Wat voorafging: -Daarom wilde je scheiden.
Je wilde er liever vandoor gaan dan proberen ons gezin te herenigen.
Als je bij je vrouw bent, moet je je kop houden en luisteren.
Wat je doet, hoe hard je je aan alles vastklampt...
dat doe je omdat je bang bent.
Sinds ik wakker ben, gebeurt er iets. Ik hoor mensen schreeuwen.
Je staat op een drempel. De held moet dapper zijn.
Het was de jongen in het wit. Hij vertelde Christopher geheimen.
Christopher wilde niet naar de boom...
dus ik vertelde m'n moeder wat de jongen had gezegd.
Help me. Ik kan jullie allemaal redden.
Gebeurt het hier?
We waren in de kas. Ze probeerde me te helpen.
Ga weg, zei ik.
Ik kon het niet tegenhouden.
Of er groeit wat vreselijks in haar...
of deze plek heeft haar eindelijk gek gemaakt.
Als jij het niet vertelt, doe ik het.
Ik laat twee keer per week spullen voor jullie achter.
Alleen daar is de baby veilig.
Er is geen baby. -Jawel. Hij is alleen niet van jou.
Uit de weg.
Het wordt al donker. -Ik ga niet terug zonder haar.
Ellis, ze heeft de talisman. -Ze zou niet zomaar weggaan.
Dat weten we niet. Luister naar me.
Morgen kunnen we weer verder zoeken. -Ik laat haar niet achter.
Wat wil je dan doen? Wil je gewoon...
Wat is er met je hand? -Niets. Laten we gewoon...
Laten we...
Pap? Wat is er?
Wat is er?
Oké, kom hier.
Ik heb je.
Ja. Pas op.
Ik heb wat dingen om het je hier wat gemakkelijker te maken.
Alsjeblieft. Laat me gaan. -Je zit hier niet gevangen.
Ik zei toch dat het voor je eigen bestwil is?
Ik wil je beschermen.
Elgin, luister. Ik heb haar gezien.
Dat ding dat tegen je praat. Ik heb haar gezien.
Wat ze zegt is niet waar. Dat ding in me is niet goed.
Het doet geen goede dingen. Kijk naar Tillie.
Dat gebeurde omdat de baby bang was.
Hij had honger. Je gaf hem niet te eten.
Fatima, verzet je niet langer.
Wacht even. Fatima, alsjeblieft. Luister. Het is in orde.
Ga zitten.
Je moet eten. Hoe eerder je eet, hoe sterker de baby wordt.
En voor je het weet, zijn we thuis. Wij allemaal.
De baby heeft ons al eens geholpen. Toen je ontdekte dat je zwanger was...
herinnerde ik me m'n droom. Daardoor kon Boyd het dorp redden.
Elgin, nee. -Hij heeft vreselijke honger, Fatima.
Een beetje maar. Alsjeblieft?
Je hebt me zo goed geholpen sinds ik hier ben. Laat mij jou helpen.
Kom op. Een beetje maar.
Zie je?
Ik wil niet meer praten. -Ik snap dat dit moeilijk voor je is.
Maar als je herinneringen ons kunnen helpen...
Dat kan niet. Ik kan je niet helpen.
Ik heb het alleen maar erger gemaakt. -Hoe dan?
Ze zou nooit weggegaan zijn als ik niet...
Ik wil het me niet meer herinneren. -Kom op, Victor.
Ik kan je niet helpen. Ik kan niemand helpen. Het spijt me.
Wat gebeurde er? Toen je hem aanraakte?
Ik weet het niet.
Je moet naar de kliniek. Er is iets met Julie gebeurd.
Ja. Kom mee.
Oké, kijk hier. Ik controleer je pupillen.
Mooi. -Is ze in orde?
Ik zie geen tekenen van trauma, dus dat is goed.
Echt, ik ben in orde. Je hoeft je geen zorgen te maken.
Hier. Drink op. -Bedankt.
Julie, kun je nog eens precies vertellen wat er gebeurd is?
Er valt niet veel te zeggen.
Toen ik de ruïne in liep, verloor ik het bewustzijn.
Herinner je je verder niets?
