Ik leek wel gek.
Ik had het al lang moeten weten.
Als de dood je hobby is, moet je wel gek zijn.
Ik ben misschien gek, maar niet gestoord.
Ik ben geen psychopaat.
Lijken zijn niet mijn ding.
Wat me interesseert is de dood.
Met een hoofdletter D.
Lijken vind ik eng.
Ze hebben een vreselijk effect op mij. In feite...
had één lijk een vreselijk effect op mij.
Daarover ga ik je vertellen.
Als de dood je niet interesseert,
als je niet wilt horen over een lijk dat ik kende toen het nog leefde,
als je niet wilt weten wat er met hem en mij is gebeurd en hoe hij een lijk werd,
kan je maar beter nu stoppen.
Dan is dit geen verhaal voor jou.
DE ZOMER VAN 85
Zit je in het eerste jaar? -Ja, techniek. En jij?
Literatuur momenteel. Feestje bouwen op je boot?
Lijkt me leuk, maar ik heb een afspraakje.
Met wie? -Verrassing.
Laat toch zitten. -Je mag de boot nemen.
Het is saai alleen.
Sorry.
Zie je later. -Doei.
Help.
Hulp nodig? -Ja.
Het is simpel. Zet hem rechtop en ik sleep je naar de kant.
Probeer het. Klim erop.
Is deze van jou? -Ja.
Heb je dat wel eens gedaan?
Pak het zwaard en de boot kantelt.
Sta op. Goed zo.
Kom op.
Dit is David Gorman, 18 jaar en één maand.
Hij is het toekomstige lijk. David.
Hier. -Bedankt.
Woon je in Les Côteaux? -Ja.
We gaan naar mijn huis, dat is dichterbij. -Bedankt, maar...
Geen discussie. Ik heb thuis alles.
De boot is van een vriend. -Ik zorg later wel voor de boten.
Trek je spijkerbroek aan.
Hoe gaat het, Alexis? -Het is Alex.
Alex?
Sinds deze zomer.
Oké, Alex.
Weet je waarom je hier bent?
Om te praten over wat je gedaan hebt. -Ik wil niet praten.
Ik ben hier niet om te oordelen, maar om te begrijpen.
De rechter moet weten waarom je het gedaan hebt. Ik moet hem adviseren.
Het zijn uw zaken niet. Van niemand.
Zijn de beschuldigingen van Mme Gorman terecht?
In het politierapport staat: de persoon arriveerde om 23.00 uur...
Anders ga je naar de gevangenis en krijg je een zware straf.
Kom.
Zie je? Ik woon vlakbij.
Kom binnen.
Hoi schat. -Mama, dit is Alex.
Nee, het is Alexis.
Wat is er gebeurd? -Hij is omgeslagen, dat is alles.
Ik blijf zeggen dat die boten gevaarlijk zijn.
De arme schat vriest dood.
Een warm bad zal je goed doen.
Alle omgeslagen vrienden van David gaan in bad.
Sommigen doen het expres, denk ik. Ze vinden mijn badkamer vast mooi.
Trek je kleren uit.
Waar wacht je op?
Ik weet heus wel hoe jongens eruitzien.
Doe niet zoals David. Zijn moeder mag de badkamer niet in.
Ik heb hem gebaard. Hij is nu alleen groter.
Ik ben het niet gewend. -Zorgt je moeder niet voor je?
In elk geval...
kan ze trots op je zijn. Knappe jongen.
Hup, het bad in. Anders vries je dood.
Ik zal een kop zoete thee zetten. Niets beters na zo'n schok.
Badkuipen doen me altijd aan doodskisten denken. Deze aan een sarcofaag.
De hele ruimte deed me denken aan een grafkamer in een piramide.
Lekker aan het badderen? -Ja.
Ik dacht dat het je moeder was. -Ik ben naar binnen geslopen.
Wat is erger, omslaan of uitgekleed worden door je moeder?
Ik zou liever omslaan.
Mag ik de handdoek?
Zeker. -Bedankt.
Mijn moeder gaat naar de winkel, dus als je nog wilt blijven.
Ik moet de boot van mijn vriend vastleggen en dan naar school.
Ik heb schone kleren voor je.
Ik zal de boot vastleggen.
Bedankt. -Zeker.
Als je klaar bent, het is de laatste deur.
Hier. -Bedankt.
We zijn ongeveer even groot.
Schoenmaat? -41.
Ik heb 42. Wil je schoenen?
Nee bedankt, ze drogen wel.
Zo. -Bedankt.
Wat is dat? -Dit...
is een kam.
Daar is de spiegel. -Cool.
Honger? -Ja, maar ik heb geen tijd.
Mijn moeder heeft iets lekkers klaargezet. Ze is beledigd als je het niet opeet.
Doen jullie dit bij elke jongen die omslaat?
Natuurlijk niet. Ik ben vrij vandaag, dus kan ik voor je zorgen.
Mijn vader is vorig jaar plots overleden. -Gecondoleerd.
Het is niet anders. Ze runden samen de winkel.
Mijn moeder deed de administratie. Mijn vader had verstand van zeilen.
Hij heeft vroeger gevaren. Klanten vonden hem aardig.
Hij kon ze alles verkopen.
Toen hij stierf had ik geen keus.
Ik ben met school gestopt en fulltime in de winkel gaan werken.
Van school gaan om verkoper te worden.
Ik ben geen verkoper.
Ik run de winkel.
We leven van de winkel.
Het was papa's lust en leven. -Maar niet per se de jouwe.
Wil jij in de voetsporen van je vader treden?
Mijn vader is havenarbeider. -Wil je geen havenarbeider zijn?
Wat wil je worden? -Geen idee.
De grote vraag is: een baan zoeken of studeren?
Daarom wil Lefèvre mij spreken.
Hij heeft zijn mening wel klaar. -Heeft hij ook met jou gesproken?
Een paar keer.
Vertel het vanavond maar.
Wat? Je moet je kleren ophalen.
Mijn moeder zal ze wassen. Ik wil de mijne ook graag terug.
Ik doe de boot, jij gaat naar Lefèvre, daarna gaan we naar de bioscoop.
Klinkt dat goed? -Ja.
