Wat voorafging:
Vind je het echt goed dat hij paddo's neemt uit een spookbos?
Wel om antwoorden te vinden.
Ben je er klaar voor? -Echt niet.
Ze maakt een golem.
Een reus van klei die mensen beschermt. Een kampioen.
Dat ding dat ik in me droeg, voel ik nog steeds. Het gaat beide kanten op.
Hij voelt hoe bang ik ben.
Maar door dit te maken, voel ik me sterk.
Ik vond zijn gele pak grappig.
Hij kwam in een auto, net als wij, maar hij was niet zoals wij.
Toen ik mam bij de flessenboom vond, zag ik hem.
Hij at haar op.
O, god.
Ik kan me niet voorstellen hoe dit voor haar moet zijn.
Wacht. -Ik kom.
Niet bewegen, oké?
Waar doet het pijn? -M'n arm.
Dit kan een handleiding zijn om m'n vader te redden.
Verdomme. Het heeft niet gewerkt.
Ik moet het Meer der Tranen vinden. M'n vader zei dat het hier was.
Misschien kan het hem beter maken.
Mam?
Ik zeg het je, dat zijn lichamen.
We moeten ze halen. -Ben je gek?
Iets komt uit dat nachtmerriemeer en jij wilt het aan land slepen?
Jij runt Colony House, maar hier beslist iedereen.
We moeten hier vannacht slapen.
Zelfs als we nu vluchten, zijn we nooit voor het donker in de stad.
Ik zou me stukken beter voelen...
als ik wist wie of wat er net is boven komen drijven.
Ze heeft gelijk.
Jij bent stil.
Wat denk jij?
Laten we ze binnenhalen.
Kom op.
Ik heb het.
Jeetje.
En nu?
Trek het aan land.
Oké.
Sorry dat we je niet konden redden.
Ik wilde dat het het Meer der Tranen was.
Ik weet het.
Mam?
Ja?
Komt het goed?
Ik hoop het.
Hé, Boyd.
ANTWOORDEN
Boyd?
De paddenstoelen werken.
Jade?
Het is directer dan ik dacht.
Oké.
O, jezus. Verdomme. -Wat? Jade.
Jade. Hé.
Kijk, er is niets. Niets.
O, god. Dit was misschien niet zo'n goed idee.
Misschien moeten we naar Kristi gaan en...
O, nee. Nee.
Ik moet dit doen. Maar ik heb jou nodig.
Jij moet m'n anker zijn. M'n gids.
Jij moet me vertellen wat echt is en wat niet.
En we hebben een stopwoord nodig, wat je kunt zeggen als het misgaat.
Iets wat me terugbrengt.
Oké, stopwoord.
Wat wordt het?
Steenbok.
Steenbok? Oké. -Ja.
Oké. -Oké.
Laten we gek gaan doen.
Oké.
Waar beginnen we? -Deze kant op!
DEZE KANT OP
Haal diep adem, oké? Het komt goed.
Oké, klaar? -Wacht.
Misschien hoeft dit niet en moeten we wachten.
Het doet lang niet zo'n pijn als eerst.
Ik weet dat je bang bent, maar als we dit bot niet zetten...
zal het niet goed genezen. Dan hebben we grotere problemen dan we aankunnen.
Oké. -Oké.
Haal gewoon adem.
Oké. Ik tel tot drie.
En je moet diep inademen.
Klaar? Diep inademen.
Eén...
Sorry, dat was het ergste. Snel leek me beter.
Je bent in orde. -Heb je de brace?
Nee, in de ambulance.
Zo terug. Je hebt het goed gedaan.
Heb je je haar geknipt?
Het zit leuk. -Bedankt.
Het is een lang verhaal.
Het zijn poppen.
Jezus.
Wat doe je? -Zoeken naar meer verrassingen.
Waarom zou iemand die in het meer gooien?
Verdomme. -Wat?
Er is maar één reden waarom mensen levensgrote poppen buiten zetten.
Vogelverschrikkers.
Je zet ze in het veld om de vogels weg te jagen.
Wat als ze in het meer lagen...
om te voorkomen dat er iets anders uit komt?
Gaat het?
Ja. Ik ben in orde. Ik ben in orde.
Wat nu?
Jade? -Wat?
