Wat voorafging:
Deze plek maakt je gek omdat hij weet hoe erg je je vader mist.
Je had twee aanvallen in twee dagen. Je bent boos omdat ik gelijk heb.
Toen ik mama bij de Flessenboom vond, zag ik hem. Hij at haar op.
Wat is er met je? Laat zien wat hij deed.
Er is iets met die poppen. Ik heb ze eerder gezien.
We moeten... -Donna.
Wat is er gebeurd?
Ik weet het weer. Ik weet weer hoe ik ze pijn moet doen.
Boyd? De paddo's werken.
Laat me zien wat ik vroeger wist.
Ik ben het. Toen ik 12 jaar was.
Je moet de weg vrijmaken om de weg te zien.
Hier zijn de kinderen geofferd.
Hoe kunnen we ze redden als we al gefaald hebben?
Hoi, Jade. -Nee.
Anghkooey.
Jade. Hé. -Hoe zijn we hier gekomen?
Je bent nooit weggegaan. -Ik weet hoe we thuis komen.
Hoe we de kinderen kunnen redden.
Dat meen je niet. -Het is de enige manier.
Om iedereen de dood in te jagen?
Wil je die tunnels in waar die dingen leven...
omdat de botten van die kinderen daar liggen?
Het is al laat. We moeten gaan slapen.
Luister, ik begrijp dat dit allemaal een beetje vaag lijkt...
Een beetje vaag? Zou je dit zo omschrijven?
Dit was een ongewone aanpak.
Als je al mijn antwoorden verwerpt door hoe ik ze vond...
waar heb ik dit dan voor gedaan? -Oké.
Oké. Laten we even vergeten dat je dit hebt gezien...
tijdens een koortsdroom door paddo's.
Laten we dat even vergeten.
Zelfs als je gelijk hebt en de botten daar beneden zijn...
wat dan nog? Hoe kunnen we naar huis als we botten vinden?
Dat weet ik nog niet. -Juist.
Luister, er zijn talloze voorbeelden in de geschiedenis...
van culturen, religies...
die de overblijfselen van de overledenen met veel eerbied bewaren.
Waarom mummificeerden de Egyptenaren hun heersers?
Deze plek, deze nachtmerrie waarin we vastzitten, is gebouwd...
op een offer.
Wat als de botten de geesten van die kinderen hier verankeren?
Waarom komen die wezens nooit overdag uit de tunnels?
Wat als ze datgene beschermen wat deze plek mogelijk maakt?
Dat brengt me terug op dat jij iedereen de dood in jaagt.
Niet als we het goed doen. -O, oké.
Hoe ziet de juiste versie van dit plan eruit?
Daar heb ik jou voor nodig.
Ik besef dat er veel in je hoofd zit wat heel belangrijk kan zijn...
maar bekijk het eens van mijn kant.
Je wilt dat ik help met een zelfmoordmissie...
vanwege dingen die je zag tijdens een paddotrip.
Wat moet ik doen om te bewijzen dat dit echt is?
Ik weet het niet.
De deur. -Wat?
We gingen naar de kelder van Colony House.
Ik zei al dat we nergens heen gingen. -Ja, dat klopt.
Ik ben nooit in die kelder geweest, dus kan niet weten hoe die eruitziet.
Jade, als je die kelder beschrijft, gaat dat niet bewijzen...
Er was een verborgen deur.
Heb je deuren gezien in de kelder van Colony House?
Als we daarheen gaan en die deur vinden...
kun je dan ten minste overwegen dat wat ik zeg over deze botten waar is?
Dat zou een begin zijn.
Kom op, hierheen. Oké.
Waarom was dit leuk voor jouw generatie?
We hadden geen telefoons. -Interessant. Net oeroude social media.
Dit is het. Dit is de kelder die ik zag. Hij is wat georganiseerder.
We willen ontdekken wat de mensen voor ons deden. Hebben we iets gemist?
Boyd wil me bezighouden. Hij weet dat ik zelfmoord wil plegen.
Hoe gaat dat? -Ik heb m'n polsen niet doorgesneden.
Dan gaat het dus goed. -Wat heb je nodig?
