Het is niet makkelijk om verder te gaan na sommige dingen.
Ik snap niet hoe iemand dat kan.
Zeker niet na dit.
75 procent van de wereld, misschien meer.
Dat weten we nog niet.
Weg.
Vijf jaar na de inslag was Clarke nog niet klaar met ons.
Fragmenten in een baan om de aarde bombardeerden ons zonder waarschuwing.
We probeerden te herbouwen, maar de wereld was er niet klaar voor.
We werden weer naar binnen gedwongen.
De straling trof overal anders.
De meeste plekken brandden uit. Andere bleven vreemd genoeg groen.
Het leven vond een manier om de neerslag te overleven.
Onze bunker houdt stand.
Wij doen ons best.
Ondergronds leven is niet makkelijk.
Maar we genieten wanneer het kan.
Samen.
Microfoontest. Eén, twee, één, twee.
Helder en duidelijk, John.
Weet je wat ik vanmorgen dacht?
Vertel.
Een stevig ontbijt.
Lijkt me heerlijk. Ik geef m'n linkerarm voor een goede kop koffie.
Peckman's Diner had de beste, tegenover Piedmont Park.
Daar waren zomerconcerten. Blauwe lucht, gras, mensen.
En bier. - Dat klinkt als een paradijs.
Dat was het.
Verdomme, er is weer een scheur open.
Meer lava? - Ja, en ze worden groter.
We hebben een paar reddingsboten.
En nog een spookschip. Een destroyer.
Mooi. Denk je iets te vinden? - Altijd. Ik begin met de boten.
Succes.
Ik ga richting de destroyer.
Er komt slecht weer aan, maar je hebt nog wat tijd.
Ik ga sneller.
Jackpot.
Ik ga de brug op.
Ik heb iets anders gevonden. - Wat is het, John?
De bemanning.
Verdomme.
Hoe mooi...
John?
John, hoor je me?
Het onweer komt recht op je af. Ga nu terug.
Ik ben onderweg. Ik verlaat het schip.
Hoeveel tijd heb ik? - Geen.
Kom op...
Ik lig ervoor, maar het haalt me in.
Shit, het gaat snel.
John, waar ben je? - Ik ren zo hard ik kan.
Open de oosttunnel.
Open de deur.
De storm is te dichtbij. We moeten sluiten.
Ik haal het wel.
Sluiten.
Schiet op. - John, ben je binnen?
THULE LUCHTMACHTBASIS, GROENLAND
Boekarest, Roemenië: de stad is verwoest door aardbevingen. We zitten vast.
India: het zoute water stijgt snel.
FEMA plande voor twee jaar. We rekken het al vijf jaar.
Draaien we op de laatste reserves? - Ja, het wordt krap.
Over een jaar planten we hopelijk weer.
We meten vier procent minder straling in de afgelopen drie maanden.
We weten niet wanneer het veilig is. - Maar wordt het beter?
Vooral op zee. - De wind blaast de straling wel weg.
Nee, zo werkt dat niet.
Langdurige blootstelling is dodelijk, zelf bij zulke lage doses.
We moeten de noodplannen bespreken. - Oké.
Canada en het grootste deel van de VS zijn weg. IJsland is weg.
West-Europa? Hebben zij niet minder stormen?
Maar is de lucht veilig? - Veiliger dan hier.
Zei je niet net dat je daar langzaam sterft?
Heb ik geen gelijk, dr. Amina? Is het daar niet net zo?
Wat is het laatste nieuws over de krater?
Collega's op andere bases delen mijn theorie. Ik heb berekeningen gedaan.
We kunnen het niet verklaren, maar de vorm van de kraterranden...
lijken radioactieve stormen te blokkeren.
Met de diepte erbij ontstaat er een veilige zone zonder vervuilde lucht.
Maar zelfs als dat klopt, ligt het in Zuid-Frankrijk. Hoe komen we daar?
Er zijn meldingen van gevechten, opstanden en burgeroorlog.
Europa is ontwricht.
Laten we realistisch blijven.
Meld defecte luchtfilters. - Rantsoeneer zorgvuldig.
Sommigen noemen dit het nieuwe normaal.
Maar het is nu vijf jaar geleden.
Dus het is niet nieuw en zeker niet normaal.
Er zijn niet voor niets meer therapeuten dan chirurgen geselecteerd.
Mensen dragen enorm trauma. - Waarom doet iedereen alsof er niks is?
Doe jij dat? - Alsof?
Soms. - Misschien moet je daarmee stoppen.
