Er zit een locomotiefstomer in. Wat een geluid.
Kunnen we dan wel slapen? -Geen zorgen.
We worden zo moe...
dat we pas wakker worden als de boel zinkt.
De volgende.
Goedemorgen. Hebt u uw orders?
Heeft u tips voor een nieuweling?
Dit advies houdt steek...
of het nu je eerste of je twintigste reis is.
Graag, meneer.
Zorg dat je er bent bij de afvaart. Hier.
Meneer.
Tot over een maand, Mr Hickey.
De volgende.
22 APRIL 1848
De bagage van die mannen is...
zacht gezegd onpraktisch, Francis.
Als we voor de winter landinwaarts willen, kan dat niet.
Het is een lange mars.
Ze heroverwegen het wel.
Dingen blijven achter.
Om die mannen te vragen die onderdelen van henzelf te zien...
als nog een bedreiging...
Nee.
Laat ze wat mijlen maken voor we dat van ze vragen.
Maar die eerste mijlen vallen onder de zwaarste...
en we weten nog niet of de verkenners het hebben gered.
Precies.
Het eerste landkamp staat vast al.
Misschien is er eten...
We weten niet of ze het gered hebben, Manson.
Van een aanval hadden we wel gehoord.
Dan was er iemand teruggekomen. Ze zijn met bijna 50.
Misschien valt hij nu aan.
Als hij komt, komt hij.
Dan zorg je dat hij jou niet pakt.
Bedankt, Mr Hickey.
Hopelijk sta ik dan naast u.
Dan mag ik u dus even lekker duwen.
Hij wacht erop dat we juist dit doen.
We zijn daar onbeschermd.
Angst is een keus, Billy.
Onwetendheid ook.
Net als geloven dat luitenant Fairholme terugkomt.
Of dat die inboorlingen ons goed gezind zijn.
Voorzichtig daarmee. -Geen punt.
Heeft Mr Bridgens je gezien?
Ja.
Helpt de mandragora niet meer?
Dat spijt me.
Mr Bridgens, verhoog de dosis tot wat nog veilig is.
Of probeer wat anders.
Coca-wijn of een sterker tonicum.
Je kunt in een roes raken, maar het is het waard.
Zijn dit jouw keuzes, Cornelius...
of maakt men ze voor ons?
Hoe bedoel je, Billy?
Ze zeiden ook dat citroensap scheurbuik voorkwam.
Je tandvlees schijnt terug te trekken.
Littekens gaan weer open.
Nee, nee, nee, nee, nee.
Zeg het nou maar.
Je bent onder vrienden.
O ja?
We kunnen het ook zelf proberen, toch?
Een kleinere groep.
Met 40 man zijn we te langzaam op dat ijs, dat weet ik wel.
Nou ja, het ijs is sowieso langzaam.
Maar aan land... -Dan is het beter te wachten...
tot de grotere groep de voorraden aan land heeft.
Inderdaad ja.
Dan hebben we tijd om na te denken.
Ik vermoed dat anderen dit ook vinden.
We moeten er meer vinden.
De rangen alvast bepalen.
We laten genoeg eten achter voor de winter.
En ook genoeg kolen.
Als jullie hier allemaal slapen.
Het kan nog gaan dooien.
Vaar in dat geval zuidwaarts langs Koning Willem, vlak aan de kust.
Dat doen wij ook.
Als je bij Kaap Herschel weer op de kaart bent...
ga dan oostelijk de straat in...
die Koning Willem van het land scheidt.
Die is of afgesloten of, wat ik denk, open.
Ga sowieso niet verder.
De Back's Fish-rivier mondt daar uit.
Wij seinen van het vasteland...
of als we daar nog zijn, van Koning Willem.
Maar als jullie 1 september nog niks van ons vernomen hebben...
dan zijn we al verder getrokken...
en dan moeten jullie omdraaien en hard...
wegvaren.
Elke versie hiervan, besef dat wel...
maakt jullie de eersten die de doorvaart afronden.
Ik hoop er van harte op, echt.
Het offer dat jullie maken...
verdient een grote beloning.
Maakt u zich geen zorgen.
Als wij omkomen, doen we dat liever hier...
onder Engelse dekens, ruikend naar Engelse kool.
