakker te maken.
Zoals toen jij voor 't eerst bleef slapen.
Ik had een vergadering.
Goed, vertel eens wat je zo dwars zit.
- Wat is er tussen jou en je zus? - Niks.
Heeft het iets te maken met schaatsen toevallig?
- Toen Mitchell en Claire... - Dit interesseert niemand.
Sorry, laat me uitpraten. Dank je.
- Toen Mitchell 10 was... - Elf.
...en Claire 13, deden ze aan ijsdansen...
Kunstschaatsen. Hemel, ik vertel het wel.
Mijn zus en ik waren een heel goed team.
We heetten Vlam en Kalm.
Ik was Vlam, door het rode haar, en Claire was Kalm,
dat was ironisch, want dat was ze niet.
Mitchell is nog boos omdat Claire stopte vlak voor 'n wedstrijd.
Wedstrijd? Het regionale kampioenschap voor 13 jaar en jonger.
Niets minder dan het eldorado van mijn dromen.
- Wauw. Het is je gelukt. - Wat?
Door jou klinkt kunstschaatsen nog nichteriger.
Dus je voelt geen wrok nu je pa zo trots is op Manny?
Dit doe je altijd. Je uit je gevoelens niet,
je begraaft ze en dan komen ze in pijnlijke vormen opborrelen.
Oké. Ja.
Luister. Ik koester wel enige wrok,
maar dat is gênant en zielig en het misstaat me.
Net als geel bij jou.
- Je vindt m'n gele hemd wel leuk staan. - Dan lijk je op de zon.
Pijnlijk opborrelen.
Nu weet je waarom ik vroeg wegging die ochtend.
Ik wist dat je geen vergadering had.
Er moet iets zijn met deze telefoon.
Ik heb hem al een uur over m'n hoofd gewreven.
Wat? Alex.
- Je bent zo'n sul. - Ik heb tenminste geen kale plek.
- O, mijn god. Mam. - Alex, niet gemeen zijn.
Haley, je moet niet zo'n makkelijke prooi zijn.
Dit voelt goed. Ik zeg het je.
- Wat doen jullie? - Uitmuntendheid nastreven.
We maakten een lijst van dingen waarin hij kan uitblinken en...
- Honkbal. - Geweldig.
Je hoeft maar 10.000 uur te trainen om uitmuntend te zijn.
Hoeveel uur heb je al gespeeld?
Een seizoen, dus dat zijn 6000 uur?
Ik snap waarom het geen wiskunde is geworden.
Natuurlijk wil ik dat Luke succesvol is,
maar een ouder kan zoiets niet forceren.
Je moet gewoon erop vertrouwen dat hij zijn weg wel vindt.
Trouwens, Luke is al het best in iets. Hij is mijn zoon.
Dat klonk veel minder suf in mijn hoofd.
Ik heb hier een goed gevoel over. Dit wordt jouw sport.
Vorig jaar zei je dat van basketbal.
Ik heb veel gezegd wat ik terug wil nemen, maar dat gaat niet.
Ik kan wel de vader zijn die je nodig hebt
om je te helpen vakkundig te worden.
- Wil je vakkundig zijn? - Ik denk van wel.
Mijn kanjer. Oké.
Onze reis van 10.000 uur begint bij een enkele worp.
Ik geloof in mijn jongen. Ik laat je niet vallen.
Brand er maar een in. Goed. Een goed begin.
Laat dat kanon maar even rusten, ik haal hem even.
Probeer ze allemaal hierheen te gooien.
Ik had m'n cup moeten dragen.
Home run.
Hij ligt hier echt, vriendje.
Een heel, heel, heel goed eerste uur.
Gooi me je handschoen, dan doe ik er olie op.
Ja.
- Alles goed? - Ja. Ik zei tegen mijn oma
hoe goed Manny was vandaag.
- Dat was geen boos gesprek? - Nee. Dat was een vrolijk gesprek.
Ik begin te begrijpen waarom er zoveel conflicten zijn op jouw continent.
Hier. Kijk dit eens.
Jay.
WIE IS DE MANNY?
Jay maakt graag T-shirts voor speciale gelegenheden.
Schat, laat ze eens zien.
Een paar jaar geleden rende mijn kleindochter Haley 5 km,
dus heb ik deze laten maken.
HALEYS KOMETEN
Het is gewoon leuk.
- Wat fijn dat je zo trots op Manny bent. - Ja, dat is zo.
Hij rijgt die kinderen aan z'n zwaard,
dat raakt je.
- Sorry dat ik onderbreek. - Geeft niet, papi.
Hé, kampioen. Ik heb iets voor je.
En ik heb iets voor jou. Hier.
Dat heb ik niet meer nodig.