20.00 uur bij mij? -Goed.
Mooi.
Mr. Robin, kom binnen.
Hoelang ben je al geïnteresseerd in de dood?
Zoals ik schreef, al lang. Als kind hield ik van de Egyptenaren...
hun relatie met de dood, begrafenisrituelen, mummies.
Ik snap het.
Zou je dit bescheiden stukje proza fictie of non-fictie willen noemen?
Ik weet het niet precies.
Het gaat over mijn gevoelens.
Maar ik heb details verzonnen.
Ik zal eerlijk tegen je zijn.
Je werk is veelbelovend.
Dank u, meneer.
Ik zeg niet dat je een literair genie bent.
Klasgenoten schrijven het beter.
Maar je boekt vooruitgang. -Bedankt.
Weet je wat je volgend jaar gaat doen?
Mijn vader wil dat ik ga werken... -Mama wil dat je doet wat je leuk vindt?
Daarom wil ik je in mijn literatuurklas hebben.
Je hebt talent. Je bent een aanwinst voor de school.
Ik steun je als je blijft. -Dank u meneer.
Denk erover na. Als je wilt praten, ben ik er voor je.
De rechter heeft niet geholpen.
Hij zit als een zombie op zijn kamer, gaat niet eens naar het strand.
Alexis is een lieve jongen.
Hij is anders dan zijn leeftijdgenoten. Hij is slim.
Maar soms begrijpen we hem niet. -Misschien helpt een trap onder zijn kont.
Hij heeft genoeg leed doorstaan.
We willen dat het goed met hem gaat.
We willen hem helpen. Hij is onze zoon en we houden van hem.
Je sociaal werkster is er.
Dank u.
Je moeder vindt dat ik je leraar Frans moet ontmoeten.
Wat vind jij?
Het maakt me niet uit. Doe wat u wilt.
Het is je vriend van vanochtend die omgeslagen is.
Laat hem binnen.
David is een stoute jongen. Hij is op zijn vrije dag gaan werken.
Dat doet hij elke week.
Ik heb je kleren meegenomen. -Bedankt.
Wil je wat eten? -Ik heb thuis gegeten.
Wat heb je aan een vrije dag als je gaat werken?
Hij is erger dan zijn vader. 20 Jaar lang een slaaf van de winkel.
Het gevolg? Hij is dood.
Ik dacht dat je zijn vriend was. Mooie vriend ben jij.
Geef mevrouw antwoord. -Wat?
Ben je mijn vriend? -Of ik je vriend ben?
Ik geloof van wel. En jij?
Als jij het zegt... -is dat zo.
In dat geval kunnen we gerust zeggen...
dat ik je vriend ben.
Mooie vriend die je laat werken op je vrije dag.
Jullie moeten iets leuks doen of een beetje bijkomen.
Alex wist het niet.
Hij had een belangrijke afspraak. Hij is onschuldig.
Is dat waar? -Ja.
Wat ben je een schatje.
Ik kan je wel opeten.
Mijn lief konijntje. -Mama...
Je spelletje gaat beginnen. -Nu al?
Maar de afwas.
Die doen wij wel. Daarna gaan we naar de bioscoop.
Veel plezier. -Bedankt.
David, niet de hele nacht wegblijven. -Dat beloof ik.
Alex, ik vertrouw op jou.
Mijn David heeft een echte vriend nodig.
Fijn om jullie zo samen te zien. -Welterusten, mama.
Zullen we op de brommer gaan? -Als je dat wilt.
Ik heb geen extra helm. Te veel politie in de stad.
Ik zal er een voor je kopen. -Gaan we op reis?
Waarom niet?
Dinsdag, woensdagmiddag, donderdag en zaterdag de hele dag.
Mijn moeder is geweldig met cijfers, maar hopeloos met klanten.
Het is te veel voor mij alleen. Wat vindt je moeder?
Ze rekent op je. Ze zou heel blij zijn.
Ik zal er over nadenken.
Ben je bang? -Ik moet even nadenken.
Maar je hoeft het niet in je broek te doen.
Is het niet moeilijk? -Welnee.
Wees gewoon beleefd, rustig, lach.
Het is geen rocket science.
Klanten gaan je lieve koppie leuk vinden. -Niet zozeer de klanten.
Wie dan?
Wil je de waarheid horen?
Kom op maar.
Jij. -Ik? Wat heb ik dan gedaan?
Dat weet je best, we kennen elkaar net. -Waarom tijd verspillen?
We gaan allemaal dood. -Ja.
Ik heb tijd nodig om eraan te wennen. -Goed, ik hou erover op.
Dit is het idee.
We gaan wat drinken.
Ik trakteer. Daarna breng ik je naar huis. -Kijk hem nou.
Wegwezen, klootzak.
Pas op.
Wat doe je?
Wegwezen. -Hou je mond.
Ik wil zwemmen. -Je gaat niet zwemmen.
En nu? -We brengen hem naar een veilige plek.
Wat dacht je van het mortuarium? -Het mortuarium?
Is het eb? -Ja.
Het is eb. -Ik ga een duik nemen.
Laat hem maar slapen. -Ik laat hem hier niet achter.
Niemand let op hem. Hij raakt gewond.
Het is zijn eigen schuld dat hij dronken is.
Dat zei je vanmorgen niet op de boot.
Bedankt voor het redden, beschermheilige.
Graag gedaan. Ik zie geen verschil tussen zijn en jouw domheid.
Jongens, ik heb een verrassing voor jullie.
Wat nu weer? -Ik heb mezelf ondergepist.
Echt waar?
Het is grappig. Hij wilde zwemmen en heeft op zichzelf geplast.
Gaat het?
Kijk, het strand. -Rustig, rustig.
Alex, hou op met zeuren. De nacht is nog jong.
Ik snap niet waarom je hem helpt. -Moet er altijd een reden zijn?
Hij is aardig, oké?
Laat me niet alleen, jongens.
Kom, help me. -Sta op.
Kom op.
We leggen hem hier. -Ben ik dood?
Nog niet. -Ik voel me dood.
Toen ik het gezicht van de slapende jongen zag,
begreep ik waarom David hem wilde redden.
En waarom hij mij gered heeft.
Nog steeds niet op?