Niet daar in die leegte.
Dat is beloning genoeg.
Neem dan maar afscheid van de rest.
Ga naar je toegewezen slee en leg je spullen daar.
Dit doet een kapitein alleen.
Naar het schijnt.
De mannen staan achter u.
Volkomen achter u.
Opmerkingen 22 april 1848. 69.93/98.71
Kapitein Crozier geeft het bevel de schepen te verlaten.
LOGBOEK H.M.S TERROR VOOR 1845 FRANCIS R.M. CROZIER ESQ., KAPITEIN
Vriend, moeder, geliefde...
een schip zou veel zijn voor kapiteins...
maar ze missen wat ertoe doet.
Biechtvader.
Dit schip weet alles van me, Thomas.
In '37, toen George Beck het stukvoer...
en terugsleepte de oceaan over...
dreef ze nauwelijks meer.
Niemand kon geloven dat ze overeind bleef.
Ze kan het best overleven.
Geef het bevel, luitenant Irving.
Voorwaarts.
Hoe luidt uw rapport, Mr Hartnell? -Meer sneeuwjachten.
Maar we volgen in luitenant Little's voetsporen.
Ze zijn verwaaid en vervormd...
maar wel nog intact.
Hij heeft er gevoel voor.
Goed, ik blijf op uw ogen vertrouwen.
Zorg dat wij veilig onze weg vinden.
Ja, meneer.
Goed, we gaan verder. Sleep de boot.
Leid ze weg, luitenant.
Allemaal. Ook u, Mr Hickey.
Mr Collins.
Slaapt Mr Morfin in uw buurt?
Eén tent verderop, meneer.
Hoe gaat het ermee?
Prima, hoor.
Ik zie niet in hoe het met ons...
prima zou gaan, na wat er gebeurd is.
Kom.
Wat is het ergste, Collins? Dat je wilt vertellen?
Het helpt om het uit te spreken.
Dat probeerde ik.
Niet bij mij.
Het is meedogenloos.
Zonder slaap ben je nergens goed voor.
Ga daar op wacht staan.
Ik wilde geen carnaval vieren.
Ik dwong mezelf te gaan.
Ik dwing mezelf nu overal toe.
Ik moet mezelf overtuigen dat...
er geen...
problemen komen.
En dan komen ze toch.
Er zijn nu een hoop problemen.
In de duikhelm...
ruikt het naar vet.
Wist u dat?
Nee.
Met mijn baan is het een probleem om...
Om wat?
Bang te zijn voor de geur van vet.
Ik ruik het overal.
Ik stond er nooit bij stil.
Net als gezaagd hout van al die kisten van Mr Honey.
Mijn vader was houtbewerker. Hij maakte piano-onderdelen.
Ik speelde in de krullen.
Nu heb ik een ander beeld bij die geur.
En nu blijf ik het carnaval ruiken.
De rook, bedoel je?
Eerder het vlees.
De jongens die stierven...
werden gebakken.
Als karbonaadjes.
Ook vrienden van me.
Ik schreeuwde: Help ze, help ze.
Maar het water liep me in de mond zodra ik ze rook.
Ik kon het niet tegenhouden. Het spijt me.
M'n neus en maag...
onderscheiden gruwel en eten niet.
Maar ik wel.
Ik wel.
Kapitein.
Binnen.
Excuses dat ik stoor.
We hadden het eerder over de blikken, meneer.
Wat is daarmee?
U stelde jaagexpedities voor. Kunnen die nu beginnen?
Hier, op het pakijs? Waar wilt u op jagen?
Zeehonden, beren.
U weet dat de Netsilik jaren oefenen in zeehondenjacht.
De bemanning kan die blikken niet blijven eten, meneer.
Het moet.
Nog even.
Ik weet dat dat niet helpt. -Absoluut niet, meneer.
Mr Wall is ze nu aan het bereiden.
Met elk geconsumeerd blik wordt het...
Zodra we op Koning Willem-eiland zijn...
zal ik jachtexpedities uitsturen.
Wie weet?
Misschien pakken we wat kariboes.
Dat u en luitenant Gore ze niet vonden...
betekent niet dat het nu niet kan.
Wij delen een last, u en ik.
Dit onder ons houden.
Eén rij, één rij.