- Maar de finale... - Ik heb me teruggetrokken.
Wacht. Dat kan niet.
Het is niet leuk meer.
Je bent gewoon zenuwachtig. Het gaat echt goed.
Als hij niet wil, moet hij dat zelf weten.
Echt niet.
Hij moet niks doen wat hem zenuwachtig maakt.
Papi, ik sta achter je.
Ik ben niet zenuwachtig. Ik wil niet tegen een meisje vechten.
Wat?
Een vrouw verslaan is een smet op mijn eer.
Waarom? Omdat mannen altijd superieur zijn aan vrouwen?
Zo superieur dat je je zin niet eens kunt afmaken?
Jongen.
Manny, je noemt jezelf de aanbidder van vrouwen,
maar als je niet met dit meisje vecht,
laat je mij en alle vrouwen zien dat je ons niet respecteert.
Het spijt me.
Neem je zwaard terug en ga met haar vechten als een stier.
Oké.
- Ik hoor je niet. - Oké.
- Ik hoor je niet. - Ik kan echt niet harder.
Wat maakt je een goede verkoper? Het is geen geheim.
Je volgt het A-B-C van verkooptechniek.
'Altijd beter calculeren. Dat echte focus goed helpt in juiste kansen leren,
'meestal nieuwe. Ook prijzen quoteren, ramen of schatten.
'Toon utiliteit. Vraag wat...'
O, chips. X, x, x...
En dit is de geweldige kamer,
hoewel 'geweldig' een kamer als deze geen eer aandoet.
- Het rare schilderwerk niet meegerekend. - Ik vind het mooi.
Ik ook. Het is erg mooi.
Alles is ingebouwd en veel natuurlijk licht.
Was het een belangrijke verkoop? Ja. Was ik ongerust? Nee.
Waarom? Daarom. Omdat?
Omdat ik niks verkoop waarin ik niet geloof.
En als ik geloof, geloof jij.
Ik kan een bontjas aan een Eskimo verkopen.
Phil, het spijt me. Het is een mooi huis,
maar ik twijfel of het kindvriendelijk is, ik heb twee kleine kinderen.
Deze trappen alleen al...
- Pap, te gek hier. - Niet nu.
Heb je de tuin gezien? Er kunnen wel 10 boomhutten in.
En de slaapkamer heeft een raam in het plafond.
- Konden we hier maar wonen. - Kun je niet terug naar de patio...
- Echt? - Ja.
- Ons huis is niks vergeleken hiermee. - Echt niet.
Daar ben je. Ik kleed me om
en dan gaan we naar Manny's wedstrijd.
- Pa wil niet dat ik ga. - Wat? Waarom?
Je was toch ongerust dat onze zoon stom was?
Dat is niet precies hoe ik het zei.
Hij blijkt een natuurtalent.
- Waarin? - In verkopen.
Hé, giganten van onroerend goed in woonwijken.
Ja, ik heb het tegen jullie, Sandy Brewster, Skip Woosnum, JJ McCubbin.
Hoor je die voetstappen? Dat is Luke Dunphy, hij gaat jullie milkshake drinken.
- Ongelofelijk. - Toch?
De koper is over 'n uur terug met haar man, ik heb 'm nodig.
Ik zeg het je, hij is een genie. Daar is de winstgever.
- Waarom heb je je iPod in je mond? - Ik laad hem op.
Alex.
Er is dus niets in je
- dat de lucht met je zus wil klaren? - Nee.
Zo doet jullie familie dat, ik respecteer het,
maar het is moeilijk voor degenen die van je houden.
We voelen de spanning. We horen die vlijmscherpe woorden.
- Ik heb sinaasappelplakjes bij me. - Ik kan er niet tegen.
Mitchell is nog steeds boos
omdat je stopte met kunstschaatsen.
Dames, kom mee naar binnen. Los het op.
- Kom. - Bedankt, Cam.
Meent hij dat? Haalde je daarom naar me uit vanochtend?
Nee. Ja. Ik ben nog steeds een beetje boos.
Maar je hebt mij m'n moment afgepakt.
Ja, 21 jaar geleden.
Jij had je eigen momenten.
Jij was cheerleader en je speelde toneel
- en zoende de quarterback... - Jij hebt hem ook gezoend.
Ja, maar het moest geheim blijven.
Het was egoïstisch om te stoppen.
Weet je waarom ik stopte? Om je te beschermen.
- Waartegen? Succes? Roem? - Nee.
- Persconferenties? - Ik was groter dan jij,
ik dacht niet dat je me kon optillen.
Je liet me bij de training vallen...
- Twee keer. Drie keer. ...en ik wilde niet
dat je jezelf vernederde voor al die mensen.
Je liet me steeds vallen.
Kun je me niet vergeven en verdergaan?
