EEN NETFLIX ORIGINAL-SERIE
Alles was altijd zo normaal.
Zo standaard.
Zo saai.
Markus, ik zei dat je bij de ingang moest wachten. Kom.
Je gaat naar papa.
Altijd onderweg, omdat de wereld en onze levens zo voorspelbaar waren.
Ja, ik kom eraan.
Dezelfde ruzies.
Dezelfde kussen.
Het gevoel dat je vastzit in een cyclus en er niet uit kunt.
Luister, Jonas. Ik heb zelf ook een leven.
We geloofden dat we wat konden veranderen.
Dat als we ouder waren, we er meer toe zouden doen.
We zouden dingen veranderen, onze levens betekenisvol maken.
Dat was ons doel.
Een verschil maken.
Het spijt me. Ik zag u niet. Het spijt me.
Pas op met uw kind in de auto. - Ja, het spijt me.
Ik toeterde nog. - Ik zag u niet in de spiegel.
Let wat beter op met uw zoon op de achterbank.
Maar toen kwam de regen.
En we konden er niks aan doen.
Je weet niet wat je hebt, tot het weg is.
Kijk TV voor weinig - https://tvpiraat.nl Box met LiveTV en videoclub v.a.125,-
We konden ze niet redden, maar nu moeten we wel iets doen.
We moeten een manier vinden om de wereld te redden.
Nu zitten we in de quarantainezone met de mensen die de wereld hebben verwoest.
Mijn broer kan ons allemaal redden. Ik moet alleen overleven.
We vluchten, maar kunnen nergens heen.
Rijden, Patrick. - Dat doe ik.
Rustig.
Volgen ze ons?
Ze zitten vlak achter ons. - Sneller of we gaan eraan.
Wat gebeurde er?
M'n bril. - Rustig.
Nog een auto.
Rijden. - Hij gaat niet sneller.
Snij ze af.
Snij ze af, verdomme.
Rijden, Patrick.
Verdomme.
Keren. - Kom op, Patrick.
Daar is de brug.
Wat? - De Sontbrug.
We gaan het halen.
Remmen.
Stop.
Pak de jongen.
Eruit.
Laat de jongen. Haal ze eruit.
Hou ze vast.
Blijf staan.
Frederik, blijf hier. Op bevel van Sten.
Twee minuten.
Je krijgt hem niet. - Je snapt het niet.
Je wilde op Rasmus schieten. Je hebt op Martin geschoten.
Als dit niet binnen de zone blijft, gaat iedereen dood.
Je zou hem redden.
Twaalf soldaten. - Heb je hem gezien?
Hou je bek. Blijf staan.
Jij hebt de regen gemaakt, gek. - Simone.
Je moet naar me luisteren.
Hier, pak aan. Het zijn coördinaten.
Genoeg. We hebben bevelen gehad. - Vind ze.
Dit is de laatste keer. - Wie?
Alleen zij kunnen het virus doden zonder Rasmus te doden.
Zo niet... - Laatste waarschuwing.
Dan moet je hem doden.
Simone.
Jullie gaan met ons mee.
Het virus. Wegwezen.
Wegwezen.
Stap in de auto.
Kom op, stap in.
Simone, stap in.
Kom op, Jean.
Start de auto.
Hoe deed je dat? Was het 't virus? - Weet ik niet.
Als ik rem, rennen jullie het bos in. - En jij dan?
Ik vind jullie wel. Klaar? - Ik denk het.
Drie, twee, één.
Rennen.
Rennen. Sneller.
Sneller, verdomme.
Martin. - Ik kom eraan.
Hoe kon je ze laten ontsnappen, Kira? - Hij besmette de troepen.
De helft is dood. - Hoe is dat verdomme mogelijk?
Er is iets mis met die jongen. Het virus heeft z'n immuunsysteem geïnfiltreerd.
Hoorde je dat? We kunnen het virus niet meer beheersen.
Als we hem niet vinden, gaan we allemaal dood.
We moeten hem pakken voor hij het virus leert beheersen.
Even stoppen.
Dat is een oude militaire controlepost.
Misschien kunnen we er spullen vinden. - Oké.
Kijk of er nog wat nuttigs ligt. - Kom, Jean.
Snel, we moeten door voor Apollon ons vindt.
Hé, hoe voel je je?
Ik voel niks. - Rasmus, ik ben net zo boos als jij...
maar we moeten niet vergeten dat papa ons wilde helpen.
Hij wilde me vermoorden. En hij hield ons zes jaar in een bunker.
Hoe kun je om hem huilen? - Ik huil niet om hem.
Maar om jou.
