Je begrijpt het wel!
Ik weet dat je dat doet.
Hé, kiddo.
Ik heb het gevoel alsof ik stapte in een...
...een tijdmachine.
Oh mijn God, is dat een Steenbeck?
De voordelen van een schoolverlater zijn.
Ik kan gewoon op mijn manier doen wat ik doe.
Het is leuk.
Ik denk niet dat ik dit jou in al die jaren al heb gezegd, maar...
Het spijt me.
Nee, Laura. Het was mijn schuld. Niet de jouwe.
Na wat er is gebeurd, moest ik het bedrijf verlaten.
Bovendien is het bijna 30 jaar geleden.
Ik bleef je werk volgen, weet je.
De superhelden in de ruimte
met de vierdimensionale explosies.
Nieuwe gereedschappen.
Dat is wat het is. Computeranimatie.
Je had het geweldig gevonden als je het een kans had gegeven.
Ik had iets echts nodig om me aan vast te houden.
De dienst was goed.
Laura, je bent hier met een reden, niet?
Deze waren altijd mijn favoriet.
Ik weet niet hoe je het doet,
een ziel vangen met latex en verf.
Denk je dat het mogelijk is
om vergeven te worden door de doden?
Nee. Ik heb het 30 jaar geprobeerd.
Het beste wat we kunnen doen is onszelf vergeven.
Max en ik zouden scheiden.
Ik heb hem al jaren niet meer gesproken. Het spijt me.
We waren nog steeds partners op het werk. We...
...hielden de schijn op, maar thuis...
was het echt erg geworden.
Op de dag dat hij stierf, vroeg ik hem om langs te komen
om de laatste dingen van de echtscheidingsovereenkomst te bespreken.
Van het een kwam het ander, en ik...
...ik begon de ruzie.
Het was dezelfde oude ruzie. Hetzelfde liedje.
Maar deze keer,
brak er iets.
Hij rende het huis uit,
en draaide zich om en keek me nog een laatste keer aan.
en sprong.
Oh, Jezus.
Voordat hij over de rand ging,
zijn ogen...
Arthur...
Ik kwam hier om je in te huren.
Nee, nee.
Ik kwam hier om je te smeken.
Ik wil dat je een van je maquettes van Max voor me maakt.
Ik moet in zijn ogen kunnen kijken
en smeken om de vergiffenis van een geest.
En misschien vergeeft hij me en misschien ook niet.
Misschien ben ik verdoemd om hem over die klif te volgen.
Maar ik moet het weten.
Daarom ben ik hier.
Je kunt het zeggen.
Ik ben het kwijt. Ik... ik moet gek klinken.
Treurnis is een vreemd wezen.
Dat kan niet de laatste keer zijn dat ik zijn gezicht zag.
Ik moet me verontschuldigen. Ik moet hem om vergeving smeken.
En jij bent de enige die hem voor mij kan terugbrengen.
Jij bent de enige die het kan begrijpen. Ik weet dat.
Jij zou hetzelfde doen.
TWEE WEKEN LATER
Max.
Max, ik...
Het spijt me zo.
Mijn god, Laura!
Mijn God!
Hoe kon je? - Het was 40 jaar geleden.
Als ik het ongedaan kon maken, zou ik het doen.
Maar het gebeurde.
We zijn hier en nu.
Vergeet dat je het hebt gezien.
En laat het los.
Laura, ik kan het niet.
Ik kan hier niet over liegen.
Ik kwam hier om je te zeggen dat ik de beelden naar de politie ga brengen.
Alsjeblieft. - Nee!
Nee, het kan niet anders.
Ik heb een beslissing genomen.
Oké.
Maar...
Wacht even.
Bedankt.
Heeft... iemand anders de beelden gezien?
Niemand anders dan ik.
Ik wilde het je eerst vertellen voordat ik naar de politie ging.
Dat ben ik je verschuldigd.
Bedankt.
Ik denk dat je het Arthur moet vertellen. Vanavond.
Ik denk dat hij het wel van jou wil horen.
Voordat dit allemaal naar buiten komt.
Max, je hebt gelijk.
