Promoot uw product of merk hier contact www.OpenSubtitles.org vandaag nog
Australië
een eiland continent
weggedreven in de tijd van de dinosauriërs.
Gedurende miljoenen jaren geïsoleerd van de rest van het leven op het land,
zijn de verstoten dieren hier vandaag als nergens elders.
Dit is een land van overlevenden.
De jungle van het Noord-Australië, de oudste op onze planeet.
Ongewijzigd gedurende 180 miljoen jaar.
De dieren en planten hier zijn gewapend...
...gebouwd om naast dinosauriërs te leven.
Nu is er slechts één reus overgebleven.
Met klauwen langer dan een velociraptor en bijna twee meter hoog...
...de kasuaris heerst over dit woud.
Maar de sleutel tot zijn succes is niet zijn gestalte...
...het zijn de capaciteiten van het mannetje als ouder.
De kuikens van deze zijn zes weken oud,
en hij zal ze zelf grootbrengen.
Elk stukje voedsel is waardevol
als zijn kuikens groot en sterk willen opgroeien.
Maar in dit woud,
is het grootste deel van het fruit te groot voor de kuikens.
Het moet voor hen worden gesneden.
Er is op hun hele grondgebied voedsel te verzamelen...
...maar het is niet gemakkelijk te vinden.
Hij toont hen hoe ze water moeten oversteken.
Maar als je benen slechts 20cm lang zijn,
is een stroom als deze heel diep.
Eentje waagt de duik...
...maar voor het andere is dit te ontmoedigend.
Hij keert zich om en gaat terug vanwaar hij kwam.
Uit het zicht en zonder de bescherming van zijn vader,
is hij kwetsbaar.
Slechts de helft van kasuaris kuikens halen de volwassenheid...
...en met zeer goede reden.
De prehistorische wouden van Australië zitten nog steeds vol roofdieren.
Veel te beheren om hier te overleven
door bijna alles op te eten dat kleiner is dan zij zijn.
Hij moet zijn vader vinden...
...en snel.
Het mannetje hoort zijn kreten en antwoordt...
...met een speciale roep die goed draagt door het dichte bos.
En dan een glimp van wat geruststellend heldere kleuren.
Hun banden zijn sterker dan hun angsten.
Het mannetje zal zijn kuikens voor nog eens acht maanden begeleiden en beschermen
voordat hij opnieuw paart.
Australië maakte ooit deel uit van het enorme supercontinent Gondwanaland...
...bedekt met bos en vol leven.
Dinosauriërs domineerden.
Zoogdieren waren nog maar net verschenen.
Toen begon Australië af te breken.
Op drift op dit nieuwe eiland waren reptielen, vogels en vroege zoogdieren
die dan in afzondering weg evolueerden van de rest van de wereld.
Geen enkele kon nu dit reusachtig eiland verlaten,
en zeer weinigen konden hier geraken...
...tenzij ze konden vliegen.
Een kleine rode vliegende vos.
Hun voorouders vlogen hier,
reizend langs de keten van vulkanische eilanden
die Azië met Australië verbinden.
Maar hun enorme vleugels, die zich uitstrekken van hun vingers tot hun tenen,
maken het hen moeilijk om te lopen of om op te stijgen vanaf de grond,
wanneer ze dus willen rusten, hangen ze ondersteboven in bomen.
Maar de vleermuizen moeten elke dag drinken.
En dat doen ze al vliegend.
Ze duiken net laag genoeg om hun buik nat te maken
en dan, terug op hun nesten, zullen ze het water opzuigen.
Elke avond komen er hier tienduizend.
Niet allemaal keren ze terug.
Elke twee meter van de rivier, zit er...
...een krokodil.
Zij waren hier al lang voor de vleermuizen...
...overlevenden uit het prehistorisch verleden Australië.
Deze drama’s vinden al miljoenen jaren plaats...
...lucht-behendigheid...
...versus geduld...
... en dodelijke snelheid.
Australische bossen zijn vijandige plaatsen om je thuis in te bouwen.
Als je het binnenland in gaat, wordt het woud dunner, de lucht koelt af
en het land, omdat het hoger wordt, verandert drastisch.
De Great Dividing Range, 2000 meter boven de jungle.
