Wat voorafging: -We moeten naar binnen.
Ik ben vlak achter je.
Verdorie.
Waarom schreeuwde je zo? -Ik had een nachtmerrie.
Je moeder heeft je nodig. Ga hulp halen.
Pap. -Julie.
Stop. Naar binnen. -Wacht.
We kunnen ze niet achterlaten.
Die trut blies onze bus op met een geweer.
Je weet niet wat je doet.
Je bent nog geen twee uur weg met deze mensen.
Het is niet wat je denkt. -Hou op met lachen.
Kom naar buiten, dan voel je je beter.
Ik kan dit niet meer. -Ik weet het.
Dat moet je niet doen. Dat wil Victor niet.
Telkens als ik iets raars zie, zie ik dit. Dit symbool.
Het is hier niet veilig. Hier slapen ze.
Kom mee, Victor.
Misschien wordt dit zo'n gek verhaal dat je later op feestjes vertelt...
Is daar iemand?
Help ons, alsjeblieft. We zaten in een bus.
Twijfel je ooit of Abby gelijk had? Stel dat het maar een droom is?
Mijn bloed is nu jouw bloed.
Wat? Welk huis is ingestort? -Het huis naast het restaurant.
Dus ze duwde je in een boom en toen...
Toen was ik ergens anders.
Dus je zegt dat je geteleporteerd bent?
Nee, ik... Misschien. Ik weet het niet.
Zo klinkt het gestoord. -Pap, waar is Sara?
Ik weet het niet.
Ze zou achter me aan komen. -Denk je dat ze nog leeft?
Ik weet het niet. -Oké, hoe ging het precies?
Je bent door een boom gegaan, en toen?
Toen was ik weer hier.
Hoe? -Ik had geluk. Ik vond de weg terug.
Als je het niet wil zeggen, zeg dat dan gewoon.
Hè? Nee... -Pap, je ging op zoek naar antwoorden.
Je ging op zoek naar antwoorden of naar de weg naar huis.
Dat zei je. En nu zijn we weer terug bij af.
Wat is er aan de hand? Ellis, zeg dan wat. Wat is er gebeurd?
Wat is er aan de hand?
Fatima.
Gisteravond ging het heel slecht.
Het ging heel slecht.
De mensen die het hier redden, redden het omdat ze...
Ze houden vast aan een deel van zichzelf.
En ik denk...
Volgens mij zag ik dat deel van haar...
gisteravond wegglippen.
Ik snap het. Hé. Kijk me aan.
Kijk me aan. Dan moet jij dat deel zijn.
Jij moet dat deel van haar zijn dat deze plek niet kan verwoesten.
Zo komen we hier doorheen. Oké?
Zelfs als we de weg kwijtraken, blijven we het proberen.
Tot we naar huis kunnen.
-Precies.
Deze plek zal niet winnen. Begrepen?
Mooi. Kom hier. Kom.
Ik ga Kenny helpen met de dierenvallen...
Laat iemand anders dat doen. Ga naar Fatima.
Als ik daar toch ben, kan ik wat bloemen voor haar plukken.
Goed zo. Weet je wat?
Je moet ergens een nieuwe ring voor haar vandaan halen.
Dat kleine draadjesding kan echt niet meer, toch?
Ik ben blij dat je terug bent, pap.
Klaar. Mooi. Goed volgehouden. Rustig. Haal adem.
Ik knip hem even af. Oké.
Oké. Probeer het droog te houden.
Ze kunnen er over een week of twee uit.
Dus we zijn hier klaar?
Je hebt drie gebroken ribben en een gekneusde long.
Dat noem ik niet echt in orde.
Gaat het, pap? -Ja, maatje.
Ik moet even op adem komen.
Hoe gaat het? Ik hoorde dat jij ook een zware nacht had.
Ze was op een zoektocht met Victor. -Het gaat wel.
Je hebt veel geluk gehad. Dus doe rustig aan, om te genezen.
Ik kom later weer bij je kijken. -Bedankt.
