Wat voorafging... - Dit was Meaghan's favoriete plek.
Je begraaft me toch naast hen? - Natuurlijk, Frank.
De doos. Ik kan het niet. - Hoet gaat men reageren...
als je Frank laat gaan? - Moet jij niet praten...
over de deugd van barmhartigheid?
Verkies je dat? - Ik verkies om geen gebroken man...
in een doos te steken om te laten verscheuren in het donker.
Jij hebt een guillotine gezet op het plein.
Wat zal er gebeuren als men beseft dat je ze niet durft gebruiken?
Neem dat mee en maak ginder iets van je leven.
Dus, je zegt dat ik niet weg kan uit deze stad...
en dat er iedere nacht monsters uit het bos komen.
Niemand probeert wreed te zijn, maar je moet weten wat er gaande is.
Oh God. Tobey?
Wat doe je? - Ik controleer of ze verplaatst zijn.
Wat verplaatst? - De bomen.
Heb je die jongen hierbuiten gezien? We zijn vrienden.
Als je je vriend ziet, doe hem dan de groeten van Victor.
Sara, zeg wat je gedaan hebt.
Ik liet de deur open.
Alle nieuwkomers moeten beslissen waar ze gaan wonen.
Hier in Colony House of in de stad. Dat hoort bij onze werkwijze.
Ik zou jullie willen meenemen, jullie rondleiden.
Ik wil meegaan. Dit gaat toch over ons?
Ik wil het zien. - Jij moet hier bij Ethan blijven.
...twee, één. - Waarom doen jullie dit?
Jullie kennen ons amper. - Het is wat wij doen.
Woon je in de stad of Colony House. - Stad.
Julie. - Colony House.
Waarom doe je dit? - Ze heeft beslist.
Ik waardeer wat je probeert te doen.
Maar mijn twee enige liefdes zijn weg. Ik wil mijn meisjes terugzien.
Weet je hoe je soms droomt en het vergeet, maar dan...
begin je het te herinneren en je beseft dat het geen droom was...
en dat alles misschien echt gebeurt?
Ik denk dat ik me dingen begin te herinneren.
Dingen waarvan ik dacht dat het dromen waren.
Ik heb een tekening voor je gemaakt.
Je mag ze houden als je wil.
Goedemorgen, slaapkop.
Eindelijk ben je wakker. Mag ik mijn kussen terug?
Je... Oh, het spijt me.
Iemand heeft het me vannacht gegeven. - Oh, dat is niet erg.
Ik wil een dutje doen en het is een soort houvast voor mij.
Ja, ik snap het. Het spijt me nogmaals.
Maak je geen zorgen. Mijn kussen, jouw kussen of zoiets.
Het noemt Meredith.
Oh, het kussen. Je hebt het een naam gegeven.
De belangrijke dingen moeten altijd een naam hebben.
Ja, absoluut.
Het is best grappig. Ik heb dezelfde blouse.
Ik weet het. Ze komt uit jouw koffer.
Wat? - Je vindt het toch niet erg?
We delen hier alles.
Ik veronderstel van niet.
Bedankt om voor Meredith te zorgen.
Jezus.
Hé.
Heb je geslapen? - Ja, ik denk het.
Ik heb thee gemaakt.
Laten we wat licht binnenlaten. - Nog niet, alsjeblieft.
Ik hield vroeger van de ochtend.
Dat weet ik nog.
Soms stopte hij pas met huilen als de zon aan het opkomen was.
Het was alsof hij wilde zeggen...
"Je hebt de hele nacht niet geslapen. Mijn werk zit erop."
Denk je dat we gestraft worden?
Waarom zeg je dat?
Jim, ik drink thee uit de tas van een dode vrouw...
op een plek die onmogelijk kan bestaan.
In een huis waar een ander kind gestorven is.
Julie is weg en is God weet wat aan het doen.
Wat gaan we doen?
Ik weet niet.
Ben je aan het huilen, mama?
Nee, schat. Ik heb gewoon hoofdpijn.
Kom hier.
Ga op mijn schoot zitten.
Ik mis Julie.
Hé, zullen we naar dat eethuis gaan?
De sheriff zei dat ze elke morgen een groot ontbijt serveren. Wat denk je?
Ja. - Dat gaan we doen.
Dat is een geweldig idee.
Ja, je kan...