Ik was laat in bed. -Geen excuses.
Wees niet zo lui Schiet op, je moeder moet aan de slag.
Wat is er? -Niets.
Mam, kom koffie drinken. -Het is nog geen koffietijd.
Verwen jezelf eens.
Je hebt gelijk, lieverd.
Sta niet zo laat op. Je vader maakt zich zorgen.
Hoezo? Ik heb vakantie, hij moet werken.
Hij vraagt wat je doet. -Niets tegen hem zeggen.
Ik kan niet tegen je vader liegen, schat.
Het was na enen toen je thuiskwam.
Hij vindt dat je moet werken om bezig te blijven en ons te ondersteunen.
Jij wilt dat ik op school blijf. -Hij vindt dat werken...
Maar wat vind jij?
Ik wil dat je gelukkig wordt. Dat is het enige dat telt.
Ik weet niet waarvan ik gelukkig word.
Veel mensen weten dat niet en komen er nooit achter.
Lefèvre zegt dat ik moet blijven en literatuur moet gaan studeren.
Wat voor nut heeft dat? -Niet veel.
Dat zegt hij zelf.
Vreemde leraar die zoiets adviseert.
Hij bedoelt qua werk. -Werk is wat telt.
Ja, mama.
Fantastisch, ik ben blij.
Kom naar de winkel. We bespreken je salaris en vieren het.
Mijn moeder wil je spreken.
Alex? -Ja, Mme Gorman.
Kom je bij ons werken? -Ja.
Geweldig. Dan heb ik eindelijk tijd voor mezelf.
Maar luister, ik ben een beetje boos op je.
Waarom? -Je zou zorgen dat David op tijd thuis was.
Hij kwam om vier uur thuis. Vind je dat op tijd?
Vier uur 's ochtends? -Je had het beloofd. Vier uur is te laat.
Zeker als hij 's ochtends moet werken. In het weekend oké.
Sorry, maar... -Geen probleem voor deze keer.
Liefs, mijn klein konijntje. David vindt dat ik te veel praat.
Hier is hij weer.
Ik leg het vanavond uit.
We zijn een geweldig team. -Zeker.
Tot later, liefs.
David vroeg me of ik zijn vriend was.
Maar is hij mijn vriend?
Iemand waarop je altijd kunt rekenen?
Iemand die je kan vertrouwen?
Kan ik David vertrouwen?
De zee is mooi. Vind je niet?
Dit is Kate, 21 jaar.
Is het goed als ik tegen je praat. -Ga je gang.
Ik moet beter Frans leren. Ik spreek het niet zo goed.
Je spreekt wel goed. -Bedankt, ik ben hier pas drie dagen.
Waar kom je vandaan? -Engeland.
Ik heet Kate. -Ik ben Alex, aangenaam.
Een afkorting voor Alexis. Dat vind ik niet mooi.
Alex is goed. Ik vind het leuk.
Goed, ik ga zonnezwemmen.
Het is zonnebaden, niet zwemmen.
Zonnebaden.
Wil je met mij zonnebaden?
Ik heb een afspraak. -Een mooi meisje, denk ik?
Nee, een vriend voor een vakantiebaantje.
Baantje? -Een baan, werk.
Hij moet een goede vriend zijn. -Dat weet ik nog niet.
Misschien zien we elkaar weer? Ik hoop het.
Ik werk als au pair.
Ben je op vakantie? -Nee, ik woon hier sinds twee jaar.
Tot later, ik kom hier vaak. -Ik zal op je letten.
Klinkt goed.
Doei.
Hoi Alex. Alles goed? -Het gaat.
Zal ik je de winkel laten zien? -Ja.
GESLOTEN
Ben je boos vanwege gisteravond? -Ben je teruggegaan naar die dronkaard?
Ja, ik voelde me schuldig.
Hem alleen achterlaten op het strand. Ik werd bang.
Dus ben ik teruggegaan.
Maar goed ook. Er waren idioten in de buurt.
En toen?
Ik heb hem wakker gemaakt, we hebben gepraat...
Tot vier uur 's ochtends? -Ja, hij was dronken.
Stop, David. Het zijn mijn zaken niet.
Oké, vergeet het dan.
Doe je ogen dicht.
Waarom? -Doe je ogen dicht.
Waarom? -Ik heb een verrassing voor je.
Doe je ogen dicht.
En waar is het? -Rustig maar, het komt eraan.
Doe maar open.
Is dit het? -Ja.
Om vroem-vroem in plaats van blub-blub te doen.
Hij is prachtig.
En zo verbergt hij je lelijke gezicht.
Maar ik heb geen brommer. -Ik wel.
We gaan samen duizend uitstapjes maken.
Kom op.
Het is je laatste nacht in vrijheid. Morgen ben ik je baas en jij mijn slaaf.
Dit is de eerste keer.
Nooit je voeten laten hangen, altijd op de voetsteunen zetten. Daar en daar.
Ontspan je dan, ga mee met de beweging. Laat jezelf gaan, hou me vooral goed vast.
Klaar.
Het was geen antisemitische daad. Hij en Gorman waren erg close.
Alexis was er kapot van. Hij is nog in shock.
De rechter wil een reden voor zijn gedrag. U bent de enige die hij vertrouwt.
Ik heb uw hulp nodig.
Als we het volgende week nog niet weten, zal de rechter hem in bewaring stellen.
Ik kan het vertrouwen van mijn leerling niet beschamen.
Hij moet het zelf zeggen. -Dat weigert hij.
Ik heb misschien een idee. -Wat?
Als u adviseert dat hij op school blijft.
Dan moet ik eerst weten wat er gebeurd is.
Rij je altijd zo? -Hoezo?
Zo hard. -Ik ga niet hard, het voelt niet hard.
Je maakt een grapje. Het voelde heel snel.
Wacht, hard en snel zijn verschillende dingen, mijn klein konijntje.
Noem me geen klein konijntje, zoals je moeder.
Oké, konijn. -Stop ermee, idioot.
Wat bedoel je met snel? -Ik ga nooit hard.
Maar snelheid ligt voor het grijpen, vlak voor me.
Dus ga ik steeds harder om het te grijpen.
