-= www.OpenSubtitles.org =-
Azië - het grootste van alle continenten op aarde.
Het strekt zich uit van de evenaar tot voorbij de poolcirkel.
Dit is een continent van uitersten.
Hier kan de temperatuur dalen tot lager dan 60°C.
Op het land is overleven bijna onmogelijk.
Maar gedurende enkele weken in de zomer,
smelt het ijs en verandert de kust.
Dit is één van de grootste bijeenkomsten van zoogdieren
die je op de hele aarde kan vinden.
Dit zijn Pacifische walrussen.
Voor het grootste deel van het jaar voeden ze zich in de Noordelijke IJszee,
opduikend om te rusten op het zeeijs.
Maar nu heeft de klimaatverandering het ijs hier gesmolten,
en de enige plek, binnen bereik van hun voedingsgebieden, waar ze kunnen uitrusten
zijn een paar stranden, zoals dit.
100.000 dieren, bijna de hele wereldpopulatie is hier.
Ze zijn gigantisch.
Een mannetje kan meer dan een ton wegen...
...en velen sterven in het gewoel.
Op een strand, 250 mijl naar het westen, is er nog een gevaar.
IJsberen.
Ook zij worden gedwongen om meer tijd aan land door te brengen door het slinkende ijs.
En nu zijn ze erg hongerig.
Maar volwassen walrussen zijn taai, goed bewapend en behendig in het water,
en kunnen de beer dodelijk verwonden.
Hij heeft gefaald.
De smalle stranden hier worden ondersteund door kliffen...
...en sommige walrussen klauteren er op om te ontsnappen aan de massa.
Op de top, zijn ze 80 meter boven het strand...
...maar dit is geen plek waar een walrus zou moeten zijn.
Ze zijn ook niet de enigen die het hebben gevonden.
De beren zijn ook tot hier geraakt.
Het instinct van de walrus is veiligheid vinden in het water.
Ze kunnen de zee nog altijd ruiken.
En ze kunnen ze horen.
Enkel de aanwezigheid van de ijsbeer is genoeg om de walrus bang te maken.
Veel walrussen die de kliffen beklommen halen de oceaan nooit meer.
Zelfs nadat de ijsberen verder zijn getrokken,
moeten de walrussen terugkeren naar de zee, en sommigen nemen daarvoor de kortste weg.
Als er een op de rotsen crasht,
slaan die op het strand op hol en gaan nog meer levens verloren.
In de loop van een paar dagen sterven meer dan 200 walrussen.
Nu kunnen de ijsberen zich voeden met de karkassen.
Deze gebeurtenissen vinden maar eens in de paar jaar plaats,
maar met 'n opwarmende wereld en het ijs dat verder terugtrekt,
kunnen ze vaker gaan voorkomen.
In het binnenland is de grond zes maanden van het jaar in de greep van de winter.
Twee miljoen vierkante mijl van Noord- Rusland zijn afgesloten onder het ijs.
Maar toch slaagden sommige wezens erin om hier hun thuis te maken.
Ze laten bewijzen van hun aanwezigheid achter in de sneeuw.
Deze sporen leiden allemaal in één richting.
Kamchatka heeft de hoogste dichtheid van actieve vulkanen op de planeet.
De temperaturen onder de grond bereiken 250°C...
...en duwen van kokende modderpoelen en wolken van stoom omhoog...
...maar ondanks de gevaren,
reizen sommige wezens lange afstanden om het gebied te bezoeken.
Een Kamchatka bruine beer.
Hij bracht de lange winter al slapend door in een hol onder de grond
en nu is hij uiterst hongerig.
Maar voedsel vinden betekent dat je gevaarlijk
dicht bij de kokende fonteinen komt.
Dit is de enige plek, vele mijlen in het rond rond,
waar een beer gras kan bereiken dat sneeuwvrij is, dankzij de hete aarde.
Hier een voet verkeerd neerzetten zou kunnen leiden tot echte problemen,
en er werden lijken van beren gevonden die
in de poelen strompelden en dood werden gekookt.
En deze beer is niet alleen.
Bruine beren zijn, over het algemeen, solitaire wezens
en dit is een van de weinige momenten van het jaar
waarbij ze de aanwezigheid van anderen tolereren.
En nu zijn ze zo goed gevoed en ontspannen dat ze zelfs de tijd vinden om te spelen.
Deze vulkanische plek is uitgegroeid tot een warme oase in het ijskoude noorden van Azië.
Ver weg van Arctisch Rusland, heeft Azië de heetste woestijnen,
de hoogste bergen en grootste oerwouden op onze planeet.