Kinderen. Kunnen jullie je moeder en mij even alleen laten?
Ja. Natuurlijk.
We zijn welkom in 't gemeenschapshuis, maar dat wil ik niet met de kinderen.
Ik dacht dat je dood was. -Het spijt me. Ik weet het.
Het spijt me zo. -Ik wil je niet kwijt.
Jim, de kabels zijn nergens mee verbonden.
Wat? -Ja, ze hingen gewoon los.
Hoe kan er elektriciteit zijn als de kabels niet verbonden zijn?
Tabitha, we hebben heel veel te bespreken.
Hoe gaat het met de kinderen?
Ik weet het niet.
Ik neem ze mee naar het restaurant om wat te eten te halen.
Ik weet niet wanneer ze gegeten hebben.
Ik hou van je. -Ik ook van jou.
Je luistert niet naar me. -Jawel, en je kan m'n rug op.
Denk je dat ik jullie nu nog vertrouw?
Dat helpt niets tegen die dingen. Je maakt iedereen alleen maar bang.
Maar dat jij onze banden lek schiet, dat is super rustgevend.
Hé, Donna. Wat is hier aan de hand?
Wat is er aan de hand? -Wie ben jij?
Boyd Stevens. Ik ben de sheriff. -Die andere gast was toch de sheriff?
We hebben een meningsverschilletje over vuurwapens.
Bewoners dragen geen wapens. Zo zijn de regels.
En wiens regels zijn dat? -De mijne.
Nou, regels kunnen veranderen.
Nee. Wacht even. Kijk. Ik begrijp het.
Ik snap dat dit allemaal best eng is.
Maar het is een rare week, dus m'n geduld is bijna op.
Je houdt niet van de regels. Prima.
Pak je geweer, ga in het bos wonen met je eigen regels...
en kijk hoelang je overleeft. Maar als je 's nachts onderdak wil...
wanneer die dingen komen, dan sta je dat geweer af en luister je naar haar.
Dat is een goede keuze.
Luister.
Er komt nog tijd om te praten. Om jullie vragen te beantwoorden.
We zitten allemaal in hetzelfde schuitje.
En we komen hier alleen samen doorheen.
Breng ze naar het huis. Schiet op.
Wil je meer? -Nee, dat is genoeg.
Oké, kom mee.
Okidoki. Hier.
Schat, je moet iets eten. -Ik heb geen honger.
Neem hier wat van. Het is heel lekker.
Kunnen we naar Victor?
Mam? -Ja?
Kunnen we naar Victor? -Nee, schat, niet nu.
Hij heeft een paar zware dagen gehad.
Ik hoop dat hij niet boos is. -Waarom zou hij?
Jade en ik waren in z'n kamer.
Hij zocht aanwijzingen om thuis te komen.
Ik zei dat Victor het niet leuk zou vinden.
Krijgen we onze spullen terug? Norman is daar.
Dat weet ik niet. Eet je eten op.
Waar ga je heen? -Ik ben zo terug.
Kan ik je even spreken?
Hou je van thee? -Nee, dank je.
Jij beheert veel van de voorraden hier en ik vroeg me af of ik misschien...
even in je opslag mag kijken? Alles wat we hadden, lag in dat huis.
We hebben geen eten en kleding of...
Je kunt bij ons logeren. Oké?
Moeders helpen samen.
Bedankt. Heel erg bedankt.
Heb je het gehoord van Kristi's verloofde?
Ik weet niet of dat ooit eerder is gebeurd.
Hoe zit het met onze voedselvoorraad?
Niet goed. De halve oogst is weggevaagd door de storm.
We moeten rantsoeneren, met al die nieuwe mensen.
Volgens de chauffeur waren er 25 passagiers.
Met iedereen in het restaurant en de gevonden lijken, zijn er 22 terecht.
Een bus vol bange mensen en ik schiet met een geweer.
Je was sowieso mensen verloren, dus focus op de mensen die je hebt gered.