Maar het blijft altijd buiten mijn bereik. Ik vergeet dat ik steeds harder ga.
Gesnopen? -Ja.
Wat als je het hebt? -Dat is mijn droom.
Alsof ik in een onzichtbare bubbel zit...
die me in een flits overal naartoe kan brengen.
Ik ga gewoon vooruit, zonder geluid en trillingen.
Wat een droom. -Heb jij nooit zulke dromen?
Hé, Chris, alles goed? Wat ga je doen?
Dit is mijn vriend David. -Aangenaam.
Je hebt me belazerd. -Hoezo?
Mijn boot, klootzak.
Je had het moeten zeggen. Ik moest hem naar de haven slepen en een boete betalen.
Het is mijn schuld. -Wie heeft jou wat gevraagd, clown?
Noem me niet zo. -Ik noem je zoals ik wil, flikker.
Hou op.
Politie.
Rennen.
Pak de helmen.
Je bloedt. -Klote.
Zag je Chris' gezicht?
Trek dat uit.
Wat een klootzak.
Doet het pijn? -Ja.
Gaat het? -Ja.
Ik weet dat je het moeilijk hebt.
Je relatie met David Gorman is voor velen moeilijk te begrijpen.
Maar je staat niet alleen.
Wat ik bedoel is: je moet je eigen hachje redden.
De sociaal werkster en de rechter zijn niet tegen je en willen je begrijpen.
Je hebt geen keus, je moet vertellen wat er gebeurd is.
Het verhaal van jullie vriendschap. De redenen voor je gedrag.
Het lukt me niet.
Soms is schrijven makkelijker.
Je weet dat ik je goed vindt schrijven.
Schrijf je verhaal op.
Zeg het in je eigen woorden, met jouw emoties.
Jouw pijn.
WAAR MOET IK BEGINNEN?
Kom je?
En je moeder dan? -Maak je geen zorgen, ze slaapt.
Moet ik beschrijven wat er achter die deur gebeurd is?
Natuurlijk wil iedereen wil weten wat er achter gesloten deuren gebeurt.
Maar ik ga niets verklappen.
Slechts één ding:
het was de mooiste avond van mijn leven. En die was met David.
Ik moet gaan. -Blijf.
Dat kan niet. Mama wordt bezorgd en papa boos.
Kom je morgenavond?
Oké, maar je wordt mijn dood nog eens.
Ik ben al doodmoe.
Je hebt het altijd over de dood. Ben je daar bang voor?
Nee. -Waarom praat je er dan over?
Het interesseert me.
Jou niet?
Niet veel. -En je vader dan?
Dat is wat anders. Ik leef en mijn vader is er niet meer.
Ik mis hem.
Dat is het moeilijke aan de dood.
De afwezigheid van wie je houdt.
Jij lijkt gefascineerd door de dood.
Ja, misschien.
Weet je wat we moeten doen met de dood?
Hem in zijn gezicht uitlachen.
Dat is makkelijk omdat we jong zijn.
Jij en ik moeten een eed afleggen.
Een eed? -Ja.
Als je als eerste sterft,
moet de ander...
op zijn graf te dansen.
Zie je wel, je bent gek. -Ik maak geen grapje.
Ik denk dat je compleet gek bent.
Dit haar moet anders.
Waarom? -Ik weet niet.
Ik zal het morgen doen.
Met je magische kam? -Nee.
Met een schaar.
Beloof je het? Om op mijn graf te dansen, als ik eerst sterf.
Doe niet zo stom. -Ik meen het serieus.
Je wordt 90 jaar. -Beloof het nou maar.
Waarom? -Voor mij.
Ik ben uitgeput, laat me. -Nee.
Beloof het gewoon, is het zo moeilijk? -Nee, maar...
ik begrijp het niet. -Probeer niet alles te begrijpen.
Sommige dingen zul je nooit begrijpen.
Kom, beloof het.
Waarom blijven discussiëren?
De vriend van mijn dromen staat voor me en vraagt me een rare eed af te leggen.
Op dat moment kon ik hem niets weigeren.
Ik beloof het. Voor jou.
Alleen voor jou.
Van het begin tot het einde duurde zes weken, 1.008 uur, 60.480 minuten,
3.628.800 seconden.
Toen en tot op de dag van vandaag vraag ik me af: waarom David?
Waarom hij en niet een ander?
Niet alleen vanwege zijn uiterlijk.
Niet alleen fysiek, niet alleen seksueel. Of wel?
Voor kabeljauw en zeebaars is dit de beste. -Ik vertrouw u.
Twee stuks? U kunt ze ruilen.
Als hengel... Alex, help me met de hengel.
We moeten iets repareren. -Ben jij er ook? Dat wist ik niet.
Dit is ons nieuwste model...
Ik kan het u van harte aanbevelen. Hij is geweldig.
Dit is het nieuwste model.
Maar uw man zou moeten komen.
Misschien hield ik van hem.
Ik geloof van wel. Ik hield van hem voor zover ik wist wat dat betekende.
Hoe kan je dat ooit weten?
Ik dacht altijd dat ik het zou weten als het gebeurde.
Ik wist alleen dat ik geen genoeg van hem kon krijgen.
Ik wilde elke seconde bij hem zijn.
Maar als ik bij hem was, was dat nog niet genoeg.
Ik wilde hem bekijken, aanraken, zijn aanraking voelen.
Ik wilde dat we de hele tijd samen waren, alle 3.628.800 seconden.
Ik was zo bezorgd.
Hij verkeerde in slecht gezelschap.
Hij heeft veel domme dingen gedaan. Dag en nacht op stap. Ik was doodongerust.
Het was niet zijn schuld, hij was ongelukkig.
David zoals we hem kennen is weer terug. Dankzij jou.
Het is waar. Hij was zo ongelukkig na de dood van zijn vader.
Jullie zijn een goed stel. -Bedankt Mme Gorman.
Ik moet jou bedanken.
Misschien kunnen jullie zelfs het bedrijf verbeteren.
Wat bedoelt u? -Ik zat te denken.
Waarom kom je in de herfst niet fulltime werken?
Het is een goede baan met een goed salaris.
Als je de kneepjes van het vak kent, kunnen we een tweede winkel openen.
