Wat voorafging:
Sorry. Dit is de enige manier.
Waar ben ik? -In Camden. In Maine.
Sodemieter op. Ben je doof? Ik zei: Sodemieter...
Hoe kom je daaraan? -Je bent Victors vader.
Ik ga m'n vrouw zoeken.
Jim moet heelhuids terugkomen.
Ik heb ook een ouder verloren. Dat wens ik Julie en Ethan niet toe.
Bleef je maar hier. Beloof dat je voorzichtig zult zijn.
Die zien er stevig uit. We kunnen morgen verder gaan.
Geef me even. -Kom op.
M'n maag is van streek.
Die dieren zijn ons enige voedsel. -Ze zijn een voedselbron.
We moeten zuinig zijn met alles.
Er lopen koeien op straat.
Zet die kleinere dieren in de schuur.
Alma is buiten. -Nee. Ga. Ethan, rennen.
Julie. -Ga.
Lopen. Kom op. -Nee. Ga terug.
We doen het samen.
Nee. -Boyd.
Je zei dat je het hier wel zou uithouden. Eens kijken.
Niet doen. Nee, nee.
Ik weet het.
Niet doen.
Iemand moet gaan kijken.
Boyd.
Sleutel. Hé, Boyd.
Waar is de sleutel? -In m'n zak.
Ze lieten hem in m'n zak zitten.
Het spijt me. Het spijt me zo.
Kenny.
Nee. -Kom eens hier.
Moet je zien. Het staat er vol mee rond dit meer.
Genoeg eten om iedereen in de stad te voeden.
Kijk.
Wat is er gebeurd?
Rustig maar. Je viel flauw op m'n veranda.
Misschien moet ik... -Je moet gaan zitten.
Oké. Het spijt me.
Je stond voor m'n deur met de broodtrommel waar m'n zoon...
heel lang geleden mee vertrok.
Dus je gaat me vertellen hoe je die hebt gevonden...
en wel nu meteen.
Ik ben Tabitha Matthews.
M'n familie en ik waren op reis naar familie in Colorado...
toen we van de snelweg af moesten.
Er lag een enorme boom midden op de weg waar we omheen wilden rijden.
Maar we zijn nooit meer terug op de snelweg gekomen.
We bleven rijden en kwamen aan bij een stadje.
Dat was een plek waar we niet weg konden.
Maar er waren mensen, en sommigen waren er al een tijdje.
Ik weet niet hoelang ze al... -Hoe kom je aan die broodtrommel?
Dat probeer ik je te vertellen. Op die plek waar we vastzaten...
zaten ook andere mensen al jaren vast...
Hoe kom je aan dat broodtrommeltje? -Hij gaf het aan me.
Wie? -Je zoon, Victor. Hij gaf het aan me.
Hij gaf het aan je. -Ja.
Wanneer? -Drie, vier dagen geleden.
Victor leeft nog. De stad waar ik het over had, hij zit daar al jaren vast.
Prima. Als je niet met mij wilt praten, praat dan met de politie.
Nee, meneer. Alstublieft. U mag ze niet bellen.
Ik mag ze niet vertellen wie ik ben.
Als ik ze dit probeer uit te leggen, verklaren ze me voor gek.
Als ze vragen waar m'n gezin is, wat moet ik dan zeggen?
Ik weet niet waar ze zijn.
Alstublieft, u moet me geloven. Bel ze niet.
Tabitha, ik heb twintig minuten geleden de politie al gebeld.
Ze kunnen er elk moment zijn.
Dus we blijven hier samen zitten tot ze er zijn.
Ik kan bewijzen dat ik niet lieg.
Jij mag hier niet komen, begrepen?
Boyd keurt misschien alles goed, maar denk na...
Tian-Chen is dood.
Er is gisteravond iets gebeurd. De dieren liepen de straat op.
En zij...
Ik vond dat je het moest weten en ik wist niet of iemand...
Het spijt me.
Kristi, wie was dat?
Schatje.
Wat is er?
Kenny's moeder is overleden.
Zo.
We moeten...
We moeten ervoor zorgen dat ze bij haar man begraven wordt.
Dat zou ze gewild hebben.
Ze zou niet...
Boyd? -Ja.
Je was bij haar in de schuur. Samen met die dingen.