Papa zei waar we hulp kunnen vinden en als we dat niet doen, ga jij dood.
Je mag best kwaad zijn...
maar ik laat je niet doodgaan.
Niemand heeft mij nodig. - Ik wel.
Je gaat niet dood.
Ik ben er niet zo goed in als jij.
Ik kan een olifant tekenen.
Moet ik jou tekenen?
Dan ga ik jou tekenen.
Ben je er klaar voor?
Ik ga nu 100 milligram injecteren. Over een uur weer.
Het virus zal binnen vijf minuten actief zijn.
Na tien minuten zien we resultaten.
Nee, ik doe het niet in het ziekenhuis.
Dat mag niet.
Het is te gevaarlijk.
We laten 't resultaat zien.
Als het werkt.
M'n vader was zes jaar weg.
En nu is hij dood.
Rasmus haat hem en...
Ik weet het niet.
Alles wat hij je heeft aangedaan.
Hoe moet je daarop reageren?
De coördinaten van Simone's vader leiden naar Roskilde...
waar Rasmus hulp kan krijgen.
We zijn ver van Apollon en dicht bij Zweden.
We zoeken een boot en varen naar de baai van Køge.
Dan lopen we nog 16 kilometer naar Roskilde.
Het is een gok. We hebben alleen de coördinaten.
Die kant op.
Maar het is onze enige hoop.
Kunnen we even stoppen? Ik moet plassen. - Ja hoor. Snel dan.
Kom eens kijken. Schiet op.
Wat is er? - Snel.
Wat?
Wat krijgen we nou? - Vreselijk.
Wat is dat? - Met een wijde boog eromheen.
Ja, we gaan terug.
Rasmus, wat doe je?
Kom mee.
Deze kant op volgens mij.
Lea, Jean, kom mee. - We komen zo.
Wil je naar binnen?
Schiet wel op.
Daar is het. - We nemen monsters af en dan zien we wel.
Dit zien we vaker.
Ik denk dat zij het zijn. - Precies.
Neem een monster van...
We zoeken iemand die ons kan helpen.
Wij niet. Niet dichterbij komen.
Jullie niet?
Als je dit aanraakt, ga je dood.
Luister. Jullie mogen hier niet zijn.
Dit gebied is besmet. - Besmet?
Wie zijn jullie? - Hoef je niet te weten.
We stellen het gebeid veilig en gaan.
We hebben deze coördinaten. Iemand moet ons helpen.
Wij niet. Ik weet niet waar dat is.
Dat zijn wij niet. Ga weg.
Sorry.
Jean, laat liggen.
Sorry.
We hebben wat we nodig hebben. - Oké, geef de monsters.
Resetten.
Nou, bedankt. - Top.
We kunnen niet gaan. Zij kunnen Rasmus helpen.
Rasmus?
Rasmus, wat is er?
Wat heeft hij?
Doof het vuur.
Doof het. - Kan niet.
Doe het.
Doof het vuur. - Haal hem hier weg.
Help ons dan.
BESMET
Dat kan niet. Hoe kan hij besmet zijn en nog steeds leven?
Dat is gewoon zo en hij heeft hulp nodig.
Waarom heeft hij dat aan? - We zijn ontsnapt van Apollon.
M'n vader zei dat we hier iemand konden vinden. Jullie dus.
Wie is je vader? - Frederik Andersen.
De biochemicus?
Onzin.
Zijn kinderen waren dood voor we z'n zoon met het virus konden onderzoeken.
Dat was ik.
Dus hij was de eerste.
Ze moeten mee naar de basis.
Wat is er?
Dit zijn Fie en Anders.
Ze kunnen ons helpen.
We proberen het virus te stoppen.
Op de basis hebben we alles en daar zijn we veilig van Apollon.
Kunnen jullie m'n broer beschermen? - Ja.
Zullen we wachten, dat Rasmus alleen gaat? - Nee, Patrick. We blijven bij elkaar.
Kunnen we ze vertrouwen?
Dit bevalt me niet.
Blijf alert.
Wat nou, Fie? Je mag niemand hierheen brengen.
Je volgt het protocol niet.
Jakob, scan ze voor je nog wat zegt.
Ogen dicht. - Waarom?
Gewoon doen.
Hij is besmet. Hij zou dood moeten zijn.
Ja, en het is geen vertraagde reactie.
Hij is de indexpatiënt. - Breng hem naar het lab, nu meteen.
Allemachtig.
Wat krijgen we nou? Het lijkt wel op Mad Max.
Breng dit naar de kelder.
Rasmus, kom mee.
Ik ga met hem mee.