Wat is het plan?
Blijven we rondlopen tot de bomen gaan praten?
Wat? -Wat zoeken we?
Je hebt gelijk.
Waarover? -Ik stelde geen vraag.
We moeten de juiste vraag stellen.
De juiste intentie bepalen.
Oké, ik kan dit.
Laat me zien wat ik vroeger wist.
Dat ik me niet herinner.
Laat me zien wat hierin zit waardoor we hier weg kunnen.
Hoor je dat?
Nee.
O, god.
Wat is er? Wat zie je?
Iets wat ik vergeten was.
Dat ben ik toen ik twaalf was. De dag dat m'n oma stierf.
Ik snap het niet.
Ze vroeg me om voor haar te spelen, dus dat deed ik.
Ik speelde de hele dag.
En op een gegeven moment...
wist ik dat ze...
niet meer in de kamer was.
Maar ik kon niet naar haar kijken. Ik bleef gewoon spelen.
Want ik wist dat zodra ik stopte...
ze echt weg was.
Dus ik speelde en speelde en speelde.
Verdomme. Dit is niet waar ik om vroeg.
Ik wil me herinneren waarom we hier vastzitten, en hoe we thuiskomen.
Ik wil dit niet. -Hé, Jade.
Het is oké. -Ik wil terug.
Ik wil gewoon terug. Ik wil terug.
O, shit.
Hoe ben je hier gekomen?
Jade.
Jezus. -Jade.
Ja. -Praat met me.
Het is die vent van...
Verdomme.
Waar is hij? Waar is hij? Hij was...
Anghkooey.
Jade.
Anghkooey.
Ik heb je gehoord.
Hou op. Hou op met dat nummer.
Jade.
Ik heb een update nodig.
Een klootzak die aan een boom was genageld bij de nederzetting.
Hij wil dat ik uit de schedel bloed drink die hij aldoor meesleept.
Hij zegt steeds... -Anghkooey.
Betekent dat niet 'herinneren'? -Ja.
Drink dan.
Jij hebt makkelijk praten.
Jade. -Wat?
Het bloed is niet echt.
Het ziet er echt genoeg uit.
Misschien wil hij je vertellen hoe je antwoorden krijgt.
Anghkooey.
Drink het niet.
Wat?
Jade?
Het bloed is niet echt.
Verdomme.
Gaat het?
Verdomme.
Waarom verdomme? Jij hoefde het niet te drinken.
Ik zei je het niet te doen. Je kunt je herinneringen niet uitkiezen.
Je gaat dingen zien die je niet wilt zien.
Hé, wat is er? Jade.
Kom binnen.
Ik begin nu echt de vorm te zien.
Heb je iets nodig?
Ja, ik...
Ik wilde zeggen dat het me spijt.
Ik had eerder moeten luisteren in plaats van te reageren.
We zijn het sterkst als we elkaar steunen en dat deed ik niet.
Ik werd bang en ik had je moeten steunen. Dat is alles.
Bedankt, Kenny.
Was er nog iets?
Het is oké. Vraag maar.
Je zei dat je nog verbonden was met dat ding.
Hoe voelt dat?
Angstaanjagend.
Ik kan het niet goed uitleggen.
Elke avond...
ga ik naar dat raam en kijk ik naar buiten.
Ik weet dat hij daar ooit zal staan terug te staren.
Wat gebeurt er dan?
Ik weet het niet.
Luister, als je iets nodig hebt...
Bedankt, Kenny.
Henry. -Kenny, hé.
Is dat van de bar?
Ja, ik heb een voorraadje.
Om de pijn te verzachten.
Oké. -Ga je gang.
Nee, dank je. Dat hoeft niet.
Hé, waarom duurt het zo lang?
Heb je de spalk gevonden?
Hé?
Wat is er?
Niets. Ik had even nodig. Gevonden.
Het gaat wel. -Schatje.
Hé. -Ik ben in orde, oké?
Niet waar. -Kristi, laat maar. Ik ben in orde.
Af en toe denk ik na over de dingen die voor ons normaal zijn geworden.
We vullen levensgrote poppen met stenen omdat we denken dat ze...
Luister. Denk er niet meer over na. Denk aan iets anders.
Denk aan teruggaan naar je vrouw.