Hoe kan het dat je nog leeft?
Ze wilden dat ik toekeek.
Ze...
Nee. Laat me los.
Boyd.
Is het waar?
Ik wil naar haar toe.
Dat lijkt me nu geen goed idee.
Het komt toch wel goed? Kristi lost het wel op.
Ethan... -We moeten haar deken meenemen.
Ze zal zich beter voelen als ze haar deken heeft.
Ik wil naar haar toe. -Rustig maar.
Zeg dat we naar Tian-Chen moeten. Dat we moeten helpen.
Ik kan wel wat hulp gebruiken. -Nee, ik moet gaan.
Je moet gaan? -Ja, ik moet gaan.
Ik praat tegen je. -Ik moet gaan.
Waar ga je heen? -Ik kan hier niet blijven.
Waarom niet? -Daarom.
We moeten haar helpen. -Dat kan niet. Ze is dood.
Ze is dood, Ethan. Mensen gaan hier dood.
Dat heb ik je gezegd. Het is geen fantasie.
Er gebeuren hier slechte dingen. Jij wilde niet luisteren.
Ik moet gaan.
zoektocht gaat door
Je kunt meer mensen opzoeken.
Boyd Stevens. Z'n familie is vermist. Donna.
Donna...
Oké. Liu. Tian-Chen en Kenny Liu.
Die familie is daar ook. -Je liegt.
Ik weet niet hoe je dit doet, maar je liegt.
Ik zweer dat ik niet lieg. Ik zweer het op m'n kinderen.
M'n gezin zit vast en Victor ook. -Hoe ben je hier dan gekomen?
Moet ik geloven dat jij de enige bent...
die deze angstaanjagende plek wist te ontsnappen?
Ik begrijp het niet, maar ja. En Victor heeft me geholpen.
Nee, niet... -Alsjeblieft.
Victor is een goede man. Hij is aardig en lief en m'n zoon is dol op hem.
En hij heeft het leven van m'n dochter gered.
Ik dacht dat als ik de kinderen in de toren redde...
dat ik haar kon redden van...
Wacht even. Wat zei je?
Toen ik in de stad was, begon ik kinderen te zien.
Of dat beeldde ik me tenminste in. En ze waren heel eng.
Victor zei dat ze opgesloten zaten in de toren, dat als ik ze redde...
ik m'n dochter misschien kon helpen. Ik weet niet wat er aan de hand is...
Politie van Camden. -Laat ze niet binnen. Alsjeblieft.
Alsjeblieft. Ik lieg niet.
Henry, ben je daar? -Ik had het verkeerd, man.
Ik dacht dat er een inbreker was, maar het was een loslopende hond.
Het baasje kwam hem ophalen.
Ik moet je m'n excuses aanbieden. Het spijt me.
Oké, Henry. Pas goed op jezelf. -Jij ook. Het spijt me. Bedankt.
Die heb ik bijna veertig jaar geleden gekocht.
Een paar jaar nadat m'n familie verdween.
Ik heb hem nooit durven doorladen, laat staan...
Ik ga iets te eten voor je maken.
Het was een hinderlaag. Ze wisten dat we de dieren zouden vangen.
Die rotdingen openden het hok en wachtten tot we ze tegemoet liepen.
Hoeveel heb je er gered?
Sorry, wat? -Dieren.
Hoeveel heb je er gered? Was het het waard?
Je zet onze levens op het spel. Voor een extra geit? Een koe?
Hoeveel beter zijn we er vandaag aan toe dan gisteren?
Bedoel je dat ik het anders had kunnen aanpakken?
Die dieren zijn alles wat we hebben. -Nee, Boyd.
Wij zijn alles wat we hebben. Wijzelf. Deze mensen. Deze familie.
Zij zijn alles wat we hebben en nu hebben we er een minder.
Wat had ik dan moeten doen?
Toekijken hoe onze enige voedselbron het bos inwandelt?
We zouden omkomen. -Er is altijd een uitweg.
Jij had gister nog alle hoop verloren omdat de oogst mislukt was.
En nu zeg je dat we wel een uitweg zouden hebben gevonden?
Dat ik gewoon... Sodemieter op.
Nee, je hebt gelijk. Je hebt gelijk. Je deed wat je moest doen.
Je deed het enige wat je kon doen. En je verloor...
want zij spelen vals spel.
