Promoot uw product of merk hier contact www.OpenSubtitles.org vandaag nog
Op de zuidpunt van Zuid-Amerika,
rijzen de Andesbergen bijna loodrecht op.
Hun hoogte is van invloed op het leven in het hele continent.
De kale hellingen lijken onherbergzaam.
Maar net als alle delen van Zuid-Amerika, zijn ze eigenlijk rijk aan flora en fauna.
Een poema familie.
Ze leven verder naar het zuiden dan enige andere soort kat op aarde.
Deze welpen zijn slechts zes maanden oud,
volledig afhankelijk van hun moeder voor voedsel.
Ze weet hoe dit ruige landschap in haar voordeel te benutten.
En dat moet ze doen,
als ze de meest uitdagende prooi van het continent wil vangen.
Guanaco's, familieleden van de kameel.
Twee meter hoog en meer dan drie keer het gewicht van een poema.
De enige hoop van de moeder is te gaan voor de keel en proberen haar prooi te stikken.
Haar welpen proberen te helpen...
...maar ze hebben zelf nog niet de vaardigheden noch het gewicht
om zulke grote prooi neer te halen.
En de moeder is nu ernstig gewond.
Haar verwondingen zijn ernstig en zal weken vergen om goed te genezen.
Maar zonder voedsel, zullen haar welpen niet lang overleven.
Het weer in de Andes is hard en onvoorspelbaar.
Sneeuw maakt de camouflage waarop zij zich beroept veel minder effectief.
Maar ze moet eten.
De guanaco's hebben haar normale jachtgebied verlaten...
...en zijn nu op het grondgebied van een veel grotere mannelijke poema.
Hij heeft net een gedood, maar is niet van plan om het met haar te delen.
Om hier te jagen, zal ze haar welpen moeten achterlaten
in de veiligheid van hun eigen grondgebied.
Bijna onzichtbaar in de schaduw, ze is vrijwel binnen spring-afstand.
Weer een mislukking.
Ze heeft haar snelheid terug.
Nu moet ze volhouden.
Maar ze is op het grondgebied van het mannetje, dus is haar buit niet veilig...
...en haar hongerige welpen zitten bijna een mijl ver.
In haar verzwakte toestand zal ze al haar energie-reserves nodig hebben
om het terug te slepen naar haar grondgebied.
Enkel haar vastberadenheid om haar jongen te voeden houdt haar op de been.
Bijna daar.
Deze ene maaltijd kan het hele gezin nauwelijks
voor meer dan enkele dagen ondersteunen.
Dan zal hun moeder, een of andere manier, de kracht moeten opbrengen om weer te jagen.
Het leven voor een jager in dit land is zo hard als het maar kan.
De Andes zelf werden opgebouwd door krachten diep in de aardkorst.
In dit deel van de Stille Oceaan,
beweegt de oceaanbodem al miljoenen jaren naar het oosten.
Waar de sedimenten de rand van het continent ontmoeten,
worden ze tegen elkaar gedrukt en omhoog gedwongen.
Deze druk creëert breuken waardoor gesmolten gesteente opstijgt
en daarna wordt uitgespuwd als as en lava uit grote vulkanen.
Bijna 200 stuks strekken zich uit in een lijn langs de lengte van het continent.
Sommige barsten om de tien seconden uit met de kracht van een atoombom.
Terwijl de botsing voortduurt, wordt de zeebodem naar beneden getrokken,
en creëert een diepe geul net buiten de kust.
Rijke, koude wateren rijzen daar uit op.
En deze opwelling creëert een overvloed aan leven.
Hier, aan de kust van Peru,
zijn er zo veel zeevogels aan het vissen in de wateren voor de kust
dat de rotsen bedekt zijn met uitwerpselen, meer dan een meter dik.
Humboldt-pinguïns beschouwen de zachte guano
als een goed materiaal om hun nestgaten in te graven.
Maar het is een rommelige bedoening.