Prima.
Jakob.
Dit zijn Simone en Rasmus.
Welkom.
Dank je.
We moeten weefselmonsters afnemen. We beginnen met een bloedtest.
Simone, jij kunt daar toekijken.
Fie. - Ja, kapitein.
Oké, rol je mouw op en leg je arm hier neer.
Wacht hier.
Vertel eerst waar we zijn voor we ons thuis gaan voelen.
Goed. Wat wil je weten? - Hoe vermijden jullie Apollon?
Oké, kom mee.
Hoelang ben je al zo?
Weet ik niet.
Zit het al sinds je tiende in je?
Sommigen van ons werkten voor Apollon tot we hoorden dat ze mensen doodden.
We proberen het virus tegen te houden, maar Apollon zit ons op de hielen.
De basis heeft een elektronisch schild waardoor we onzichtbaar zijn voor ze.
Dat is de drone-jammer.
We kunnen alles doen zonder dat Apollon het ziet.
Hebben jullie dit zelf gebouwd? - Nee.
En hetzelfde geldt voor de zonnepanelen en de windturbines.
We vonden het zo en maken er gebruik van.
Jullie vonden het zo? - Ja.
Dat is wel erg handig.
Hoe voelt het? - Ik weet het niet. Het...
Het voelt gek.
Het pruttelt zeg maar.
Alsof ik koorts heb, maar dan erger.
Ik brand.
En het wil eruit.
Eruit?
Ja, alsof...
Alsof het eruit wil.
Ik heb mensen besmet.
Ik wil er vanaf. - We gaan kijken of dat kan.
Wat is jullie verhaal?
O, dat is een lang verhaal.
Lang verhaal kort?
Kleedkamers. Veel bedden om uit te kiezen. Ruimte zat.
Met hoeveel zijn jullie? - Eerst 80.
Nu zijn we nog maar met 12.
Dit is de voorraadkamer en daar liggen kleren. Ga jullie gang.
Er liggen schone handdoeken en lakens.
Dus we moeten hier wachten? - Ja, we komen jullie halen.
Mogen we pakken wat we willen? - Ja, er is genoeg.
Zoek wat uit voor je vriendin.
Wat zei je? - Heeft ze niks nodig?
We zijn geen stel. - Echt niet.
Ziezo.
Helaas zijn de Spider-Man-pleisters op.
Patrick? Luister.
De deuren hebben oude sloten.
We kunnen ze makkelijk intrappen als ze ons opsluiten.
Volgens mij zijn er hier geen wapens.
De camera's zijn niet aangesloten.
Kijk eens. Rustig, ze lijken me aardig.
Je was toch nerveus? - Ja, maar toen vond ik dit.
Dit. Cool, toch?
Je bent een grote goudvis. - Hou je kop.
Dat was grappig.
Wat was grappig? - Dat wij een stel zouden zijn.
We zijn geen stel, Jean. - Dat weet ik, maar...
We hebben een tijdelijke uitslag van de ruwe data.
Kunnen jullie hem helpen? - Ja, ik denk het wel.
We moeten nog wat testen doen, maar ik denk het wel.
Je mag naar hem toe.
Dit is het virus in mij. - Dat allemaal?
Misschien. Dat weten ze nog niet zeker.
We moeten meer testen doen.
Ik weet dat je dit haat. - Ik voel me net een proefkonijn.
Dat ben je niet. Ze kunnen je helpen.
We zorgen voor elkaar.
Je zult beter worden.
Wat heb je in gedachten? - Ik ga een lumbaalpunctie doen.
Daar kan hij aan doodgaan. - We halen sowieso het virus eruit.
Dat kunnen we niet doen voor we weten wat het met hem doet.
Daar hebben we geen tijd voor. Ik wil het risico nemen voor een puur virusmonster.
Ga je vertellen wat het risico is?
Ik wil ze niet onnodig bang maken. - Onnodig?
Hij is onze verantwoordelijkheid.
Een vaccin maken is onze verantwoordelijkheid.
Dus jij bepaalt wie sterft en wie blijft leven?
Ik ben bereid die beslissing te nemen. - Ik doe hier niet aan mee.
Hebben we gasten? - Jij bent goed op de hoogte.
Ze hebben hulp nodig. - Maar we laten nooit iemand binnen.
Nee, maar deze keer wel.
Dus...
Had je weer ruzie met Fie? - Hou je kop.
Ongelofelijk dat je het met haar doet. - Genoeg geroddel.
Je bent m'n zus, niet m'n moeder.
Ben je verliefd op haar? - Rot op, Sarah.