Wassen.
Wedden dat die hond evenveel krijgt als wij?
Hij verdient het, denk ik.
Ik heb je, ik heb je.
Zo. Zo.
Ga geen wacht lopen als je het niet aankunt, Morfin.
Hij zou je wel vrijstellen als Mr Goodsir wist...
Allejezus.
We gingen vanmorgen verder dan de wacht gisteren...
anders had Morfin niks gezien.
Zie je wie het zijn?
De sledegroep van luitenant Fairholme.
Wie heeft dit gezien of weet ervan?
Alleen wij vieren, meneer.
Op straffe van een tuchtraad...
zal niemand hiervan horen...
totdat kapitein Fitzjames en ikzelf...
het aan de bemanning vertellen.
Ja, meneer.
Achttien mijl.
Verder kwamen ze niet.
Onze redders.
Halt.
We zullen omhoog moeten zigzaggen.
We moeten de eerste loopgroep sturen voor de zekeringen.
We weten niet wat aan de andere kant ligt.
Wellicht is dit de mooie kant.
En de hoopgevende.
Je hebt gelijk.
Ik ga eerst. Samen met James.
We kijken wat we zien...
en rapporteren dan.
Zelfs de vlag staat al.
Zorgen om niks, Francis.
Als we wild treffen...
kunnen we hier weken blijven.
Het is beter om geen zieken te hebben voor we verder gaan.
Het was een zware reis, zelfs voor de gehardsten.
Ik wil nooit meer op ijs lopen.
Als we hier wegkomen...
verdienen die kerels gouden medailles.
Als we hier wegkomen...
verdienen ze alle goud dat er is.
Hebben jullie iets gezien onderweg?
Niet het wezen, als u zich dat afvraagt.
Meneer. Luitenant.
De grens is getrokken...
maar niet geladen.
Hoe bedoelt u, sergeant?
Ik wil graag wat extra mannen bewapenen in het kamp.
Zelfs zo dicht op elkaar...
baart de grote omtrek me zorgen.
We zijn maar met acht mariniers en het zou helpen...
als er meer bewapend werden.
Aan wie denkt u? -Ik heb erover nagedacht.
Armitage is een goed schutter...
en Crispe ook.
Manson kan het ook wel aan.
Seeley, Coombs. Mr Hickey zou kunnen helpen.
Voorlopig nog niet.
Meneer, ik raad aan...
Het is een wassende maan vannacht, niet?
Bijna vol.
We hebben mijlenver zicht.
Als er iets op ons komt jagen...
is er genoeg tijd om alarm te slaan en mannen te bewapenen.
Deze plek is goed gekozen.
Op zo'n vlak terrein worden we niet snel verrast, toch?
Ja, meneer.
We komen erop terug...
maar momenteel...
is de wapenvoorraad alleen voor mariniers en officiers.
Ja, meneer.
Ik snap zijn verzoek wel, meneer.
Ik ook.
De reden erachter klopt.
Maar die namen niet.
Ik doe m'n best.
Wie is dat?
Help ons.
Dat belooft weinig goeds.
Help.
Geen aanval, mannen. Het is Morfin.
Hij wankelde naar buiten en viel.
Hoe kan ik helpen, Morfin?
Door me dood te schieten.
Wilt u dat doen? Wilt u, alstublieft...
mij afmaken?
John.
M'n hoofd.
Hak het eraf.
Leg het bij de rest.
Niemand maakt jou af.
Soldaat, opgepast.
Niet vuren. Niet vuren.
Mr Morfin heeft enorme pijn.
Hij wil dat wij die beëindigen.
Doe dat niet.
Wapens neer.
Neer.
Ik heb mogelijkheden, Morfin.
Er kan nog veel. Dat zei ik al.
Ik heb bijvoorbeeld coca-wijn.
Dat tonicum kun je krijgen...
nu we kamp hebben opgeslagen.
John. John.
Als Dr. Goodsir denkt dat coca-wijn helpt...
is dat toch een poging waard?
Anders kom je nooit meer terug in Gainsborough.
Gainsborough, toch?
Waar jij je mensen hebt.
Matroos Morfin, leg uw wapen neer.
Dat is een bevel.
U gaat vrij, sergeant.
