Wat voorafging: -Verdorie. Haal dat ding van me af.
Trekken. Krijg nou wat.
Gaat het? -M'n enkel is ontwricht.
We brengen haar naar het kamp.
Ik wil zo'n ding vangen om meer over ze te leren.
Laten we vanavond ruilen. Ik blijf wel in de bus.
Waarom? -Ik wil onze vrienden zien aankomen.
We moeten een fort bouwen en dan vertel ik je een verhaal.
Zijn dat de gewassen? -Ja, we composteren ze.
Wat er ook is, het gaat wel over.
Is m'n baby in orde? -Eens kijken welke kaarten ik trek.
Miranda noemde het de flessenboom.
Het origineel staat in een park een eindje verderop.
Miranda heeft dat voor me gemaakt. -Dit kan niet echt zijn.
Ik heb dit in het restaurant gevonden.
Stop nu meteen. -Nee, we gaan.
Waar ben ik? -Er ligt een boom midden op de weg.
Is daar iemand? Ik hoor alleen ruis.
Waar is iedereen? Er zou nu wel wat verkeer moeten zijn.
We kunnen hem niet verplaatsen. Mijn god.
Mevrouw, u moet weer instappen.
We nemen wel een omweg. Stap maar weer in.
Dat kan niet. -Het is oké. We komen er wel.
Het zal niet werken.
Kom maar mee. -Je moet naar me luisteren.
Hallo? -Ethan. Met Thomas.
Mam zit in de problemen. Ze zit in een ambulance.
Welke ambulance? -Dat zul je wel zien. Ze is onderweg.
Maar je moet haar helpen. Je mag niet bang zijn.
Wie is dit? -Dat zei ik toch, dit is Thomas.
Met wie spreek ik echt? -Wat is dit?
Met wie praat je? -Hij zegt dat hij Thomas is.
Laat m'n kinderen met rust. -Het zijn jouw kinderen niet meer.
Pap?
Wat zei hij?
Je moet met me praten. Wat zei hij? -Mama leeft nog.
Ze zit in een ambulance en heeft onze hulp nodig.
Waar wacht je op? Raap op. -Doe het zelf. Ik raak dat niet aan.
Hij is dood, waar maak je je druk om?
Die vogel vloog net door een ruit om hier binnen te komen.
Dat ding is slecht. Ik wil er niks mee te maken hebben.
Ik wil geen domme vraag stellen...
maar lijkt het je slim om hier tarotkaarten te leggen?
Sorry, ik wilde niet... -Zo is het genoeg.
We hebben al genoeg aan ons hoofd zonder ruzie.
Gaat het wel? -Jawel.
Zeker weten?
Ik wist niet dat het hier zo spannend was. Mond open.
Je bent in orde.
Dit is echt niet nodig. -Doe niet zo gek.
Onderzoek na een aanvaring met een gestoorde vogel is standaard.
Op deze manier hoef ik even niet aan Kristi te denken.
Ze redden zich wel. Ze hebben onderdak en de talismannen.
Meer hebben ze niet nodig. -Weet ik.
Maar als het om Ellis ging, zou ik me ook zo voelen.
Drink dit maar.
Het is fijn om weer eens voor een zwangere vrouw te zorgen.
Je ziet er veel beter uit. Je hebt weer wat meer kleur.
Eet je wat meer?
Ik heb iets gevonden wat ik binnen kan houden.
Top. Maak die baby maar lekker sterk.
Hier speelden we altijd, maar niet 's nachts.
Dan moest iedereen zich verstoppen. Toen had je geen talismannen.
Maar overdag speelden m'n zus en ik in de huizen.
We deden alsof we weer thuis waren.
Deze vond ze altijd het leukst. Geen idee waarom.
Kwam je hier met je zus? -En met m'n moeder, maar ze zijn dood.
Net als Nathan, maar ik heb ze niet vermoord.
Is dit genoeg?
Ja, dat is prima.
Ik snap niet wat we doen. -Ik moet het me herinneren.
Wat dan?
M'n moeder wilde iedereen redden, maar ging dood.
Daarna ging iedereen dood. Ik weet niet meer hoe...
of waarom, maar ik moet het me herinneren.
Waarom? -Er veranderen te veel dingen.
Het heeft hier nog nooit gesneeuwd.
We moeten naar de kelder. Boven is voor de gewone verhalen.
De kelder is voor geheimen.
Hallo, Juniper vijf.
Waarom zitten we nog in het bos? We waren pas net de stad uit.
Wat zegt de gps? -Geen data beschikbaar.
We rijden rondjes. Het bos is niet zo groot.
Ik draai wel om. -Nee, niet doen. Blijf doorrijden.
Rustig aan. -Als je omkeert, rijd je het dorp uit.
Welk dorp? We zoeken de snelweg. -Ik weet het.