Het is het broedseizoen, en nog meer hoopvolle nestmakers arriveren,
vlekkeloos van het zwemmen in de zee.
Tijd voor de bewoners om zich te reinigen en wat vis te vangen
voor zichzelf en hun kuikens.
Om bij de zee te komen, steken ze de restanten van 'n oud broedgebied over.
Nog 100 meter te gaan.
Maar het strand ligt al vol met zeeleeuwen.
Zij kwamen ook aan land om hun jongen groot te brengen.
En ze worden niet graag gestoord.
Om door een dergelijke mijnenveld te raken is er een brutale en moedige leider nodig.
Een heldhaftige start.
Een doodlopend einde.
Nu zit hij in de problemen.
Hier is een beetje crowdsurfen nodig.
Maar nu zijn al de zeeleeuwen gewekt.
Langs hen heen komen zal lastig zijn.
Een reinigend bad in de oceaan...
...zeker de moeite waard.
De dieren die langs de Pacifische kust leven
zijn door de Andes afgesneden van de rest van Zuid-Amerika.
Zij vormen een enorme barrière, die zich uitstrekt over 6.000 km
van Patagonië in het zuiden tot Venezuela in het noorden.
Dit is 's werelds langste bergketen.
Veel pieken zijn meer dan 6 kilometer hoog.
Ze zijn zo groot dat ze wolken vangen...
... en zo een leefmilieu creëren zoals op geen enkel ander continent.
Het nevelwoud.
Elke hooggelegen vallei hier heeft zijn eigen unieke planten en dieren.
Een van hen heeft de toepasselijke naam Pinokkio hagedis.
Hij werd hier voor het eerst 50 jaar geleden waargenomen en dan verloren.
Hij werd pas onlangs herontdekt.
Hier woont een wezen zo zeldzaam, dat het zelden wordt gezien,
zelfs door hen wetenschappers die hier zijn gekomen om hem te bestuderen.
De Andesbeer.
Slechts een paar duizend blijven er over.
Ze eten voornamelijk bladeren en fruit,
en klauteren vaak naar de top van het bladerdek.
Hij is op zoek naar een soort miniatuur avocado...
...30 meter hoog.
Het enige fruit dat hier overbleef hangt aan de dunste takken,
te dun om het gewicht van een beer te dragen.
Een meer ervaren beer is verschenen en wil een poging wagen.
Tijd voor jongeren om te kijken en te leren hoe het moet.
De truc is om de tak net genoeg bijten...
...om hem te laten neerklappen en zo de vruchten binnen handbereik brengt.
Nu is er 'n race om als eerste op de grond te zijn en het op te eisen.
Het vocht dat nodig is om een nevelwoud te creëren
komt enkel voor boven een bepaalde hoogte...
...dus elke piek kan nu zijn eigen soorten hebben.
In Venezuela zijn er soortgelijke kleine werelden,
niet gemaakt door regen, maar door rotsen.
Een grote laag zandsteen bedekte ooit dit hele gebied,
maar rivieren sneden er doorheen.
Met de verbredende valleien, werden de hoogvlaktes eerst grote plateaus,
vervolgens geïsoleerde bergen met platte toppen...
...en, uiteindelijk, torens en spitsen.
Op de toppen van de grotere, zijn dieren en planten nu zo verschillend geworden
dat ze kunnen worden aanzien als nieuwe soorten.
Er is geen hogere waterval in de wereld...
...dan deze.
Angel Falls, bijna een kilometer van boven tot beneden.
De verticale kliffen rondom veel van deze bergen
hebben ze grotendeels vrij van ontginning door mensen gehouden.
Dergelijke barrières hebben de laaglanden niet beschermd...
...maar een paar stukjes bos bestaan nog steeds.
Eetjen in Colombia is de thuis van een van de zeldzaamste apen ter wereld.
Cottontop tamarins.
Ze zijn ernstig bedreigd.
Slechts een paar honderd families blijven over.
Ze leven in grote mate van fruit
en zijn vooral dol op boomsap.