En wat je ook doet, je verliest sowieso.
Nee, Donna... -Nee. Ik ben niet boos op je, Boyd.
Echt niet. Ik ben boos op mezelf.
Omdat je zei dat we ooit weer naar huis zouden terugkeren.
En ik was zo dom om het te geloven.
Ik ben... -Blijf van me af.
We moeten die koe ontweiden voor het vlees bederft.
Je zit daar al een tijdje. Gaat het? -Ja, prima.
Misschien moeten we voor de zekerheid met Kristi gaan praten.
Dat is niet nodig. Het is maar ochtendmisselijkheid.
Wil je dan de deur opendoen? -Wacht even.
Zal ik vragen of Kristi hier komt? Dan kun jij daar blijven.
Ik zeg toch, het gaat prima. Niet iedereen hoeft...
Het voelt niet goed.
Je slaapt niet, je eet amper.
Fatima?
Fatima, kom op. Wat is er?
Fatima, je maakt me bang. Kun je alsjeblieft opendoen?
Je hebt gelijk. Misschien moeten we naar Kristi.
Kristi, ben je hier?
Wacht hier. Hallo? -Ik kom eraan.
Hoi. -Is Kristi er?
Ze is in de stad. Het nieuws over Tian-Chen valt haar zwaar.
Dit kan wachten... -Nee, dat kan het niet.
Kom binnen, dan kijk ik je even na.
Misschien kunnen we beter op Kristi wachten.
Kristi heeft veel aan haar hoofd.
Ja, maar... Sorry, jij bent geen dokter.
Maar ik ben kinderverpleegkundige.
Wat zwangerschap betreft, heb ik alles wel gezien.
Kom maar.
Het is iets te koud om te zwemmen.
Wat doe je hier?
Ik besef net dat ik niet meer weet wiens auto dit was.
Zo veel mensen hebben we...
Danny.
En z'n vriendin Shay. -Juist.
Danny en Shay.
Dat waren aardige mensen.
Wat er gisteravond gebeurd is, was niet jouw schuld.
Met alle respect, Kristi, ik ben hier niet om opgebeurd te worden.
Met alle respect, Boyd, dat kan me niet schelen.
Na dat gedoe met Sara, toen ze Ethan wat aan wilde doen...
zei je in dat restaurant tegen mij dat het niet mijn schuld was.
Dat het de schuld van deze plek was. Dat ik veel levens had gered.
Dat ik nog veel meer levens zou gaan redden.
Kletste je toen maar wat om me op te beuren of meende je het?
Dit is niet jouw schuld.
Kom, dan kun je je opfrissen.
Hé, jongens. We hebben voedsel gevonden.
Kijk. Moet je zien.
Er is een meer en daar groeit van alles. Er zijn groenten...
Er zijn aardappels. Misschien zwemmen er zelfs vissen in het water.
Wat is er?
Waar zijn m'n kinderen? -Ze zijn in orde.
Wiens bloed is dat? -Kenny...
Waar is m'n moeder?
Kenny, laten we naar binnen gaan.
Mam?
Kenny... -Stop. Nee, nee.
Hé, Kenny, jongen... -Nee, stop.
Jongen, het spijt... -Nee, stop. Hou gewoon op.
Laat mij maar.
Ik vind het zo erg voor je.
Het gaat wel.
Waar is ze?
In de kerk.
Ik moet hier even zitten.
Wanneer heb je voor het laatst gegeten?
Drie, vier dagen geleden? -Ze houdt niets binnen.
Ik heb het geprobeerd, maar zelfs de geur van eten...
Haal diep adem.
Moeten we Kristi niet halen?
Hoe gaat het met je sinds... -Sinds wat?
Sinds m'n ontwenningsverschijnselen...
of sinds deze plek me geestelijk heeft verkracht?
Ik begrijp dat dit eng is, maar misschien helpt het als je weet...
dat je dit hartstikke goed aanpakt.
Zoals elke nieuwe vader ter wereld ben je doodsbang...
en vraag je je van alles af.
Jij bent ernstig ondervoed. Gelukkig is het maar bij één tand gebleven.
Je lijdt ook aan zogenaamde hyperemesis gravidarum.
Wat is dat? Is dat erg?