Dit klopt allemaal.
En nu ik het heb geaccepteerd,
is het alsof er een last van m'n schouders is gevallen.
Bedankt dat je sterk bent voor ons beiden.
Ik... ik kan mijn handen niet voelen.
Wat heb je gedaan? - Het zit al in je systeem.
Over een paar minuten begint je hart te vertragen.
Het zal pijnloos zijn. Net als in slaap vallen.
Max, er is niets dat je kunt doen. Laat het gebeuren.
Je bent krankzinnig.
De beelden staan vergrendeld op mijn schijf, Laura.
Je kunt er niet bij.
Ik heb al je wachtwoorden.
Ik zal het bestand verwijderen en de originele film verbranden.
Dit is alles, Max.
Dit is alles wat van mij is.
Ik kan je niet toestaan mij dit af te laten nemen.
Max!
Je begrijpt het wel!
Ik weet dat je dat doet!
Jij zou hetzelfde doen.
Kijk in mijn ogen, Laura.
Onthou dit.
Oh, mijn God.
Oh, shit.
Bedankt.
LAM Archieven.
Raoul.
Alles goed? Het is Laura.
Ik wil dat je een filmrol opzoekt en bij me thuis laat bezorgen.
Het gaat om de achter-de-schermen van "Dragonfish" uit de jaren '80.
Het is rolnummer 1663246.
VERWIJDER BEESTAND
Hoe is het met de familie? - Alles prima.
Johnny behaalt dit semester goede cijfers.
Hoe gaat het in de winkel? - Ging nooit beter.
Dat is fantastisch.
Hoe is de nieuwe job? - Geweldig.
Ik heb leuke collega's. Het betaalt de rekeningen.
Dat is geweldig. - Zeker.
Het is even wennen, maar ik hou van het getrouwde leven.
Hoe ziet het eruit? - Geweldig.
Beste kapsel ooit.
Oh, mijn God, het bergachtige volume,
de enorme hoeveelheid onzin op deze plek,
elk woord, ik zweer het bij God.
Ik denk dat ik misschien gevoeliger word of zo.
Ik krijg oogtrekkingen. Zie je dat?
Ja. - Ja.
Hoe pak je het aan?
Het is een kapperszaak.
Hé, wil je dit bezorgen op 52 Cherokee, oude boerderij buiten de stad.
Extraatje voor je.
Wat zit er in? - Wat denk je?
Juist.
In het geval van de eenjarige Yamir...
Niet de vader.
Jij bent niet de vader!
Elke keer weer.
Hallo?
Hallo. Ik heb een levering.
Tas met mensenhaar. Hallo.
Jezus.
Hoi, ik heb je tas met haar van de... ...de kapperszaak.
Ah, juist.
Juist.
Juist, juist...
Haar.
Graag gedaan.
Dus...
Geen uitleg nodig.
Ik...
Ik ben Charlie trouwens. Charlie Cale.
Arthur. - Hé, Arthur.
Laat het gewoon...
Gewoon hier laten? - Perfect.
Te eenvoudig.
Ik krijg de indruk dat je met rust gelaten wilt worden, en...
dat respecteer ik, dus bij voorbaat mijn excuses, maar...
nou, met het haar en het...
het monster in het raam,
beschouw m'n interesse als gewekt. Dus... wat doe je precies?
Charlie, meestal praat ik graag over wat ik doe.
Maar vandaag heb ik net een oude vriend begraven.
Dus nu heb ik alleen zin om mezelf te bezatten.
Mijn oog trilt niet.
Dat wil zeggen dat dit het eerste eerlijke is wat ik de hele week heb gehoord.
En het spijt me voor je verlies.
Hé, luister, ik...
ik weet niet wat voor een rouwer je bent,
maar als wat gezelschap helpt,
ik... heb geen haast om weer aan het werk te gaan.
Ga zitten, vertrek, maakt me niet uit.
Die gezegende eerlijkheid.
Ik moet zeggen dat het hemelse manna is.
Die steekt, Arthur.
Dus toen ik rook uitblies,
moest die uit de kofferbak gaan,
dat gebeurde niet, hij ging uit de kont.