Ik zoek een geheime deur die ik zag toen ik paddo's had gegeten.
Mensen voeren hier vreemde gesprekken.
Yahtzee.
Kom op. Help me even. -Oké.
Kom op.
Help me even. Kom op.
Nee. Hij hoort hier te zijn. -Jade...
De rest is precies hetzelfde.
Hij hoort hier te zijn.
Misschien is de deur maar een metafoor.
Of de botten.
Nee. Luister.
Ik begrijp dat je twijfelt. Andersom zou ik ook hebben getwijfeld.
Wat ik voorstel, is heel riskant. -Het is zelfmoord.
Voor sommigen misschien. -Vind je dat niet erg?
Dat we een paar mensen verliezen? Misschien twaalf? Hoeveel is te veel?
Hoeveel mensen zullen sterven als jij niets blijft doen?
Hoeveel heb jij er al verloren? -Wat zei je?
Zeg het nog eens. Toe dan. Zeg het nog eens.
Boyd, je kunt de boel niet bij elkaar blijven houden...
met volharding en goede bedoelingen.
Ooit zal er iets veranderen, en raak je het hele stadje kwijt.
Drijf me niet te ver, Jade.
Dit is onze kans, Boyd.
Ik heb antwoorden gezocht en gevonden. Dit is onze kans.
Waar ging dat over?
Laten we naar buiten gaan.
Dus Jade denkt dat het opgraven van deze botten...
ons zal helpen thuis te komen?
Als de botten daar al liggen, ja. Dat is zijn theorie.
En Jade en Tabitha hebben deze herinneringen...
door reïncarnatie? -Ja.
Boyd, wat denk jij?
Als je het me had gevraagd voor ik wormen onder m'n huid kreeg...
of voor ik magische stenen vond die ons beschermen tegen monsters...
Luister, ik wilde dit niet voor je verzwijgen.
Maar... -Ik weet het.
En het is de laatste tijd niet echt rustig geweest.
Dat is zo.
Weet je nog die goede oude tijd toen we de nachten telden...
dat er niets slechts gebeurde?
Als je me had verteld dat dat het goede deel was...
We moeten nog iets bespreken. Kijk.
Mijn god, wat doet hij?
Hé, wat is er aan de hand?
Victor is op het dak. -Wat?
Mooi uitzicht.
Wat doe je hier?
Toen ik klein was, sprong hier een man omlaag.
Hij haatte het hier zo erg...
en hij was altijd zo bang, dus op een dag sprong hij.
Het duurde dagen voor hij stierf.
Hij probeerde het op te lossen, maar maakte het erger.
Ben je hier vanwege wat ik m'n vader heb verteld?
Dat had ik hem niet moeten vertellen.
De man in het pak kwam hier net zoals de rest.
Kun je je nog iets over hem herinneren?
Ik kan het proberen.
Zullen we naar binnen gaan?
Sara? -Julie?
Hoi. Waar is de verf voor?
Ik wilde iets leuks doen voor Sophia. Zodat ze zich meer thuis voelt.
Nathan zei altijd: Een nieuw likje verf lost al je ellende op.
Ik weet niet welke kleur er in de blikken zit.
Luister, ik wilde zeggen dat het me spijt.
Ik begreep niet echt wat je hebt doorgemaakt.
Maar nu wel, denk ik. Ja. Ik wilde zeggen dat het me spijt.
Wil je helpen?
Ik heb een extra kwast. Kom binnen.
Die man in het geel.
Je zei je vader dat hij hier kwam net zoals de rest.
Ik vond z'n pak grappig. Hij leek een aardige man.
Was hij alleen toen hij hier kwam? -Ja.
Nee, ik weet het niet zeker. -Weet je nog wat voor auto hij had?
Een grote. Hij was bruin.
Bruin. Bracht je die naar het bos? -Ik wilde hem niet zien.
Hé. Kun je met ons meegaan om te laten zien welke het is?
Ik laat je niets doen wat je niet wilt doen, oké?
We hebben gewoon zo veel mogelijk informatie nodig.
We moeten uitzoeken of deze man, wat hij ook is...