Ik had een heel rare droom. Dat is alles.
Ik wil je vannacht hier houden, als jij dat goed vindt.
Ja, dat is prima. -Oké. Dan geven we jullie wat ruimte.
Bedankt.
Wat deden jij en Ethan daar?
Het was stom.
Ik was gisteren met Randall bij de ruïne...
Wacht. Was je daar met Randall? -Pap, zo zit het niet.
Hoi, mam. -Wat is er gebeurd? Gaat het?
Ja, prima. -Ik ben zo terug.
Wat is er? Ben je gewond? -Nee, ik viel een beetje flauw.
Een beetje? -Het is oké.
Kom op.
Randall, ben je daar?
Kan ik iets voor je doen?
Wat deden jij en Julie in het bos? -Wat deden we daar volgens haar?
Ik vraag het aan jou.
Ik ben niet in de stemming voor je stoerevaderact.
Ze wil niet praten over wat er met jou en Marielle en Julie is gebeurd.
En ik weet dat ze iets doormaakt wat ik niet kan begrijpen.
Maar jij misschien wel, dacht ik.
Ik leerde haar alleen maar autorijden.
We zaten in het busje van het gemeenschapshuis, en...
En ik zag wat engs, en we belandden in het bos.
En de ruïne?
Ik wil niet lullig doen, maar ik heb m'n eigen sores.
Ik kan niet uitleggen wat er gebeurd is.
Ik weet niets van die ruïne, maar ik zei dat ze niet terug moest gaan.
Waarom?
Omdat...
Die ruïne voelt verkeerd. -Hoe bedoel je?
Het voelt daar gewoon verkeerd, Jim. Dat was het gewoon. Zijn we klaar?
Wil je mijn advies?
Ga dat busje halen en leer je kind autorijden.
Want aan de rest kun je geen reet doen.
Niemand komt hier levend weg.
Dat accepteer ik niet.
Oké dan.
Oké. Ja. Rustig aan. Rustig. -Het gaat wel.
Je moet naar de kliniek. -Het gaat wel, zei ik.
De zon gaat onder. Ik moet de bel luiden.
Oké. Pap, je kunt nauwelijks lopen. Het gaat niet goed. Wat het ook is...
Ik weet wat er met me is.
Ja, ik weet het al een tijdje.
Ga zitten.
Ellis. Ze heeft de talisman.
Waar ze ook is, waar ze ook zit, ze is veilig.
Ga zitten. We moeten praten.
We zijn hier vanavond om een speciaal jubileum te vieren.
Exact een jaar geleden kwam onze lieve Fatima in ons leven.
Een deel van jullie was hier toen al, en een deel is daarna gekomen.
Maar allemaal kennen jullie haar en houden jullie van haar.
Vanwege haar vriendelijkheid, haar kracht, haar wijsheid...
En haar wiet.
En de groene vingers zijn een groot pluspunt.
Onze kas heeft nog nooit zo lekker geroken.
Serieus, de waarheid is:
door jou voelt deze grote, tochtige doos meer als thuis.
Gefeliciteerd met je eerste jaar hier.
Slapen de kinderen? -Ja. Ethan is eindelijk ingedut.
Ik had bij Julie kunnen blijven. We hadden Ethan thuis moeten brengen.
En alle lol missen? Kom op. Wie houdt er niet van logeerpartijtjes?
Ik pak het de laatste tijd verkeerd aan.
Jim, het zit wel goed. -Laat me uitpraten.
Ik weet dat je deze plek probeert te begrijpen...
en dat je probeert te begrijpen wat hier gebeurd is.
En als er ook maar een kans is dat we daardoor naar huis kunnen...
Dan doe ik mee. Helemaal.
Geen getwijfel meer, geen tegenspraak meer.
Julie verzwijgt iets voor ons. -Ik weet het.
Hoelang weet je het al?
Het begon vlak voordat ik met Sara het bos in ging.
Weet iemand anders het? -Kristi. Kenny.
Ik wilde je niet bezorgd maken. -Had het gezegd.
Ik zeg het nu.
Is dat eerder gebeurd? Met je been? -Nee.
Dus het wordt erger. -Daar lijkt het wel op.