Om hier te overleven, moet je in staat zijn om echt zware omstandigheden te verdragen.
Kangoeroes, zoals bijna alle inheemse zoogdieren van het continent,
zijn buideldieren...
...zoogdieren die hun jongen meestal in een zak op de buik van de moeder grootbrengen.
En de jongen hebben hier zeker een dergelijke bescherming nodig.
Hoger dan hier kunnen geen kangoeroes lang overleven.
Maar er is hier een nog taaier buideldier.
Een wombat.
Ze schuilt meestal ondergronds in een hol,
maar dat ligt nu onder een meter sneeuw,
samen met al het gras waarvan ze leeft.
Ze weegt zo veel als een grote hond
en heeft de benen van een kleine,
niet ideaal voor de diepe sneeuw.
Fragmenten van schors tellen nauwelijks, zelfs als snack...
...en ze heeft honger.
Ze heeft gras nodig.
Maar het is meer dan een mijl ver, over een bevroren rivier.
Wombats zijn misschien niet snel,
maar dan hoeven ze hier niet te zijn.
Ze kunnen overleven op nauwelijks iets.
Een paar happen zal genoeg voedsel zijn voor meer dan een week.
En er is niet veel concurrentie voor hen in deze kleine hoek van het continent.
Besneeuwde bergtoppen zijn nauwelijks typisch voor Australië,
maar de Great Dividing Range is een overblijfsel
van wat eens één van de langste bergketens op aarde was.
Ze verbonden Australië met Antarctica.
Maar dan braken deze zuster-continenten uit elkaar.
Antarctica, afdrijvend naar het zuiden, werd opgesloten in ijs.
Australië dreef noordwaarts richting de evenaar
en werd warmer en droger.
Bosgebieden ontwikkelden zich,
en op plaatsen waar weinig regenval was,
open graslanden.
Op deze grasvlakten,
hadden dieren de ruimte om te gedijen.
Dit zijn ook grijze reuzenkangoeroes,
en dit is hun ware thuis.
Hier zijn ze goed doorvoed en krachtig.
Volwassenen kunnen meer dan 2 meter groot worden en gaan zo snel als een renpaard.
En op deze open vlaktes, heb je snelheid nodig...
...want waar er grote kuddes zijn, zullen er roofdieren zijn.
Dingo’s, afstammelingen van wolven die naar hier werden gebracht
meer dan 4000 jaar geleden door menselijke bezoekers uit Azië.
Deze roedel wordt geleid door een wit vrouwtje...
... en ze jagen.
Het creëren van paniek test de kudde.
Moeders met jongen in hun buidel zijn misschien trager...
...maar ze kunnen nog steeds een dingo er aflopen.
Misschien zal een hinderlaag werken.
Maar ook jonge, pas onafhankelijke kangoeroes lijken ongrijpbaar.
Op deze open vlaktes,
zijn de dingo's gewoon niet snel genoeg.
Maar wat het witte vrouwtje hun leider maakt, is haar uithoudingsvermogen
en vooral haar intelligentie.
Ze heeft 27 kilometer gelopen vandaag, maar ze geeft nog steeds niet op.
Een andere groep van kangoeroes, dit keer op een oneffen ondergrond.
Het is waar ze naar op zoek was.
Ze bergop drijvend, heeft ze moeite om gelijke tred met hen te houden.
En als zij langs de andere kant afdalen, halen de kangoeroes snelheid.
Zij zullen haar gemakkelijk overtreffen, als zij de touwtjes in handen houden.
De witte dingo heeft meer dan één reden om zo meedogenloos te zijn.
Ze is een moeder.
Dit is een zeldzaam beeld.
Dingo pups worden zelden of nooit gezien.
Met zo veel moeite voor slechts één maaltijd,
zijn de open vlaktes lastige plekken om jongen groot te brengen.
Dit zijn gombomen.
Ze hebben bladeren die voor de meeste dieren giftig zijn.
Maar niet voor de koala.
Ze eten bijna niets anders.
Er zijn ook mierenegels in deze bossen,
zoogdieren die niet eens buidels hebben maar eieren leggen, zoals reptielen.
En er is een moordenaar hier die pas recent is ontdekt.
Een Jotus springende spin.