Of we ons zorgen moeten maken. Ik wil gewoon dat iedereen veilig is.
Help je me daarmee?
Hé, het is oké.
Boyd. Ben je daar?
Hé. Waarom ben je nu al terug? -Je moet naar de schuur komen.
Hé, gaat het? -Heb je Victor gezien?
Ja. Hij is in z'n kamer.
Waar is Ellis? -Hij is in orde.
Hij is bij Fatima. Patty is in de kliniek. Ze is flink toegetakeld.
Hoe dan?
Laten we naar binnen gaan.
Verdomme, Donna. Wie is dat? -Dat was Roger.
Ik weet niet hoe ik dit moet zeggen, dus ik zeg het maar gewoon.
We zijn aangevallen door enorme poppen die uit het meer kwamen.
En deze zijn niet alleen ter versiering.
Tabitha heeft er een pop mee gedood.
Ze stak hem dwars door hem heen en de rest liep gewoon weg.
Helaas...
was dat nadat ze Roger te pakken kregen.
We vonden z'n lichaam vanochtend.
We hebben eten achtergelaten zodat we de totems konden meenemen.
We dachten dat ze meer waard zouden zijn dan een paar zakken rapen.
Heeft iemand een borrel nodig? Ik wel.
Zeg iets. -Het is veel om te verwerken.
Ik ben niet gek. -Nee. Ik weet het. Dat is niet...
Na alles wat deze plek met je heeft gedaan...
en alles wat deze plek je nog steeds aandoet...
Ik begrijp gewoon niet wat er aan de hand is.
En het voelt alsof ik zo veel meer zou moeten doen om te helpen.
En ik heb het gevoel dat ik degene ben die faalt.
Nee, ik weet het. Ik zeg dat niet alleen zodat je...
Luister...
help me het te begrijpen.
Als kind was ik vaak bang. Ik voelde me vaak machteloos.
Maar die verhalen over djinns...
Vishnu en Krishna, de Golem van Praag...
Ik begrijp nu waarom m'n vader me die verhalen vertelde.
De wereld was zo verdomde eng...
maar als ik in magische dingen kon geloven...
Dat kon niemand me ooit afnemen.
We hebben zo veel duisternis gezien. We hebben met zo veel angst geleefd.
Ik moet in magische dingen geloven.
Victor?
Hoi. -Wat doe je?
Ik probeer me dingen te herinneren. Nare dingen.
Gaat dit over het pak dat we in het bos hebben gevonden?
Waarom was je zo bang?
Dat wil ik je niet vertellen. -Waarom niet?
Omdat ik het m'n vader vertelde en hij heel erg van streek raakte.
Waarom?
Ik zei net dat ik je dat niet wil vertellen.
Dan vertel ik je niet wat er bij de nederzetting is gebeurd.
Prima.
Zullen we samen tekenen?
Er zaten monsters in het meer.
Wat voor monsters? -Enorme poppen.
Echt?
Wat deed je moeder? -M'n moeder heeft er een gedood.
Je moeder is een taaie.
Mijn moeder was ook een taaie.
Ze lachte altijd, zelfs als ze bang was.
Ze wist dat wij anders bang zouden zijn.
Zo sterk is m'n vader niet.
Pardon? Heb je de sheriff gezien?
Nee, misschien bij Colony House.
Je heet Henry, toch? -Dat klopt.
Je lijkt van streek, Henry.
Nou, het was me het dagje wel. Excuseer me.
Jij weer, hè?
Waarom zit er een bar in een tankstation?
Waarom zit er een tankstation in een stadje waar niemand weg kan?
Goed punt.
Wie maakt de alcohol?
Ik heb begrepen dat hier ooit een barman was.
Hij is nu natuurlijk dood.
Mag ik erbij komen zitten?
Sorry, ik wilde je niet storen.
Nee, ga zitten. Ik wilde niet onbeleefd zijn.
Ik snap het. Geloof me.
Het is verbazingwekkend dat iemand hier in staat is om ook maar iets te doen.
Op de veerkracht van de menselijke geest.
Laten we samen veerkrachtig zijn. -Dat lijkt me leuk.
Hoe oud ben je?