Ik moet nog...
Ik moet je nog iets vertellen.
Wat dan?
Toen ik met Tian-Chen in de schuur was...
moest ik toekijken.
Ze dwongen me toe te kijken hoe ze stierf.
Het was een valstrik. Ze zeiden dat ze me wilden breken.
Stel dat dit gedoe met Fatima, met de baby...
Nee, pap, dit komt niet door jou.
Dat kun je niet weten. We weten helemaal niets.
En nu is Tillie dood en loopt Fatima daarbuiten ergens rond.
En ik zit hier als een manke.
Gaat het, Boyd?
Wat zei je? -Pap, nee. Papa, stop.
Hou je kop dicht. -Kom mee, pap.
Ga weg bij dat raam.
Nee, hou op. Hou op.
Nee, hou op.
Laat me met rust.
Kijk toch eens.
Ik zei toch dat het sneller zou gaan als je ging eten.
Voor je het weet, komt de baby.
Je kunt dit maar beter aantrekken.
Straks pas je dat niet meer. Hopelijk is dat goed.
Ik moest naar de hoofdopslag. Ik wilde niet naar je kamer.
Kun je me overeind helpen? -Ja. Natuurlijk.
Nee, Fatima, stop.
Ze kan overal zijn. -Als ik hier blijf, vind ik haar niet.
Dan vragen we of mensen willen mee zoeken.
Hoe? Donna gaat iedereen vertellen wat Fatima heeft gedaan.
Denk je dat mensen dan nog willen helpen?
Ik praat wel met Donna. -Laat me weten hoe dat gaat.
Ellis. Luister.
Sorry, ik wilde niet storen, maar dit kan niet wachten.
Maakt niet uit. Wat is er? -Is Fatima in orde?
Ze is vermist, hè? -Wat weet jij daarvan? Wat weet jij...
Zo is het genoeg.
Rustig. Wat is er gebeurd?
Het is in orde.
Ik hoorde de stemmen gisteravond weer, voor het eerst sinds de ruïne.
Wat zeiden ze?
Dat Fatima niet zelf is weggegaan. Dat ze is meegenomen.
Wat zeg je nou?
Ze willen dat je weet dat ze in de buurt is. Ze is bang.
Ze waren aan het lachen. -Waarom?
Omdat ze weten dat je haar niet op tijd zult vinden.
Ze willen dat je weet dat je haar niet kunt redden.
Wat krijgen we nou?
Wat doet hij? Jemig.
Victor. Wat doe je? -Al die dingen.
Ik heb het allemaal bewaard omdat ik dacht dat het kon helpen.
Maar het doet alleen maar pijn. Ik wil dat het verdwijnt. Alles.
Victor? Wacht. Wacht even.
Wat is er aan de hand? -Aan de kant.
Pas als je kalmeert. -Aan de kant, zei ik.
Victor. Wacht.
Victor, wat is er?
Leg dat ding neer.
Ik ga niemand pijn doen. -Leg het dan neer.
Ik heb het nodig. -Je maakt mensen bang.
Ze moeten bang zijn. Niemand is bang genoeg.
Victor, alsjeblieft. -Ik ben zo stom geweest.
Ik ben dom geweest. Laat me alsjeblieft gaan. Alsjeblieft.
Als je zegt waar je de bijl voor nodig hebt.
Ik ga een boom omhakken.
Ik ga terug naar het huis. -Nee, kom op. Je moet iets eten.
Hallo. -Fijn dat deze tent weer open is.
Iemand heeft geholpen.
Hij heeft veel geholpen met schoonmaken en herinrichten.
Als je een keer wilt komen helpen, ben je altijd welkom.
Hoor je dat?
Kenny heeft me echt gesteund.
Het was vast moeilijk voor hem om het zo leeg te zien.
Na wat er met Tillie is gebeurd, hebben mensen een normale plek nodig.
Ja. -Ja, natuurlijk.
Weten ze wie het heeft gedaan? -Nog niet.
Eet nou maar. Pak iets te eten. -Ja. Ik pak wel wat borden.
Ik ben bezig.
Ik ben het, Boyd.
Kom binnen.