Ze is slechts 5 mm lang,
maar toch, is ze een sluipende en woeste jager.
Ze zoekt naar een prooi tussen de grasstengels.
Ze is vastberaden en gericht op de jacht.
Maar vandaag kan anders zijn.
Dit is iets nieuws,
iets snel...
...en een beetje lastiger.
Maar wat is het?
Is het voedsel?
Het is een mannelijke Jotus, op zoek naar een partner.
Hij moet haar aandacht trekken,
maar vrouwelijke Jotus-spinnen paren slechts één keer.
Als ze eerder al paarde, zou ze hem kunnen doden.
Hij zal haar voorzichtig moeten verleiden.
Zwaaien met zijn armen maakt zijn bedoelingen duidelijk.
Hij is een vriend, geen voedsel.
Geen teken van een aanval... tot nu toe.
Maar ze lijkt niet erg onder de indruk.
Tijd om zijn beste zet te proberen...
...de dubbele peddel.
Dat zal zeker lukken.
Een laatste zwaai...
...en hij heeft haar getemd.
Ze blijft net lang genoeg stil.
En dan trekt hij zich snel terug, voordat ze van gedachten verandert.
Als je nog verder in de richting van het centrum van Australië reist,
verandert het landschap nog maar eens.
Bomen en gras verdwijnen.
Het continent bleef gedurende de prehistorie naar het noorden drijven,
en als het de tropen inkwam, werd het warmer en warmer.
Gedurende duizenden jaren droogden de graslanden van het centrum op,
en meren en rivieren veranderden in stof.
De rotsen zijn teruggebracht tot zand door de hete, blazende wind.
Nu is het centrum van Australië een uitgestrekte woestijn.
Zijn onmetelijkheid is bijna onmogelijk om te begrijpen.
Deze trein die noordwaarts rijdt is een 750 meter lang.
Reizend aan bijna 75 km per uur,
duurt het bijna drie dagen om van de ene kant naar de andere te komen.
Australië is vandaag het droogst bewoonde continent op aarde.
In 70% ervan valt er bijna nooit regen.
Vanuit de ruimte, is zichtbaar dat het continent rood kleurt door ijzeroxide,
roest van haar desintegrerende rotsen.
In het oppervlak zijn lijnen gesneden door winden, gedurende duizenden jaren.
De botten van het continent zijn nu uitgekleed...
...de fundamenten van wat ooit bergen waren.
In het hart ligt de grote rots-berg Uluru...
...heilig voor de eerste mensen die hier 60.000 jaar geleden aankwamen.
Er is hier bijna geen grond, weinig planten, weinig dieren
en bijna geen permanent water.
Het is een plek waar enkel de sterksten kunnen overleven.
Dit is het land van de reptielen.
Australië heeft meer soorten ervan dan enig ander continent.
De reuzevaraan, twee meter lang,
is de grootste hier, en hij is dorstig.
Het regent hier slechts één of twee keer per jaar.
En als er geen regen is,
krijgen reuzevaranen hun water door hagedissen op te eten.
Er zijn verschillende soorten om uit te kiezen...
...baardagamen...
...blauwtong skinks...
...en bergduivels.
Allen staan op het menu.
De bergduivel krijgt ook zijn water uit z’n voedsel.
Hij heeft slechts de grootte van een muis,
maar toch moet hij elke dag honderden mieren eten om te krijgen wat hij nodig heeft.
De meeste stormwolken gaan voorbij zonder water los te laten.
Maar soms,
er is een korte douche.
Iedereen maakt optimaal gebruik van de gelegenheid.
Het is zo heet dat de druppeltjes binnen enkele minuten zullen verdwijnen.
Maar de bergduivel heeft een truc.
Hij vond een kleine plas, slechts een paar millimeter diep,
en hij doopt zijn teen er in.
Zijn huid is als vloeipapier.
Hij verzamelt vocht door capillaire werking,
hij zuigt het op langs de onderling verbonden groeven totdat hij glinstert.
Wanneer het water zijn mond bereikt,
kan hij het vergaren...
...terwijl hij z’n hoofd omhoog houdt, op de uitkijk voor gevaar.
De mierenegel is 200 keer zo groot als een bergduivel.
Kleine plassen en druppels zijn van geen enkel nut voor hem.