Kun je een goede therapeut aanraden? - De mijne is prima.
Dus...
Hoe gaat het met Allison en Nathan?
Ze redden zich. Denk ik. Hoop ik.
Openheid is belangrijk.
Ze zijn open tegen mij. - Ik bedoelde andersom.
Dat gebeurt de laatste tijd steeds vaker.
De continentale platen bewegen weer. Dat veroorzaakt veel activiteit hier.
De bunker overleefde Clarke en kan ook aardbevingen aan.
Er is nog iets dat we moeten bespreken. De noodsignalen van buiten.
We kunnen geen vijftig mensen extra eten geven. Zelfs geen vijf.
Dat weet ik, maar ze wonen in grotten en schachten.
We weten niets over ziektes of mogelijke straling.
Oké, dus laten we ze gewoon sterven.
We zeggen dat we nu geen mogelijkheid hebben om te helpen.
Oké? - Nee, we stemmen, zoals met alles.
Ik stel voor een reddingsteam te sturen.
Dat steun ik.
Generaal... - Het is besloten.
We sturen het rupsvoertuig morgen op pad.
Als we naar de noordelijke sterrenhemel kijken, welk sterrenbeeld is dat?
De Tweelingen? - Nee, niet Tweelingen.
Nathan?
Dat is Cassiopeia. Je herkent het aan de W-vorm.
Waarom moeten we over de sterren leren?
Dat hadden we misschien eerder moeten doen.
Clarke was toch een komeet. - Dat is hij nog steeds.
Maar hij is al ingeslagen.
Het grootste stuk wel. Maar de kleinere die dat niet deden...
bleven in ons zwaartekrachtsveld hangen en vormden een zogeheten "spookring".
Lars, wat is dit voor rotzooi? - Dit is klassieke rock-'n-roll.
Als je klassiek rock bedoelt, zit je fout.
Geef mij de Stones of de Allman Brothers.
Michael McDonald is klassieke rock.
Billy Ocean is ook best gaaf.
Zet die klep nu maar open.
Kom op...
We draaien weer. - Mooi.
Nu kunnen we weer water drinken.
Mam...
Ik kan het uitleggen. - Ik wil het niet horen.
Je hoort pap 's nachts hoesten, toch? - Ja.
Naar binnen.
Ik haat deze plek.
Kom eens hier. Ik weet het.
Het is oké.
Wat? Ken je die? - Natuurlijk.
Heb ik iets gemist? - Hij heeft dit nummer nog nooit gehoord.
Echt niet? - Nee, maar ik vind het mooi.
Kom, laten we dansen. - Op een nummer dat ik niet ken?
Het is een beetje laat, maar...
Fijne, verlate Valentijn.
Waar heb je dat gevonden? - In de destroyer.
En nog veel meer. Nu kan ik mijn radio maken.
En de ontziltingspomp?
Generaal Sharpe zei dat de waterstanden laag zijn.
Sorry.
Ik vind het prachtig. Dank je.
Dank je.
Hoe was je dag, jongeman? - Wel goed.
Wil je nog iets vertellen?
De bewakers vonden hem buiten. - Helemaal buiten?
Dat meen je niet. Hoe lang was je daar? - Een paar minuten.
Had je een masker op? - Ja, en er was geen storm.
Het is veel te gevaarlijk daar. Wat dacht je wel niet?
Je vertelde over straling en assen. Ik snap het echt.
Ik weet dat het klote is om hier te wonen.
Probeer jij maar eens vijftien te zijn. - Je luistert niet.
Wacht... - Mag ik opstaan?
Hij probeert zichzelf te vinden. En hij is gevoelig.
Nee, hij gedraagt zich als een idioot. - Net als jij?
Jij gaat ook naar buiten.
Ja. - Hij lijkt op zijn vader.
Kom. - Nee, Allison.
Je weigert toch geen dame een dans?
Dank je, Lars. Kom nou. - Oké dan.
Zorg je goed voor jezelf? - Ja. Ja.
Rover One keert terug met volle lading. Zijn we klaar voor de migranten?
Open de westtunnel en zet het ontsmettingsteam klaar.
Kom op...
Goedemorgen, kameraad.
Ik dacht om vandaag te beginnen met de aanzuigpomp, Larsy.
De rest doen we na de lunch.
Verdomme.
...nog een rit. - Begrepen. Afwachten.
Ze vragen toestemming voor nog een rit. Ze hebben velen achtergelaten.
Nog een rit?
Geen denken aan. - Laten we niet overhaast beslissen.