Dit zit vol suikers, dus het trekt ook insecten aan.
Maar tamarins vinden hen ook lekker,
een beetje eiwit om toe te voegen aan hun dieet.
Vroeger waren er meer dan 50.000 soorten insecten om uit te kiezen...
...maar met het inkrimpende bos rondom hen,
wordt het steeds moeilijker om de juiste te vinden.
Zuid-Amerika is aan het veranderen.
Meer dan 95% van de laaglandbossen in Colombia zijn nu gekapt.
Landbouw heeft het grootste deel ingenomen.
Dit stukje bos is nu geïsoleerd.
De weinige tamarin-families hier
zijn nu afgesneden van de rest van hun soort...
...en voorbij hun grens ligt een vreemde wereld.
Vandaag de dag, worden meer dan 2.000 diersoorten in Zuid-Amerika bedreigd.
Over het hele continent,
wordt bos gestaag gekapt en vervangen door boerderijen.
Beelden vanuit de ruimte onthullen de omvang van de vernietiging.
Doorheen Zuid-Amerika als geheel,
gaat een stuk bos ter grootte van een voetbalveld om de vijf seconden verloren.
Van alle bossen in gevaar,
ligt misschien wel het meest waardevolle in het hart van het continent.
Het Amazone regenwoud, het grootste op aarde.
Meer dan twee miljoen soorten planten en dieren leven hier nu,
meer dan er te vinden zijn op een van de andere continenten op aarde.
Eten is zo overvloedig aanwezig dat sommige mannelijke
vogels, in plaats van te helpen met nest taken,
proberen te paren met zoveel mogelijke vrouwtjes.
Dit is een mannelijke manakin die pronkt om een vrouwtje.
Hij doet dat door te dansen...
...en hij heeft 'n team van ondergeschikte mannetjes om hem te helpen.
Door hem nu te steunen, kunnen zij zelf uiteindelijk leiders worden
en de kans krijgen om te paren.
Het team is samengesteld en de voorstelling begint.
Ze neemt een kijkje.
Het top-mannetje signaleert het einde met een laatste zwier.
Wat is het verdict?
Niet goed genoeg.
Ongelooflijk!
Dus terug gaan oefenen.
Elke diersoort in deze drukke omgeving moet zijn eigen manier hebben
om een niche voor zichzelf te creëren.
Dit is een pijlgifkikker.
De mannetjes brengen hun jongen groot op een heel speciale manier.
Een vader zal elk van zijn kikkervisjes in zijn eigen kleine plas water plaatsen.
Dit is er een.
Leuk en veilig.
Hij kan tot vijf andere kikkervisjes hebben.
Maar hij moet zich herinneren waar hij elk van hen plaatste.
Deze doet het niet zo goed.
Zijn kleine plas is zo goed als uitgedroogd.
Het kikkervisje zal sterven, tenzij zijn vader 'n betere plek voor hem kan vinden.
Als papa's goed zijn voor één ding, dan is het voor ritjes op de rug.
Vaders zijn niet groter dan een menselijke duimnagel
maar dit stelt hen in staat om plaatsen te bereiken waar anderen niet kunnen komen.
Dit zou perfect kunnen zijn.
Het enige probleem is dat er hier geen voedsel is.
Vaders hebben hulp nodig.
Ergens in dit bos...
...is...
...mama.
Een vrouwtje kan iets wat een man niet kan.
Maar eerst moet papa zijn partner leiden naar hun hongerig kikkervisje...
...en moeder houdt zich bezig met het probleem.
Ze legt één onbevrucht ei.
En haar kikkervisje krijgt een broodnodige maaltijd.
Voor de komende zes weken, zetten ouders hun rondes verder,
een buitengewone test in samenwerking en geheugen.
Verwarmd door de tropische zon, geven de Amazone-bomen zo veel vocht vrij
vanuit het oppervlak van hun bladeren dat ze hun eigen wolken creëren.
En deze geven, in de loop van één jaar, tot zes meter regen vrij.