Deze moeten terug het water in.
Denk je echt dat er iets slechts in zit?
Daar wil ik liever niet achter komen.
Bedankt.
Tabitha, kun je me ergens mee helpen?
Ja.
Hierheen. -Ja.
Oké, ik zag die blik op je gezicht.
Wat is er aan de hand?
Er is iets met die poppen... Het komt me bekend voor.
Goed of slecht vertrouwd? -Ik weet het niet.
Ik heb ze eerder gezien.
Oké. Probeer het je te herinneren. -Ik doe m'n best, Donna.
Ik zie alleen stukjes en hun gezichten. Raar, hè?
Is er iets in dat meer waar we bang voor moeten zijn?
Ik weet het niet. -Ze kunnen er weer in.
Oké, kom op.
Grijp ze beet. -Oké.
Kom op. -Voorzichtig, Patty.
Hé. Wat betekent dat?
Dat ik dingen ga zien die ik niet wil zien?
Hé. Geef antwoord.
Hé.
Hallo?
Hé, Boyd zag je... Boyd?
Boyd.
Niet doen. Laat me niet alleen.
Dat deed ik niet. Ik was de hele tijd hier.
Hé, gaat het?
Ja, het gaat. -Weet je het zeker?
Jade, we kunnen stoppen. Als dit te veel is, kunnen we nog terug.
Deze kant op.
Jade? Jade? Verdomme.
Boyd, waar zijn we?
We zijn bij Colony House.
Wat zie jij? -Ik heb je gewaarschuwd.
De antwoorden die je zocht, zitten verpakt in pijnlijke waarheden.
Pap?
Ik denk dat je daar niet meer naar moet kijken.
Nee, ik... Ik heb gewoon...
Wat doe jij hier?
Voor de lol? -Wat?
Je bent je zo veel zorgen aan het maken of je de nacht overleeft.
Je moet niet vergeten te leven.
Je moet leven, jongen.
Kom op, laten we... -Ho.
Nee, het gaat wel. Het gaat wel.
Maar... -Pap?
Heb je kaarten? -Wat?
Kaarten. Om te spelen. Heb je kaarten?
Misschien in de keuken. -Wat maak je?
Dat is mooi. Zie je dat? Dat is... Heel goed.
Hé, zij hebben lol.
Is hij in orde? -Ja.
Werkt deze?
Kijk eens aan. -Misschien moet je gaan liggen.
Liggen? Ik wil niet liggen. Ik wil.
mijn koffers zijn gepakt ik ben klaar om te gaan
ik sta hier voor je deur
ik wil je niet wakker maken om afscheid te nemen
Herinner je je deze nog?
geef me een kus en glimlach naar me
Klopt toch?
zeg dat je op me wacht
houd me vast alsof je me nooit meer loslaat
Pap, hou op. -Weet je nog dat we vroeger speelden?
We zaten achter de piano en ik gaf je een noot.
Dat was jouw noot. En je was zo klein.
En je moeder had zo'n mooie stem. -Pap, alsjeblieft.
Je moet het je nog... Kom op, we...
We hadden het erover hoe we de wereld zouden afreizen...
om alle mooie dingen te zien en...
we vertrekken straks met het vliegtuig
Kom op.
ik weet niet wanneer ik terugkom
o schat, ik wil eigenlijk niet gaan
geef me een kus en glimlach naar me
zeg dat je op me wacht
houd me vast alsof je me nooit meer loslaat
Henry, kunnen we... -Nee. Nee.
Wie ben jij om mij iets te vertellen?
Weet je wat hij heeft gedaan?
Wat hij m'n vrouw heeft aangedaan?
Henry, laten we naar boven gaan.
Vic, het spijt me. Ik wilde niet...
Het spijt me.
Het spijt me. Het spijt me zo. -Oké.
Het spijt me echt. -Oké we gaan.
Nee, je weet niet wat hij heeft gedaan.
Victor. Laat hem de tekening zien. Laat zien wat hij heeft gedaan.
Wat is er mis met jou?
Laat zien wat hij heeft gedaan. -Oké.
Waar is het vuur voor?
Wacht, heb je dan geen marshmallows bij je?
Komt het goed?
Natuurlijk wel.