Het is heel erge ochtendmisselijkheid. Je moet echt weer wat gaan eten.
Zeg dat maar tegen de meest kieskeurige eter ter wereld.
Ik ga kijken of we iets tegen de misselijkheid hebben.
Alles is dus in orde met de baby?
Voor zover ik kan zien wel. Ik ben zo terug.
Zie je wel? Ik zei het toch. Alles is in orde.
Was jij dat? -Ja.
Dat was jij. -Ja, dat was ik helemaal.
Kalm, koel, beheerst. -Dat had ik dan niet helemaal door.
Hoorde je dat daarbinnen? Alles komt goed.
Als het hier echt slecht ging, zei ze...
Ze zei altijd...
'Hoe erg het ook wordt, deze dag komt nooit meer terug.'
Ze herhaalde het altijd, zodat het goed tot me doordrong.
Heeft ze...
Heeft ze geleden?
Kenny, ik... -Nee, het is oké. Je hoeft niet...
Heb je haar gezien? Heb je gezien wat ze haar hebben aangedaan?
Nog niet, nee.
Als ik aan m'n vader denk...
zie ik hem alleen maar in die kelder liggen.
Ik kan niet aan hem denken zonder dat te zien.
Ik wil dat niet als ik aan haar denk.
Kun je iets voor me doen?
Ja, natuurlijk.
Kun je...
Kun je haar op zichzelf laten lijken? Kun je zorgen dat ze er mooi bij ligt?
Ze zou van streek zijn als ze niet op zichzelf leek.
Ja, natuurlijk.
Bedankt.
Als je iets nodig hebt, vraag dan gewoon of ik kan komen, goed?
Hou op. Hou op.
Hou op. Hou je kop.
Je bent terug.
Tian-Chen is dood.
Ik weet het.
Ethan is boven.
Julie... -Nee, laat dat, alsjeblieft.
Alle gevoelens die je nu hebt, mogen er zijn.
Niet waar.
Wat is er mis met jou? Ethan was ook bijna dood.
Wist je dat?
Je had hier moeten zijn, pap. Ik kan dit niet nog een keer aan.
Waar heb je het over?
Ik kan niet invallen terwijl jij doordraait.
Ik zocht je moeder. -Mama is weg. Oké? Ze is weg.
Ze liep door een boom en nu is ze weg. -Dat weten we niet.
Pap, mensen overleven het slechts een paar uur zonder een talisman.
Ze is al vier dagen weg.
Je voelt je schuldig dat je haar niet tegenhield, maar ik kan niet...
Toen Thomas stierf, stonden jij en mama niet klaar voor Ethan.
Ik was vijftien jaar oud.
Ik kan het niet nog een keer aan. Echt niet. Deze keer niet.
Je moet je vermannen. Oké? -Oké.
Ik krijg niet veel bezoek. Nu zul je tenminste niet weer flauwvallen.
Voor ze verdween, begon m'n vrouw Miranda stemmen te horen.
Ze zei dat het kinderen waren die haar riepen.
Dat ze ergens opgesloten zaten in een toren...
en schreeuwden om hulp. Ze was doodsbang voor ze.
De enige die ik dat ooit verteld heb, was de rechercheur.
Hij is twintig jaar geleden overleden.
Als je klaar bent, wil ik je iets laten zien.
Kijk eens naar deze kamer.
Hier sliepen m'n kinderen. M'n kleine jongen. M'n kleine meisje.
Ze waren de lichtjes in m'n leven.
En toen ze verdwenen, stortte m'n leven in.
De beschuldigingen lieten me koud. Iedereen dacht dat ik het had gedaan.
Maar het enige waar ik aan kon denken, zelfs nu nog...
waren de laatste woorden die ik tegen ze zei...
'Ruim je kamer op, anders mag je geen tv kijken.'
En toen ging ik naar m'n werk.
Toen ik thuiskwam, waren ze weg.
Waarom laat je me dit zien?
Ik weet niet hoe je weet dat m'n vrouw die kinderen kon horen...
of hoe je aan het broodtrommeltje van m'n zoon komt...
of hoe je überhaupt aan een namaakversie online zou kunnen komen.
De enige verklaring die ik kan bedenken...
is dat je daadwerkelijk de waarheid vertelt.
En dat betekent dat m'n zoon nog leeft.
En dat...