Het water stroomt door het verzadigde woud langs duizend stroompjes.
Die komen uiteindelijk samen om de grootste rivier van allemaal te vormen.
De Amazone vervoert meer water
dan de volgende zeven grootste rivieren van de wereld bij elkaar.
Sommige delen van zijn oevers zijn bijzonder gewild.
Rode ara's reizen meer dan 50 mijl om ze te bezoeken.
Ara koppels hebben 'n band voor het leven en kunnen meer dan 40 jaar bijeen blijven.
Koppels keren terug naar favoriete bomen, die ze al tientallen jaren kennen.
Ouders voorzien hun kuikens van vruchten en zaden,
maar ze zijn ver van de oceaan en in hun dieet ontbreekt zout.
Erzonder zullen de hersenen en de botten van de kuikens niet goed kunnen ontwikkelen.
Dus iemand moet het gaan halen.
Veel andere wezens zijn op zoek naar hetzelfde ding...
...een kleiput.
De aarde kan hier 40 keer rijker zijn aan waardevolle mineralen
dan eender waar in het omliggende woud.
Meer dan een dozijn soorten papegaaien strijden om de ruimte.
Er is een strikte volgorde...
...voor wie het eerst eet.
Iedereen is in een haast om zich te vullen en weg te vliegen.
Ouders moeten meer dan 5 kg klei naar het nest dragen
voordat hun kuikens klaar zijn om te vertrekken.
Eenmaal uitgevlogen, zullen deze jongeren hun ouders meer dan een jaar volgen,
en leren waar de zouten te vinden zijn.
Veel van de grote rijkdommen van Zuid-Amerika liggen ver buiten het Amazonegebied.
Meer dan 1500 km ten zuiden van de Amazone,
er is een kreek heel verschillend van alle andere op het continent.
Hier bij Bonito, borrelen zoetwaterbronnen op uit de diepe ondergrond.
Gefilterd door kalksteen, creëren ze kristalheldere poelen...
...en daarin leeft een opmerkelijke vis.
Piraputanga.
Het water is zo helder dat ze kunnen zien wat er gebeurt boven het oppervlak.
Bruine kapucijnen zijn daarboven, op zoek naar een maaltijd.
De piraputanga houden ze aandachtig in de gaten.
Overal waar de apen langs de oevers heengaan, volgen de vissen.
De apen zijn op hun dagelijkse zoektocht naar rijp fruit,
en de vissen kunnen zelf niet weten waar dat zou kunnen zijn.
Maar hier is het.
En gelukkig zijn de apen niet de handigste eters.
Voor elk stukje wordt gevochten.
Eén aap heeft de taak om uit te kijken voor gevaar.
Anaconda's zijn de grootste van alle slangen.
Ze kunnen meer dan 200 kg worden.
En ze besluipen meestal hun prooi vanuit het water...
...maar het zijn geen vissen waar ze op uit zijn.
Als de apen te dicht naar het water afdwalen, zullen ze in gevaar zijn.
De verkenner roept als waarschuwing.
Dat kan het einde betekenen van de apenmaaltijd voor vandaag.
Maar nu weten de piraputanga's waar het fruit zich bevindt.
En er is nog genoeg over op de boom.
In afwezigheid van de apen, gaan ze er zelf voor.
Succes of mislukking is gewoon een kwestie van millimeters.
Met een snelle correctie, plooit de vis midden in de lucht
en pakt de buit.
De buitengewone voedingstechniek van de piraputanga
hangt af of deze wateren helder blijven.
Maar vandaag is de toekomst van de rivieren van Zuid-Amerika onzeker geworden.
Omdat de menselijke bevolking is gegroeid, worden de mensen meer en meer afhankelijk
van de rivieren voor één van de essenties van het moderne leven.
Elektriciteit.
Tweederde van de energie van Zuid-Amerika komt nu uit waterkracht.
Geen enkele andere regio op aarde is er zo afhankelijk van.