We hadden het over beperkte middelen. Waar moeten ze slapen? In jouw bed?
Als dat levens redt, ja.
...komt dichterbij... - We verstaan jullie slecht. Herhaal.
We hebben weinig tijd...
Rover One, herhaal.
Lars?
Gaat het? - Ja.
Allison? Allison.
Gaat het?
Zo.
Gaat het? Ik help je overeind.
Nathan... - We moeten hier weg.
Heb je hem gezien? - Nee.
Nathan? - Pap.
Ik krijg geen lucht. - We moeten hier weg.
Pak de tassen met eten en kleren.
Nathan, adem met me mee.
Help je moeder met pakken. Ik haal maskers.
Pak je spullen en je insuline.
Stop zoveel mogelijk in de tas. We komen niet terug.
Jassen, kleren, alles wat past.
Oké, ik heb maskers. Doe deze om, jongen.
Werkt hij? - Ja.
Kom op.
Ik zit vast. - We komen er niet door.
Waar moeten we heen? - Naar de oosttunnel.
Hij is ingestort. - We hebben geen keus.
John, hij stort in. - Ik heb je. Komaan.
Kom, we moeten hier weg.
Kom op.
Zijn we goed afgedekt? Controleer uw maskers.
Alles ziet er goed uit.
Rennen.
Wat doen we met de straling?
We moeten van het eiland af. Naar het strand.
Nathan? Waar is Nathan? Waar is hij?
Nathan. - Hier.
Dr. Amina. Gaat het? Kunt u opstaan?
Kom, overeind. Er zijn reddingsboten op het strand. Kom.
Volg mij. Er zijn meer boten aan het eind van het strand.
Kom.
Help.
Laat los, verdomme. - Nee.
John, hier. - Allison.
Stop. Laat hem los.
Terug.
Er is er nog één. Kom, daar is er nog één.
Tempo.
Kom op.
We moeten gaan. Kom. We moeten nu gaan.
Dat was het. Sluit de deur. - Nee, laat ze erin. We maken plaats.
Dan kapseizen we ook. Sluit het luik. We kunnen niemand meer meenemen.
Gaat het met jullie?
Wacht. - Nee.
Is iedereen in orde?
Pap.
Allemachtig. - Hou jullie vast.
Hou jullie vast.
Gaat het, Nathan? - Ja.
Het is weg. Alles is weg.
De luchtkwaliteit is goed. Beter. - Kunnen de maskers af?
Gaat het met je? - Laat eens zien.
Waar gaan we heen? Er is niets om naar terug te keren.
Is IJsland niet het dichtstbij? - IJsland is weg.
We hebben een bestemming nodig. - We moeten gewoon land bereiken.
Clarke heeft de stroming veranderd. Die gaat nu zuidwaarts.
Eten en water is net genoeg voor een week.
Europa is waarschijnlijk onze beste kans. - Goed, dan zetten we koers naar zuidoost.
Tot we Engeland bereiken. - In Londen kunnen we Mackenzie opzoeken.
Perfect. Dat duurt minder dan een week. Als we het overleven.
Zuidoost.
Oké... Probeer nu eens.
Laat me nog iets proberen.
Oké.
Zo dan. - Dank je.
Hoeveel fragmenten denk je dat daarboven zijn?
Meer dan ik kan tellen.
Dus minstens vijftig.
Dat is Andromeda, een heel ander sterrenstelsel.
Bizar dat ik echte sterren zie. - Best gaaf, hè?
Ik hoop dat je nooit je verwondering verliest.
Waar zou die neerkomen?
Ik kijk wel even. - Dat is het niet.
De brandstof is op.
We kunnen misschien nog twee dagen water en eten rantsoeneren.
We moeten nu gewoon met de stroming mee.
Dus waar kwamen jullie terecht? - In Shenandoah.
Daar wilde ik altijd al heen.
Mijn vrouw wilde de hele reis maken, maar ik brak ’m af voor een nieuwe baan.
Dat leek toen belangrijk.
Raakte je je vrouw kwijt toen we de bunker verlieten?
Nee, ik verloor haar op weg ernaartoe.
Ik moet eten hebben.
De krater... De krater heeft vast... Die bunker...
Zwemmen... Ik moet het halen.
Wat hebben we geraakt? - Dat is land.
Wat is dat? - We zijn op land gestoten.
Dat is het Liver Building.
We zijn in Liverpool. - Engeland.
Wat? - Zijn we in Engeland?
De luchtkwaliteit is voorlopig oké. Maar we moeten onderdak zoeken.