Dit is een continent van ongelooflijke verscheidenheid...
...maar dat was niet altijd zo.
Ongeveer 89 miljoen jaar geleden,
was India een eiland dat in het zuiden lag, maar het dreef noordwaarts,
en duwde de sedimenten tussen zichzelf en het vasteland van Azië omhoog.
In de loop van miljoenen jaren,
propten de sedimenten ertussen samen en stegen op om de Himalaya te vormen.
Nu zijn dit de hoogste bergen op de planeet.
Ze ze zijn meer dan 8 kilometer hoog.
India beweegt nog steeds naar het noorden, en deze bergen stijgen nog steeds.
De bergen van Azië strekken strekken zich uit van Afghanistan,
langs het noorden van India, tot hier in centraal China.
Dit zijn de bergen van Shennongjia, bij de hoogste van China.
De bossen hier waren, tot voor kort, de minst bekende ter wereld.
Maar weinig buitenstaanders hadden enig idee van welke dieren erin leefden.
Er waren verhalen van mensachtige monsters, yeti's, afschuwelijk sneeuwmannen,
die vreemde voetafdrukken in de sneeuw achterlieten...
...maar weinig anders.
En er zijn inderdaad apen die leven in deze besneeuwde bossen,
en ze zijn heel vreemd.
Maak kennis met de blauwmasker, goud behaarde,
stompneuzige sneeuwaap.
Ze behoren tot de meest potige apen.
Grote dieren kunnen zich makkelijker warm houden dan kleine,
en ze overleven in koudere omstandigheden dan elke andere aap op aarde.
Ze hebben allemaal een stompe neus.
Misschien kunnen de prominenten maar al te makkelijk bevroren raken.
De hele groep zit ineengedoken samen bij de geringste kans om warm te blijven...
...en wie niet?
Zelfs volwassenen kunnen doodvriezen, als ze worden gescheiden van de groep.
Nu, in hartje winter, is voedsel wanhopig moeilijk te vinden.
Het hoofd van de familie leidt hen naar de rand van hun grondgebied
op zoek naar iets om te eten.
Het enige voedsel hier is ellendig slecht voedzaam,
schors, mos en korstmos.
Er is nauwelijks genoeg om één aap in leven te houden, laat staan een familie.
Maar ze delen het vreedzaam.
Overleven is afhankelijk van de groep die bijeen blijft.
In deze bergen is elk voedsel kostbaar.
Een rivaliserende groep.
Ook zij zijn op zoek naar voedsel.
De twee mannetjes staan oog in oog.
En nu nemen de vrouwtjes deel aan de strijd.
In de minderheid, trekken de indringers zich terug.
Hun leider is de laatste om te vertrekken.
De strijd ging over een geringe maaltijd,
maar het was niettemin woest, en de familie is nu verspreid...
...maar ze moeten bij elkaar blijven.
De jongsten zijn al erg onderkoeld.
Ze kan haar vader zien, maar heeft ze de kracht om hem te bereiken?
Terug in de veiligheid en warmte.
De massa is de enige bron van warmte
in deze sombere, bevroren bossen.
In 't westen van de Himalaya, in Iran, liggen enkele van de heetste woestijnen op aarde.
Dit is de Lut Woestijn...
...en hier kan de temperatuur oplopen tot 70°C.
De zinderende hete rotsen en het bakkende zand van de Iraanse woestijnen
kunnen helemaal levenloos lijken...
...maar 'n paar bomen slagen erin om te groeien in de schaduw van de canyon muren...
...en hier kunnen ten minste passerende trekvogels
halt houden voor een beetje rust.
Een vliegenvanger.
Met wat geluk, kan er hier zelfs een soort maaltijd te vinden zijn.
Er zitten spinnen in de spleten.
Niet veel, maar de moeite waard.
En er is daar iets dat beweegt.
De vogel vergiste zich.
Het was een adder met een dodelijke beet.
Deze soort is pas onlangs ontdekt
en, tot nu toe, is ze nergens anders dan hier aangetroffen.
Haar camouflage is zo effectief
dat het bijna onmogelijk is om ze op deze rotsen te zien.
En op haar staart, pasten beweegbare schubben zich aan
om te lijken op de poten van een spin...
...en de punt op een spinnenbuik.
Trekvogels verschijnen enkel tijdens 'n paar weken van het jaar in deze dorre woestijn.
Dit is voor de slang de enige kans in maanden om te eten.
Een klapekster.
Ze kwam naar hier overgevlogen vanuit Afrika en heeft dagenlang niet gegeten.