Maar het is niet veilig om te stoppen als het donker is.
Verderop is een dorp met mensen die ons kunnen helpen.
Je moet gewoon door blijven rijden.
Dus je gaat kijken hoe deze dingen bewegen en wat ze doen.
En dan weet je ineens hoe je er een moet vangen?
Ja, zoiets.
Dat kan vast geen kwaad.
Waarom ben je hier? -Wat bedoel je?
Ik zei dat we konden ruilen.
Je had nu al lekker kunnen slapen op het politiebureau.
Waarom ben je hier? -Dat gaat je niets aan.
Wat kan het jou schelen?
Als ik de hele nacht naar je moet luisteren, wil ik weten waarom.
Als je iets gaat doen wat ons hieruit kan krijgen...
hoe dom of onverstandig het ook is, dan wil ik helpen.
Dus nu ga je ineens samenwerken?
Als je had gezien wat ik heb gezien, zou jij dat misschien ook doen.
Waar heb je het over? -Waar denk je dat ik het over heb?
Toen ik, Julie en Marielle ergens anders waren.
Iedereen hier praat over hoe bang ze zijn om te sterven.
Dat is niet het ergste wat je hier kan overkomen.
Ik wil hier weg.
Probeer maar te slapen. Morgen wordt een lange dag.
Sorry, heb ik je wakker gemaakt? -Nee, dat komt door de pijn.
Kunnen we iets doen om het beter te maken?
Nee, pas als de zwelling afneemt.
Wat schrijf je?
Iets voor m'n moeder.
In de Chinese cultuur schrijven we brieven aan de doden op feestdagen.
Het is niet echt een feestdag. -Dat zou ze vast leuk hebben gevonden.
Ik meende wat ik zei. Je bent hier niet alleen.
Het is nu gewoon anders.
Het voelt alsof opeens...
alles waar ik voor dacht te vechten weg is.
En alles waar ik naar terug zou gaan ook.
Ik kon daarover praten met jou en m'n moeder.
Je kunt nog met me praten.
Kun je misschien morgenochtend praten?
Laat maar, ik ben al wakker.
Willen jullie iets geks horen?
De avond dat iedereen doodging, was ik in de kelder.
M'n moeder zei dat we daar moesten blijven, maar Eloise luisterde niet.
Ik wel.
Ik bleef tot de ochtend.
Toen ik naar buiten ging, lagen er overal lichamen.
Toen heb ik de jongen in het wit ontmoet.
Ken je de jongen in het wit? -Hij is m'n vriend.
Hij was m'n enige vriend in al die jaren dat ik alleen was.
Ik kon ze niet allemaal begraven.
Ze lagen daar maar op straat en ik kon ze niet begraven.
De jongen in het wit zei tegen me...
dat ik dingen moest verzamelen die hen dierbaar waren.
Dat ik die maar moest begraven.
Helpen deze spullen je herinneren waarom het gebeurd is?
Ik denk het wel.
Waarom zitten we hier? -Omdat het een fort is.
Waarom heb je mij nodig? -Omdat ik dit niet alleen wil doen.
Misschien zijn sommige herinneringen wel eng.
En jij bent de engste persoon hier, dus het zal jou niet afschrikken.
Ben je altijd zo nerveus?
Er is iets mis. Die dingen zouden er al moeten zijn.
Echt? -Die dingen zijn echt gewoontedieren.
De verpleegster komt elke avond eerst bij mij langs.
Elke avond. Ze staat bij het glas en neuriet.
Tien minuten lang staat ze op het raam te tikken met die domme grijns.
Er is er ook een die graag bij de schommel zit.
Die laat z'n benen lekker bungelen.
Er is nog een stel dat graag bij het zwembad zit.
Je let echt goed op die dingen. -Je hebt hier geen tv.
Jullie kunnen 's avonds de gordijnen dichtdoen. Ik heb...
Het gaat erom dat ze patronen en routines hebben.
Die zouden nu moeten plaatsvinden.
Nu.
Ik begrijp het niet. -Ik ken deze weg.
De mensen in het dorp kunnen ons helpen de snelweg te vinden.
We moeten die kant op blijven gaan.
We zijn er. Daar is de schuur. Stop. -We stoppen niet zomaar ergens.
Wat krijgen we nou?
Een ambulance. Precies zoals hij zei.
Ik heb hem. Kom mee naar binnen.
Stop alsjeblieft. -Ik zeg het niet nog eens.
Wat is er? -Er ligt iemand op de weg.
Wat als mam daar echt is? -Waar heeft hij het over?
Hij zei dat ze in een ambulance zou zitten.
Er ligt iemand op de weg. -Nee, dat is geen mens.
Laten we even rustig doen. Ga maar, ik regel dit.
Je luistert niet naar me. Niet weggaan.