Dat was Simons droom.
Mijn man.
Wat vind je ervan?
Wil David het?
Dat heeft hij niet gezegd, maar ik ken hem.
Wil je er over nadenken? -Goed, zal ik doen.
Vind je je moeder zo vlak naast je niet erg?
Vindt zij het niet erg?
Ze slikt sterke slaappillen sinds papa's dood.
Denk je dat ze het van ons weet?
Ze is goed in alleen zien wat ze wil zien.
"U moet ons vergeven. Dan worden we het gelukkigst.
En als ons leven verdriet brengt, zullen we samen huilen."
"Laten we twee kinderen zijn, twee jongemannen,
verliefd en door alles verrast die verbleken onder kuise hagen...
zonder te weten dat het hen is vergeven."
Verlaine. -Ja.
Het zou voor Rimbaud bedoeld zijn. -Hoe weet je dat?
Denk je dat je het enige favorietje van Lefèvre bent?
Had je ook Lefèvre op school? -Ja.
Hij was woedend toen ik wegging.
Hij zei dat ik mijn talent verspilde, mijn leven vergooide.
De lul heeft me niet gespaard. -Heb je verteld over de winkel en je vader?
Dan had hij het wel begrepen. -Begrijp jij het?
Eerst niet, maar nu wel.
Moeten we Lefèvre aannemen?
Dat zou grappig zijn. -Voor jou.
Niet voor de klanten.
Denk je er nog vaak aan?
Aan Lefèvre of van school gaan? -Aan allebei.
Nee, niet echt.
En je vader?
Altijd.
Hadden jullie een eed gezworen?
Wat?
Heeft hij je gevraagd om op zijn graf te dansen?
Nee.
Dat zou ik geweldig hebben gevonden.
Je draagt altijd dezelfde kleren. Geen geld?
Niet alleen dat. -Waarom dan?
Ik weet niet wat bij mij past. Ik zie soms leuke dingen.
Zoals dit. Maar dan past het niet.
Dit zou bij je passen.
Je zou me nog geiler maken. -Perverseling, weg ermee.
Kom, we gaan je een make-over geven.
Niet slecht.
En deze.
Hoeveel kost deze? -149 frank.
Probeer dit eerst.
Hallo Alex. -O, Kate.
Zo'n indruk maak ik meestal niet.
Kate, dit is David.
Kate is au-pair om beter Frans te leren. -Aangenaam.
Ik zag jullie twee op een boot.
Hij had een mooie naam. -Calypso?
Inderdaad. -Mijn vader heeft hem zo genoemd.
Hij was een zeeman.
Best mooi. -Dank je.
We kunnen Kate een keer meenemen.
Dat zou ik geweldig vinden. -Echt?
Kan je zeilen? -Als iemand het me uitlegt.
Geen probleem, hij legt het wel uit. -Kan je goed zwemmen?
Ik denk het wel. -Want Alex...
is gespecialiseerd in omslaan. -Hou op.
Nee? -Nee.
Dan moet jij de leiding nemen. -Dat doet ie wel.
Laten we nu gaan. -Wat doen?
Met de Calypso. -Waarom niet?
Waar zijn je spullen? -Daar.
Ik ga met je mee.
Wacht even. -Pak je spullen en kom.
Dit was het begin van het einde.
Het probleem is dat ik me niet meer veel van het einde herinner.
Daarom kan ik het niet aan de politie, rechter of sociaal werker vertellen.
Sommige delen herinner ik me erg goed. De redding, onze eerste nacht,
zij aan zij in de bioscoop, onze motorritten.
Ik kan ze hartslag voor hartslag beschrijven.
Het waren grootse momenten. Groots omdat we samen waren.
Niets meer of minder.
Het begin van het einde was geen groots moment.
Het was triviaal, banaal.
En heel verdrietig.
Hallo, meneer. Fijne dag.
Hi, knapperd.
Hoe gaan de zaken?
Slecht. -Zo gaat dat.
Fijne nacht gehad? -Ja.
Vol gekronkel en erotiek. -Dat kan ik vanaf hier zien.
Echt? -Ik had een goede leraar.
Trouwens helaas geen les vandaag.
Nou en, ik heb me niet voor Engels aangemeld.
Beetje chagrijnig vanmorgen? -Beetje irritant vanmorgen?
Ga niet te ver. -Ga ik te ver?
Kijk eens wie het zegt.
Je bezit mij niet, maat. -Zei ik dat dan?
Noem me geen maat. -Sorry, klein konijntje.
Ik dacht dat we vrienden waren. -Een beetje meer dan vrienden.
Jij liep achter mij aan, weet je nog.
Ik achter jou? Nee, hoor. -Wat?
Wishful thinking. -Je hebt me versierd.
Je kwam me redden met mijn spijkerbroek in je hand.
Ik moest in bad, je leende me kleren,
flirtte met me,
streelde me in de bioscoop. -Rustig, verdomme.
Ik kan me niet herinneren dat je je verzette.
Hallo, mevrouw, hoe maakt u het? -Goed, bedankt.
Wat kan ik voor u doen? -Ik zoek een hengel.
Waarom?
Wat maakt het uit?
Er is niks gebeurd. -Niets?
Niets om je druk over te maken.
Ik wil begrijpen waarom.
Je wordt vervelend. -Zeg op.
Het is eerder gebeurd.
Niks bijzonders. Toen draaide je niet zo door.
Dit is wat anders. -Omdat het een meisje is?
Waarom dan? -Je hebt me laten vallen als een baksteen.
Je hebt haar op de boot verleid alsof ik er niet was.
Ik moest de boot aanmeren, en jij ging met je nieuwe speeltje spelen.
Je dumpt me en doet alsof er niets aan de hand is.
Ik ben je dienstmeisje niet, maat.
Goed, ben je klaar? -Nee, vertel me waarom.
Dat wil je niet weten.
Je bent gewoon jaloers. Het gaat voorbij.
Betuttel me niet. -Ik leg het uit.
Noem je dat uitleggen? -Oké, weet je wat?
Laten we vrede sluiten.
Ik heb me slecht gedragen. Sorry.
We doen als ervoor, vergeten dit en zijn gelukkig.
Stop. Deze keer niet.