En het bereikt de eerste drie rijen mensen.
Ze gingen er vandoor.
Alle anderen vertrokken.
Hallo.
Kunst. Jezus.
Je bent een coole, coole kerel, man.
God, dit is een grote opluchting,
want met het haar en alles,
dacht ik dat je misschien een of andere seriemoordenaar was.
Als ik een seriemoordenaar was, zou ik geen haar nodig hebben.
Ik zou al haar hebben.
Nou, je zou een seriemoordenaar van de kalen kunnen zijn.
Moet ik een taxi voor je bellen?
Ik heb de Cuda. Ik heb de auto.
Dus ik ben voorzien. - Je gaat toch niet rijden?
Nee nee. Erin slapen.
Weet je, daarboven staat een bed.
Je zou hier vanavond kunnen slapen.
Oh, dat is helemaal niet eng. Dat is geweldig.
Ja. Jezus.
Monsters, monsters, monsters.
Wauw, wauw.
Lieve hemel.
Komt dit allemaal uit je hoofd?
Het moet daarbinnen een horrorshow zijn.
Je hebt geen idee, kiddo.
Monsters. Schreeuwen vanuit de leegte.
Leeg geschreeuw?
Ja. - Heel zwaar.
Oké, dus ik sta en ik kijk en ik denk.
En dus, voel je vrij om te zeggen dat het niet kan,
maar heb je een assistent nodig?
Voordat je daarop antwoordt, moet ik je waarschuwen
dat ik enkel cash aanneem,
en je kunt me gerust onderbetalen.
Nou...
waarom niet?
Welkom in het Huis der Verschrikkingen, Charlie Cale.
Juist.
ONGEVEER EEN WEEK LATER
Mamma mia.
Raak die niet aan.
Ja sorry. Ik zie je er de hele tijd mee bezig, dus ik werd nieuwsgierig.
Dus... wat is het... wat gaat het worden?
Ik noem het het Orpheus Syndroom.
Oh ja? Waar gaat het over?
Het is niet-verhalend.
Wil je wat van deze jam-toast?
Het is verdomd lekker. - Heb je jam gekocht?
Nee. Het is... er stond nog wat ervan in je koelkast.
Dat is nepbloed.
Weet je hoe duur dat spul is?
Dat kost meer dan echt bloed.
Bloedlekker.
Oh, shit.
Verdomme, Arthur. Het spijt me. - Nee, nee, nee.
Maak je geen zorgen. Ik los het wel op.
Hang dit... - Ja. Oké.
...op de filmbak.
Het spijt me.
Het is al goed.
Arthur, ik wil dat je een van je maquettes van Max voor me maakt.
Ik wil in z'n ogen kunnen kijken en vergiffenis vragen aan een geest.
En misschien vergeeft hij me en misschien ook niet.
Misschien ben ik verdoemd om hem over die klif te volgen.
Maar ik moet het weten.
Daarom ben ik hier.
Alles in orde?
We hebben een nieuwe klus.
Ik zal je fulltime nodig hebben voor een paar weken.
Kijk...
Ik weet dat dit raar is,
maar... waar die dame je ook om vroeg,
wat ze je ook vertelde waarvoor ze hier was,
dat was ze niet.
Oké? Ze loog.
Ik had het door.
Detective.
Ik weet niet wat leugens betekenen als je zo diep in de rouw zit.
Ze is een vriendin.
Ik ga haar helpen.
Laten we aan de slag gaan.
Dus om je vriendin te helpen,
bouwen we een model van het hoofd van je overleden vriend.
Ingewikkeld hoor.
Dus dit is Max, hé?
En... hoe heet zij? Laura?
Dat waren de goede jaren, de beginjaren.
Wat is er gebeurd? Waarom ben je stopt met ze te werken. Waren het een stelletje monsters?
Nee, dat was het niet.
Nou, wat was het?
Het was mijn fout.
Het had mijn grote debuut als regisseur moeten worden.
Monster vertoning, "Black Lagoon"-stijl.
En we hadden een geweldige jonge actrice,
Lily Albern.
Ze stierf op de set.