Wat hebben we geraakt?
Allemachtig.
We liggen op een dak. We moeten roeien.
Ben je er klaar voor?
Daar verderop is een weg, luitenant. Kun je daarheen sturen?
Dan, roei je achteruit? - Ja.
Goed zo.
Zo. Kom op.
Blijf bij elkaar. We weten niet wat daarbuiten is.
Kom op, knul.
WAARSCHUWING VERBODEN GEBIED
Het ziet er verlaten uit.
Eerst het belangrijkste. We moeten eten en water vinden.
En we kunnen hier niet blijven, dus we moeten onderdak vinden voor iedereen.
Was hier geen bunker in de buurt? - Ja, maar we hadden nooit contact.
We moeten ’m toch proberen te vinden.
Daar zijn mensen.
Waar zijn ze?
Waar zijn jullie politici en jullie edele koningen?
Ze zitten allemaal ondergronds.
Alleen de ware God... - Hoe kunnen ze buiten leven?
Ze hebben vast geen keus. Maar ze overleven het niet lang.
Daar zijn er meer, die kant op.
Laat ons binnen.
Geen pas. Alleen toegangspassen.
Zonder pas kom je er niet in.
Alleen toegangspassen.
- Wij hebben passen.
Hebben jullie toegangspassen? - We komen uit Groenland en zoeken asiel.
Geef me jullie toegangspassen.
Ze is in orde. - Ik kan mijn pas niet vinden.
Ik kan mijn pas niet vinden.
Dan gaat alleen zij.
We horen bij elkaar. - Eén pas per persoon.
We zijn een familie. - Ik heet Adam Shaw.
Terug. - Ik kom uit de Thulebunker in Groenland.
Controleer me in het systeem.
Ik ben een gekozen ambtenaar. Mijn naam is Adam Shaw. Ik ben...
Allemachtig.
Wat hebben jullie gedaan?
Adam.
Wat gebeurt er?
Opschieten.
We moeten hier weg.
Casey, kom. We moeten weg.
Nee... Wacht.
Wat? Opzij. - We hebben een lift nodig.
Neem onze familie mee. - Waarheen?
Naar Londen. Naar Mackenzie.
Dan moet je me iets geven. - We hebben niets.
Dat daar is goed.
Instappen. - Hier.
Dank je.
Allemachtig.
Hé... Kijk me aan.
Het is oké. Adem diep in.
We gaan naar Mac. Alles komt goed, oké?
Is het overal zo?
De wereld is nu een gevaarlijke plek.
Mensen zijn zo wanhopig dat ze doden voor een beetje eten.
Radioactieve stormen kunnen uit het niets komen en je in seconden doden.
En doden ze je niet meteen, dan sterf je alsnog langzaam.
Ja...
Geweldig. Hoe is de luchtfiltering hierbinnen?
Die werkt. Maar niemand van ons wordt honderd jaar oud.
Wanneer sprak je Mackenzie voor het laatst?
Acht, negen maanden geleden.
Dr. Amina?
Denkt u dat het klopt, dat verhaal over die krater?
Dat is mogelijk.
Het is net als toen de dinosauriërs uitstierven.
Weet je wat er daarna gebeurde? - Het leven keerde terug.
Het kwam niet alleen terug. Het bloeide op.
De inslag maakte plaats voor nieuw leven.
Zonder dat bestonden wij niet eens.
We naderen Londen. Nog een halfuur, misschien.
We moeten opschieten. We kunnen niet lang buiten blijven.
Hoe heet je?
Obi.
Waar kom je vandaan, Obi? - Nigeria.
Ik verhuisde twaalf jaar geleden naar Engeland.
Ik hoorde veel over dit land.
Het was een kinderdroom.
Jammer dat je dit kreeg.
Ik hou van deze plek. Ze werd mijn tweede vrouw.
Maar soms denk ik eraan hoe het zou zijn om terug te gaan.
Als ik nog iets zou herkennen.
Heb je gehoord van mensen die verder zuidwaarts gaan, naar Frankrijk?
Frankrijk is nog gevaarlijker.
Door wat daar is?
Bedoel je wat je wetenschapsvriend zei?
Ja. - Klinkt mooi, maar ook als onzin.
Onzin.
Gaat het? - Ja.
Wat is dat? Nog een storm? - Nee, dat is geen storm.
Allison, houd je ergens aan vast.
Kom.
Hier.
Obi, nee. - Dat is alles wat ik heb.
Gaat het? - Ja.
Ik hoop dat ze er nog is.
Mac.