Oud genoeg om m'n vader te hebben begraven. Oud genoeg om te rouwen.
Die zit.
Goed, dus die dingen die jullie aanvielen...
Toch? Jij zegt... Het spijt me. Wat zeg je?
Het waren mijn poppen. Ik was een klein meisje.
De man die ze afpakte, was er bang voor.
Hij kreeg er nachtmerries van, dus gooide hij ze in het meer.
Maar toen de man stierf, kwamen ze tot leven.
Onze angsten worden deel van het bos.
Toen de cicaden in het stadje waren...
zei Sara dat Nathan altijd bang voor ze was geweest.
Ze dacht dat de angsten van de mensen die hier sterven...
hun nachtmerries, deel gaan uitmaken van het bos.
Ik denk dat ze gelijk had. -Verdomme.
Donna... -Hoe gaan we het mensen vertellen?
Dat ze zich niet alleen zorgen moeten maken...
om die lachende hufters die 's nachts verschijnen...
maar dat we nu nachtmerries hebben waar geen bescherming tegen is?
Hoeveel kunnen mensen nog aan voor ze...
Ga even zitten. -Nee, ik moet me even opfrissen.
Donna, zeg wat.
Ga Kristi halen. Neem het busje.
Kun jij voelen voor een hartslag? -Ja.
Kom op, Donna. Kom op.
Ik heb de zalf gevonden. -Geweldig.
Er is niet veel over. -Oké.
Oké. Dit prikt even, maar het houdt het mooi schoon, oké?
Ik weet het. Gewoon ademhalen. Je doet het geweldig. Goed.
Oké. Gewoon ademhalen. Ik weet het.
Dit gaat erop. -Daar gaan we.
Kristi. Donna heeft een hartaanval gehad.
Kom op, Donna, blijf bij me.
Hé, kijk uit. Uit de weg. Achteruit. -Heeft ze een hartslag?
Wat? -Nee.
Hoelang al? -Vijf, zeven minuten. Weet ik niet.
Ben je meteen met hartmassage begonnen? Hier. Oké.
Los. -Ja.
Oké. Ga door met hartmassage. -Oké.
Kom op, Donna. Kom op. -Controleer de hartslag.
Geen hartslag. -Oké.
Oké. Blijf hartmassage geven. Oké. Kom op, Donna.
Controleer de hartslag.
Nee. -Los.
Oké, toe maar.
Kom op, Donna.
Controleer haar hartslag. -Kom op.
Kom op. Nog eens.
Nog eens.
Boyd? Boyd, het zal niet werken. -Ik zei: Nog eens.
Hé. Doe dit niet.
Je mag pas doodgaan als ik het zeg. Hoor je me?
Je mag pas doodgaan als ik het zeg.
Doe verdomme je ogen open.
Wat was dat? Zag je dat? -Ja. Ze heeft een zwakke hartslag.
Donna, hoor je me? -Is ze oké? Waarom is ze niet...
We hebben de monitor van de ambulance nodig.
Ja, komt eraan. -Oké.
Hoe sluiten we hem hier aan? -Dat regel ik wel.
Zorg maar voor haar. -Donna, kun je me horen?
Die heb ik in geen jaren gezien. Kijk eens.
Jade. Waar zijn de kabels? -De wat?
De kabels van de radiotoren. Waar? -Wat is er?
Donna heeft een hartaanval gehad. -Wat?
Waar zijn de verdomde kabels? -In de schuur. Kom op.
Wat is dit in godsnaam? -Er was een probleem.
Wie is dit? -Jade. De kabel.
Die ligt hieronder. -Help hem te verplaatsen.
Kom op. Ja, klaar? -Ja, één, twee, drie.
Lieve hemel. Verdomme. -Jade, hé.
Ik beloof dat ik alles later uitleg.
Jade. Ik heb je hulp nodig. Donna heeft je hulp nodig.
Raap jezelf bij elkaar. -Oké. Goed.
Bedankt. -Pak de kabels.
Opgepast.
Wat is daar aan de hand? Komt het goed met haar?
Mam? Wat is er gebeurd? -Ik dacht dat je buiten was.