En... het stierf allemaal die dag.
Christus, Arthur, verdomme.
Het was een ongeluk.
We waren een scène aan het opnemen waarin ze onder water ging
en het zeemonster haar aanviel.
We hadden een grote tank opgesteld met een noodsysteem.
Als ze een probleem had in de tank, kon ze op een knop drukken.
Dan ging er een rode noodlamp branden.
We zouden dan stoppen met filmen en haar eruit trekken.
Wenkbrauwen.
Het was een gekke dag. We liepen achter.
Lily had problemen in de tank.
Ze ging erin en het rode licht ging aan.
We stopten en trokken haar eruit.
Opnieuw en opnieuw.
Ik raakte gefrustreerd.
Iedereen.
En toen bij de laatste opname, ging alles perfect.
Het zeemonster viel haar aan.
Ze sloeg. Ze worstelde.
We hadden het.
Dus we waren opgetogen.
Maar...
ze bewoog niet.
En toen we haar uit de tank trokken...
was ze dood.
Verdomme.
Waarom liet ze de rode lamp niet aangaan?
Ik weet het niet.
Ik kan niet geloven dat het kwam door mijn frustratie tegen haar.
En ze me niet wilde teleurstellen.
Maar...
Dat geloof ik wel.
Ik geloof dat...
ik haar heb vermoord.
Dus daarom liep je weg van dit alles?
Wees daar maar zeker van.
Ik ben een vriendin verloren.
Ze was mijn beste vriendin... Natalie.
En weet je, ik vraag me af of ik haar had kunnen redden, maar...
dat deed ik niet.
En dus liep ik ook weg.
Weet je, ik blijf denken dat het achter me ligt, ja?
Maar dan speel ik het gewoon weer af,
proberen om het... proberen het goed te maken,
proberen het te veranderen.
Ik weet het niet.
Ik bedoel, houdt het ooit op?
Geloof ik dat de doden ons kunnen vergeven?
Nee, dat geloof ik niet.
Onzin.
Wat? - Als je niet geloofde...
... dat de doden konden vergeven, zou je niet een hele film maken getiteld...
"Het Orpheus Syndroom." Ik bedoel, daar gaat het allemaal om.
Het verleden weer tot leven wekken als een boeteritueel.
Boeteritueel?
Wie heeft jou tot paus benoemd?
Ik werd onlangs gezalfd. Bedankt.
Ik... kom op, man. Stop met de zever.
Ik bedoel, je hebt Orpheus die door filmpoorten gaat
in de onderwereld, die eruitziet als een watertank
om een meisje terug te halen uit de dood.
De man heeft een filmcamera als gezicht.
Die andere kerel, dat Cyclopsmonster,
hij heeft een rode lamp als oog. Ik bedoel...
Ik oordeel niet. Het is gewoon...
Het is allemaal heel logisch.
Je moet terug naar het verleden om er voorbij te komen, hé?
Denk je dat dat waar is?
Dominae vamingus dinges.
Ik ga wat broodjes warm maken.
Wil je wat? - Ja.
Oké, Arthur.
Het is gaaf. - Ja?
Ja.
LAM Archieven.
Ze hebben je nog steeds in de kelder, hé?
Arthur.
Ik heb je stem in zo'n lange tijd niet gehoord.
Hoe gaat het, mijn vriend?
Met mij gaat het goed. Ik wil je een gunst vragen.
Je moet wat beeldmateriaal voor me opzoeken.
Rolnummers 1663234 tot en met 1663246.
Dat was alles op 12 april 1989.
Weet je het zeker?
Dat is... - Ik weet het.
Ik weet wat daar op staat.
Ik mag niets uitchecken.
Maar het is al goed, maat.
Max was alles aan het digitaliseren voor het 40-jarig jubileum.
Hij heeft die stapel spullen al klaar.
Niemand gaat het missen.
Dank je, oude vriend.
Ik breng ze morgen langs. - Ja.
Hé, ik ben Raoul.
Ik ben hier om wat film aan Arthur te bezorgen.
Is hij in de buurt?
Dat is fantastisch. Hij is binnen. Ik ben... ik ben Charlie,
zijn... assistente en hoofdbezorger.