Natuurlijk. Ja.
Het spijt me. Het lijkt zo onbelangrijk, hè?
Het is een beetje dwaas, maar we hebben allemaal ons ding.
Ik ben blij dat je het uitspreekt. Probeer je me op te tillen?
- Laat me nou. - Je probeert me op te tillen.
Blijf geconcentreerd, ontspannen en boos.
- Wie is de sterkste? - Ik.
- Wie is de dapperste? - Ik.
Wie is de ergste?
Kunnen jullie nu alles vragen, dan hoef ik dit niet steeds op te tillen.
Ga ervoor.
- Zo. Zijn we klaar? - Ja.
Ga ervoor. Succes.
- Is deze plek vrij? - Ja. Ga zitten.
- Is Manny van jullie? - Ja.
Hij is heel goed. Ik zag hem hiervoor.
- Dank je. - Ja.
- Is zij jouw dochtertje? - Caroline? Nee.
Haar ouders zijn helaas gestorven.
Ik ben haar verpleegster in het kinderziekenhuis.
Maar mijn patiënten zijn net familie voor me.
Onze jongens vermaken zich.
Ja. Ik kan praten over kroonlijsten en inbouwverlichting
tot sint-juttemis,
maar dat is niet te vergelijken met wat je daar hoort.
- Hé, vriendje. Niks aan de hand. - Mijn voet. Hij zit omgekeerd.
Niet waar.
- Wat is er gebeurd? - Die stomme vloer is te glad.
Eiken. Ook wel het kussen van de natuur.
- Het is net ijs. - Laten we de vloer niet de schuld geven.
Je moet niet rennen.
- Ik zag een spook. - Spook. Hé, Phil Dunphy.
Dat was ik. Dat is net een natuurlijke schoenlepel.
We kunnen beter onze schoenen uitdoen voor dit deel van de rondleiding.
Volg mij.
Ze is ons kleine wonder.
Had haar vader Afghanistan maar overleefd om dit te zien.
Ons aanmoedigingsteam.
- Hier, jongens. - Hoi.
Mijn god. We moeten hem tegenhouden.
Misschien kan ik het brandalarm inschakelen.
- Verwacht geen genade. - Kom maar op, grote jongen.
Ik ben echt blij dat pa trots is op Manny.
Maar het was leuk geweest als hij ook trots was op ons.
Met 'ons' bedoel ik mij.
En je dacht echt dat je pa's goedkeuring kon wegdragen
door kunstschaatsen?
Mitchell, ik denk echt dat hij het meest trots was
toen je dat vuurrode danspak uittrok.
Ik zeg niet dat dit rationeel is.
Sorry. Sorry dat ik zo flauw doe.
Ik voelde me heel schuldig toen ik stopte.
Ik wist hoeveel je van kunstschaatsen hield.
Ik hield nooit echt van schaatsen.
- Wat? - Dit klinkt een beetje nichterig,
maar toen we samen schaatsten,
was je niet de gemene, oudere zus en ik niet het afhankelijke broertje.
We waren een team.
En we zijn de afgelopen jaren best wel uit elkaar gegroeid
en bij de scheiding van onze ouders stonden we tegenover elkaar.
Ik... ik mis ons team.
- Dat is een beetje nichterig. - Juist.
Claire, waar ga je heen?
- Nee. - Opstaan.
Echt?
Laat me niet vallen.
Weg ermee of je raakt het kwijt.
Iemand moet hier een eind aan maken.
Ja, Mitchell.
Willen jullie een ijsje van ons?
- Dat kan niet. Ze heeft diabetes. - Natuurlijk.
Een applaus voor onze winnaar, Manny Delgado.
Laten we hier wegwezen. We leggen het ding in de kofferbak.
Ik weet niet wat groter is, de trots of de schande.
En nu?
We zeggen onze kinderen dat winnen niet belangrijk is,
maar laten we eerlijk zijn.
Winnen voelt best goed.
Dat glorieuze moment overtreft alles.
Elke ouder wil dat waarschijnlijk voor zijn kind
en misschien een beetje voor zichzelf.
Soms pushen we te veel.
Dat leidt tot veel wrok en schuldgevoel.
Ja.
Hoeveel is te veel? Ik zie het zo.
Schuldgevoel vervaagt. Eremetaal blijft altijd bestaan.
- Je bent boos, of niet? - Nee.
- Jawel. - Nee.
- Je bent een beetje jaloers. - Ik ben blij voor jullie.
Oké. We doen er eentje. Blijf daar.
- Echt? - Ja.
- Voel je je beter? - Ja. Nu ik.
Hoe bedoel je? Meen je dat? Cam, nee.
Ripped en bewerkt door relentless Gedownload van www.nlondertitels.com