Ga alsjeblieft niet weg. Je gaat eraan.
Doe eens rustig. -Doe zelf rustig. Ze gaan eraan.
Kunt u me horen? Laten we haar haar even omdraaien.
Ik voel geen hartslag.
Deze dame is echt aan het flippen.
Achteruit.
Dat waren schoten. -Dan zijn die dingen er al.
Het is oké. We zijn in orde.
Als m'n vrouw daar misschien is, doe dan wat je wilt.
Luister. Je moet binnen blijven.
Je brengt mensen in gevaar als we over jou inzitten.
Begrijp je dat? -Ik snap het.
We zijn in groot gevaar.
Er zijn hier dingen die ons pijn kunnen doen als we niet binnen zijn.
Help me alsjeblieft. Help ons.
Is er een sleutel? -Ik weet niet waar.
Iedereen de ambulance uit.
Wat krijgen we nou?
Handboeien. -Wat?
Geef me de sleutel van je handboeien. -Die heb ik niet.
Er ligt gereedschap in de bus. Ik ga.
Nee, wacht. -Ik pak het.
Blijf hier.
Er rent iemand de heuvel op.
Volgens mij is het een agent.
Wat was dat? -Nicky is neergeschoten.
Pardon. -Wat is er gebeurd?
Heeft ze haar hoofd gestoten? -Geen idee.
Leg haar op de bank.
Geef haar wat ruimte. -Kom op.
Ik ben Marielle. Ik ga je helpen. -Rustig maar.
Help me om haar op haar zij te leggen.
De kogel moet eruit.
Doe open. Ik ben agent.
Luister. -Wat doe je?
We kunnen haar niet buiten laten staan.
Laten we op Kristi wachten. -Die is morgen pas terug.
Ik heb een pincet, tang, alcohol en handdoeken nodig.
Ik weet het.
Die dingen waren overal. -Achteruit.
Nee, je moet me geloven. Het was per ongeluk.
Achteruit, zei ik.
Mijn god. Dit is niet echt. Dit kan niet waar zijn.
Is er iemand bij je? -Wat?
Is er nog iemand? -Komt het goed?
Hoe ben je hier gekomen? -Met een ambulance. Er lag een boom.
Ik kan de sleutel niet vinden.
Ga achteruit. En snel een beetje. -Lieverd, zo werkt het niet.
Ga terug naar de bus.
Hier is het gereedschap.
We moeten gaan. -Pak snel iets.
Ik kan de sleutel niet vinden.
Zoek je deze? -Krijg nou wat.
Je mag hem hebben als wij Randall mogen houden.
Ga weg.
Je kunt niet iedereen redden.
Kom op. We moeten hier weg.
Val dood, vuile klojo's.
Laat me hier niet achter, eikel.
Zet hier druk.
Goed zo. Dat is genoeg. -Ja?
Weet je zeker dat je dit kunt? -Ja, het lukt wel.
Ga hier zitten en hou haar benen vast. -Ik heb ze vast.
Hou haar stil. -Kom op.
Dit prikt even. Ik weet het.
Eens even kijken. Even zoeken.
Bijt er maar op.
Hou haar heel stil. Daar gaan we. -Kom op.
Daar gaan we. Ik weet het.
Je kunt het. Het is oké.
Ik denk dat ik de kogel heb.
Ik heb hem.
Goed gedaan.
Er waren twee paramedici en een vrouw, zo'n twintig minuten geleden.
Het is in orde.
Ze zijn los. Kun je opstaan? -Ja. We gaan.
Kun je lopen? -Ik denk het wel.
Kom op. Ik help wel.
Gaat het? -Ja.
Ik help wel. -Schiet op.
Dat lukt wel. Kom maar.
Ik heb je goed vast. -Kom op.
Kom op.
Kijk eens aan. Doe de deur dicht.
Gaat het?
Kijk.
Wat is er gebeurd? -Het was een lange nacht.
Voor iedereen.
Ik zei het toch.
Donna, kunnen we... -Zeker. Ik regel een kamer.
Gaat het?
Kom mee.
Dat arme meisje. -Het komt wel goed met Nicky.
Ik heb het niet over Nicky, maar over Fatima.
Die vreselijke vogel.
Wat als het een teken was?
Wat is er?
Ben ik wakker?
Waar ga je heen?
Help me. Alsjeblieft. -Het spijt me.
Zie je al iets? -Nee.
Wat als ze niet terugkomen? -Zo moet je niet denken.
Ze komen wel terug.
Julie, wat is er met je gebeurd?
Wat bedoel je?
Sinds je ging slapen en witte ogen had, ben je anders.
Weet je zeker dat je in orde bent?
Ja, het gaat prima.
Ik geloof je niet.
Ik ben geen baby meer. Je kunt het wel zeggen.