Ik weet niet wanneer ik dat besloot. Op dat moment, denk ik.
Meteen wist ik dat ik er spijt van zou krijgen.
Diepe stilte.
Oog in oog wachten we af.
Het meest trieste moment van mijn leven. -Pas op, Alex.
Sommige dingen kun je beter niet zeggen. Ze zijn onherroepelijk.
Zoals eeuwige vriendschap zweren? Of om op een graf te dansen?
Bedoel je dat?
Wil je weten waarom? Goed, ik zal het je vertellen.
Ik begon me te vervelen.
Vervelen? -Vervelen, ja.
Wat? -Wie.
Hoezo wie?
Jij.
Ik? -Jij.
Waren we niet gelukkig? -Dat is precies het probleem.
Jij bent gelukkig. Volledig.
Ik was gelukkig. We waren gelukkig samen, maar...
nu niet meer.
Had dat gezegd. We hadden er iets aan kunnen doen.
Dat is het punt niet. -Wat dan wel?
Dat zei ik, dat ben jij. Jij bent het, je verveelt me.
We hebben een fijne tijd gehad. Ik heb het geweldig met je gehad.
Maar ik hou van verandering.
Begrijp je? Ik wil meerdere mensen. Eén is niet genoeg, niet voor mij.
Toegegeven, ik kwam achter jou aan.
Ik vond je meteen leuk.
Ik dacht dat je zoals ik was.
Ik dacht dat je gewoon plezier wilde hebben en dingen samen wilde doen.
Maar wat we doen, maakt jou niet uit.
Ik ben het.
Je wilt mij.
En dat is onmogelijk, Alex.
Het spijt me.
Dat is te veel voor mij.
Ik wil niet iemands bezit zijn.
Niemands bezit.
Nooit.
Alex, kom terug.
Wat is er in vredesnaam gebeurd?
Waar zijn jullie?
David, wat is er gebeurd?
Heb jij dit gedaan? Waar is Alex?
Ben je nu al thuis? -Ik ga naar mijn kamer.
Voel je je beter? -Ja.
Eet je met ons? -Ja.
Je vader zal blij zijn.
...te hard rijden, een bocht gemist.
Er waren verschillende getuigen ter plaatse.
Wat hebt u gezien?
Alsof hij probeerde te vliegen.
Hij was vast dronken, stoned of gek. Hij droeg geen helm.
Het was schokkend.
Ga je alweer weg?
Mme Gorman, doe open.
Mme Gorman. -Ga alsjeblieft weg.
Wat is er gebeurd?
Zeg het me. -Weet je het niet?
David is overleden. Mijn zoon is dood.
Jij hebt hem vermoord.
Maak dat je wegkomt of ik bel de politie.
Ga weg.
Ik dacht: het komt door mij.
Hij stierf uit woede, vanwege mij.
Nee. Hij was blij dat hij van me af was.
Hij reed hard om dat te vieren. Hij zat eindelijk in zijn tijdloze bubbel.
Heeft hij het gedroomd?
Probeerde hij zijn droom te leven?
Nee, niets van dat alles.
Het kwam door Kate.
Niet dat hij van haar hield, integendeel. Hij had spijt van zijn avontuurtje.
Hij is vol wroeging gestorven.
Ik bleef maar denken dat het mijn schuld was.
Dat ik terug was gekomen als hij gebeld had. Maar hij heeft niet gebeld.
Ik wou dat ik met hem op de motor had gezeten.
Ik bleef maar denken:
David is niet dood, dat kan niet.
Ik wil dat hij er nog is.
Mama maakt zich zorgen. Ze heeft koffie gezet.
Je hebt gisteravond niets gezegd. Je hebt niets gegeten.
Sorry, ik voel me niet goed. -Wat is er aan de hand?
Weet je het niet?
Hoe zouden we het moeten weten? Je vertelt nooit wat.
David Gorman is dood.
De jongen van de winkel?
Ja. Een motorongeluk.
Hoelang kende je hem al? -Zes weken.
Dit soort dingen gebeuren.
Hoe gaat het met Mme Gorman?
Slecht.
Dat is logisch.
Ze heeft hulp nodig.
Je kan haar helpen in de winkel. Ze was aardig, betaalde je goed.
Laat zien dat ze op je kan rekenen.
Sta op en ga aan de slag.
Goed.
Als je iets nodig hebt, hulp,
weet je waar je moet zijn.
Ik moet weg. Ik zal tegen mama zeggen dat je komt.
Wie is daar? Is er iemand?
Nee, Mme Gorman. Ik ben het, Alex.
Ik wil met u praten en iets vragen.
Heb je geen mededogen? Geen fatsoen?
Ik moet David zien. Ik moet zijn lichaam zien.
Een laatste keer. Het is belangrijk voor me.
Ik vertrouwde je.
En dit is onze beloning?
Alstublieft, ik wil hem zien, ik moet hem zien.
Ik hield ook van hem.
Hoe durf je zoiets te zeggen?
Hij zou nog leven als hij je niet was gaan zoeken.
Mij gaan zoeken? Waarom dan?
Hij heeft me alles verteld. Heeft me laten zien wat je gebroken hebt.
Hij ging je met de motor zoeken.
Ik kon hem niet tegenhouden.
Ik wist dat David een vriend nodig had.
Een echte vriend. Ik heb hem vrij gelaten.
En dit is het resultaat.
Hij heeft zich bij zijn vader gevoegd.
Je zult hem nooit meer zien. Luister je naar me?
Nooit meer.
Als bewijs weerklonk één zin in mijn hoofd.
Ik moet sterven om me bij David te voegen.
Maar hoe?
Pillen slikken?
Mijn keel doorsnijden?
Of mijn polsen?
Vergiftiging?
Verstikking?
Verhangen?
Me door mijn hoofd schieten?
Ik las over een stam waarvan de leden gaan liggen en sterven door hun denkkracht.
Ik heb het een half uur geprobeerd. Het lukte niet.
Ik moest in actie komen.
Lefèvre had gelijk.
De enige manier om David terug te vinden,
is via schrijven. Door ons verhaal te vertellen.
Hem weer tot leven te wekken met woorden.