Ga je me nog vertellen wat er gebeurd is?
Hier is er nog een.
Verdorie. -Kunnen we die redden?
Nee, er is... Ik kan niet...
Kun je stoppen met de bloemen en gewoon helpen?
Luister, man.
Ik snap dat je van streek bent door dat gedoe met Kristi.
Laat maar. Het is oké.
Er is een stok die de vallen ondersteunt, maar ik zie niet...
Wat is dat?
We moeten haar naar het dorp brengen om haar te begraven.
Waarom hebben ze dit gedaan?
Leg die bloemen neer en help me.
Ze zit vastgepind aan de boom, dus...
Haal Kristi. Nu. Snel.
Help me. Help me, alsjeblieft.
Ja. Het komt goed.
Ik ben blij dat je in orde bent.
Wat? -Ik ben blij dat je in orde bent.
We zijn zo veel mensen verloren... -Wie is er in m'n kamer geweest?
Iemand heeft hier iets weggehaald.
Gisteravond heb ik Jade en die jongen van Matthews hier gezien.
Pardon.
O, je bent terug. Allemachtig. Dit is geweldig.
Die is van mij.
Geef terug. -Ja.
Geef terug. -Sorry...
Ik wilde er heel even op spelen...
Geef terug. -Oké. Goed. Rustig. Hier.
Dat is mijn kamer. Je mag niet in mijn kamer.
Oké. Wacht even.
Hé. Rustig aan. Het spijt me. Ik had je kamer niet in moeten gaan.
Ik dacht dat je dood was. Ik heb je overal gezocht.
Ik zie steeds een symbool.
Ik zie telkens dingen die er niet zijn, altijd met een symbool.
En dit boek. Iemand tekent telkens hetzelfde symbool.
Blijf nou even staan.
Kijk nou. Kijk.
Er moet een reden zijn waarom ik dit overal zie.
Deze man moet het ook gezien hebben. Toch?
En kijk daar, achterin.
Dat ben jij, toch?
Misschien is dit de sleutel om hier weg te komen.
Want wil jij niet dolgraag naar huis?
Je had hiervan af moeten blijven. Het is niet van jou.
Blijf uit m'n buurt.
Ja, donder maar op.
Wacht, verdorie.
Ja, de verf is wat vervaagd.
De eerste weken nam ik hem overal mee naartoe.
Ik hield hem vast als ik sliep. Zweethanden, denk ik.
Ik vind je blonde haar leuk. Het staat leuk.
Ik weet dat dit veel is. Maar samen kunnen we dit aan.
Sorry, ik... -Nee, het niet erg. Misschien...
Misschien moet ik bij de rest van de bus blijven.
Gisteravond zijn er mensen gestorven.
En die steen die ik voor jou heb geschilderd, staat daar net als thuis.
En jij doet alsof alles gewoon...
Ik heb gewoon...
Ik heb wat tijd nodig.
Kristi. Ben je daar? Het is een noodgeval.
Ik kom eraan. -Kristi? Ja, geweldig.
Wat? -We hebben je hulp nodig. Nu.
Wat is er? -Ik moet gaan.
We praten wel als ik terug ben. Maar... Ik hou van je.
Doe niets tot... Ik moet gaan. Het spijt me.
Het doet geen pijn.
Dat is toch raar? Waarom doet het geen pijn?
Ben je er nog?
Ja. Ik ben er nog.
Hoe heet je?
Ellis.
Coole naam. Ik ben Kelly. -Hoi, Kelly.
Waar zijn we?
We zijn in het bos. Net buiten het dorp.
Het bos. Hoe...
Mijn hemel. We waren in de bar.
Er kwamen mensen binnen. Ze...
Brian schreeuwde. -Het komt wel goed.
Nee, je begrijpt het niet. Ze sleepten ons naar buiten.
Ze dwongen me om toe te kijken.
Ze zeiden dat ze met me wilden spelen. Wat... Waarom...
De dokter is er. Zij gaat voor je zorgen.