Je kan gaan en iets voor me meebrengen.
Wat ga jij doen?
Ik ga...
Ik ga uitpakken.
Onze spullen ordenen. - Weet je het zeker?
Maak je klaar, partner. We gaan pannenkoeken eten.
Denk je dat ze pannenkoeken hebben?
Ik ben nooit in een eethuis geweest die er geen hadden.
Wat ga jij nemen?
Ik zal eens naar het menu moeten kijken.
Denk je dat ze slagroom hebben?
Dat zullen we weldra te weten komen.
Dag, sheriff.
Goedemorgen. Waar gaan de heren naartoe?
We vertrekken net om te gaan ontbijten.
Wat ligt er in de kar?
Niets. Gewoon wat...
benodigdheden voor de kerk. Ik breng ze naar Vader Khatri.
Heb je hulp nodig? - Nee, dankjewel.
Haast jullie maar. Mrs Liu is heel strikt met de ontbijturen.
Dat wil je niet missen. - Nog een fijne dag.
Hou jullie goed. - Oké.
Hallo daar.
We hoopten dat jullie zouden komen.
Mrs Liu probeert altijd iets speciaal voor onze nieuwkomers te maken.
Dankjewel. Dat is aardig. Dat waarderen we.
Ik ben Sara. - Jim Matthews.
En jij moet Ethan zijn.
Ik weet alles over je heldhaftig avontuur in de bossen de vorige nacht.
Kom mee. Jullie mogen gaan zitten aan onze heel speciale VIP tafel.
Hebben jullie pannenkoeken?
Dat moet ik eens gaan navragen bij de baas.
Mrs Liu is nogal een genie.
Ze zou zelfs een Salisbury steak kunnen maken van een bandenijzer.
Liu...
is zij degene van de echtgenoot van vorige nacht in de kliniek?
Juist. Ja, dat was...
Sorry, ik had niet... - Nee.
Ik had niet... - Nee, het is niet erg.
Ik...
zal eens gaan kijken voor die pannenkoeken.
Ik zei toch dat ze pannenkoeken zouden hebben.
Ze laten niet veel over, hè?
Zorg dat hij bij zijn familie begraven wordt.
Ja.
Kom je niet terug voor de uitvaart?
Is er iets grappig?
Ga je bij de uitvaart vermelden dat jij degene was die hem dood wilde?
Voel je je beter nu?
Breng gewoon de kar terug als je klaar bent.
Jade?
Ik...
Ik heb op je deur geklopt om te komen ontbijten.
Wat doe je hier?
Ik wil je iets laten zien.
Dat? Dat is leeg. - Ja, dat is het punt. Kom mee.
Ik dacht dat het een CGI truc was.
Er stond hier een vreemd symbool op het plafond.
En hier? Hier lag het lichaam.
Hier lag een kerel. Dood.
Half verpletterd door dat gigantische...
gigantische rotsblok. En plots begint hij te schreeuwen.
Niet doen. Kijk niet alsof ik gek ben.
Ik weet wat ik zag. - Dat doe ik niet. Het is gewoon...
Kijk, de eerste paar dagen kunnen zwaar zijn, voor iedereen.
Het is alsof je brein niet kan begrijpen wat er gaande is en....
Ik was niet aan het hallucineren. Geloof me.
Ik weet hoe hallucineren voelt. Dit was anders.
Het was hier en daarna niet meer.
Ik heb een gezonde verbeelding.
Ik heb een softwarebedrijf dat gebaseerd is op verbeelding.
Maar dit? Niets van dit alles is...
Er moet een verklaring zijn...
en niemand van jullie schijnt er naar te zoeken.
Zullen we anders naar het bureau van de sheriff gaan?
Ik wil jou iets laten zien nu. Kom mee.
En wat zeggen we? - Dankjewel.
Geniet ervan.
Oh, ik zal een beetje mee-eten met hem. Bedankt.
Best lekker, hè? - Ja.
Zie je? Niet alles is hier slecht, hè?
Wonen we hier nu? - Nee.
Nee, we zijn hier maar voor een tijdje.
Weet je wat? Bekijk het als een vakantie.
Ik denk dat het waarschijnlijk een zoektocht is.
Wat? - Zoals een heldenzoektocht?
Zoals Norman naar het Meer der Tranen moest?