Wat hij nodig heeft is een sappige hagedis.
Dat was een baardagame die niet echt snel genoeg was.
Zelfs de mierenegel krijgt soms een kans om zijn dorst te lessen.
Er is één soort die echt de Australische woestijn heeft veroverd.
Ze wachten niet tot het water bij hen komt.
Ze reizen soms meer dan 450 kilometer op één dag om het te vinden.
Het taaiste dier van Australië...
...de wilde grasparkiet...
...de meest talentvolle van alle woestijn nomaden.
Deze reizen samen al weken...
...en dat heeft blijkbaar geleid tot een enkele huiselijke discussies.
Dit is echt een enorme gemeenschap.
Er zijn meer dan 10.000 grasparkieten in deze zwerm.
Ieder van hen heeft dorst.
Maar hoewel ze deze billabong hebben gevonden...
...moeten ze op hun hoede zijn.
Een havik, en een die grasparkieten eet.
Zolang ze op de grond blijft, zullen de parkieten het riskeren om te drinken.
Zodra ze opvliegt, zijn de grasparkieten in gevaar.
En dit is niet de enige roofvogel hier.
De parkieten hebben een eenvoudige, maar zeer effectieve verdediging,
ze vliegen allemaal in één keer op.
Een luchtjager moet zich kunnen richten op één enkel doel voor een paar seconden
als hij het wil vangen,
maar in deze werveling is dat heel moeilijk om te doen.
Vliegen in 'n zwerm houdt de parkieten veilig,
maar ze willen nog steeds wanhopig drinken.
Zodra een bijzonder dappere de duik waagt, doen ze het allemaal.
Maar eenmaal op het water, zijn ze makkelijker als doelwit.
Ze moeten snel drinken en bijeen blijven.
De laatste die vertrekt zal het meest in gevaar zijn.
Slechts één werd gepakt uit een zwerm van tienduizend.
In een paar dagen zullen ze het gebied verlaten, in hun nooit eindigende zoektocht
naar de volgende korte gelegenheid om te eten en te drinken.
Omdat het continent verder naar het noorden dreef,
kwam het uiteindelijk in warme, tropische zeeën.
En hier, in het kristalheldere, zonovergoten water,
op slechts een meter of twee onder het oppervlak,
verspreidt het leven zich.
Koraal groeit uit tot riffen in deze ondiepe zeeën.
Dit is Ningaloo...
...vandaag de dag een van de rijkste in de wereld.
Duizenden soorten vis en allerlei andere organismen
gedijen in deze koraalsteden.
En zij hebben de oudste van de levende roofdieren aangetrokken.
Haaien.
Ze waren er ongeveer 200 miljoen jaar voordat de dinosauriërs kwamen.
Ze zijn snel en wendbaar,
goed in staat om de kleine rifvissen te pakken.
Maar ze komen hier voor grotere beloningen.
Dit zijn vissen uit de open oceaan,
en zo nu en dan, om welke reden dan ook, zwemmen ze over het rif.
De kleine vissen wervelen zoals de grasparkieten, en met dezelfde reden.
Het maakt het moeilijker voor ’n jager om één bepaald doelwit uit te zoeken.
Maar in feite, proberen de haaien niet om hen individueel te vangen.
Ze drijven ze dichter naar de kust, en pinnen hen tegen het strand.
Langzaam, drijven de haaien elke nieuwe golf van vis naar ondiep water,
en de prooi-bal groeit.
Meer haaien komen, sommige van mijlenver.
En nog steeds vallen de haaien niet aan.
Ze wachten...
...op het juiste moment.
Miljoenen vissen zitten nu gevangen in deze ondiepe wateren.
Dit gebeurt slechts eens in de tien jaar of zo.
De tijd is gekomen om toe te slaan.
Voor de haaien is dit een bonanza.
Ze werken samen.
Elke haai vult nu zijn maag.
Deze ondiepe zeeën zijn uitzonderlijk rijk aan haaien.
Er zijn hier meer soorten dan elders op aarde.
Australië is niet alleen omringd door rijke riffen
maar omgord met eilanden, enkele grote, enkele kleine.
Uit de zuidkust ligt veruit de grootste ervan.
Tasmanië.
En dat heeft zijn eigen speciale buideldier...