Ik wil niet dat Julie alleen is.
Weet je wat?
Morgenochtend staan we op, pakken we onze spullen...
en gaan we hier weg. Oké?
Ga maar. Ga de hut in.
Ik vind het fijn als je er bent. Dan is het niet zo eng.
Randall? Luister...
Die ene keer dat je iets probeerde wat iets zou bewijzen, werkte niet.
Dit gaat niet om mij of de boekenlegger.
Dit gaat om dat je bang bent voor die ruïnes.
Meen je dat?
Je bent een lafaard, Randall.
Je bent een koppig kind dat niet weet wat ze heeft.
Echt? En wat is dat dan?
Deze plek maakt je gek. Hij weet hoe erg je je vader mist.
Nee, je hebt het mis.
Ik zag je twee aanvallen hebben in twee dagen. Oké?
Je maakt je hersenen kapot.
Wat is waarschijnlijker?
Dat je door een verhaal reist, of dat je een aanval krijgt die niet ophoudt?
Kan me niet schelen. Dat risico ben ik bereid te nemen.
Dan ben je een idioot.
Als je vader hier was, zou hij versteld staan van hoe stom je bent.
Je bent boos op me omdat je weet dat ik gelijk heb.
Het gaat prima. -Duidelijk niet.
Ik had een moment, dat is alles. -Dat was veel meer, Marielle.
Oké, dus het werd jou nooit eens te veel? Serieus?
Had je nooit even nodig? Het stelt niets voor.
Mari. -Hou erover op, Kristi.
Het spijt me. -Het geeft niet.
Mari.
Wat zie je?
De mensen uit m'n hallucinaties.
Waarom zijn ze hier? Waarom speelden ze dat lied?
Je weet waarom.
Ze zijn allemaal mij.
Dit waren de levens die ik hier leefde.
Sommige daarvan. En nog veel meer.
Bekijk ze goed. Wat zie je?
Ze zijn niet uit elkaar gerukt.
Ze zijn niet gedood door de wezens in het bos.
Deze mannen zijn vermoord.
Door wie?
Dat weet je best. Vissen in een haaiennet.
Vissen in een haaiennet? Wat heeft dat...
Mijn god. Ze zijn vermoord door de mensen uit het stadje.
Wat? Over wie heb je het? -Geef me een...
Het is altijd hetzelfde.
Als ze de waarheid ontdekken over wie je bent...
dat de kinderen om jou riepen...
Eerst geven ze je de schuld. Dan haten ze je.
Uiteindelijk vermoorden ze je.
En Tabitha?
Voor Tabitha is het erger.
Maar als ik elke keer sterf...
is er dan geen weg naar huis?
Hoe helpt dit? Hoe voorkom ik dat het weer gebeurt?
Geef antwoord. -Jade. Jade?
Oké. Laten we hem hier neerzetten.
Goed? Oké.
Twee, drie. Oké.
Goed.
Red je het wel, Victor?
Ja. Ik zorg wel voor hem.
Hé, Victor.
Waar had hij het over?
De man in het gele pak heeft m'n moeder opgegeten.
Ik had het hem nooit moeten vertellen.
Hallo?
Waar is hij gebleven?
Hé, kunnen we even pauzeren?
Waarom had je het over mensen die je vermoorden?
Hierheen.
Wat doen we? Waarom zijn we hier?
Je moet de weg vrijmaken om de weg te zien.
Hé.
Help me even. Kom op.
Boyd, zie je een deur in die muur?
Alsjeblieft.
Bedankt, Sophia.
Wat gebeurde er in de ambulance?
De radio ging aan.
Oké. En...
Ik hoorde ze schreeuwen.
Wie?
Iedereen.
Iedereen die hier ooit is gestorven.
Zo was het voor mij in de Kamer.
Ik hoorde en voelde alleen maar...
het lijden van iedereen die hier ooit is gestorven.
Ik zei tegen mezelf dat het niet echt was. Dat het niet kon.
Toen de radio aanging...
was het alsof alle pijn en afschuw weer door me heen schoot.
Je bent een profeet.
Wat?
Misschien heeft God jou gekozen om hun lijden aan te horen.
Oké. Ik kan dit niet. -Mari, wacht.
Wacht.
Ik heb dit hier eerder gezien.