We moeten waarschijnlijk iemand redden als we naar huis willen.
Dat is wat Norman moest doen.
Ja, je bent misschien iets op het spoor.
Soms doe ik alsof Thomas daar naartoe is gegaan.
Wat? - Dat hij een magische zoektocht doet...
en als ik probeer, kan ik hem het koninkrijk helpen redden.
Is dat zo?
Ik ga even naar het toilet. Blijf jij hier zitten. Ik ben zo terug.
Wacht hier.
Excuseer, waar is het...
Tien centimeter.
Wat? - De bomen...
Ze zijn tien centimeter verplaatst. - Is dat goed of slecht?
Ze staan dichtbij, dus dat is slecht.
Moeten we het iemand vertellen? - Oh, ze zullen het niet begrijpen.
Ik moet je iets laten zien, iets heel belangrijk.
Herinner je je die jongen waar je het over had?
Diegene die buiten woont?
Is hij dat?
Wie heeft dit getekend? - Ik.
Maar het is in potlood. - En dan?
Je bent een volwassene.
Is hij het of niet?
Dat is hij.
Wat scheelt er?
Dat betekent dat hij echt was.
Het is in orde, papa.
Laat dat eens zien. - Het spijt me.
Wacht. - Ik was niet...
Wacht. Wat is dit?
Waar ben je mee bezig? - Excuseer.
Papa, stop. Wat doe je?
Papa. - Blijf uit zijn buurt.
Praat niet met hem. Begrepen?
Ik zou nooit... - Nu mag je alleen "Ja" zeggen.
Het spijt me. - Het is een kind. Blijf van hem weg.
Papa.
Waarom heb je dat gedaan?
Tijd om te gaan.
Kom, we zijn weg.
Daar ben je. Ik heb je overal gezocht.
Wat scheelt er?
Ik denk dat ik misschien een fout gemaakt heb.
Voor mij was het ook hard in het begin.
Ik zal je een geheim vertellen.
Het ging beter toen ik mijn kleren kon terugkrijgen van Trudy.
Hoe weet je... - Ze draagt een nieuw shirt...
en ik weet dat ze er geen besteld heeft, dus...
Kom mee.
Sta recht.
Rustig aan met dat been, of je maakt de hechtingen kapot.
Dat had je niet mogen doen. Victor is mijn vriend.
Het spijt me... - Laat me met rust.
Zie je die ene daar? - Dewelke?
De zwarte.
Oh, ja. - Dat is een Armani.
Het was van een zekere Charlie, van Duluth.
Oh, God, hij was een geweldige travestiet.
Oh, hij was zo mooi en grappig.
Hoe dan ook, toen hij...
Trudy heeft het weten te bemachtigen en nu verbergt ze het altijd...
om het niet te moeten delen. Nu dat jij de was moet doen...
...ligt het voor het grijpen.
Hier, trek aan. - Ik heb nog nooit een Armani gedragen.
Ik denk dat Charlie ook zou zeggen dat het jou veel beter staat dan Trudy.
Hou op.
Ms Matthews.
Het staat je goed.
Wat?
Als je wil kan ik met haar... - Nee, ik regel het wel.
Wat doe jij hier?
Er zat een trui van jou in mijn zak.
We missen je.
Ik mis jullie ook.
Kom dan mee terug met mij.
Schat, dit is geen gevangenis. Je kan weg wanneer je wilt.
We zullen het er met Donna over hebben...
dat je je vergist hebt en dat je je bedacht hebt.
Ik heb me...
Waarom doe je dat altijd? - Wat?
Je doet het lijken alsof stomme Julie niet weet wat ze doet...
en dat alles in orde komt wanneer ik toegeef...
dat ik verkeerd was zoals altijd. - Dat heb ik niet gezegd.
Vergeet het. Ik wil dit echt niet doen.
Hé, Julie.
We weten niet waar we zijn. We moeten samenblijven als een familie.
Meen je dat nou?
Ga je me nu echt een preek geven over familie?
Ik wist wat jij en papa van plan waren. Ik wist alles van de scheiding...
en dat dit een laatste pleziertje was voordat je het ging vertellen.
Dus stop met me te behandelen als een kind.
Oké, Julie.
Je hebt gelijk.
Je vader en ik houden veel van elkaar.
We houden veel van jou en van Ethan. - Thomas is dood.