...eentje dat zelden verschijnt, totdat het donker is.
De Tasmaanse duivel.
Veel roofdieren bewonen een gebied vol met prooi.
Maar hier, er is niets van dat alles voor hen.
Hij kan nacht na nacht mijlenver trekken,
bereid om alles op te eten wat hij kan vinden, dood of levend.
De kustlijn is een goede plek om te zoeken.
Er kunnen hier misschien wat kleine wezens gevangen worden,
of misschien iets dat het tij heeft binnengebracht.
Het karkas van een wallaby is aangespoeld.
Tasmaanse duivels kunnen 40% van hun lichaamsgewicht in één sessie opeten,
en ze hebben enorm krachtige kaken.
Ze kunnen alles aan, zelfs botten.
Terug in het hol, zijn er nog meer hongerige monden.
Haar twee jongen zijn zes maanden oud.
Zij rekenen nog steeds op de melk van hun moeder, maar ze hebben trek!
Er moet iets vast zijn dat ze zelf kunnen vinden terwijl ze wachten om te drinken.
Is dit voedsel?
Die possum riekt smakelijk...
...maar hij zit een beetje hoog.
Dit ziet er veelbelovender uit.
Eindelijk, een gigantische stok!
Niet slecht voor een eerste keer.
Hun moeder zal deze jongen nog drie maanden beschermen en voeden.
Hun overleven is belangrijk voor haar, maar ook voor ons...
...omdat dit een van de laatste duivelfamilies in de wereld is.
Tasmaanse duivels zijn nu bedreigd...
...slechts op enkele plekken te vinden,
zoals dit afgelegen eilandje voor de kust van Tasmanië.
Maar ooit leefden ze in heel Australië.
Het bewijs dat dit het geval was
kan worden gezien op bijna 4.000 kilometer van het familie-hol van de duivels,
aan de noordkust van Australië.
Dit grote stuk met keien
wordt bedekt met de grootste concentratie van prehistorische beelden ter wereld.
Meer dan een miljoen beelden van wilde dieren...
...en onder hen...
...een Tasmaanse duivel.
Het werd 60.000 jaar geleden gegraveerd op steen
door enkele van de eerste mensen die het continent bereikten.
En dan, slechts 200 jaar geleden,
arriveerden Europese kolonisten met geweren en honden, vossen en katten.
Samen decimeerden zij de unieke flora en fauna van Australië.
Dit was een grootste roofdieren op het continent,
een buidelwolf of thylacine.
De laatst bekende die overbleef werd gefilmd in 1936
in een dierentuin net voordat hij stierf...
... en bracht zo de uiteindelijke uitroeiing van de soort.
Deze rotsen zijn nu zijn gedenkteken.
En dat kunnen ze ook worden voor de Tasmaanse duivel.
Zoogdieren in Australië verdwijnen sneller dan elders op aarde.
Zij slaagden erin zich aan te passen aan het leven toen hun thuis rondom hen veranderde.
Maar nu staan ze oog in oog met hun grootste uitdaging,
de verandering in hun wereld gebracht door de mensheid.
Welke van de unieke soorten in de komende decennia zal overleven
hangt nu van ons af.
De meest ambitieuze opname voor het Australische team
was het filmen van het toproofdier van het continent, de dingo, op jacht.
Ongrijpbaar en schuw, worden ze zelden gezien.
Het team reisde naar de hoogvlakten van Australië,
waar parkwachters waarnemingen hadden gemeld van een witte dingo en haar roedel.
In hun eerste week bevestigde het team de waarnemingen...
Daar is ze.
...en begonnen ze een glimp op te vangen.
Maar, met de dingo's voortdurend in beweging, is hen bijhouden een uitdaging.
Ze teleporteren rond, omdat je ze gewoon verliest in het gras.
Het is waanzin.
Elke keer dat het team aankomt om alles op te zetten...
...zijn ze te laat.
Ik kon niet geloven hoe ver ze was gegaan.
Tegen de tijd dat we erin lukten om over de bergtop te rijden,
was zij een kilometer verder.
Als ze ze verliezen, kan het dagen duren om ze terug te vinden.
En zoeken in binnenland Australië kan gevaarlijk werk zijn.
Bruine slangen zijn een van de meest giftige ter wereld.