Verdomme.
Kom binnen. - Is hij geladen?
Hallo. - Kom binnen.
Hoe kan het dat jullie hier zijn?
Ik hoorde zo lang niets van je, dat ik het ergste vreesde.
En John. Ik dacht nooit je lelijke smoel weer te zien.
Je ziet er goed uit. - Leugenaar.
Dat moet hij zijn. Je moeder praat nergens anders over.
Echt?
Nou ja, bijna altijd, denk ik. Ik kan mijn ogen niet geloven.
Zo. Vieren jullie kerst vroeg? - Bij ons is het altijd kerst.
Zet je tassen neer en voel je thuis. Het is ongelooflijk.
En de lucht is veel beter dan buiten.
Ik heb deze ziekenhuisvleugel afgesloten en de generator houdt de filters draaiende.
Niet zo goed als in de bunkers, maar het geeft ons nog wat jaren.
Dank je. - Jullie zijn familie.
Ik droom van onze tijd in de VS. Amerikaanse mannen vallen op een accent.
Vrouwen ook.
Wat behandel je hier? - Alzheimer. En gebroken harten.
De meesten weten niet wat er met hun familie of met de komeet is gebeurd.
Dus bleef ik, zelfs toen de overheid stopte met eten leveren en het licht uitging.
Ze mogen niet weer in de steek worden gelaten.
Ik ga hun avondeten maken.
Ik help wel. - Lief van je.
John, kun jij met Nathan kolen halen? Ik wil vieren.
Proost, allemaal. - Proost.
Dit voelt bijna normaal. - Ja, bijna.
Slaapt hij nog? - Goed zo. Hij was doodop.
Herinnert hij zich de inslag? - Ja.
Ik hoopte dat hij het zou vergeten, maar hij verwerkt het nog steeds.
Clarke kun je niet wegstoppen. Je ziet hem telkens als je naar buiten kijkt.
Wat weet je over de krater, Mac? Waar Clarke is ingeslagen.
Ga je er een zomerhuis kopen?
Ik hoor alleen maar geruchten.
Casey denkt dat daar weer leven kan zijn.
Ja, dat denk ik. Stel je voor: extreem hoge temperaturen.
Voeg grondstoffen toe en zeewater van de tsunami.
En wat voedzaam afgezet materiaal van de inslag.
Dan zou je misschien...
de bouwstenen voor een nieuw leven kunnen creëren.
Schone lucht en drinkbaar water. Het is mogelijk.
Een mooie gedachte.
Maar wat ik hier heb opgebouwd...
is genoeg om nu te overleven.
En het is veilig. Ik heb het veilig gemaakt.
Oké, veiliger dan buiten tenminste.
Londen is Londen niet meer.
Gaat het? - Ja.
Je bloedt. - Dat zal door de lucht komen.
Bloedneus.
John...
Wat is er aan de hand? - Het is maar een bloedneus.
Hou op.
De dokter zei: zodra de symptomen beginnen...
Bloedingen...
Zes tot acht weken.
Zes weken? - Misschien meer.
Waar heb je het over? We zijn hier nu. Mac heeft medicijnen.
We vinden wel iets. Alles komt goed. - Nee, Ali.
Het is ongeneeslijk.
Wat bedoel je?
Ik...
ben te vaak buiten geweest.
Waarom heb je niets gezegd?
Dat wilde ik ook. - John.
Waarom? - Ik wilde je niet zo zien.
Oké, oké...
Kijk me aan. Oké.
We blijven hier bij Mac.
We brengen de tijd die we nog hebben door als familie.
We kunnen hier niet blijven. Dat wil ik niet.
Ik wil hier niet sterven.
Jij en Nathan horen hier niet te wonen. Daarom zijn we gevlucht.
Stel dat Casey gelijk heeft over die krater.
Daar is iets. Een nieuw begin.
Voor jou en voor onze zoon.
De helft van zijn leven draait om overleven.
We moeten Nathan naar de krater brengen. - Dat weet ik.
Hier krijgt hij geen leven.
Oké. - Goed.
Mogen we die echt nemen? - Ik heb hem zelf ook van iemand gepakt.
De benzine moet tot het Kanaal volstaan.
Neem dit mee, en laat niemand je tegenhouden.
Rijd naar Dover. Alleen daar kun je het Kanaal over.
Dank je.
Oké.
Zorg goed voor mijn meisje. - Dat doe ik.
O, Nate... - Fijn je ontmoet te hebben.
Volgens de kaart zijn we er over ongeveer twee uur.