Hoi. Ik ben Kristi. Ik ga even naar je kijken, oké?
Is het erg? Het is erg. Mijn hemel.
Het is erg. -Hé, pak m'n hand.
Knijp er zo hard in als je kan. Dan kijk ik even. Knijpen.
Knijpen. Goed zo.
Stoor ik je ergens bij?
Ik zoek de dokter. Volgens mij heet ze Kristi.
Ze moest even weg. Kan ik je ergens mee helpen?
Jij bent die man die onder het huis vastzat.
Die jongen uit de bus die met jou vastzat...
Die zat tegenover me.
Ik zal je niet langer ophouden.
Waar gingen jullie heen?
Jullie zaten in een bus. Waar gingen jullie heen?
De renbaan. Ik wilde op de pony's wedden.
Ik ben naar renbanen in het hele land geweest.
Was het een gehuurde bus? -Geen idee, het was een bus.
Met wielen, een deur, en kaartjes die je moest kopen.
Wat zit er in die tas? -Wat stel je veel vragen.
Ik heb er nog één...
We hebben hulp nodig.
Hé, jij hoort in bed te liggen.
Wie ben jij? -Ik ben Marielle. Ik ben verpleegster.
Ik help je met opstaan, oké?
Ja, daar gaan we. Heb je pijn?
Ik zal kijken of ik een aspirientje voor je kan vinden.
Ik blijf wel bij hem. -Dank je.
Gaat het?
Stel je voor...
Je komt hier en ontdekt dat je verloofde hier is.
Wat zei je?
Nou, Kristi en Marielle. Ze zijn verloofd.
Wat ben je? -Je buddy.
Dat doen we meestal op de eerste avond.
Maar deze keer ging het anders.
Dus als je vragen hebt of als ik iets kan doen om...
Hoelang ben je hier al?
Ik ben hier net één jaar. Dat is...
Gaat het?
Is er water in de buurt? Een meer of een vijver?
Ja, hier in de buurt is iets wat we de Brundles noemen.
Mag ik dat zien?
Hier is het. Dit komt het meest in de buurt van normaal plezier hebben.
Waarom heet het de Brundles?
Zo heette het toen ik hier kwam.
Hoe wist je hiervan? -Ik heb het gezien.
Was jij die ene met de droom?
Ja, dat gebeurt soms. Mensen reageren vreemd op deze plek.
Dromen, nachtmerries, vreemde voorgevoelens.
Maar we weten niet waarom of wat het betekent...
of waarom het sommigen wel overkomt en anderen niet.
Iemand, Nadia, zei altijd dat deze plek ons riep...
maar dat slechts enkelen goed genoeg luisterden om het te horen.
Maar heeft iemand... -Ja.
Sommige mensen hebben het obsessief onderzocht...
maar niets nieuws ontdekt bovenop wat we al weten.
En wat weten we dan?
Dat we hier vastzitten. En niemand weet waarom.
En?
Zelfs als we in een ziekenhuis zaten, zou deze operatie 15 uur duren.
Maar ze praat. Ze zit daar gewoon te praten.
Ja, ik weet het. -Maar hoelang kan dit nog doorgaan?
Het kan uren duren, of nog dagen.
Ze heeft nu geen pijn, maar dat kan veranderen.
Die dingen komen vanavond terug. -Ze moet hier weg.
Je begrijpt het niet. Het is een wonder dat ze nog leeft.
Wat moeten we dan doen?
Hoe doen we dat?
Heb je iets in je tas? -Nee, niets dat sterk genoeg is.
We moeten de staaf eruit trekken.
Oké. Gebeurt er daarna niks?
Ik weet het niet.
Er is nog een optie.
Ik wil geen wapen tegen haar hoofd in haar laatste momenten.
Kristi?
Hé, ik ben hier.
Het ziet er niet goed uit, of wel?
Nee, het ziet er niet goed uit.
Ga ik dood?
Deze zijn voor papa.
Mam, hier zit een gat in. -Nou en? Als het past...
nemen we het mee. Net als deze. Mooi zo.