Maar de manier waarop deze dammen worden beheerd
kan verder stroomafwaarts problemen veroorzaken.
Dit zijn de Iguazu Watervallen.
Als de dammen stroomopwaarts plots hun overtollig
water vrijgeven, kan Iguazu verdubbelen in omvang.
En dat kan grote problemen veroorzaken voor de dieren die hier leven.
Dit zijn grote roetgierzwaluwen.
Ze vliegen alarmerend dicht bij de donderende stortvloed...
...en verdwijnen dan.
Wonderlijk genoeg, zijn ze in staat om door het gordijn van water te vliegen.
En ze doen dat omdat ze hun nesten hebben gebouwd achter het donderende gordijn.
Hun vijanden, valken, zoals deze caracara, kunnen hen niet volgen.
Dus zijn de zwaluwkuikens veilig.
Maar nu hebben mensen nieuwe problemen voor de gierzwaluwen gecreëerd.
Net als sommige kuikens beginnen te vliegen,
wordt de lozing bij de dammen in volle kracht losgelaten.
Met de groei van de stortvloed, geven ouders de laatste zitstokken op.
Nu zijn de kuikens alleen.
Maar ze hebben nog niet de waterdichte veren van hun ouders.
Elk jaar sleuren de plotse waterpieken sommigen naar hun dood.
De kuikens hebben nog nooit de wereld voorbij het vallende water gezien.
Tenzij ze een weg er doorheen kunnen vinden, zullen ze niet overleven.
Gedreven door blind instinct,
slagen kuikens er verrassend goed in om hun weg er doorheen te maken.
Deze opmerkelijke vogels koloniseerden een niche waarin weinigen kunnen overleven.
Toch zal hun toekomst, en die van alle dieren in het wild in Zuid-Amerika,
afhangen van ons om een evenwicht te vinden tussen de behoeften van mensen en dieren,
op het rijkste en meest diverse continent op aarde.
Om één van Zuid-Amerika's meest ongrijpbare roofdieren te filmen,
moest het "Seven Worlds" team een reis naar het uiterste zuiden van het continent maken.
Hun doel was om beelden vast te leggen van jagende wilde poema's.
Maar wat het team tegenkwam was de strijd van een moeder
wanhopig om haar gezin te voeden.
Het Torres del Paine in Chili beslaat bijna 1.500 vierkante km.
Cameraman John Shier komt hier al acht jaar,
maar zelfs hij was nooit getuige van een succesvolle poema-jacht.
Met zo veel oppervlak om te bestrijken,
gebruikt de ploeg de nieuwste technologie om vanuit de lucht te verkennen.
Bertie zet de drone op omdat het helpt om de katten te vinden
en een uniek perspectief te krijgen
op waar precies ze zich bevinden in deze habitat.
Maar expert spoorzoeker Roberto Donoso heeft 15 jaar ervaring hier
en hij vertrouwt op de hulp van een verrassende lokale bewoner.
Niemand kan een poema zo goed spotten als een guanaco.
John is in de eerste om de aanwijzingen op te pikken.
Hé, kat... - Kat, ja.
Kat. We hebben een kat, oké.
Je kunt guanaco's aan de andere kant zien alarm roepen.
Die kat zat net op de richel,
en de volle maan is net opgestegen vlak achter hem.
Het is bijna melig.
Onze allereerste poema.
Zodra John hem begint gade te slaan,
beseft hij dat hij in de gaten wordt gehouden door meer dan één kat.
Het is gek. Dus we zitten hier, en we hebben deze jonge man
gewoon op de richel, dus we hebben die kat.
Terwijl je hier zit,
hoor je andere guanaco's alarm geven op andere plekken
en je beseft dat er gewoon overal katten rondlopen in het landschap.
In de komende dagen, ziet John meer poema's dan ooit tevoren.
De situatie is als niets wat de ploeg had verwacht.
Sinds een lange tijd, zeiden we
dat proberen een poema te spotten, zo ongewoon en zo zeldzaam was,
maar het echte, opmerkelijke ding is dat we eigenlijk elke dag katten zien.