Je bent zo stil, knul.
Weet je nog die spelletjes die we vroeger speelden?
Ja.
Zoals "Ik zie, zou je liever"... - Dat was mijn favoriet.
Mijn zus en ik speelden altijd "20 vragen" in de auto.
Wat zeg je ervan, Nathan? - Nee, dank je.
Dan spelen we zonder hem. "Ik zie..." Ik begin.
Nee, ik begin. - Ik begin.
Casey.
Omlaag, Nathan.
Raak de motor niet. We hebben de auto nodig.
Wie zijn dat? - Plunderaars. Blijf liggen, Nathan.
Het is goed.
Rustig maar. Gaat het?
Nathan?
Gaat het?
Moge je weg je tegemoetkomen.
Moge de wind je vriend zijn.
Moge de zon zacht je gezicht verwarmen.
En moge de regen je aarde mild bevochtigen.
Waarom bidden mensen op begrafenissen?
Het klinkt alsof je ze feliciteert, maar ze zijn dood.
Dat zijn ook felicitaties. Een oude traditie.
Zoals munten op de oogleden leggen.
Om de veerman om te kopen als ze de dodenrivier oversteken.
Zelfs als ze niet in de hemel geloven?
Zelfs als ze niet in de hemel geloven.
Is dat het Kanaal? - Dat was het.
We namen vroeger de ferry naar Frankrijk met papa toen ik klein was.
Was het toen allemaal water? - Ja.
Er lag 35 km zee tot Frankrijk.
Zoveel oorlogen om dit stuk. En nu is alles weg.
We hoeven tenminste niet te varen.
Precies. Snel erover en een plek zoeken om te slapen.
Is dat een Spaans galjoen?
Waarom staan ze stil? - Geen idee.
We moeten de auto laten staan.
Moeten we daarover? - Ja, we moeten.
Kijk waar je loopt. - Kom.
Pas op waar je stapt, kijk niet naar beneden.
Voorzichtig.
Zet je vast en maak jezelf goed vast.
Ik kan dit niet.
Ik kan het niet. Er moet een andere weg zijn.
Stap voor stap. Volg mij. Je kunt het.
Oké? Kom.
Klaar? We redden dit. - Voorzichtig.
Ga door.
Gaat het? - Ga door.
Hou je vast.
Nathan, gaat het? - Ja.
Goed gedaan.
Kom, je kunt het. - Dank je.
We zijn er bijna. Nog een stukje. Gaat het?
Aardbeving.
Zeg dat het niet waar is. - We moeten hier weg.
Vooruit. Ga eerst, Allison. Ik ga achter Nathan.
Blijf gefocust.
Goed zo. Het lukt je wel.
Goed zo.
Goed zo, Nathan.
Mam.
Het touw breekt. Hou je vast.
Tempo. Blijf vooruitgaan.
Laat me erlangs.
Wat doe je? - Ga door.
Hij houdt het niet. - Blijf staan.
Nee. - Nathan.
Pap. - Hou je vast.
Je kunt het. - Laat me niet los.
Hou je vast. - Pap, laat me niet los.
Kom op. - Hij houdt het niet.
Nathan, ga door. Ik ben achter je.
Goed zo, jongen.
Nathan, schiet op.
Pak mijn hand. Kijk niet omlaag.
Vooruit. Kom op, Nathan.
Hemeltjelief.
Wat in hemelsnaam...?
Is dit het? - Nee, het ligt veel zuidelijker.
Het is hier compleet dood. Wat als het Clarke-krater net zo is?
Dit is misschien pas een week oud. - Of vijf jaar.
We gaan verder.
Ja. - Oké.
Engels? - Wie zijn jullie?
Ik ben John Garrity.
Dit is mijn vrouw Allison en mijn zoon Nathan.
Wat doen jullie hier?
We proberen de Clarke-krater te bereiken.
Denis Laurent. - Hoi.
Jullie zien er hongerig uit.
We hebben niets om te ruilen.
Toch wel. Het heet gezelschap.
Schiet je altijd op mensen? - Dit is een gevaarlijk gebied.
Jullie hebben geluk dat ik jullie vond. De meesten zijn niet zo aardig.
PAS-DE-CALAIS, NOORD-FRANKRIJK
Hier wonen we. - Wat was dit vroeger?
Ons postsorteercentrum.
Probeert niemand het van jullie af te pakken?
Dat hebben ze geprobeerd.
Heb je de stroom zelf aangelegd?
Zonnepanelen laden de powerbank van de auto op. Zo krijgen we stroom.