Deze plek maakt mensen gek... -Dit is anders, Kristi.
Er is hier iets ouds.
Iets oerouds.
Het voedt zich met ons lijden en het houdt niet op.
Zelfs na onze dood zitten we hier nog vast.
En we kunnen nooit weg.
Soms vergeet ik dat hij nog een kind is.
Hij leek altijd zo volwassen.
Zo is hij altijd geweest.
Jim noemde hem de kleine professor.
Zo nieuwsgierig en vol vragen.
Hij kan uitzoeken wat er in dat meer ligt.
Hou op.
Het spijt me.
Hoeveel langer tot zonsopkomst?
Vijf minuten korter dan de vorige keer.
Probeer wat te slapen.
Je maakt een grapje, toch?
We moeten volhouden tot morgenochtend.
Dan kunnen we hier weg en teruggaan naar de nachtmerrie die we kennen.
We moeten morgen een lange wandeling maken.
Wat is dat in godsnaam?
Tabitha?
Ik ken dat geluid.
De poppen. Ze waren kleiner.
Ze waren van mij. Ik speelde ermee.
Waar heeft ze het over?
Mam?
Wat nog meer?
Een man. Hij was boos.
Hij pakte ze van me af.
Hij kreeg er nachtmerries van, dus gooide hij ze in het meer.
Maar op een dag stierf de man.
En z'n nachtmerries...
Z'n nachtmerries kwamen uit het meer.
Mijn god, Donna, we moeten nu gaan.
Dat kan niet. -Donna.
Nee, we zijn hier niet veilig.
Er hangt een talisman. -Die beschermt ons hier niet tegen.
Hoe weet je dat? Hoe weet je dat allemaal?
Wegwezen. Rennen.
Wegwezen. Kom op, wegwezen.
Ethan. -Wegwezen.
Hé. Laat los. -Ellis.
Ellis. Waar is Patty?
Is ze niet bij jou? -Nee.
Shit. -Ellis.
Donna, blijf alsjeblieft.
Mam. -Het is oké.
Nee.
Hé. Kom op.
Kom, we moeten gaan.
Kom op.
We moeten rennen. Wat er ook gebeurt, we moeten...
Donna. -Donna nee.
Donna. Gaat het? -Ja. Ja.
Wat is er gebeurd?
Ik wist het weer. Ik weet weer hoe ik ze pijn moet doen.
Verdomme. Jezus.
Boyd.
Waar ben je verdomme?
Oké.
Wat is dit?
Oké.
Verdomme.
Boyd? Boyd?
Boyd?
Hé. Jade. We moeten gaan. We kunnen hier niet blijven.
Maar dit kan niet echt zijn.
Jade. Luister naar me. -Wat?
Steenbok. Oké?
Steenbok. Dit is echt.
Je vroeg me je anker te zijn, dus luister.
Nee, we zijn in Colony House. De tunnels zijn niet zo dichtbij.
Dichtbij? We lopen al eeuwen door die enge gang. Dit stopt nu.
Kom op. -Oké. Goed.
Hé. -Ja?
Ik sleep je hier weg als het moet.
Oké. Goed.
Hier zijn de kinderen geofferd.
Hoe brengt die wetenschap ons thuis?
Tabitha en ik hebben al geprobeerd ze te redden.
We hebben het zo vaak geprobeerd.
Is er hier iets? Iets dat we nodig hebben?
Hoe redden we ze als we al gefaald hebben?
Hoi, Jade.
Je had naar Boyd moeten luisteren. Maar je was nooit echt de slimste, hè?
Nee.
Laat me los.
Nee.
Laat...
Nee.
Anghkooey.
Hé, Jade. Hé. Gaat het?
Gaat het?
Wat doen we hier?
Hoe zijn we hier gekomen? -Wat?
Hoe zijn we hier gekomen?
Jade, je bent nooit weggegaan.
Nee. We waren in de tunnels.
Nee, je zit hier al uren.
Je was bij het raam, ging zitten en dat is alles.
Nee.
Er was meer. Er was veel meer.
Ik weet waar ze zijn. -Wat?
Ik weet wat we moeten doen om thuis te komen.
Ik weet hoe we de kinderen kunnen redden.
Re~sync: BangBang8