Ik weet dat je boos op me bent, maar er is iets...
Ik zal niets zeggen. Over wat Fatima heeft gedaan.
Omwille van wat ze voor de mensen hier betekent. Haar geestdrift, haar licht.
Ik denk niet dat ze het aankunnen.
Ik denk niet dat ik het aankan.
Ze is weg.
Ze zat in die schuur net buiten het dorp.
Ellis en ik gingen er gisteravond heen en ze was weg.
Is ze zelf weggegaan?
Die stemmen die Sara hoort zeiden dat iets haar meenam.
Dat ze in de buurt is, maar dat we haar niet op tijd kunnen redden.
Ze zei dat de stemmen lachten.
Wat een rotplek is dit toch.
Luid de bel. We houden een bespreking.
Vind je het niet lekker? -Ik mis Tian-Chens pannenkoeken.
Waar ga je heen? -Naar de wc.
Hij denkt dat het zijn schuld is, wat er met mij gebeurd is.
Waarom? -Omdat ik hem vroeg wat ik moest doen.
Of ik de ruïne in moest, of niet. Dat was dom, maar...
Het leek zo veel op de verhalen dat hij altijd vertelde.
Ik was bang en wist niet aan wie ik het moest vragen.
En sorry, maar die gezinsontbijtjes...
Ik weet wat jullie proberen, maar het werkt alleen maar averechts.
Iedereen. Kom op. -Kom op.
Wat is er? -Ik weet het niet.
Iedereen moet naar buiten komen.
Kom op. Kom mee. -Mam?
Wat gebeurt er? -Ga maar. Ik wacht wel op Ethan.
Kom allemaal dichterbij.
Pap, wat doe je? -Het is allemaal in orde.
Oké, mensen. Luister.
We weten dat jullie bang zijn vanwege wat er met Tillie gebeurd is.
Jullie willen antwoorden. Ik ook. Maar we hebben even geen antwoorden.
Wat is er? -Kom. Iedereen is buiten.
We hebben jullie hulp nodig.
Fatima is vermist. -Wat? Is Fatima vermist?
Niemand heeft haar sinds gisteravond gezien.
We vragen vrijwilligers die gaan zoeken.
Mensen die het hele dorp uitkammen, zodat we haar kunnen vinden.
Is ze ontvoerd door de moordenaar van Tillie?
Dat weten we niet. -Luister.
Ik weet niet wat er gebeurd is. Ik weet alleen dat ze in de buurt is.
Hoe weet je dat?
Iets hier heeft ons dat verteld.
En dat ding zei dat ze alleen is, dat ze bang is...
en het denkt dat wij haar niet kunnen vinden.
Ik kan niemand zeggen wat ze moeten doen.
Maar zie je deze? Vroeger hadden we deze niet.
Toen ik hier kwam, kwamen die dingen in het bos 's nachts tevoorschijn...
en pakten ze wie ze maar wilden.
Iedereen leefde hier van dag tot dag, van uur tot uur.
Toen vonden we deze en bewezen we dat deze plek ons niet eronder krijgt.
Nu probeert het dat weer. Dus jullie kunnen werkeloos op de dood wachten...
of we kunnen zeggen: krijg de ziekte.
We nemen ons leven terug. Het is mogelijk om terug te vechten.
Dat hebben we al eens bewezen en ik vraag jullie hulp...
om het weer te bewijzen.
De keuze is aan jullie. Je bent nergens toe verplicht.
Hoe gaan we dit doen?
Geweldig. We vormen koppels.
In groepen van twee gaan we hier elke centimeter uitkammen.
Aan de slag. Kom op.
Ik moet helpen. Fatima is m'n vriendin.
Ik wil ook helpen.
Dan ga ik met Ethan. Ga jij met Julie. Dan bestrijken we een groter gebied.
Wees voorzichtig. -Jij ook. Kom mee.
Er zullen veel vragen zijn. Het is beter als wij haar vinden.
We maken meer kans als we opsplitsen.
We vinden haar wel.
Kenny.
Wil jij met mij mee zoeken?
Ja, natuurlijk. -Mooi. Oké. Kom op.