Breng Mr Morfin naar de opslagtent.
Begraaf hem morgenochtend.
Luitenant Hodgson, houdt u toezicht?
Ga naar je tent, mannen.
Probeer wat te slapen.
Die nacht dat u met Mr Hickey Lady Stilte overviel.
Hebben we niet het hele verhaal gehoord?
Waren er anderen bij betrokken, al was het indirect?
In vertrouwen, Mr Hartnell...
maar u mag zwijgen als het u in een hoek drijft.
Dat is het niet.
Er was een vierde man.
Sergeant Tozer?
Nee, meneer.
Let op Mr Armitage.
Dat doen we samen als jij dat wilt, Hartnell.
Excuses, meneer. -Geeft niks, Jopson.
Bedankt, Mr Hartnell.
Ik spreek u nog.
Ja, meneer.
Bedankt, meneer.
Had me geroepen toen u zich ging kleden.
Ik kon niet slapen.
Dan had u me ook moeten roepen.
Ik heb de druppels die dr. MacDonald u vorige zomer gaf.
Hoe is dat, niet geroepen worden voor druppels of ondergoed?
Vreselijk, meneer.
U scheert mijn taak weg.
U moet ook weten dat Mr Hoar...
zegt dat Neptune weer is verdwenen.
Hij vermoedt dat hij de poort niet had gesloten.
Die komt wel als hij honger krijgt.
Meneer.
Ik moet een commandovergadering beleggen...
voor kapitein Fitzjames en de luitenants.
Haal jij ze maar.
Dank u vriendelijk, meneer.
We hebben een noodgeval met de ingeblikte proviand, heren.
Niet alleen het rotten.
Dr. Goodsir heeft wat ergers ontdekt.
Iets wat ons allen al jaren ondergraaft.
Het ligt aan het fabricageproces.
Alle blikken?
Zonder uitzondering?
Jachtexpedities, vandaag nog.
Naar het zuiden en het oosten.
Elk met twee officiers en vier bemanningsleden.
Het zal ze zorgen baren dat ze op pad moeten...
met zo weinig man...
maar dat risico is hoogst noodzakelijk.
En als we geen wild vinden?
Dan gaan we op de oude voet verder richting het zuiden.
Ik ga zuidelijk.
Luitenant Irving oostelijk.
U blijft hier met commandant Fitzjames en mij.
We moeten de zoetwater-expedities uitstippelen.
Dan zijn er maar drie luitenants over, meneer.
Uit noodzaak...
en uit verdienste...
promoveer ik vanmorgen iemand.
Een noodmaatregel, zo u wilt.
Maar een volkomen oprechte.
Ik geloof niet dat dit ooit gedaan is.
Maar veel van wat wij nu doen, is nog nooit gedaan...
dus ik wil niet dat hier verwarring over bestaat.
Iemand op deze expeditie heeft ons vertrouwen...
ons respect en onze achting gewonnen...
zodanig dat hij absoluut een plek aan deze tafel verdient.
Nou, heren...
we kunnen een nieuwe luitenant verwelkomen.
James?
Voor de duidelijkheid, Jopson, derde klasse.
Men moet zich aan iets van protocol houden, zelfs hier.
Moet je jouw gezicht zien.
Gefeliciteerd, Jopson.
Goed gedaan. -Bedankt.
Gefeliciteerd. -Bedankt.
Succes. -Bedankt.
Hebben jullie het al gehoord?
Luitenant Jopson.
We moeten zachtjes praten.
Prima.
Wat denkt u dat er met Morfin is gebeurd?
Wat was het?
Hij had genoeg van de pijn. Hij was wanhopig.
Omdat hij ziek was.
Wat voor ziekte?
Scheurbuik.
Lijkt mij.
Velen vertonen tekenen.
Geen scheurbuik. -Dr. Goodsir...
Dr. Goodsir liegt u voor.
Ons allemaal.
Net als de kapitein.
En niet alleen hierover.
Wat Morfin gebeurde, gebeurt met ons allemaal.
En Goodsir en Crozier weten dat.
Het blijft gebeuren zolang we uit blikken eten.
Daar zit iets in wat ons zwak en raar maakt...
en zich opstapelt in je lijf.
En hoe weten wij dit?