Waarom mag Ethan speelgoed uitzoeken met Mrs Liu en moet ik dit doen?
Sorry, lieverd. Wil je met speelgoed spelen?
Kom op, Julie. Zo ziet het eruit om volwassen te zijn.
Kijk eens. Pas dit eens.
Dit is zo eng. Al deze spullen waren van mensen die...
Wat? Het is niet anders dan een kringloopwinkel.
Het is een beetje anders. -Hij past. Mooi zo.
Wonen we nu bij Kenny en z'n moeder? En Jade?
Voorlopig wel. Als je vader weer op de been is, kunnen we gaan zoeken...
Mam? Mam, wat is er?
Wat is er? -Niets.
Mam, wat was er nu aan de hand?
Wacht. Ik weet het niet. Niets. We gaan naar huis.
Wat? -Laten we naar huis gaan. Kom.
Hoi, schat.
Ik ben eerder terug dan verwacht.
Dat gedoe waar we het over hadden...
Dat ging niet zoals gepland.
Maar ik heb nieuws. Er gaat iemand trouwen.
Misschien wist je dat al.
Of misschien...
Misschien is dit allemaal niet echt.
Misschien zitten jij en Ellis aan een ziekenhuisbed...
te wachten tot ik m'n ogen opendoe.
Doe je ogen gewoon open.
Hoe kan een man die is vastgeketend aan een muur...
op een plek die niet bestaat je naam weten?
Hoe kan dat echt zijn?
Hoe kan...
Mam, wat gebeurde er nu net? -Niets, ik ben in orde.
Wat? Ik ben in orde. Breng deze maar naar boven.
Mam, vertel gewoon.
Weet je waar ik de hele nacht aan heb gedacht in dat restaurant?
Hoe ik voor Ethan moest zorgen, omdat ik dacht dat je dood was.
Ik dacht dat die dingen papa zouden verscheuren.
Dus zeg niet dat je in orde bent en dat er niets is.
Ja, ik heb iets gezien.
Iets wat er niet was. En dit was niet de eerste keer.
Wat bedoel je?
Na Thomas' dood hoorde ik hem nog maandenlang huilen.
Soms ging ik zelfs een kamer in, en dan zag ik hem daar.
Heel even maar. Het voelde altijd zo vredig.
Alsof hij me liet weten dat hij in orde was.
Dus dat is er net gebeurd? Heb je Thomas gezien?
Nee. Nee, dit was anders.
Ik zag twee kinderen midden op de weg naar me staren.
Maar dit... -Wat?
Dit voelde niet vredig.
Is Ellis er nog?
Ja, ik ben er nog.
Wie is die andere jongen?
Dat is Kenny. Hij is onze hulpsheriff.
Hoi, Kenny. -Hoi.
Jullie zijn zo aardig.
Kun je m'n telefoon pakken? Ik moet m'n moeder bellen.
Nou, de telefoons hier werken niet echt.
Maar we kunnen een briefje schrijven. Ik heb papier in m'n tas.
Zeg maar wat je wil zeggen en dan schrijven wij het op.
Zorg jij ervoor dat ze het krijgt? -Ja.
Dat is wel goed, denk ik. -Als je er klaar voor bent.
Zeg tegen haar dat ik van haar hou.
En dat het me spijt dat ik haar geen knuffel gaf.
Ze wilde er een, maar ik was boos toen ik wegging, en dat was stom.
We hadden ruzie over Brian.
En ik heb haar niet geknuffeld, dus zeg maar dat het me spijt. En...
Wat is dat? -Hé.
Kelly, wat is er? -Hoor je dat?
Het is... -Kelly?
Wat is er aan de hand? -Ik weet het niet.
Als we wachten, lijdt ze alleen maar. -Ik doe het.
Het is mijn werk. -Hallo?
Hé, Ellis. -Wacht.
Ik hoorde geschreeuw.
Ze is van de bus. Ze hebben haar zo achtergelaten.