En het is niet enkel de slangen die een gemene beet hebben.
Oh jee!
Moet je zien.
Sorry.
Blijkt dat ik in een mierennest stond.
In de volgende weken gingen de dingo's door met het team rond te sturen.
Met een dergelijk groot gebied om te zoeken,
deden ze beroep op de hulp van twee extra cameramannen.
Dan is een dingo-expert en bestudeerde ze vijf jaar lang,
en zelfs hij worstelde om hen te kunnen volgen.
Dingo's zijn zwaarst vervolgde inheemse dieren van Australië ...
...en dat maakt hen
zo ongelooflijk ongrijpbaar en moeilijk om te filmen.
Ze zijn erg bang voor mensen.
Dingo's leven al meer dan 4000 jaar in Australië,
maar toen Europeanen arriveerden met vee, werden ze gezien als een bedreiging.
Vandaag worden ze nog steeds geschoten, vergiftigd en opgesloten,
wat verklaart waarom ze het team vermeden.
Dus stelt Dan een nieuwe aanpak voor.
Vanuit de lucht hebben ze een beter zicht.
Nu kunnen ze de dingo's opsporen en hun paden volgen.
En ze merken dat de witte dingo herhaaldelijk terugkeert naar hetzelfde stukje bos.
Ben, het parkwachter, gaat verkennen...
Honden maakten hier krassenop.
Oud kangoeroe been.
... en onthult een hol.
Er is een hol hier. Kijk eens aan. Jezus.
Slechts een handvol holen van de wilde dingo's
ooit zijn gefilmd, dus zet het team een post op.
En na een paar dagen wachten...
Voor zover ik weet, is dit een van de eerste beelden
van wilde dingo-pups in het hol.
In staat zijn om deze echt intieme, close-up beelden vast te leggen is geweldig.
Echt, echt bijzonder.
Het hol is een belangrijke doorbraak.
Nu kan het team de witte dingo elke ochtend vinden...
Ja, ik heb haar.
...en beginnen ze haar jachtpatronen te begrijpen.
Op dit moment test ze gewoon het water, om te zien welke...
...welke zwakker zijn, of als er buideljongen in de buurt zijn die ze makkelijk kan jagen.
Maar haar jagen bestrijkt zulke enorme afstanden
dat ze filmen van begin tot eind onmogelijk is.
Tijd voor de laatste teamleden.
Met de filmende helikopter,
kan het team lang genoeg in de lucht blijven om haar marathon-jachten vast te leggen.
Maar om succesvol te zijn, moet het grond- en luchtteam samenwerken.
Dus hebben we overal in de vallei spotters,
en als er iets gebeurt, als er iets beweegt,
kunnen we naar de helikopter rennen
en kunnen we in ongeveer drie minuten in de lucht zijn en filmen.
We zijn gewoon de hele ochtend en de hele middag in stand-by modus.
Met negen mensen die elke beweging van de witte dingo vastleggen,
is alles wat ze kunnen doen...
...is wachten.
Tot op een ochtend...
Ze ziet er echt naar uit dat ze die kangoeroes ginds in het oog heeft.
Ze is net gestopt en naar hen aan het kijken.
Ja, ze is zeker op zoek naar kangoeroes. Over.
Met de dingo's in beweging, lijkt de jacht nakend.
Terwijl de helikopter zich voorbereidt op vertrek, blijft het grond-team haar volgen.
Ja, ze loopt, ze loopt, ze loopt.
Ze ziet er goed uit.
Eindelijk in staat om bij te blijven,
filmt het team deze dingo-jacht op kangoeroes voor de eerste keer,
en draagt bij aan de weinige dat we weten over deze opmerkelijke roofdieren.
Na vijf weken de witte dingo te hebben gevolgd,
blijft het team onder de indruk van haar.
Ze heeft zo hard gewerkt,
kangoeroes gevangen en gezorgd voor haar baby's,
en het is gewoon geweldig geweest.
Ik zal het nooit vergeten.
Volgende keer, een wereld die is veranderd door de mens...
...waar buitengewone dieren worden gevonden...
...op verrassende plaatsen.
Europa.
Steun ons en word VIP-member om alle advertenties van www.OpenSubtitles.org te verwijderen