Heb je nog een zoekpartner nodig?
Ja. Dat zou fijn zijn. -Ik help graag.
Fatima. Hoor je me? -Ik snap niet wat we hier doen.
Je mag ook terug naar het gemeenschapshuis.
Dat bedoel ik niet. Boyd zei dat iets jullie verteld heeft dat ze hier was.
Wat betekent dat? -Dat kwam van Sara.
Sara, het meisje dat mensen heeft vermoord?
Ze is op een onduidelijke manier met deze plek verbonden.
En geloof je haar zomaar? Stel dat zij Tillie en Fatima heeft vermoord...
en toen heeft verzonnen dat Fatima ergens in het bos zit?
Zo is het niet gegaan. -Hoe weet je dat?
Dat weet ik gewoon.
Waarom vertelt die magische stem dan niet aan Sara waar Fatima is?
Of wie Tillie heeft vermoord?
Zo werkt het niet. -Vertel me dan hoe het wel werkt.
Je weet iets, en dat verzwijg je voor me.
Ik begrijp jullie niet. Ik ben een goede agent.
Ik kan hier nuttig zijn als...
Als ik je vertel over de tig manieren waarop deze plek je gek maakt?
Ik heb geen tijd voor een beginnerscursus.
Fatima moet hier ergens zijn. We moeten haar vinden.
Omwille van wat ze betekent voor de mensen hier.
En wat ze voor mij betekent.
Als ik moet geloven dat je goed bent in je werk...
moet jij mij vertrouwen. Je moet me helpen. Kun je dat?
Ja. -Mooi.
Als dit voorbij is, hebben we het erover.
Je zit nu in het gemeenschapshuis, hè? -Ja.
Ik wilde nog komen kijken hoe het met je ging.
Het geeft niet. Je hebt nu belangrijkere dingen aan je hoofd.
Er zijn altijd belangrijkere dingen.
Luister. Ik besef dat het tussen jou en mij nooit meer hetzelfde zal zijn.
Boyd, we hoeven niet... -Ik heb gelogen over Sara en je vader.
Je zult me nooit helemaal vergeven.
Als je hier de leiding hebt, moet je keuzes maken die je nooit wilt maken.
Maar deze mensen zijn afhankelijk van je vermogen om die keuzes te maken.
Wat ben je aan het doen? -Het wordt erger. De parkinson.
Gisteren verstijfde m'n been. Ik kon bijna niet staan.
Jemig... -Ik zeg niet dat het vandaag gebeurt.
Of morgen of over een maand, maar de klok tikt voor me.
Sinds gisteren tikt die klok iets sneller. Dus als ik dood ben...
Nee... -Luister. Als ik dood ben...
of te zwak om iets te doen, dan moet jij mijn plek innemen...
en voor deze mensen zorgen.
Jij moet deze penning dragen, en niet zo'n heethoofd als Acosta...
of een of andere nieuweling. Jij moet het zijn.
Ik moet weten dat mijn familie in goede handen is.
Ik wil je penning niet.
Maar als je nog steeds een hulpsheriff zoekt...
wil ik die andere penning wel.
Ja. Kom op. We zoeken verder.
Wat wil je?
Alsof ik nog niet genoeg van jullie heb gezien.
Probeer eens iets nieuws. Dit werkt niet meer.
Gaat het? Tegen wie had je het? -Niemand.
Laat ik het anders zeggen: tegen wie dacht je dat je het had?
Henry, ik heb het druk. Wat wil je? -Heb jij die flessen opgehangen?
M'n vrouw deed dat ook, bij een boom in onze tuin.
Dat zeg je steeds.
Waar is het voor? -Geen idee. Misschien helpt het.
Met die getallen, bedoel je?
Kan ik je ergens mee helpen? -Het hele dorp zoekt dat meisje.
De schoondochter van de sheriff. We hadden er een bespreking over
Heb je de bel niet gehoord? -Ja, ik ben gewoon...
Je had het druk. -Juist, ja.
Wil je me helpen zoeken? -Luister, ik...
Ik hoopte dat we konden praten. Over Victor.
Stop.
Dat mag je niet doen.
Het is een slechte boom. Hij doet slechte dingen.