En ik weet dat het hard is en dat je hem kwijt bent...
maar we zijn hem allemaal kwijt.
Je hebt nog twee kinderen. Waarom zijn wij niet genoeg voor jou?
Zo eenvoudig is het niet.
Ik kan dit nu niet. Ik wil het niet nog moeilijker ma...
Het spijt me.
Ik zal zorgen dat ze hem krijgt. - Ja.
Wat stelt dit voor?
Dit is voor zover we kunnen raden waar jij en je vriend reden...
toen je bij de boom aankwam. Maar de camper van het gezin?
Zij reden hier. - Oké.
Ik en mijn ouders waren in Austin, Texas.
Kristi, de dokter. Ze was in Detroit.
Elk van deze pinnetjes is een andere bewoner...
die van een andere locatie kwam.
En toch zijn we allemaal hier beland.
Dat is onmogelijk.
Dat is het verschil tussen jou en mij. Ik geloof niet in onmogelijk.
Ik blijf niet zitten wachten om de wereld te accepteren zoals ze is.
Iemand doet dit...
en ik ga niet rusten voordat ik weet hoe.
Wel, dan ga je gek worden.
Want dat is wat er gebeurt met mensen die zich niet aanpassen.
Ze kunnen niet buigen, dus uiteindelijk breken ze.
Jade, elke nieuwkomer hier veronderstelt dat ze gewoon...
bang moeten zijn voor de monsters, maar dat is niet het ergste.
Het is wat deze plek met je doet.
Wat ze je doet denken en voelen.
Hoe ze je alles wat je denkt te weten in vraag laat stellen...
en als je niet kan... Als je...
Ja, soms doet hij dat. Ik probeer je gewoon te vertellen...
als je niet kan begrijpen dat...
Wat ben je... Wacht, waar ga je naartoe?
Jij ziet eruit zoals ik me voel.
Ethan is boos op me. - Waarom?
Ik...
Ik dacht dat je ging uitpakken. - Ja, dat was zo.
Maar ik ben Julie gaan bezoeken.
Hoe is dat verlopen?
Zo goed als je zou verwachten.
Ze weet het.
Wat?
Van de klote scheiding, Jim. Ze weet het.
Alles komt goed. - Alsjeblieft, stop met dat te zeggen.
Wat wil je dat ik zeg? - Ik weet niet.
Zeg dat je gekwetst bent, dat je bang bent.
Dat dit zo gestoord is, dat je niet weet wat te doen...
omdat ik mezelf er moet aan herinneren om te ademen, en iedere keer...
heb je het over de dingen die in orde komen...
en laat de rest van ons denken dat we iets fout doen.
Dat is niet eerlijk.
Eerlijk? Wat is er de laatste 14 maanden eerlijk geweest?
Ik probeer grip op de dingen te krijgen. Hysterisch worden gaat ons niet helpen.
Nee, doe niet zo. Ik ben niet hysterisch.
We zouden hier niet geweest zijn als... - Wat?
Vergeet het gewoon. - Zeg het maar recht in mijn gezicht.
Wat verwachtte je van deze trip? Wat dacht je dat er ging gebeuren?
Dat we enkele dagen gingen kamperen en dat alles ineens beter zou gaan?
Het spijt me dat ik niet klaar was om op te geven.
Wat doe jij hier? - We moeten hem gaan zoeken.
De jongen? - Ja.
Hij is lang weg geweest en we moeten hem vragen...
waarom hij terug is - Ik mag niet naar buiten.
Maar je moet...
want hij heeft jou gekozen.
Net zoals hij mij ooit gekozen heeft.
Zoals een zoektocht?
Ja. - Oké.
Maar dat mag je niet meenemen. - Waarom?
Nee.
Ze zijn niet goed.
Die zijn voor ziekenhuizen.
Ja, dat is beter.
Deze zijn voor zoektochten.
Heb jij er geen nodig? - Ik heb dit.
Laten we gaan.
Als je rottig tegen me moet doen om je beter te voelen, goed dan.
Ik wil het er niet over hebben.
In dat geval, krijg je een preek. Wat denk je van Psalm 23...
uit het boek "Stop met zelfmedelijden en wees een leider."
Wat er met Lauren en Maegan gebeurd is, was jouw schuld niet.