Dat betekent iets wat ik niet eens in woorden kan uitdrukken.
Dus als jij...
Als dit niet echt is, zeg het dan nu.
Als dit een soort wrede, uitgebreide...
Nee, nee. Dat is het echt niet.
Ik denk dat ik hierheen ben gestuurd om jou te vinden.
Ik denk dat je hier in de kelder moet zijn.
Ik wilde niet dat ze alleen was.
Ze heeft thee gezet.
Ik laat je even.
Wacht.
Ik moet haar oplappen voor Kenny haar ziet.
Ik weet niet hoe dat moet.
Ik ben geen begrafenisondernemer.
Ik zal je helpen.
Ik deed vroeger vaak aan verkleden.
We kunnen dit. Toch?
Goed zo. Kom, naar binnen. Dan krijg je wat te eten.
Kijken of het magische elixer van Marielle werkt.
Waarom ga je niet naar je vader?
Ik hoef alleen maar in bed te kruipen en hij heeft het heel zwaar vandaag.
Weet je het zeker? -Ja. Ga maar. Ik hou van je.
Ik ook van jou.
Hier.
Ik ben zo terug. -Doe hem de groeten.
Deze zijn niet meer goed. Ze zijn allemaal smerig.
Moeten die naar de keuken?
Zijn dat de groenten?
Ja, we maken er compost van als voeding voor de akkers.
Denk je dat dat werkt? -Wie weet.
Sorry van gisteren, met de badkamer, ik...
Geeft niet. Iedereen is gespannen de laatste tijd.
Maar dat is nog geen reden om je schofterig te gedragen. Sorry.
Victor? -Ethan, wat doe jij hier?
Heb je Victor gezien? -Nee.
Hij is niet in z'n kamer. Hij was van streek.
Is dat de dode koe?
Ik heb nog nooit gezien hoe zoiets er vanbinnen uitzien.
Zag Tian-Chen er ook zo uit na wat ze met haar hadden gedaan?
Nee, lieverd.
Alles is bedekt met sneeuw. En het ziet er buiten zo anders uit.
Dat zou ze wel mooi hebben gevonden.
Hé, zullen wij samen... -Ik ga naar huis.
Ethan.
Ze hield van je. Tian-Chen hield heel veel van je.
Dat weet ik.
Sorry dat ik stoor.
Toen ik in het restaurant werkte...
We gingen soms jurken passen. Als het rustig was.
Dan gingen we naar de opslag en...
Het was voor de gein.
Maar deze vond ze altijd...
Deze vond ze het mooist.
Ze zei dat ze hem zou dragen als we naar huis gingen, en ik dacht...
Bedankt, Sara.
Dank je.
Dat is een flinke hoeveelheid, zelfs voor een dag als vandaag.
Wat ik straks ga doen, ga ik doen.
Zo is het. Ik wil niet praten, niet luisteren.
Wat ga je met die flessen doen?
Ik ga de tunnels in.
Ik ga die dingen zoeken.
En ik ga ze allemaal in de fik zetten.
Werkt dat, denk je? -Bij de vorige wel.
De vorige was al dood. -Kan me niet schelen.
Ik ga die rotdingen pijn laten lijden.
Oké. -Oké, wat?
Oké, dan gaan we dat doen.
Kom op.
Victor en Tabitha zeiden dat ze daar beneden overal zaten.
Maar toen Jade daar beneden was...
heeft hij absoluut bizarre dingen gezien, maar geen monsters.
Niet één.
Denk je dat ze er nog zijn? -Ik weet het niet.
Misschien zijn ze vertrokken nadat Tabitha en Victor ze ontdekt hadden...
of ze zijn dieper ondergronds gegaan.
Eén ding weet ik zeker. Zo zien ze ons het liefst. Boos.
Stommelend in het donker.
En dit weet ik ook zeker...
Als we ze vinden, is de kans groot dat we niet terugkomen.
Maar als dit is wat je wilt, ga ik met je mee, zij aan zij...
en dan schakelen we zo veel mogelijk van die schoften uit.
Ik blijf maar denken aan hoe...
hoe bang ze moet zijn geweest. Hoe alleen ze zich gevoeld moet hebben.
Ze was niet alleen.
Ik moest toekijken.
Ik kon haar niet helpen. Ik kon niet... Ik moest toekijken.