Hij is belangrijk. -Waarom? Waarom is hij belangrijk?
Waarom help je ons niet?
Ik heb het geprobeerd. Met Christopher.
Jullie moeten er zelf achter komen. Alleen zo kunnen jullie het begrijpen.
Je ziet er nu anders uit. -Jij ook.
Al die jaren zag je er hetzelfde uit. Waarom verander je nu?
Alles verandert nu.
Is dat erg?
Want ik weet niet wat ik moet doen. Vertel me hoe ik ze kan helpen.
Alsjeblieft.
Ik dacht dat je m'n vriend was. -Ik ben je vriend.
Help me dan. Alsjeblieft. Help me alsjeblieft. Zeg me wat ik moet doen.
Hak die boom niet om.
Wacht. Waar ga je heen? Nee, kom terug. Kom terug.
Waar ga je heen?
Toen ik klein was, verdween een vriend van me.
Toen was er pas paniek. De hele buurt was naar hem op zoek.
Ik was ook heel bang.
Uiteindelijk bleek dat hij gewoon in een speeltuin aan het spelen was.
Iedereen was bang om niets. -Denk je dat er nu ook niets is?
Dat iedereen bang is om niets?
Nee, maar...
Soms gaan we van het ergste uit, terwijl we dat niet kunnen weten.
We weten wel dat m'n vrouw vermist wordt.
Sorry, maar we zoeken geen kind in een speeltuin.
Ik ben m'n moeder al kwijt.
Als Fatima ook iets overkomt... -Was je moeder hier ook?
Toen ze stierf...
En op die manier...
Dat kan ik niet nog eens doormaken.
Dat wil ik niet.
Denk je dat ze daarin zit? -Je weet maar nooit.
We kunnen beter overal kijken.
En dit is een goede plek om te praten. -Waarover?
Kom binnen.
Wat is er met het raam gebeurd? -We hadden laatst een ongelukje.
Fatima is hier niet. -Ik weet het.
De vorige keer dat jij hier was, was je er slecht aan toe.
Ik weet nog dat ik dacht: het is mijn schuld. Ik zat achter het stuur.
Ik zag die andere auto niet aankomen. Ik dacht dat we je kwijt zouden raken.
Net zoals we Thomas kwijtraakten.
Dat had ik mezelf nooit vergeven.
Maar het was niet jouw schuld. -Nee? Waarom niet?
Omdat je bang was en je je best deed.
Net als jij toen je Julie die ruïne in stuurde?
Je deed toch je best? -Ik denk het.
Luister naar me.
Er gebeuren hier dingen die we niet in de hand hebben.
Deze plek wil dat we onszelf de schuld geven en het wil dat we bang zijn.
Vergeet niet dat we allemaal ons best doen.
Zelfs als er nare dingen gebeuren. Vooral als er nare dingen gebeuren.
Want het gaat erom hoe we met die nare dingen omgaan.
Het gaat er niet om wat wiens fout is, maar om hoe we voor elkaar zorgen...
en dat we altijd ons best doen, wat er ook gebeurt. Begrijp je dat?
Ik hou van je, maatje. -Ik ook van jou, pap.
Zullen we verder zoeken?
Pap? Ben je daar?
Pap, laat me hier niet alleen. -Kom mee, pap. Je had gelijk.
Dat is hem niet. Het is Thomas niet.
Waar ga je heen?
Pap.
Wat is dit? -Victor komt hier soms.
Hier sliepen we toen we uit de tunnels kwamen.
Ze is niet hier.
Gaat het vanaf nu zo? Verdwijnt iedereen nu een voor een?
Door haar dacht ik dat het hier misschien wel te doen zou zijn.
Lieverd, we vinden haar wel. Geen zorgen. Kom op.
Volgens mij droomde ik niet.
In de ruïne voelde het alsof ik echt op een andere plek was.
Ik was in een of ander gek vertrek met Randall en Marielle.
En we schreeuwden.
En er was een man vastgeketend aan een muur...
en toen was ik in een tunnel en hoorde ik jou met Victor praten.
Ik zocht je nog, maar je stem klonk steeds verder weg.