Frank die in deze doos terechtkwam, was niet jouw schuld.
Dit gaat niet over hen, ofwel Boyd?
Jij gaat heel voorzichtig moeten zijn met wat je nu gaat zeggen.
Of wat?
Je kan jezelf niet blijven straffen, Boyd.
Dat zou ze niet gewild hebben. - Hé...
Hé, je gaat ver over de schreef.
Hoor je me? Ver over de schreef.
Voordat je hier aankwam...
begroef ik per week meer mensen dan jij de laatste twee jaar zag sterven.
Maar jij was degene die de talismannen vond.
Jij creëerde orde in de chaos.
Door jou konden mensen terug leven, en niet alleen overleven.
Jij hebt deze stad gered, Boyd.
Maar de prijs die je ervoor betaalde...
Ik zie haar gezicht nog als ik mijn ogen sluit.
Ik kan me niet inbeelden hoe het voor jou moet zijn, en ik wou...
dat je de luxe had om te rouwen, maar die heb je niet.
Die mensen hebben je nodig.
We hebben drie maanden geen enkele dode gehad...
en er waren er zes de laatste drie dagen.
De mensen zijn bang.
De randen beginnen uit te rafelen.
Jij moet degene zijn die hen zegt dat het goed komt.
Wil je mij als bokszak gebruiken?
Heb je een plek nodig om al je woede in te stoppen. Goed.
Maar zij willen dat je sterk bent, dat je deze plek samenhoudt.
Jij moet degene zijn die deze mensen naar huis leidt.
Want als je dat niet doet...
is ze voor niets gestorven.
En daar eindigt de preek.
Kom op.
Het is zo lang geleden dat hij is weggegaan...
dat ik begon te denken dat het maar een droom was.
De eerste keer dat ik hem zag was net voor de twee auto's kwamen.
Niet jullie twee auto's. De eerste twee auto's.
Wanneer was dat? - Oh, dat is al een tijdje geleden.
Ik was niet veel ouder dan jij toen ze kwamen.
Echt?
Jij bent hier al vrij lang, hè? - Ik ben hier al het langste.
Er is hier lange tijd niemand anders geweest dan ik.
Hoe ben je hier terechtgekomen?
Daar praten we niet over.
Wat is er met je ouders gebeurd? - Ik zei net dat we er niet over praten.
Sorry.
Ik had vroeger een broertje.
Zijn naam was Thomas.
Hij stierf toen hij nog een baby was.
Waarom vertel je me dat? - Omdat we vrienden zijn.
Ik wil die dingen niet weten. - Waarom niet?
Hé. - Wat is er?
Hé...
Kijk.
Daar is hij.
We moeten gaan.
Tabby, kunnen we dit uitpraten? - Nee...
Ik kan dit nu niet. Echt niet.
Weet je wat? Ik ga met Ethan naar Julie.
We zullen later praten. Ethan.
Ethan, schat, waar ben je?
Oh, mijn God, Jim.
Waar is hij naartoe? - Kijk...
Een "ver weg" boom.
Wat is dat?
Kijk.
Wat zou er moeten gebeuren? - Oh...
het zou niets kunnen zijn, of het zou...
Hoe doet hij dat? - Ik weet niet, maar raad eens wat?
Wat? - Het werkt ook bij mensen.
Echt?
Het probleem is dat je nooit weet waar je terecht komt.
Het kan ergens dichtbij zijn, of ergens ver weg...
of je kan vast komen te zitten...
ergens in een berg.
Op die manier zijn ze temperamentvol.
Zijn er nog meer? - Een heleboel.
Ik heb deze nooit eerder gezien.
Dus, wat doen we nu?
Nee.
Wat scheelt er? - Hoor je dat niet?
Nee. - Kom, we moeten gaan. Kom mee.
Oh, Jim.
Wat gebeurt er?
Oh, mijn God. - Mama, papa.
Ethan, kom. Schat, komaan.
Wie is die kerel?
Wat doe je bij hem? Ben je in orde?
Laat me naar je kijken. - Ik heb je gewaarschuwd.
Hoe gaat het met je been? - Ik heb je gewaarschuwd.
Alstublieft. - Ik heb je verdomme gewaarschuwd.
Ik ben geen slecht mens. Ik zou nooit iemand pijn doen.
Papa, laat hem met rust.
Jim, hij heeft een pistool.