Ik heb de hoorzitting uitgesteld, maar ik heb zijn tekst snel nodig.
Hebt u hem gesproken? -Hij schrijft de hele tijd.
Het werkt therapeutisch.
Kan ik al wat lezen?
Dan blokkeert hij misschien. -U hoeft het hem niet te vertellen.
En het beroepsgeheim dan? Leraren hebben ook ethiek.
Ik heb geen roman nodig.
Grappig dat u dat zegt. Misschien schrijft hij er inderdaad een.
Zorg ervoor dat hij niets verzint.
Het is verschrikkelijk.
Ik kan niet stoppen met huilen. -Hoe ben je erachter gekomen?
Ik belde hem en kreeg zijn moeder.
Ze is er slecht aan toe. -Ja.
Ze wil me niet meer zien. -Hoezo? Jullie waren zulke goede vrienden.
Niet alleen vrienden.
Wat betekent dat in het Frans?
Betekent het meer dan vrienden?
Het spijt me, dat wist ik niet.
Je kon het niet weten. -Ik had het moeten raden.
Ben je gechoqueerd?
Nee. Alleen verrast.
Omdat hij ook met jou naar bed is geweest.
Dat weet je?
We hebben er zelfs ruzie om gemaakt.
Mag ik je alles vertellen, Kate?
Ja, dat zou ik fijn vinden.
Als ik erover denk, is Kate wel de laatste bij wie ik nu wilde zijn
Maar in werkelijkheid was Kate de enige die ik in vertrouwen kon nemen.
Dus vertelde ik haar alles.
Soms moesten we lachen. Het was de eerste keer dat ik lachte in 48 uur.
Af en toe stelde ze een vraag.
Aan het einde moest ze huilen.
Zachtjes.
Zonder een woord en zonder verdere omhaal.
Ik heb je iets nog niet verteld. -Ik wil alles weten.
David liet me zweren dat als de een sterft de ander op zijn graf moet dansen.
Dat is bizar.
Ik weet het. -Dat ga je niet doen, hè?
Beloofd is beloofd. Ik heb geen keus.
Je kan me helpen. -Met dansen?
Nee, dat doe ik. -Hoe dan?
Het is misschien nog vreemder, maar ik moet zijn lichaam zien.
Ja, het is raar, maar ik moet hem zien. Om zeker te weten dat hij dood is.
Arme Alex.
Het was niet zomaar een flirt.
Hallo.
Hallo, Alexis. Hallo, M. Lefèvre.
En? Kan ik iets lezen? -Ja, ik heb vooruitgang geboekt.
Maar het is moeilijk. Ik hoop dat u het goed vindt.
Laten we eens kijken.
Hier, trek aan. -Wat is dat?
Echt niet, nooit. -In een broek zie je eruit als een jongen.
Anders scheren we je benen.
Een meisje zijn is klote. -Mannen houden van zachte, gladde benen.
Je kan nog van gedachte veranderen.
Er is altijd een moment waarop je beseft...
dat er geen weg terug meer is.
Dat heb ik toen geleerd, dankzij Kate.
Zou David dit mooi vinden?
Geen idee. Jij kende hem beter dan ik.
Maar ik vind je super sexy.
We zetten de fietsen daar.
Blijf hier. -Oké.
Hij vindt het goed, maar kort.
Het is tegen de regels, hij kan ontslagen worden.
Hoe heb je dat gedaan? -Engelse aanpak.
Hij heet Bernard en jij Susanne. Ik haat die naam.
Zo heet mijn zus.
Focus op je rol: een verliefd meisje...
dat het lichaam van haar minnaar voor het laatst wil zien.
Dat mocht niet van zijn moeder want ze was tegen de relatie.
Daar hoef ik geen meisje voor te zijn.
De bewaker houdt misschien niet van twee verliefde jongens.
Deze kant op, meisjes, snel.
Wat tragisch. Jonge liefde breekt mijn hart.
Nog nooit zoiets gezien?
Nee, meneer. -Ik mag dit niet doen.
Dat weten we.
Je vriendin is stil. -Susanne is er kapot van.
Het is vreselijk voor haar. -Ik begrijp het.
Ooit een lijk gezien, lieve Susanne?
Ben je er klaar voor?
Ik kon mijn ogen niet van zijn hoofd afhouden, zo plat op het metalen blad.
Ik wilde maar één ding.
Dat zijn ogen open gingen.
Dat zijn mond zou spreken.
Dat zijn handen me streelden.
Dat zijn hart ging kloppen.
Dat zijn lichaam weer David zou zijn.
Wat is er met jou? Ga eraf.
In hemelsnaam.
Mijn God. -Wat?
Maak je je op? -Nee, een vriend maakt een toneelstuk.
Ik dacht dat je als oom Jacky was.
Oom Jacky? -Je vader kan hem niet luchten.
Kleedt oom Jacky zich als vrouw? Maak je geen zorgen, ik zeg niets.
Was het eraf voor papa... -Wacht, waar is oom Jacky nu?
Schiet op, papa komt zo thuis.
Wat is er? -Gaat het goed met je?
Het gaat het goed, mama.
Is het echt zo gebeurd? -Ja.
Heb je overdreven?
Ik heb het zo goed mogelijk proberen te vertellen.
Enkele woorden waren moeilijk te vinden, maar het is me gelukt.
Inderdaad. -Het is raar, sinds ik begonnen ben,
is het alsof ik zelf een personage ben.
Maakt dat je bang? -Nee, het voelt goed.
Zo let ik minder op mijn verdriet en meer op het verhaal,
de karakters en de stijl.
Nu de climax nog. De sociaal werkster en de rechter wachten.
De plaats van het delict: het graf. -Ik weet het.
Dat is het moeilijkste deel.
Mag ik wat aan Mme Martin laten lezen? Om haar gerust te stellen.
Dat ik niet gek ben? -Ja.
Als u dat wilt.
Mag ik u iets vragen? -Natuurlijk.
Hebt u David goed gekend? -Ja.
Heeft hij u ook verleid?
Ja.
Maar hij was de leerling en ik zijn leraar.
Hallo? -Mme Gorman?
Ik heb geen foto van David. Wilt u er mij één geven?
Hallo? Bent u daar?