Waarom staat iedereen bij Donna's kamer?
Donna heeft een hartaanval gehad.
Maar ze is in orde, toch? Is ze in orde?
Dat weten we nog niet. Iedereen doet wat ze kunnen.
Maar ze was in orde. Komt het door de nederzetting? Door de poppen?
Nee, het is...
Soms overkomen zulke dingen mensen gewoon.
Ik wil naar haar toe. -Ethan.
Ik wil haar zien voor ze doodgaat.
Zeg dat niet. Ze gaat niet dood. -Jawel.
Iedereen hier gaat dood, dus laat me alsjeblieft afscheid nemen.
Alsjeblieft.
Oké. -Ik heb hem bijna.
Oké, we hebben hem. -Goed. En?
Haar vitale functies zijn stabiel, dat is goed.
Oké. Waarom is ze dan niet wakker?
Nee, praat met mij.
We weten niet hoelang haar hersenen zonder zuurstof hebben gezeten.
Ze komt wel weer bij.
Kristi? -Ik weet het niet.
Tabitha vraagt of ze even met Ethan mag binnenkomen.
Hij is erg van streek. -Ja, eventjes dan.
Donna?
Ik zal niet vergeten wat je zei.
Dat angst van ons helden maakt.
Ik zal altijd m'n best doen om dapper te zijn.
Ik hou van je, Donna.
Het wordt er niet beter op, hè? -Nee, dat klopt.
En dat lijkt het laatste daarvan te zijn.
Laten we een tweede fles openen.
Ik kan het niet over m'n hart verkrijgen om daar tegenin te gaan.
Laat mij maar.
Waarom staarde je naar dat pak in het politiebureau?
Het spijt me. Ik wilde niet nieuwsgierig zijn.
Nee, het geeft niet, maar...
De man die dat pak droeg...
Hij deed dingen. Hij deed mijn gezin dingen aan.
Hij deed vreselijke dingen. -Heb je hier familie?
Nu alleen m'n zoon.
Hij kwam hier met m'n vrouw en dochter...
40 jaar geleden.
En die man. Waar is hij nu?
In de hel, hoop ik.
Laten we drinken op je gezin. -En op je vader.
En op mijn vader.
Wacht.
Er moet hier iets zijn waardoor dat beter smaakt.
Dat is er niet. Geloof me. Ik heb gezocht.
Misschien heb je niet goed...
Wat is er gebeurd?
Gebroken glas.
O, nou... Dat ziet er niet zo erg uit. Eens even zien.
Er moet ergens een schone doek liggen.
Ben je dicht? Wat doe je?
Ik ga voor iedereen koken in Colony House.
Waarom? -Vanwege Donna.
Ze heeft een hartaanval gehad.
O, shit. Is ze in orde?
Dat weten we nog niet. -Heb je hulp nodig?
Dat zou fijn zijn. -Geef maar.
Vreemd om iets normaals te doen. Ik was bijna vergeten hoe dat was.
Wat mis je het meest? Niet de voor de hand liggende dingen, de kleine dingen.
Snoep.
Ik mis snoep. Ik was een echte zoetekauw.
Wat? -Niets.
Ik probeer me voor te stellen hoe je op de bank chocolade zit te eten.
Ik hield meer van gummiwormen en gummibeertjes.
Alles van gummi. -Ik hou van donuts.
O, donuts.
Ja, die was ik vergeten.
M'n vader nam me altijd mee naar een donutwinkel, toen ik klein was.
Alleen hij en ik. Een dom vader-dochterding.
Op een dag...
zei ik dat ik niet meer wilde gaan. Ik wilde bij m'n vrienden zijn.
Ik wou dat ik...
Mag ik je iets vragen?
Natuurlijk.
Eerder zei je dat je begreep wat ik doormaakte.
Hoe?
Iets hier overtuigde me dat ik m'n vader nog kon helpen.
Dat ik terug kon naar de dag dat het gebeurde en...
hem kon redden.
Dat kan ik niet. Of wel?
Ik vind het zo erg voor je.
Is er nieuws? -Nee, niets. Nog niets.
Heb je Fatima gesproken? -Ja.
En?