Volgende keer beter.
De omstandigheden zijn bijna net zo hard op de droge vlakten van Noord-India.
Een mannelijke Sarada hagedis doet zijn best om zich te laten opmerken.
Het is paartijd.
De grote open ruimten zijn een goede plek om gezien te worden.
Hij is slechts 7cm hoog,
maar een rots zal helpen om hem zichtbaar te maken.
En hij werd al opgemerkt door één vrouwtje.
Het is tijd voor hem om te pronken.
Hoe gezonder en virieler hij is, hoe helderder z'n kleuren zijn.
En vrouwtjes houden van heldere, felle kleuren.
Maar hij is, zo lijkt het, niet zo opvallend als hij zou kunnen zijn.
In het aangrenzende gebied,
is er nog een mannetje die een nog grotere rots heeft gevonden.
Dus de nieuwkomer maakt geen al te goede indruk.
Degene op de grote rots is alle vrouwtjes aan het aantrekken.
De nieuwkomer heeft 'n hoger platform nodig als hij wil gezien worden door een vrouwtje,
en hij zou er beter iets aan doen.
Hij leeft maar één jaar.
Dit is zijn enige kans.
Hij zal moeten vechten, indien nodig.
Zijn rivaal krabbelt niet terug.
Sarada mannetjes kunnen vechten tot de dood.
De nieuwkomer heeft gewonnen.
Nu kan hij het hoge platform en het beste grondgebied opeisen...
...en de vrouwtjes zullen hem kiezen als partner,
zolang hij de andere opeisers kan bestrijden.
Terwijl de Himalaya de loop van miljoenen jaren oprees,
vormden ze uiteindelijk een gigantische barrière
die verhindert dat regenwolken uit het zuiden verder naar het noorden trekken...
...en een compleet nieuw weersysteem ontwikkelde zich in Zuid-Azië.
De moesson.
Deze doordrenkende jaarlijkse regens veranderden Zuid-Azië.
Dichte regenwouden vormden zich,
waarin planten en dieren van alle soorten konden groeien en evolueren.
Enkele van de grootste jungles groeien in Indonesië,
de thuis van de grootste van alle in bomen levende dieren van welke aard dan ook...
...de orang-oetan.
Er is hier een veelheid van dingen om te eten,
maar je moet wel weten waar ze te vinden.
Jonge orang-oetans blijven jarenlang bij hun moeder, om dat te leren.
Dit jong is nog maar net begonnen.
Termieten, een belangrijke bron van eiwitten.
Maar misschien moet je ze leren eten.
Hij is weg om te zoeken naar iets dat hij misschien verkiest.
Het is moeilijk om te weten waar je moet zoeken...
...of waar het veilig is om te klauteren.
Verschillende niveaus in het bos bevatten verschillende voedingsmiddelen,
en enkele van de lekkerste vind je in de hoogste delen van het bladerdek,
50 meter boven de grond.
Hij is een paar jaar oud en hij is al aardig avontuurlijk.
Zijn moeder kan recht naar de top klimmen in tien minuten of zo
als ze dat wilde, maar ze treuzelt, om hem in de gaten te houden.
Een val van op deze hoogte kan fataal zijn.
Waar de afstanden tussen de takken te breed voor hem zijn,
laat zijn moeder hem haar lichaam gebruiken als een brug.
Nog tien meter te gaan voor de top.
Maar het is moeilijk voor kleine handen om te gaan.
Hij heeft er genoeg van.
Tijd voor een rustpauze...
...met moeder.
En dit is zijn beloning...
...rijpe mango's, zoet en sappig.
Er is zo veel dat hij moet leren.
Hij zal volledig afhangen van zijn moeder, totdat hij zeven is.
Het is de langste van alle kindertijden, behalve de onze.
In deze dichte bossen,
is het niet makkelijk voor dieren om elkaar te zien van op een afstand,
maar gezang draagt goed door de jungle.
Dit is het karakteristieke geluid
dat elke ochtend door het Sumatraanse bos weerklinkt.
Maar wat kan dit zijn?
Van alle geluiden in de Indonesische bossen,
is dit een van de vreemdste voor onze oren.
Het kan nergens anders op aarde worden gehoord.
En dit is de zanger.
Een Sumatraanse neushoorn.
Ze is klein, slechts één vijfde van de grootte
van haar meer bekende Afrikaanse familieleden.
Haar hoofd kan comfortabel rusten op je knie.
Zij is de tuinman van dit paradijs.
Ze leeft er niet alleen in, ze helpt het creëren en in stand houden.