En dan te bedenken dat er zoveel poema's rondlopen is gewoon... het is ongelooflijk.
Na decennia van vervolging door de mens,
zijn poema's nu beschermd in het zuiden van Chili en maken ze van een comeback.
Maar om een kans te hebben om ze te zien jagen,
moest de ploeg gewoon de juiste kat vinden.
Drie weken ver, John heeft iets veelbelovend gespot.
Hij waarschuwt de ploeg.
Het was gewoon hier rechts van mij, ongeveer 100 meter van mij.
Dus hij is aan de rechterkant. - Maar dichter bij John.
Ik heb hem. Ja, ja, ja.
Wauw, dat is vier, oké.
Ziet eruit als een troep leeuwen.
Een moeder met drie welpen, en Roberto weet precies wie ze is.
Haar naam is Sarmiento.
Haar strijd om haar familie te voeden is nu de belangrijkste focus van de ploeg.
De uitdaging is om bij te blijven.
Een moeder op zoek naar voedsel zal enorme afstanden zwerven.
Tien kilometer hebben ze gelopen. Zijn niet gestopt met lopen.
Voor de ploeg betekent dit om zware uitrusting over moeilijk terrein te slepen.
We hebben de kat zo veel gevolgd dat er nu een gat in mijn schoenzool is.
Onvoorspelbare weer maakt het nog moeilijker.
Vijf weken ver en John denkt eindelijk dat Sarmiento misschien wat geluk heeft.
Het is dus meer hoop, maar ik denk dat ze vandaag een van die guanaco's gaat pakken.
Er is 'n grote kudde deze vallei aan het binnenstromen,
en gedurende de laatste 2 uur heeft ze hen in de gaten, als 'n laser-focus.
Vingers gekruist, vandaag is het de dag.
Ze vocht zo hard, de guanaco vocht echt hard.
Uiteindelijk had ze hem niet, maar het is wonderlijk
hoe ze moet vechten voor 'n maaltijd om te overleven.
De poging om een dier zo groot als een guanaco neer te halen
heeft Sarmiento zwaar gewond achtergelaten.
Er is een eenzame guanaco, vlakbij aan de rechterkant.
Bij elke mislukte poging, wordt ze zwakker...
Ja, alsjeblieft. Het scheelde niet veel, maar ja, ze werd vrij goed afgeworpen.
...maar een hongerige moeder geeft niet gemakkelijk op.
Er is hier beneden een groep guanaco's,
dus we proberen in een goede positie te komen om de drone te lanceren.
Kun je het zien? - Ja, ik heb het.
Ze komt terug.
De ploeg zal maar enkele seconden krijgen om in positie te komen.
50, 50 meter. 50.
Oké. 20, 20 meter. Het gaat.
20 meter.
Het gaat, het gaat! Het draait, het draait!
Getuige zijn van deze strijd op leven en dood is moeilijk.
Maar eindelijk ziet John Sarmiento haar welpen voeden.
Ik voel me opgelucht. Het is al 30 dagen, 150 km met haar meelopen,
en we hebben het haar eindelijk zien doen.
Tijdens de jacht, dacht ik, "Deze keer, alsjeblieft, haal hem neer."
Er waren 3 achtervolgingen waarbij hij ontsnapte.
Haar welpen hebben nu voedsel gekregen. Ze moest er voor vechten.
Inspanningen voor het behoud hier gaven
deze geheimzinnige katten een zeldzame veilige haven,
waardoor het team voor het eerst kon registreren...
...en het opmerkelijke verhaal kon vertellen van een onverschrokken moeder
aan de uiterste rand van Zuid-Amerika.
De volgende keer...
...een continent gestrand
in de tijd van de dinosaurussen,
waar de schipbreukelingen...
...verschillen van al de rest op aarde.
Australië.
Steun ons en word VIP-member om alle advertenties van www.OpenSubtitles.org te verwijderen