Jij bent het hoofd van de bezorging? - Nee, ik bezorg hoofden.
Goed. - Goed. Gaaf.
Ja, hij is daar binnen.
Oké. Bedankt.
Ik vind je auto mooi. - En ik jouw Honda.
Het is de auto van m'n moeder. Hij is prima.
Ach jeetje. Mooi stukje beton was te veel gevraagd, denk ik.
Dat was het. Dat was genoeg. Het spijt me.
Jezus Christus! Neem je me in de maling?
Ik kan het niet. - Je kunt dit. Je moet dit doen.
Schat, dit is waar je voor betaald wordt. - Dit is niet veilig.
Raoul.
Alles goed? Het is Laura.
Ik wil dat je wat film voor me opzoekt. en naar bij me laat bezorgen.
Het gaat om de achter-de-schermen van "Dragonfish" uit de jaren '80.
Het is rolnummer 1663246.
Het spijt me. Die heb ik niet.
Wat... wat? Wat bedoel je?
Het zit bij de rest van de "Dragonfish" opnames.
Ik heb er niets van. Het is uitgeleend.
Wat bedoel je in godsnaam met 'is uitgeleend'?
Wat zijn wij, een uitleenbibliotheek?
Aan wie heb je het uitgeleend?
Sorry, Laura.
Arthur heeft ze.
Ik ga... ik ga hem nu bellen, en ik ga daarheen,
en ik ga ze voor je halen.
Maak je geen zorgen, Raoul.
Vergeet dat ik ooit heb gebeld. - Wees alsjeblieft niet boos op me.
Ik heb mijn hele leven lang gedacht dat ik dat meisje heb vermoord.
Het spijt me.
Als ik had gedacht...
dat zou ik nooit hebben gedaan. Zou ik nooit.
Ik dacht dat ze...
Ik weet het niet eens, een actrice was,
een dwaze actrice.
En we hadden alles in die productie gestopt.
Onze huizen. Wij allemaal.
En we bleven geld bloeden. Ik heb jou ook afgeschermd.
Je wist niet eens hoe diep we in de put zaten,
iedere dag dat we vertraging hadden.
Arthur, het was een ongeluk.
Raoul zei dat Max die rollen had gedigitaliseerd.
Heeft Max dit gezien?
Heeft hij je verteld dat hij het gezien heeft?
Het spijt me heel erg dat je dit al die jaren vasthield.
Maar dat deed ik ook.
Ik deed het en ik hield het vast
zodat jullie jonge genieën jullie monsters konden maken
en je niet hoeft af te vragen wat het allemaal gekost heeft.
Ik deed altijd het vuile werk voor jullie beiden.
En je kunt doen alsof je het niet hebt gezien,
maar veroordeel me er verdomme niet om.
Ik ga vooruit. Altijd vooruit.
En ik ga niet verliezen wat ik heb opgebouwd.
En je hebt gelijk dat de doden me niet kunnen vergeven...
maar ze kunnen mij ook geen kwaad doen.
Laura, laat me je dit vragen.
Had je iets te maken met Max z'n dood?
Hij sprong vlak voor me, alsof hij me wilde straffen.
Ik zweer het je.
Niemand zal deze beelden zien.
Bedankt.
Arthur, het spijt me zo.
Oh, dat zou hij niet doen.
Arthur!
Arthur. Arthur.
Blijf kalm, mevrouw. De politie is er zo.
Mag ik uw naam en gegevens?
Stuur gewoon snel iemand. Oké? Alsjeblieft.
Shit.
Arthur, man.
Het spijt me. Ik moet er vandoor, oké?
Goed.
Wat in godsnaam?
Oh, zijn hart was altijd...
Hij had altijd problemen met z'n hart.
Ik ben blij dat hij niet heeft geleden.
Ik bel met een juridische vraag.
LAM financierde het werk van Arthur.
Ik vraag me af wanneer we bezit kunnen krijgen van zijn werkplaats.
Nou, vandaag, als we kunnen.
Ik wil graag zien wat er is en er wat stukken uithalen
voor ons 40-jarig jubileumfeest vanavond.