Sorry. - Jim, laten we gaan.
Laten we gaan.
Jim, laten we gaan. Hij heeft een pistool.
Verlaat het huis nooit.
Sheriff?
Geen sheriff. Gewoon Boyd.
Wat is er? - Luister, ik wil niet...
Ik heb een probleem. Die kerel, Victor, van Colony House?
Victor is een van Donna's mensen.
Zoals het hier werkt, met de stadsmensen en Colony House...
Ik heb het niet over hoe het hier werkt.
Ik heb het over die kerel. Hij heeft mijn kind meegenomen...
naar de bossen. Hij maakt tekeningen voor hem...
Juist. Sorry daarvoor.
Ik zal eens met Donna praten. We zorgen dat het niet meer gebeurt.
Weet je dat er een wapen in zijn brooddoos zit?
Jezus.
Wil je dat aan haar vertellen? - Ja.
Hoe dan ook, ik zal je...
niet langer ophouden.
Hé, Jim. Wacht.
Luister...
de dingen zijn hier een beetje uit de hand gelopen sinds jullie komst.
We hebben de kans niet gehad om elkaar te leren kennen.
Laten we dat veranderen.
Wat zijn jullie plannen voor het avondeten?
Hé, pas op. Ik kan niet... - Oké, deze kant op.
Mijn God. Ik ben zo bang nu.
Nog een paar stappen. Voorzichtig.
Mag ik alsjeblieft zien? - Nog even.
Nu... Oh, mijn God.
Nu, voordat ik mijn handen wegdoe, is er iets dat je moet weten.
Julie, er zijn geen vergissingen...
alleen keuzes, en je hebt gekozen wat voor jou het beste leek...
en dat is van veel belang.
Mevrouw Julie, aanschouw je nieuwe slaapplaats...
uitgerust met een gezellig deken en je eigen kussen.
Naamgevingsrechten zijn optioneel.
Wacht, er is nog meer. - Er is nog meer.
Laat eens kijken.
Gordijnen voor privacy. - Oh mijn...
Het is allemaal van jou. - Bedankt.
Dankjewel.
Kom, probeer het uit.
Oh mijn God. - Goed, hè?
Ik vind het geweldig.
Serieus, jullie zijn enorm bedankt.
Je moet ons niet bedanken. Je hoort hier thuis.
Ja, dat is zo.
En...
dat geldt ook voor dit.
Smaakt de hamburger? - Ja.
En Julie? Hoe gaat het met haar?
Ja, ze maakt het goed.
Ik ben zeker dat Ellis voor haar zal zorgen.
Ik wilde je nog bedanken voor wat je deed die nacht.
Absoluut.
Heel erg bedankt. - Graag gedaan.
De mensen in deze stad, we zijn...
we zorgen voor elkaar.
Het is net als een familie.
En gezien de omstandigheden...
doen jullie het goed. - Ja.
Oké, hier zijn we. Speciale levering voor onze nieuwkomers.
Dankjewel. - We zijn VIP's.
Ik ben nog nooit een VIP geweest. Wat leuk.
Wil je me helpen met de rest van het eten te halen?
Ja.
Je kan al beter stappen.
Ja...
Dat doen ze soms. Het is gewoon...
Sheriff, mag ik even...
Willen jullie me even excuseren? Ik moet mijn hulpsheriff spreken.
Die zomer in Texas.
Het spijt me.
Het spijt me dat ik je het gevoel geef dat je...
Ik weet gewoon niet wat ik aan het doen ben...
en ik weet niet hoe ik dat moet doen.
Maar ik wilde je nooit het gevoel geven...
Ik voel me gewoon zo...
gebroken.
En ik... - Nee.
We gaan het oplossen.
We gaan het samen oplossen.
Maak je geen zorgen.
Wat heb je daar? - Zoete aardappelen.
Zoete aardappelen. Laten we eens proeven.
Leuke familie.
Daar gaan we.
Kom op. Het is heel lekker. Probeer er eentje.
Vind je ze lekker?
VERMOORD DE JONGEN
Sara.
Neem haar arm vast. Hou vol.
Komaan, volhouden. Volhouden, meisje.
Victor.
Wat doe je? Je maakt de mensen bang.
Ik probeerde gewoon deze keer een voorsprong te nemen.
Vertaling: Krikke68