Ik moest toekijken.
Ik kon haar niet helpen. Ik kon niet...
Ze was sterk, Kenny. Ze was sterk. Luister naar me. Ze was dapper.
Ze keek me aan en ze heeft geen moment weggekeken.
En voor ze stierf, zei ze...
Ik weet niet eens of ik dit goed zeg.
'Zorg goed voor hem.' Dat betekent het.
'Zorg voor hem'.
'Nu is hij alleen.'
Kom hier. Kom hier, man.
Rustig maar. Ik ben er voor je.
Laten we teruggaan, goed? Laten we teruggaan.
Zit haar haar goed?
Ja, ziet er goed uit.
En de make-up? Zit haar make-up goed?
Als je haar nog meer opmaakt, rukt ze die lippenstift nog uit je hand.
Ik wil dat het er goed uitziet voor Kenny.
Het is goed. Oké?
Het is goed.
Je gaat met ons mee als we hier vertrekken.
Ik wilde je bedanken voor wat je gisteravond deed.
Graag gedaan.
Er is me een paar dagen geleden iets overkomen.
Ik was... -Ik heb het gehoord. Gaat het?
Nee, niet echt.
Ik denk dat deze plek me tot waanzin kan drijven.
En ik ben bang voor de gevolgen.
Ik wil niemand pijn doen... -Geen zorgen. Zeg het maar.
Ik wil niet eindigen zoals jij. -Dat zou ik ook niet willen.
Als je ooit wilt praten... -Bedankt.
Geloof het of niet, het begon op m'n verjaardag.
Miranda en ik waren vroeger hippies maar we stopten met drugs en drank...
toen ze zwanger werd van Victor.
Op een dag, jaren later, op m'n 35e verjaardag...
dacht Miranda dat het leuk zou zijn om herinneringen op te halen.
Ze had twee zegeltjes lsd geregeld.
We brachten de kinderen naar haar ouders...
en gingen nog één keer op reis, net als vroeger.
Toen begonnen de stemmen.
Toen ze dingen begon te zien, schilderde ze alles wat ze zag.
Dat heb ik ook gezien.
Ze zei dat het leek alsof ze uitverkoren was.
Ze had het over een plek die overal bestond...
maar die onvindbaar was als je ernaar zocht.
Ergens waar je altijd terecht kon komen...
maar waar je nooit meer vandaan kwam.
Ze zei dat er daar mensen waren.
Mensen die verdwaald en bang waren.
Die in een nachtmerrie zaten waaruit ze niet konden ontsnappen.
Ze vochten een strijd die ze niet konden winnen.
Ze zei dat ze zich vastklampten aan een gevoel van hoop.
En toen die hoop verdween...
klampten ze zich aan elkaar vast.
Het leek alsof ze in raadselen sprak. Het klonk als gebrabbel.
Ze zei dat van alle mensen die deze plek zouden vinden...
zij uitverkoren was om de kinderen te bevrijden.
Maar ze was niet de eerste. Anderen voor haar waren uitverkoren.
Ze kon ze allemaal zien. En ze hadden allemaal gefaald.
Het was geen van hen gelukt om de kinderen te bevrijden.
En geen van hen was ooit naar huis teruggekeerd.
Dus als je de kinderen hebt gezien, als ze jou nu aanroepen...
dan ben je nu denk ik ook uitverkoren.
Hoe ben jij daar weggekomen? -O, mijn god.
Hoe gaat het?
Pap? -Niet goed.
Niet goed.
Ik weet dat je hier veel te verduren hebt.
Ik weet dat het lijkt alsof alles wat hier gebeurt...
We kunnen dit niet blijven doen.
We kunnen niet blijven wachten. We hebben meer informatie nodig.
Ik heb morgen je hulp ergens bij nodig, goed?
Ja, prima. Maar waarmee?
We gaan zo'n rotding vangen.
Blijven we hier wonen? Ook al is Tian-Chen dood?
Ik weet het niet. Ik ga dat stap voor stap bekijken.
Kom je niet mee naar binnen?
Nee, ik ga kijken of de dieren al gevoerd zijn.
Het is bijna donker. -Ik ben zo terug.
Ik ga mee.
Wees voorzichtig. -Ja.
Ik hou van jullie.
Pap? Met Thomas.