Ze eet fruit en werpt vervolgens de zaden af in haar uitwerpselen
en verspreidt zo het voedsel waar ze de voorkeur aan geeft doorheen het bos.
In dit dichte kluwen, maakt ze gebruik van geluid om een mogelijke partner te vinden.
Maar haar geroep blijft onbeantwoord.
Ze woont achter een hek...
...voor haar eigen veiligheid.
In het verleden waren Sumatraanse neushoorns wijdverspreid in heel Zuid-Azië.
Vandaag zijn er minder dan 70.
Het kan goed zijn dat ook zij het einde van haar natuurlijke leven benadert,
ze zal een van de laatste van haar soort worden...
...omdat in de afgelopen 40 jaar,
één derde van de bossen van Zuidoost-Azië werd vernietigd
om hout en voedingsproducten over de hele wereld te verkopen.
De bossen van Borneo en Sumatra, de thuisbasis van de orang-oetan, neushoorns
en duizenden andere soorten die hier in de loop van miljoenen jaren evolueerden...
...dreigen nu om voor eeuwig verloren te gaan.
Blijkbaar zijn de dieren wiens huis dit was ooit
minder waard voor ons dan het land waar ze op leefden.
Gezien vanuit de ruimte is de omvang van de vernietiging maar al te duidelijk.
Azië heeft een snellere verandering ondergaan in de afgelopen 100 jaar
dan op enig ander moment in z'n geschiedenis.
De bossen worden vernietigd, de steden breiden zich uit,
en met 'n menselijke bevolking die de 4,6 miljard benadert,
is het grootste van alle continenten is niet meer in staat, zo lijkt het,
om ruimte toe te laten voor zijn wilde dieren.
De oceanen rond Zuid-Azië voelen ook deze druk.
Deze zeeën voeden miljarden mensen over de hele wereld.
Voor veel vissers hier is hun vangst hun enige bron van bestaan.
En er is hier één vis die ze boven alle andere prijzen.
De walvishaai.
Ze zwemt langzaam, voorzichtig het plankton aan het oogsten.
Ze is bijna 20 meter lang,
de grootste vis ter wereld.
Ze zijn ook bedreigd.
Net als veel haaiensoorten in Azië,
zijn de populaties gedaald met meer dan de helft in de afgelopen jaren.
Ze zijn een gemakkelijke en waardevolle vangst.
Maar hier is er een respect voor de zeeën en hun bewoners.
De jacht op walvishaai is nu verboden in alle wateren van Indonesië.
Deze walvishaai speelt een andere rol in het leven van deze vissers.
Ze voeden haar, en de relatie lijkt aangenaam te zijn voor beide partijen,
en met deze nieuwe bescherming is iets echt opmerkelijk gekomen.
Walvishaaien van ver weg zijn op zoek naar deze vissers,
en in deze veilige wateren, is er een kans om hun aantal te verhogen.
En misschien zal op een dag ook andere haaiensoorten worden beschermd.
De mensen hebben hier een eenvoudige, maar buitengewone keuze gemaakt,
vissen op een manier die duurzaam is voor henzelf en de dieren.
De zorg voor dieren in het wild is zeker onze gezamenlijke verantwoordelijkheid.
Doorheen dit uitgestrekte continent en doorheen
de hele wereld, zijn het beslissingen als deze
die essentieel zijn voor het beschermen van de kostbaarste diversiteit van de planeet.
Ik ging voor het eerst op zoek naar de orang-oetan in 1956.
Toen leefden er ongeveer 175.000 in de afgelegen bossen van Borneo.
Ik vond op de bosbodem de schillen en pitten van doerian vruchten,
waarvan ik wist dat dit het favoriete voedsel was van de orang-oetan.
Toen hoorden we een gekraak in de takken voor ons
en hoog in de bomen zagen we een grote harige rode vorm.
Hij leek enorm.
Hij was waarschijnlijk bijna anderhalve meter groot.
In de 60 jaar nadien, kwam ik bij vele gelegenheden terug naar Borneo
om de flora en fauna te filmen en te documenteren.
Maar in die tijd,
is de orang-oetan populatie van het eiland meer dan gehalveerd,
waardoor ze bedreigd worden...
...en hen vinden in hun natuurlijke habitat steeds moeilijker is geworden.
De oorzaak van deze terugval was duidelijk tijdens een bezoek in 2012.
Toen ik voor het eerst naar deze rivier in Borneo kwam in 1956,
strekte het regenwoud zich ononderbroken uit aan weerszijden van de rivier
honderden mijlen ver.