Een Erebiet hoorde Mr Goodsir.
Hij vertelde dokters Macdonald en Peddie...
erover op het carnaval.
Niemand zei u wat.
Maar als dat waar is...
wat kunnen we dan?
We hebben geen ander eten.
We trekken zuidelijker.
Meer kans op wild. -Dat is onze redding.
Stel dat we een zeehond vangen.
Of drie, zelfs.
Rood vlees.
Vers vlees...
in plaats van die blikken.
Wat gebeurt er dan, als je eindelijk...
een goed bord vlees krijgt?
Wie is dat?
Wie?
Luitenant Hodgson, het is geen mens.
Het was wel van eentje.
Wat hebt u gedaan? -Luister even verder.
Ik weet dat u dit snapt. Alleen u, misschien.
Zelfs met zo weinig vlees...
kunnen we goed eten...
nu met z'n drieën.
Meerdere dagen zelfs.
Volgens Croziers plan zouden we dit vlees verdelen...
in bijna 100 porties, tot we vrijwel niks krijgen.
Zelfs als we wild vinden...
al is het groter dan dit...
met behulp van Croziers...
Eskimo-vriendjes...
moeten dat hoeveelheden zijn die duidelijk onmogelijk zijn.
Croziers plan is niet steekhoudend.
En dat weet u.
God, verblind me.
Wat een fout, Mr Hickey.
Deze hond waakte tegen dat wezen.
Hij brak z'n poot op de rotsen.
Ik vond hem.
Ik heb hem afgemaakt.
Ik vraag niet of u dat gelooft.
Wat vraagt u me dan wel?
Er komt een moment...
dat de rest die cijfers ook gaat inzien.
En als dat moment komt...
moet een officier...
het helder zien.
Ik ben geen kapitein.
Zo zit ik niet in elkaar.
U kunt nu zijn wat u zijn moet.
Overleven is geen pretje.
Maar we doen wat nodig is.
Een herverdeling.
Een heruitvinding.
Een herschikking.
Laat mij uw luitenant zijn...
in een nieuwe schikking.
Dan ontsnappen we samen.
We nemen de hoop in eigen handen.
Want wat ik u nu ga vertellen...
vernietigt het leeuwendeel van de hoop die u had.
Een maat van me zat twee seizoenen op een schip in Baffin Bay...
en zegt dat kariboe geen talg heeft, zoals rund.
Dus de smaak is sterk...
en het smaakt meer naar het dieet van het dier.
Is dat hier dan stenen?
Het woord dieet komt van het Griekse 'diaita'.
Een manier van leven.
Nog een uur tot we terug moeten.
Laten we ons verspreiden.
Ik ga oostwaarts met Mr Armitage en Mr Pocock.
Farr, Hickey, kom mee.
We lopen een half uur zuidelijk en keren dan om.
We zien elkaar hier weer.
Luitenant.
Mijn god.
Blijf hier.
Ik ga alleen. We willen ze geen schrik aanjagen.
Dat zei de kapitein, hè?
Ik ben luitenant John Irving...
van Hare Majesteits marine.
John.
Ik ben John.
Koveyook.
-Koveyook. Koveyook.
John.
Mijn vrienden en ik, wij zijn...
zijn...
We zijn op zoek naar wild.
Eten.
Eten. Eten. Eten, ja.
Ja.
Bedankt.
Blijft u hier.
Alstublieft.
Blijf.
Wat is er gebeurd?
Hickey.
Hickey. Hickey.
Hoofd omlaag.
Welkom aan boord, Mr Morfin.
Fijn hier te zijn.
Bedankt. Hoofd omlaag.
Ik zie m'n handtekening hier, maar...
Ik heb nu een baard.
Leek me wel slim. -Ja.
Het kan zeker geen kwaad, daarginds. -Daarom.
Hoofd omlaag. -Die kant op?
Ja. -Bedankt.
Ja?
Cornelius Hickey, teerdersmaat.
Uw nieuwe thuis, Mr Hickey.
Meld u straks bij Mr Darlington, de teerder.
Hij is op de koebrug. -De koebrug, meneer, dat is...
Het dek hieronder.
Nooit op een schip geweest?
Niet zo een, meneer.
U wilde wat anders?
Ik wilde alles anders.