Als eerbetoon.
Oké.
Oké. Werk eraan en bel me terug.
Excuseer mij.
Hoi. - Kan ik u helpen?
Ik was...
Hoi.
Laura, toch?
Ik ben Charlie. Ik was...
Ik was Arthur's assistente. Ik leverde het hoofd af.
Juist.
Hoe kan ik u helpen?
Nou, god, dit is... dit is een beetje raar.
Ik dacht dat ik zou weten hoe ik het moest zeggen als ik hier aankwam, maar...
zijn dood was zo plotseling. En...
Ik was nogal gehecht aan hem geraakt.
Ik gaf echt om de man.
Hoe dan ook...
hij verliet het huis nooit.
Echt, letterlijk nooit ergens heen gegaan.
Maar ik denk
dat hij misschien, op de dag dat hij stierf, naar jou toekwam.
God, het spijt me.
Weet je wat? Ik voel me hier echt opdringerig.
Misschien had ik niet moeten komen.
Ik had niet moeten komen.
Het spijt me.
Nee, ik snap het. Het is... het is goed.
Waarom kom je niet binnen?
Bedankt. - Mijn moeder had...
een ingelijst borduurding
boven onze commode toen ik opgroeide, waarop stond "Vreemde Zegeningen."
En daar moest ik gisteren aan denken.
Ik had hem niet verwacht, en hij kwam zomaar uit het niets opdagen.
En daar ben ik zo blij om. Dat ik hem nog een laatste keer kon zien om afscheid van hem te nemen.
Vreemde zegeningen.
God. Maar hij wilde over het verleden praten.
Over Max. Alles.
Het spijt me. En zeg het als ik te ver ga.
Maar... denk je dat door erover te praten...
en wat jullie ook hebben besproken,
dat hij zich misschien verzoende met zijn schuld?
Kijk, ik weet niet wat ik vraag. Ik...
Misschien wil ik gewoon weten
of hij uiteindelijk wat vrede vond.
Vrede?
Ik weet het niet.
Vrede, dat is... dat zijn veel verschillende dingen,
maar ik... ik denk...
Nee. Ik weet dat hij...
het kon loslaten
om zichzelf de schuld te geven van Lily's dood.
Helpt dat jou?
Oh, ja. Dat is...
dat is, wauw.
Dat is... albatros.
Hiero. Bedankt. Ik...
Jeetje. Bedankt.
Ik...
En kijk...
het spijt me dat ik zo opdaag.
Nee. Het voelt goed om iemand anders wat troost te geven.
Arthur gaf me dat ook met zijn maquettes
en ons gesprek. - Dat is geweldig.
Ja, het heeft me echt geholpen.
Ja. Nou, vast wel. Vast wel. Hoe zou het niet kunnen?
Het hielp me om afscheid van hem te nemen en een soort bevrijding te voelen
dat ik niet verantwoordelijk was voor de dood van Max.
Harstikke bedankt voor je komst.
Het is echt geweldig je te ontmoeten. Hou je goed, Charlie.
Je zei dat je niet verantwoordelijk was?
Wat?
Kan je herhalen wat je eerder zei.
Ik denk dat m'n gehoor het begeeft.
Dat ik niet verantwoordelijk was voor de dood van Max?
En dat Arthur het moest loslaten,
ik moet hetzelfde doen.
De dood van Max was niet mijn schuld.
En Arthur's hartprobleem heeft hem parten gespeeld.
Geen van beide was het resultaat van mijn acties.
Ik heb hen niet vermoord.
Alles in orde?
Ja. - Tot ziens, Charlie.
Ik hoop dat ik je wat vrede heb gegeven.
Wat?
Hé, Hoofd Bezorging.
Nee, ze heeft hen allebei vermoord, Ze heeft min of meer bekend.
Niet eens min of meer. Ze zei het in feite.
Niet direct ofzo, maar ik kon zien dat ze loog.
Is dat door vrouwelijke intuïtie, ofzo?
Nee, het is niet een of andere een tamponreclame.
Het is echt.
Het stelt niets voor, maar ik kan leugens detecteren.