Kristi, Kenny, kom hier.
Gaan jullie maar terug naar het dorp. Jullie hoeven dit niet te zien.
Met alle respect... -Dit is geen verzoek.
Ik ga nergens heen.
Oké. Hoe heet ze?
Kelly.
Ik kan het niet. Ik ben... Nee. -Knijp maar in mijn hand.
Kelly, alsjeblieft.
Marielle?
Hoi. Alles goed?
Blijf alsjeblieft. -Kristi.
Schat, wat... -Je moet blijven.
Hé, kom hier.
Kom hier.
Het komt wel goed.
Ik ga naar de kerk.
Ik heb Donna beloofd de spullen van pater Khatri uit te zoeken.
Misschien is er iets voor bij de dienst.
Kenny?
Het zijn die dingen. Zij hebben dit gedaan.
Ik was naar je op zoek. -Sorry, ik was...
Beloof me dat het niet altijd zo blijft.
Je mag liegen als het moet, maar beloof het me.
Laten we trouwen.
Wat? -Ik weet dat we zouden wachten.
En dat we het thuis zouden doen, maar weet je, ik wil niet wachten.
Ik wil niet dat deze plek bepaalt wanneer we gelukkig worden.
Dus laten we het doen. Laten we trouwen.
We gaan trouwen. -Oké.
We gaan trouwen.
Hé. Is dat van Mrs Liu? -Het lag in de kast.
Ik mocht het hebben. Het is een puzzel.
Dat is gaaf.
Ik wil iets met je bespreken.
Jij ziet graag alles als een spannend avontuur. Maar je moet beseffen...
Ik weet dat het hier gevaarlijk is en dat het geen fantasie is.
En ik beloof dat ik voorzichtig zal zijn.
Mooi.
Volgens mij heb ik hem.
Cool, hè?
Mijn hemel. Sta op. Kom. -Wat is er?
Naar binnen, snel.
Zo te zien heb jij ook een rotdag. -Ja.
Er was een meisje uit de bus in het bos. Kelly.
Die dingen hebben haar daarheen gesleept.
Ze hebben een metalen staaf uit een van de vallen gepakt...
en haar hoofd aan een boom vastgepind.
Ze leefde nog. -Moest je...
Ja. -Wat vreselijk, Boyd.
Ellis zei dat ze hier samen was met haar vriend, Brian.
Die dingen hebben hem ook gepakt.
En ze moest kijken naar wat ze hem aandeden.
Lieve help. -En wat gek is...
Tijdens m'n eerste uitzending naar Irak...
reed ik met een paar jongens naar ons commandocentrum.
We reden over een bermbom heen.
Dat ding knalde onze jeep aan flarden.
De eerste twee waren op slag dood. Maar er was 'n gast uit Wisconsin...
een jongen die echt verzot was op jam.
Maar goed, de scherven van de bom gingen dwars door...
Hij stierf in m'n armen.
Hij huilde, hij smeekte.
De eerste keer dat ik iemand zag sterven.
Korporaal Brian Kelly.
Wat zeg je daarvan?
Dat is wel heel erg toevallig, vind je niet?
Brian Kelly.
Boyd, dat is... -Nee, ik heb een meisje gedood...
en in plaats van te rouwen, sta ik me af te vragen...
hoe dit allemaal echt kan zijn.
Boyd, wat is er in het bos gebeurd?
Ik moet gaan.
Nee, je kunt niet aankomen met zo'n verhaal...
en dan gewoon weglopen. Wil je niet praten? Prima.
Praat maar als je er klaar voor bent.
Maar ik moet weten of je alles op een rijtje hebt.
Ik heb geprobeerd te doen wat jij doet, en dat liep fataal af.
Ik hoef geen peptalk. Ik moet alleen weten of je terug bent.
Want de mensen hier kunnen niet veel meer hebben.
Ik weet niet hoeveel ik zelf nog kan hebben.
Is daar iemand?
Hoi, Kenny.
Vertaling: Coen van der Ham