Hallo? -Hallo meneer, met Alex.
Stop met bellen of we bellen de politie. -Ik wil alleen een foto.
Genoeg. -Ik zie hem als dode.
Ik wil me hem levend herinneren.
David zou binnenkort begraven worden.
Ik moest alles weten over Joodse begrafenissen.
Het afleggen, de wake, de begrafenis.
Ik ontdekte dat ze pas een jaar na de begrafenis een grafsteen plaatsen.
Hoe weet ik welk graf van hem is?
Wat doe je? -Een frisse neus halen.
Om 2.00 uur 's ochtends? Dan vat je kou. -Nee hoor, ik kleed me warm.
We hadden nooit moeten verhuizen.
Daar was ons thuis, alles was makkelijker.
We zijn nu hier. Alles gaat goed.
Ga maar weer slapen.
Zal ik iets warms maken?
Ik heb geen trek, ik wil frisse lucht. Ik heb te veel in bed gelegen.
Ga niet te ver. Je weet nooit wie je tegenkomt.
Ga maar weer slapen.
Mama?
Hield je van oom Jacky?
Ja.
Ik weet niet hoelang de aanval duurde.
Ik was gek geworden. Totaal gek.
Waar was ik naar op zoek?
Wilde ik naast David liggen? Ik weet het niet.
Maar ik had nog steeds niet gedanst.
Papa? -Ja?
Weet je nog dat je vroeg of ik hulp nodig had?
Ja.
Ik moet deze brief bezorgen. Wil jij dat doen?
Een meisje? -Een vriend.
Vanwege mijn voet kan ze beter hier komen.
Is ze mooi? -Ze komt uit Engeland.
Een buitenlander?
Engeland ligt niet in Frankrijk.
Is het goed als ze komt? -Vraag maar aan je moeder.
Wil je haar mijn brief geven? -Als je je daardoor beter voelt, ja.
Bedankt papa.
Als ik hieraan terugdenk, dacht ik dat papa het wist.
Hij had begrepen dat David meer was dan een vriend.
Misschien kunnen we er ooit over praten.
Ik was bijna niet gekomen. -Hoezo?
Je hebt me bij die enge man in het mortuarium achtergelaten.
Ik was halfnaakt, ik moest rennen.
Heeft hij je gepakt? -Ik kan hard rennen.
Dus? -Dus niks, maar het had gekund.
Het spijt me.
Ik heb er spijt van dat ik gegaan ben. -Ik vergeef het je.
Het was grappig om je zonder pruik te zien rennen.
Er is nog iets. -Wat nu weer?
Ik kon niet op het graf van David dansen.
Dat is niet erg. -Jawel, ik had weer een aanval.
Ik ben op zijn graf gedoken. -Wat?
Je bent echt gek. -Ik weet het.
Het was erger dan in het mortuarium.
Alsof ik hem wilde slaan, maar ook bereiken.
Ik was boos, maar ook heel verdrietig. Alles door elkaar.
Begrijp je? -Nee.
En ja.
Ik weet het niet.
Misschien voel je je schuldig over zijn dood.
Mme Gray zal zich afvragen waar ik ben.
Wacht, Kate. Ik moet met je praten. Het doet me goed, alsjeblieft.
Weet je, als je een vriend de waarheid vertelt...
neemt hij dat je hele leven kwalijk. -Kom maar op.
Wil je echt weten wat ik denk? -Ja.
Je hield vanaf het begin niet echt van David.
Maar van het idee dat je van hem had.
Je hield van een gezicht en een lichaam waarin je de persoon stopte die je wilde.
De vriend van je dromen.
Dus hij bestond niet echt? -Misschien niet.
Onzin, David bestond. Ik was bij hem, ik heb met hem geslapen.
Jij ook. -Ja, er bestond iemand.
Maar niet de persoon die we dachten.
Dus we verzinnen mensen van wie we houden? Dat is raar.
Ik moet gaan.
Weet je, jij vroeg me te zeggen wat ik dacht.
Geen probleem.
Bedankt voor je hulp in het mortuarium, echt.
Waar heb je anders vrienden voor.
Dat begrijp ik niet.
Zo arresteerden op 2 september 1985...
twee agenten een onstabiele jongen van zestien jaar.
Het kon me niet eens schelen.
Ik was mijn belofte nagekomen.
M. Alexis Robin, alstublieft.
U bent hier vandaag wegens grafschennis van het graf van uw vriend,
M. David Gorman, omgekomen bij een motorongeluk,
na ruzie over een meisje dat jullie allebei het hof maakten.
U hebt uw gedrag verklaard en gerechtvaardigd...
door u te beroepen op een eed met de overledene.
Maar grafschennis, M. Robin, is verboden en strafbaar volgens wet.
De rechtbank veroordeelt u hierbij...
tot een taakstraf van 140 uur...
en raadt dringend therapie aan.
Begrepen? -Ja, edelachtbare.
De hoorzitting is gesloten.
Pardon.
Ken ik jou niet? -Denk het niet.
Ik herken je.
We hebben je naar het strand gesleept. Je was dronken.
Kan zijn.
Mijn vriend David heeft voor je gezorgd.
Heb je je haar geknipt?
Ja, ik had er genoeg van.
Mijn vriendin vond het leuk, maar heeft me gedumpt.
Dat is verleden tijd.
Werk je hier? -Zes maanden, na school.
En jij? -Ik begin over een week.
De oude man helpen met het repareren van boten.
Cool.
Heb je plannen?
Niets speciaals. Roken.
Wil je een stukje varen? Ik ken een mooie boot, de Calypso.
Waarom niet. Is die van jou?
Nu wel.
Er zijn wat reparaties nodig. -Ik ben je man.
Laten we gaan.
Denk niet dat mijn verhaal hier eindigt. Ik weet het einde zelf niet.
Misschien is dit pas het begin.
Na mijn verhaal over de zomer van 85 met David, de vriend van mijn dromen,
weet je hoe ik geworden ben wie ik ben.
Of misschien al niet meer ben.
Want het enige dat telt is dat je op een of andere manier...
je verleden achter je kan laten.
LOSJES GEBASEERD OP HET BOEK VAN AIDAN CHAMBERS