Wacht, wat doe je hier?
Oh, Arthur, heeft filmopnames geleend, en toen vroeg Laura om dezelfde rol,
dus zit ik diep in de shit.
En ik moet ze terugkrijgen. - Wat?
Ja, ik weet het. Vreemd toeval.
Ik bedoel, niemand heeft jarenlang naar dit spul gekeken.
Toeval, laat me niet lachen.
Oké, dus laat me dit duidelijk maken. Je bracht de film naar Arthur.
Ik ging het hoofd naar Laura brengen. Hij was naar de film aan het kijken.
Toen ik terugkwam van Laura, was hij daarheen gegaan.
Dus wat hij ook op die film zag het dwong hem naar Laura te gaan, ja?
Oké.
Wat staat er op die rollen?
Het is achter de schermen van de "Dragonfish"-set
de dag dat Lily stierf.
Oh, shit. - Ja, ik dacht dat het behoorlijk donker was.
Hij wilde het zien, maar hij maakte was shit door.
Ja, je moet het verleden onder ogen zien om er voorbij te komen.
Oké, man.
Nou, we moeten dat spul bekijken.
We moeten zien wat hij zag.
Hoe werkt dit ding? Is het zoals een videorecorder?
Wacht even. Laptop, alsjeblieft. - Ja.
Laptop.
Oké. Hier, digitaliseerde Max het hele archief.
Ik denk dat ik een kopie kan krijgen van onze cloud-drive.
Dubbele gezichtsscan, Batman. - Ja, ik weet het.
Ja, de beveiliging is rete.
Goed, goed. Laten we....
laten we beginnen met deze, 2-4-6.
Twee-vier-zes. Twee-vier-zes. - Oké.
Dat is vreemd. Ik zie rol 245 en 247, maar geen 246.
Max. - Wat?
Dus als Max dit in zijn bestanden had, zou je z'n gezicht nodig hebben, toch?
Oké, dus, Laura gebruikte de maquette om toegang te krijgen tot de bestanden
en... ze te verwijderen. - Ze deed wat?
Maar...
Wacht even,
we hebben de originele film.
Oh, God. Shit, kerel.
Arthur werd vermoord voor wat er ook op die filmrol stond.
Kijk, we moeten het vinden voordat...
Verstop je!
Al dit spul gaat naar LAM,
maar verpak de losse film apart.
Daar zorg ik zelf voor.
Ik wil elk stukje film. - Ja, mevrouw.
Laat geen stukje achter.
Komt voor elkaar.
Goed.
Wie je ook bent, kom maar buiten spelen.
Ik ruik je ovenbroodjes.
Kom op, fanboy. Eruit!
Raoul.
Wat is dat? - Vertel jij het mij maar.
Arthur bracht die filmrol gisteravond bij me thuis...
... en heeft hem verbrand.
Waar. Shit.
Hij heeft ze verbrand?
Het is helemaal vernietigd.
Onzin. - En ik weet niet
wat jij denkt dat hier aan de hand is, maar dit is voorbij.
Dus ga terug naar je verdomde kelder!
Haast je!
Wat zoek je?
Ik wil elk laatste stukje ervan.
Mis geen enkel los stukje film.
Ik wil dat alles in zakken zit. Het gaat naar mij.
Hij splitste het uit.
Ja, ik pak de Medusakop als volgende.
Hulp bij nodig?
Daar is het.
Dat is geweldig.
Ik wil vanavond ook een eerbetoon hebben voor Arthur.
Alle maquettes uit zijn atelier, van mijn huis, van het kantoor.
Ik wil een hele kamer opdragen aan hem,
en aan de film die hij nooit heeft afgemaakt.
Ik ben er over een uur. Zorg dat het gereed is.
Deze avond behoort toe aan Arthur en Max.
Laura wil al dit spul op de 2de verdieping. - Ja, ja.
Oké? En we hebben niet veel tijd. We zijn al laat.
Waarom draag je het als een baby? - Hij is kwetsbaar.
Wat heb ik ook een kutleven.
Dus best veel...
Kun je alsjeblieft een minuutje wachten?