En toen hoorde ik die kinderen. Ze schreeuwden het woord...
Anghkooey.
Ik bleef maar denken: stel dat ik nooit meer terugkom?
Stel dat ik verdwaald ben en niemand me ooit zal vinden?
Nee. -Stel dat ik nu alleen ben?
Ik was zo bang. -Lieverd.
Je bent niet alleen. Je zult hier nooit alleen zijn.
Oké? Kom hier.
Wat is er?
Er kijkt er eentje naar ons. -Een van de kinderen?
Wat doet het kind?
Ze wil dat we haar volgen.
Waarheen? -Ik weet het niet. Kom mee.
Wie Victor nu is, en wat hij heeft meegemaakt...
Het voelt alsof ik opnieuw begin met een heel ander persoon.
Ja, dat is ook zo. Waarom heb je het hier met mij over?
Waarom niet met Tabitha of met wie dan ook?
Tabitha heeft haar eigen kinderen.
Vat dit niet verkeerd op, maar je doet me aan hem denken.
Doe ik je aan Victor denken? -Een beetje.
Hij wil een blok hout laten praten...
en jij staat tegen denkbeeldige mensen te schreeuwen.
Dat klopt.
Hoe zou jij het vinden als je vader hier kwam en je zo zag?
Wat zou je dan van hem willen horen?
Eerst zou ik willen weten waar hij m'n hele leven gezeten heeft.
Luister. Je probeert uit te zoeken hoe je hem beter kunt maken, toch?
Dat kun je niet. Want er is niets mis met hem.
Victor is het ultieme product van deze plek.
Victor overleeft hier al tientallen jaren.
Hij is door deze plek gevormd.
Net zoals Tarzan opgroeide in de jungle.
En jij zet hem te kakken omdat hij niet weet hoe bestek werkt.
Zo moeilijk is het niet.
Waar ga je heen? -Terug naar de bar.
Daar kan ik tenminste doen alsof ik productief ben.
Ze heeft me deze plek laten zien. Ze was mijn buddy.
Ze heeft me veel geholpen sinds ik hier ben.
Ze heeft veel mensen geholpen.
Zo is ze.
Ik vind het rot voor je, van je moeder.
Vergeet het.
Je raakt Fatima niet kwijt. Zo ver komt het niet.
Het komt wel goed met haar. -Wil je...
Hou op. Alsjeblieft.
Hou op. Bedankt dat je meezoekt, maar ik kan niet...
Ik moet je iets vertellen.
Toen we in de bus hierheen zaten, had ik een droom.
Ja, dat weet ik nog.
Sindsdien heb ik het gevoel dat iets met me wil praten.
Wat bedoel je?
Stel dat dit alles een reden heeft?
Stel dat Fatima nog leeft en iets doet om ons te helpen?
Misschien is dit iets goeds, vanwege de baby en zo.
Wat heeft dit met de baby te maken?
Nee, ik zeg alleen dat misschien...
We weten gewoon nog niet alles. Dat bedoel ik.
Ik wil niet dat je bang bent. Echt...
Het komt wel goed met haar.
Kom. We zoeken verder.
Kom op. Werk mee.
Waar gaan we heen? -Geen idee. Dit is nieuw.
Kom op. -Ik kom al.
Wat wil je? Wat wil je van me?
Nee, blijf uit de buurt. Blijf uit de buurt.
Waar is ze?
In die voorraadkelder zat ik toen Victor me door de boom duwde.
Er is daar iemand.
Blijf hier.
Mam?
Victor.
Wat doe je hier, Victor?
Hier is het gebeurd.
Hier liet ze ons achter.
Niet eerlijk.
Al die jaren dacht ik dat er een reden was dat ik nog leefde.
Ik was de reden dat ze stierf.
Nee, Victor. Het was jouw schuld niet.
Je was maar een kleine jongen.
Ik hou van jullie.
Ik hou zo veel van jullie.
Wat is er? -Mam, wat?
Nee. Dat is onmogelijk.
Mam, wat is er? -Raak me niet aan.
Je maakt me bang. -Raak me niet aan.
Mam. -Raak me niet aan.
Hoe kan ik je helpen, mam?