Wil je de waarheid weten?
Ik ben heel erg bang.
Ik heb dingen gezien die ik niet echt begrijp.
Dingen die ik me niet kan herinneren.
Ik weet alleen nog dat ik nog nooit zo bang ben geweest.
Dat is de waarheid.
Je bent de eerste aan wie ik dit vertel.
Ik doe heel erg m'n best om in orde te zijn.
Kan ik helpen?
Ik ben de grote zus. Ik moet voor jou zorgen.
Als ze niet terugkomen, zijn we alleen.
We moeten vanaf nu voor elkaar zorgen.
Ze komen wel terug.
Dus de staaf had z'n oog doorboord? -Toen hij in de boom zat.
Toen hij naar me toe kwam met z'n schedel vol bloed...
was het een bloederige, lege oogkas.
Zo is m'n leven de laatste tijd.
Hoelang heb je hier al last van? -Ik hallucineer al sinds ik hier ben.
Weet je nog dat ik dat symbool in de kelder zag? Je verklaarde me voor gek.
Tian-Chen zag me in het restaurant zitten.
Ik tekende het symbool en draaide door.
Ze zette thee voor me en nam me mee naar de opslagruimte.
Ze haalde dit tevoorschijn.
Geen idee hoe ze wist dat het daar lag.
M'n moeder wist waar alles lag daar.
Ik dacht dat ik slim genoeg was om deze plek uit te vogelen.
Ik had moeten...
M'n moeder vond je echt aardig.
Het was meer dat ze me tolereerde. -Nee, echt.
Ze fronste alleen naar mensen die ze mocht.
De mensen die ze niet mocht, negeerde ze gewoon.
Maak die brief maar af.
Doe haar de groeten.
Het is oké.
Weet je zeker dat het hallucinaties waren?
Dit was van Mr Gerber.
Hij rook altijd naar uien.
Ze groeiden in het bos en hij at ze altijd rauw op.
Dit was van Delores.
Ze huilde altijd veel.
Wat is er?
Ik heb niks van Christopher. -Wie was dat?
Hij was onze vriend.
Hij was aardig, maar toen zag hij het symbool. Toen werd hij eng.
Dit was een vergissing. Ik wil dit niet doen.
Nee. Ik zei nee.
Het is oké. Je hoeft niet bang te zijn.
Ik ben toch de engste persoon in dit dorp.
Ik weet wat er ontbreekt.
Hij heette Jasper.
Ik heb hem achtergelaten.
Ik ben gewoon gegaan.
Ik wilde iedereen redden. Wat deed Tabitha in die ambulance?
Hoe is ze...
Weet je zeker dat hij Victors vader is?
Ik ben in het huis geweest waar Victor is opgegroeid.
Z'n moeder, Miranda, zag deze plek al voor ze hier kwam.
Ze had schilderijen...
en ik denk dat ik daarom daarheen ben gestuurd.
Het jongetje in de toren wilde dat ik iets zou zien of vinden.
Ik heb het geprobeerd. Het spijt me zo.
Je hoeft je niet te verontschuldigen.
Je bent terug en je bent veilig. Dat is het enige wat telt.
Wat als dit onze enige kans was om naar huis te gaan?
Wat is er mis met haar?
Ze bloedt inwendig. De kogel heeft meer schade aangericht dan...
Blijf bij me. Het komt goed.
Kom op.
Blijf bij me.
Zie je wat je hebt gedaan? -Het was een ongeluk.
Wat is er mis met jou, agent? Als je bang bent, schiet je gewoon.
Is dat zo? Het spijt je? Zeg niet dat het je spijt.
Kom op. -Blijf van me af.
Luister. -Jij komt nu met me mee.
Doe de deur dicht.
Ik ben nu niet in de stemming voor een preek.
Dus als we alleen maar...
Waarom gebeurt dit?
Waarom gebeurt het ene na het andere en waarom houden ze niet op?
Waarom laten ze ons niet met rust? -Ik weet het niet.
Ik ben zo enorm bang.
Ik ben doodsbang. -Het is al goed.
Jasper was van Christopher. Hij was altijd heel leuk.
Christopher maakte ons aan het lachen.
Er werd toen niet veel gelachen, dus dat was heel fijn.
Maar toen Christopher het symbool begon te zien, veranderde hij.
Hij maakte ons niet meer aan het lachen.
Ik herinner me dat Christopher steeds meer tijd alleen doorbracht.
Op een dag...
Jasper kan ons vertellen waarom het gebeurd is.
Ik heb zo gemeen tegen haar gedaan. -Nee.
Iedereen in dit huis is de laatste tijd gespannen.
Ja, maar ik denk dat ik even bij haar ga zitten.
Wil je dat ik blijf? -Nee, ik moet dit alleen doen.
Op betere tijden. -Proost.