Die voedt de luchtfilters. Meer kunnen we niet doen.
Jongedame, we hebben gasten. Kom naar beneden, Camille.
John, Allison en Nathan.
Dit is mijn vrouw Julia en mijn dochter Camille.
Aangenaam. - Ze kan niet praten.
Haar zenuwstelsel is beschadigd door de straling.
Is het lekker? - Heel goed.
Het is lekker. - Meer Franse keuken krijgen jullie niet.
Dank je wel. - Heerlijk, zelfgemaakt eten.
Jullie willen dus naar het krater. - Ja.
Men noemt het "La Terre Promise".
Het beloofde land. De laatste kans voor de mensheid.
Misschien.
We hoorden dat mensen daarheen trekken.
Dat gebied is te gevaarlijk.
De Westelijke Alliantie, met restanten van het Franse leger...
verdedigt het tegen de Oostelijke Coalitie, die de grondstoffen wil.
Er wordt hard gevochten langs het front...
van Lyon tot Bern, de enige steden die nog overeind staan.
Het is onmogelijk om er te komen.
Waar heb je al die spullen vandaan?
Soms gaat papa naar buiten om iets te vinden dat niet helemaal kapot is.
Om er een thuis van te maken.
Mag ik je iets laten zien? - Ja.
Ik maakte het in de bunker in Groenland. Het is de hemel die we nooit zien.
Maar als we konden, zagen we dit.
Houd die kant vast. - Welke kant?
O, sorry. Oké.
Kom hier. - Oké.
Dat zijn de sterrenbeelden. Weet je welke je bent?
Volgens mij Waterman. - Daar. Ik ben een Vis.
Ik las dat Vissen en Watermannen goed samengaan.
Hoi. Hoe lang ben je al wakker?
Bijna de hele nacht.
De avond voor onze bruiloft...
nam je vader je mee naar een kamertje.
Hij zei dat hij van me hield als van een zoon.
Wat zei hij echt?
Hij liet me één ding beloven.
Dat ik voor je zou zorgen tot mijn laatste adem.
Dus jij...
Deze kaart is actueler dan die van jullie.
De Westelijke Alliantie verdedigt de krater zodat mensen er vrij kunnen leven.
Zoals ik zei: de hele regio is oorlogsgebied...
maar er is een omweg.
Ik raad deze route aan, via Clermont-Ferrand...
en dan naar Valence. Daar zijn minder gevechten.
De krater wordt beschermd door bergketens.
Door de eerste loopt maar één weg: de bergpas.
Dat gebied oversteken wordt heel moeilijk.
De pas wordt bewaakt door het bataljon van mijn vriend in de Alliantie.
Als jullie daar aankomen, vraag dan naar commandant Jeunet.
Jeunet. - Geef hem dit.
Dan weet hij dat ik jullie stuurde. Hij helpt jullie erdoor.
Dank je.
Er is nog één ding...
Ik weet niet wat jullie bij de krater te wachten staat.
Maar ik ben ervan overtuigd dat de wereld daar wordt herboren.
Neem Camille mee.
Ik smeek je...
Neem onze dochter mee.
Ik kan het zelf niet. Mijn vrouw kan niet reizen, zoals u begrijpt.
Er is niemand anders aan wie ik dit kan toevertrouwen.
Ik smeek je, John.
Ik smeek je.
We nemen haar mee.
We krijgen haar daarheen.
Ik hou van je.
Ik ga je missen.
Ik weet dat jij ook van me houdt.
Ik hou van je, lieverd. - Ik hou ook van jou, papa.
Het moet vanaf hier rechtdoor zijn.
De pas ligt net voor de rand van de krater.
Gaat het met jullie?
We moeten misschien even stoppen.
Ja.
Zou je liever gedachten lezen of onzichtbaar zijn?
Gedachten lezen.
Onzichtbaar zijn.
Gedachten lezen. - Ja, toch?
Zou je liever piepkleine handen of enorme voeten hebben?
Enorme voeten. - Hoe moet je dan lopen?
Kleine handen. - Die heb je al. Laat eens zien.
Ik heb normale handen. Maar kijk naar die van jou. Die zijn enorm.
Zou je liever vechten tegen 50 paarden zo groot als kippen...
of één kip zo groot als een paard?
50 kippen zo groot als paarden? - 50?
50... - ...paarden zo groot als kippen.
Burgers horen hier niet te zijn.
Jullie hebben geluk dat jullie nog leven.
Er zitten overal rebellen.
Waar gaan jullie heen?