Vandaag is het heel anders.
Nu blijven slechts stukjes bos over,
zodat de ploeg van Seven Worlds, om orang-oetans te kunnen filmen in het wild,
mee moest met een onderzoeksteam op weg naar het Gunung Palung National Park.
Dit gebied van 400 vierkante mijl is de thuisbasis
van Borneo's grootste overgebleven wilde orang-oetan populatie.
Hier worden ze beschermd en bestudeerd.
De ploeg volgt een moeder, bekend bij onderzoekers als Bibi,
en haar jong Bayas terwijl ze hem leert hoe voedsel te vinden.
Net als alle orang-oetan moeders, moet Bibi hard werken om Bayas groot te brengen,
en dit betekent dat ze slechts vier of vijf jongen in haar leven kan hebben.
Dit lage aantal baby's
betekent dat 't moeilijk is voor orang-oetans om te herstellen van de populatiedaling.
Onderzoekers willen weten waarom orang-oetans zo zelden baren.
Vandaag volgen we een jong vrouwtje, Walimah, om te zien of ze zwanger is...
...maar daarvoor moeten ze zichzelf in de vuurlinie zetten.
Dus wat we doen is dat we... we moeten wachten tot ze plast,
en we hebben een zak op een hengel,
en als ze begint te gaan, lopen we er naar toe en proberen het op te vangen.
Ja, een paar jaar geleden was ik te zien in een tijdschrift
als de top 10 slechtste jobs in de wetenschap, het was 'n soort grap,
maar, weet je, orang-oetan plas-verzamelaar was nummer één.
Dus, niet te... niet... niet te glamoureus, blijkbaar.
Onderzoek begint een belangrijke patroon te tonen.
De orang-oetans kunnen enkel maar zwanger worden
als er genoeg fruit rond hun thuis is.
Het team zal nu het monster testen om te ontdekken of Walimah zwanger is.
Maar de orang-oetans in Gunung Palung zijn de gelukkigen.
Die degenen buiten de grenzen van het park
worden geconfronteerd met een heel andere wereld.
Velen blijven achter zonder enige thuis.
Deze beelden tonen leden van de International Animal Rescue
die proberen 'n gestrande orang-oetan te verdoven,
zodat hij in veiligheid kan worden gebracht.
Geredde orang-oetans worden verzorgd,
maar elk voorbijgaand jaar, zijn er voor hen minder plekken over om te gaan.
Sinds 1960, gebeurt de vernietiging van het regenwoud van Borneo op industriële schaal.
Enorme gebieden werden aanvankelijk gestript voor hout,
en dan werd er een heel ander soort boom geplant.
Olie Palmen.
Vandaag groeide 't uit tot de meest gebruikte vorm van plantaardige olie in de wereld,
en Borneo is de locatie van bijna de helft van de oliepalmplantages op de planeet.
Deze uniforme plantages kunnen het leven niet op dezelfde manier ondersteunen
als een rijk en gevarieerd regenwoud.
Maar palmolie is erg belangrijk voor de lokale economie en het is zeer efficiënt.
Gewoon een ander type olie gebruiken zou nog meer land kunnen kosten,
wat leidt tot nog meer ontbossing.
En dit is waar het eindigt.
Palmolie wordt gevonden in ongeveer de helft
van de verpakte producten in onze supermarkten,
evenals in biobrandstoffen.
Het evenwicht tussen onze behoeften en het behoud is hard,
maar we kunnen een belangrijke levenslijn bieden aan onze bos-familieleden.
We kunnen hen misschien beschermen door middel van eenvoudige keuzes...
...zoals het kopen van producten gemaakt met ontbossing-vrije duurzame palmolie
van bedrijven die de lokale bevolking ondersteunen
met behulp van bestaande plantages, zonder meer regenwoud te kappen...
...en de bewoners van Gunung Palung beschermen, ook Walimah.
Ze werd zwanger en heeft nu een dochter om voor te zorgen.
Hun toekomst zal worden bepaald door de keuzes die wij vandaag maken.
Toen in 1956, had ik nooit gedacht dat er binnen de periode van mijn leven
deze intelligente apen en de oude bossen waar ze gedurende
miljoenen jaren in leefden, onder dergelijke ontzettende bedreiging zou worden geplaatst.
Hoe lang ze nog de planeet zullen bewonen ligt aan ons allemaal.
Volgende keer... een land van het onverwachte.
Het rijkste en meest diverse continent op aarde...
...Zuid-Amerika.
Steun ons en word VIP-member om alle advertenties van www.OpenSubtitles.org te verwijderen