Heb je wat nodig?
Ik wil hier gewoon weg. - We zijn ermee bezig.
Er is een jongen bij. Hij is speciaal.
Misschien kunnen we je hieruit krijgen. - Echt?
Verwacht er niet te veel van, maar hier hebben we op zitten wachten.
We doen tests, vinden een remedie en dan kunnen we hier weg.
Ik wil hem zien. - Dat kan niet. Ik hou je op de hoogte.
Het virus leeft in symbiose met de gastheer.
Er is een connectie tussen de besmette organismen.
Daarom had je broer pijn toen we de boom verbrandden.
We hebben alleen onderzoek van dieren, dus dat kunnen we niet toepassen.
Maar nu hebben we een menselijk monster, dus we moeten dingen proberen.
Wat gebeurt er met de bomen?
Dat weten we niet zeker, maar het verspreidt zich wel.
En als we het niet vernietigen, vernietigt het ons.
Ik ga de anderen zoeken om het ze te vertellen.
Ik trek deze string aan. Staat die goed?
Hoe gaat het met Rasmus? - Nou...
goed, denk ik. Ze zijn een boel tests aan het doen.
Dat kwam ik vertellen voor als je je zorgen maakt.
Simone.
Sorry. Natuurlijk maken we ons zorgen. - Ja, dus?
Martin, jullie hadden lol en dat is prima.
Ja, maar het spijt me. - Hou op. Je hebt niks verkeerd gedaan.
Oké, wat wil je dat ik zeg?
Wat is er...
Martin, luister. Ik zou ook lol willen hebben.
Maar ik moet voor Rasmus zorgen. - Zeg maar wat ik moet doen.
Je kunt die kleren uittrekken, want je ziet er niet uit.
Ze heeft gelijk. Je ziet er niet uit.
Nootjes? - Nee, dank je.
Het zijn chilinoten. - Ik hoef niet.
Ik bid voor ons.
Jean.
Je hoeft het niet te proberen. - Ik vind het niet erg.
Jawel. Je vindt het suf.
En dan werkt het voor mij ook niet.
Wat wil je?
Ik...
Wil je mijn vriend zijn?
Nou ja... - Prima.
Je mag mijn vriend zijn als je me laat bidden.
Ben ik je vriend? - Ja, als je me laat bidden.
Ga weg, Jean.
Alles goed?
Ja, ze zijn aardig.
Alles ligt klaar. - Oké, vijf minuten.
Ze zeggen dat het pijn zal doen. - Ja, het is een lumbaalpunctie.
Nou, je stelt me echt gerust.
Wil je dat ik lieg? - Ja, dat wil ik nu graag.
Simone.
Kom eens hier.
Dit is hoe we het virus kennen.
Het is net een matroesjka: 'n ziektekiem, in een virus, in een virus.
Het virus verandert steeds.
Maar als hij de bron is, kunnen we ons op het oorspronkelijke virus richten.
Simone.
Ik ben blij met jullie.
Ik laat het je weten als we klaar zijn. Geen zorgen.
Dank je.
Tot straks. - Rasmus...
trek je pak maar uit.
Je hebt je weer omgekleed.
Ja, ik...
Ik denk dat de wereld nog niet klaar was voor de andere outfit.
Dat weet ik niet, maar dat staat je wel beter.
Vind je?
Het spijt me. - Dat hoeft niet.
Oké?
Als het kon, zou ik niets liever willen dan je alles laten vergeten...
maar ik weet gewoon niet hoe.
Vertel me wat je nodig hebt.
Masker, graag.
Kijk me aan.
Je bent warm. - Ik voel me niet goed.
Je bent nerveus. Rasmus, luister naar me.
We kunnen elkaar helpen.
Trek je hemd uit.
Stift, graag.
Kan 't wachten? Ik voel me echt niet goed. - Het duurt maar twee minuten.
Martin.
Beloof me dat je me nooit verlaat.
Dat beloof ik.
Goed, we gaan prikken. - Ik voel me echt niet goed.
Niet bewegen. Rasmus, over twee minuten is het voorbij.
Haal adem. Eén prik en het is klaar.
Haal diep adem. Ik ga prikken over drie, twee, één.
Blijf ademen, Rasmus. - Het doet echt pijn.
Het hoort pijn te doen. Diep ademhalen.
Anders, kom hier.
Wat is er mis?
Er is geen bloed. Er is geen hersenvocht.
Het is puur virus. Wat moeten we doen?
Rasmus.
Ondertiteld door: Anja Stoop
TVpiraat = iedereen TV voor weinig! 75EUR per jaar met videoclub en xxx.