We zoeken bataljonschef Jeunet.
Hij is een vriend van mijn vader.
Hij staat goed bij de Amerikanen.
We willen naar de krater. - Naar de krater?
Jullie weten toch dat het een oorlogszone is?
Dat redden jullie nooit.
Misschien kunt u ons helpen.
Neem contact op met Jeunet.
Kapitein Hénri brengt vluchtelingen op bevel van de bataljonschef.
De pas is de enige weg. Jeunet zit verderop.
Volg mij en beweeg als ik beweeg.
Snel.
Omlaag.
Kapitein Hénri, ik kom met vluchtelingen.
Schiet op. - Kom, Nathan.
Volg mij. Snel lopen.
Blijf doorgaan.
Hou je gebukt en hou je hoofd laag.
Stop.
O god. - Omlaag.
Vooruit.
Snel.
Vooruit, naar de bunker.
Ik kom met vluchtelingen. - Wij dekken jullie.
Vooruit. Rennen.
Dek ze.
Nathan, hoofd omlaag.
Hoofd omlaag. De loopgraaf in.
Spring.
John, gaat het? - Ja.
Goed, kom.
Deze kant op.
De ladder op.
Tempo. - Nathan, vooruit.
Naar boven.
Ga door het bos in die richting.
Jeunet heeft daar het bevel. Ik moet terug naar mijn eenheid.
Succes. - Dank u.
Succes.
Dat moet hun kamp zijn.
Die bergen waren er eerst niet.
We komen dichter bij de krater.
Pardon, waar is bataljonschef Jeunet?
Daar.
Wie heeft hier het bevel?
Spreekt u Engels? We zoeken bataljonschef Jeunet.
Haar vader, Denis Laurent, is een oude vriend van Jeunet.
Hij zei dat de bataljonschef ons naar de krater zou brengen.
Kom.
Bataljonschef Jeunet.
Mensen wachten hier dagen op de bus. Het spijt me.
Ik kan niets doen. Ga hier nu weg.
Is er iemand anders met wie we kunnen praten?
Stuur ze weg. - Nee, wacht.
Ik smeek u...
We hebben veel meegemaakt.
We doen niemand kwaad. We willen alleen naar de krater.
Ik ben stervende.
Ik heb niet lang meer en ik beloofde mijn familie in veiligheid te brengen.
Neem dit niet van ons af.
Ik smeek u.
Luc, laat ze plaatsmaken in de bus.
Daar staat een bus. Die brengt mensen naar de krater.
Luc wijst de weg. Ga nu. - Dank u.
Succes.
Rebellen. Blijf in de bus.
Ze komen.
Uit de bus. Dit is nu onze bus.
Opschieten.
Ga tegen de bus staan. Vooruit.
Tegen de bus.
Ik beloofde jullie naar de krater te brengen.
Vooruit. - Ga nu.
Volg mij. - Kom op, jongen. Het komt goed.
Schiet op.
Jij ook.
Vooruit. - Uit de bus.
Jeetje. - Pap.
Pap.
Het gaat. - Je hebt hulp nodig.
We moeten weg. Er kunnen er meer zijn.
Ik rijd. Stap in. - Oké.
Het is goed. - Nathan, druk erop.
Druk hard.
Het is goed.
Zo, ja.
We zitten vast. Kun je een stukje lopen?
INSLAGKRATER CLARKE
Allemachtig, het is echt.
Wat is het mooi.
Wacht, laat me dit even opnemen.
We zijn er bijna. We krijgen je wel opgelapt.
Je redt het, toch?
Je deed het geweldig, pap. We hebben het gehaald.
- Ja, inderdaad.
Wat een uitzicht.
Stel je voor wat je hier kunt opbouwen.
John.
John?
Dank je...
dat jij mijn meisje was.
Moge jouw...
Moge je weg je tegemoetkomen.
Moge de wind je vriend zijn.
Moge de zon zacht je gezicht verwarmen.
En moge de regen je aarde mild bevochtigen.
Goede reis, pap.
Jullie hebben een nieuwe kans gekregen.
De kans om iets beters te maken.
Een betere wereld.
Een wereld geleid door vriendelijkheid, mededogen en begrip.
Een wereld die niet alleen het leven waard is, maar ook om ervoor te leven.
En ook al zie ik de zon niet opkomen...
jullie wel.
En jullie dragen dat licht met je mee...
want daarvoor zijn we gemaakt.
De toekomst is van jullie.
Van jullie allemaal.
Goede reis verder.
Vertaling: Jan Dejonghe