Bedankt.
Wat is er aan de hand?
Het is bedrijfsbeleid dat er niets de archieven verlaat.
Je hebt dat beleid geschonden, dus ik vrees dat we je moeten laten gaan.
Meen je dat, Laura?
Het is bedrijfsbeleid.
Ik ben het. Hé, kijk me in de ogen, Laura.
Laura, wat scheelt er met je?
De beveiliging zal je naar buiten begeleiden.
We hebben een probleem.
Er loopt een paard los op het terrein.
Waar ben je, heksenvrouw?
Niet hier.
Medusa?
Niet Medusa. Shit.
Oh, ja!
Daar is het.
Oh, shit.
Paard, wie ben jij?
Hoi.
Oké. Goed, goed, goed.
Het spijt me. Dit ding is niet ontworpen om snel te verwijderen.
Begeleid haar van het terrein.
En als ze weer een hoef op dit terrein zet,
laat je haar arresteren.
Oh, mijn God, kijk.
Kijk, dat is het paard uit "Caligula's Revenge".
Dat is zo cool. - Geweldig.
Charlie?
Raoul. Hé.
Oké. Ik ga het niet eens vragen.
Dit is mijn tas.
Luister, ik heb dus de film gevonden.
Oké. Kijk. Hij heeft er een deel uitgesplitst.
En toen verborg hij dat in een van zijn monsters met 't het slangenhaar.
De Medusa uit "Zazamoosh." - Ja, de Medusa daarvan.
Shit, wacht.
Is dat een van die trieste "je bent ontslagen" dozen?
Ja. 40 jaar, man.
Ze kon me niet eens in de ogen kijken toen ze het deed.
Shit, man. Het spijt me, dat is...
Ik was die kelder toch zat, en ik denk dat ze een moordenaar was.
Dus de tijd was rijp.
Hé...
denk je dat je pasje al is uitgeschakeld?
Bedankt, iedereen. We zijn zo blij dat jullie er zijn.
Vanavond is bitterzoet.
Ik had nooit verwacht dat ik feest zou vieren
zonder Arthur en Max aan m'n zijde.
Oké. Het is nu of nooit, ja?
Oh nee. Het wordt nu. - Oké.
Ik weet dat als ze hier vanavond waren, ze zo blij zouden zijn...
over wat ik heb gedaan om dit bedrijf in leven te houden.
Of op zijn minst, zouden ze het begrijpen.
Ik... ik hoop dat ze zouden begrijpen waarom ik deed wat ik deed.
Het spijt me. Ik...
Heel grappig.
Als we terugkijken op ons verleden...
zijn er zoveel momenten om trots op te zijn.
Toen Lily stierf... op de set van "Dragonfish,"
dacht ik dat het voor altijd ons einde zou betekenen. Maar...
Vanavond laten we het verleden achter ons voor eens en altijd.
Wat ik bedoel is
het verleden kan ons...
Sorry. - Excuseer mij.
Het verleden kan ons...
geen pijn doen.
Ik...
Ik ben, dit is...
Ik moet...
Speel maar af.
LAM begon als een bescheiden praktische effectenstudio.
bedacht door drie animatiestudenten van Cal Arts in 1975.
Arthur, Max en Laura richtten het bedrijf op met één simpel idee:
Dat verbeelding werkelijkheid gemaakt kon worden.
Die collectieve jeugdliefde voor monsters inspireerde hen om LAM te bouwen.
Door de jaren heen heeft dit machtige trio de standaard bepaald voor de creatie van monsters.
En om echt aan te voelen, moet het echt zijn.
De creatie van leven uit klei komt niet alleen voor in de Bijbel...
maar in elke oude mythologie over de hele wereld.
Als ik in mijn atelier ben...
...breng ik dingen tot leven.
En er is geen ander gevoel... - Stop ermee! Zet het af.
Je hebt een goddelijk gevoel... - Zet het af!
Zet het af. Zet het af.
Stop ermee!
Max.
Max?
Max!
Kijk in mijn ogen, Laura.
Onthoud dit.
Nee!
Hé. - Charlie.
Oh, verdomme.