Mijn vrouw bouwt een monster in een kamer vol zand.
En toch denk ik dat het precies is wat ze nu nodig heeft.
Is ze wakker? -Nee, nog niet.
Je mag wel bij haar gaan zitten.
Ik geef je wat ruimte.
Laat het weten als er iets verandert. -Ja.
Ik wacht buiten. -Oké.
Goed, hou maar op met die onzin en doe je ogen open.
Ik wil dat je naar me luistert.
Ik kan niet...
Ik kan dit niet zonder jou.
Dus word verdomme wakker, hoor je me?
We hebben dingen te doen, jij en ik.
Ik neem geen afscheid, begrepen?
Ik neem verdomme geen afscheid.
Wat ga je doen als ze niet wakker wordt?
Wat is dat nou voor vraag? -Een praktische.
Zorg dat ze mooi dun zijn.
Ik zou helpen, niet mijn vingers afhakken voor jouw stoofschotel.
Hij is heel lekker.
Snij ze iets grover.
Waarom sta je daar? Kom hier en snij wat groenten.
O, nee, ik... -Ik vroeg het niet.
We zijn een knap stel, hè?
Weet je nog dat ik, Abby en Ellis de stad in kwamen rijden?
Ja. Abby wilde dat je me neerschoot.
We schrokken ons dood. Je rende als een gek de straat op.
Toen bracht je ons naar een bunker en daar was Donna.
En Dale was er ook.
Weet je nog wat Donna me vroeg?
Nee.
'Snurken jullie?'
Ik had geen idee waar ze het over had.
We hadden net monsters horen gillen en waren in een gat geklommen...
en deze dame had het over snurken.
Ze keek me kalm aan en zei:
'Als je snurkt, vinden ze ons.'
Te midden van alle angst, het ongeloof, de doodenge chaos...
zei een stemmetje in m'n hoofd: 'Zij hier.
Zij weet hoe ze moet overleven.
Misschien komt het goed.'
Dat heeft me erdoorheen gesleept.
Zij sleepte me door de donkerste, engste nacht van m'n leven.
Ik heb het haar nooit verteld.
In het begin botste het vaak tussen ons.
Ze maakte het heel duidelijk dat ze me helemaal niet mocht. Nee, meneer.
Wat is er dan veranderd?
Ik denk graag dat we elkaar een beetje hebben leren kennen.
Het antwoord is dat ik geen flauw idee heb.
Het antwoord waarop?
Je vroeg me wat ik zou doen als ze niet wakker werd.
Dan moeten deze mensen naar huis.
Dit is misschien niet het moment, maar Jade heeft al gezegd wat je moet doen.
Negeer je dat vanwege een ontbrekende deur?
Het feit dat Donna hier nu ligt... -Dat klopt. Dit is niet het moment.
Boyd?
O, hé. Stil maar. Het is oké.
Nee, nee. Je bent in orde.
Hé, je bent er. Je bent in orde. Kristi. Je bent er.
Wat? -Kom hier.
Je bent in orde.
Donna. Hé, Donna. -O, god.
Ik weet het. Kun je me aankijken? Donna. Haal adem.
Goed zo. Ja.
Knijp in m'n handen, oké?
Pap? -Ja.
Ze is wakker. -O, mijn god.
Hé, wil jij dat tegen iedereen zeggen? Bedankt.
Ja. Heb je dat gehoord? -Ja.
Jongens, ze is wakker.
Hé. Dus ze is in orde? -Ja. Ja, ze is in orde.
Ik zal...
Kijk eens. Zo goed als nieuw. Min of meer.
Zullen we op m'n gezondheid drinken? Waarom niet?
Oeh. Die had pit.
Weet je wat ik dacht, Henry? -Nee...
maar ik weet bijna zeker dat je het me gaat vertellen.
Het is zo'n vreemde gedachte, maar ik kom er maar niet vanaf.
We zitten vast in een stadje waar we niet uit kunnen ontsnappen...
omringd door monsters die 's nachts uit het bos komen.
Het voelt allemaal niet echt, hè?
Heb je je ooit afgevraagd of dit misschien een droom is?
Geweldig nieuws, van Donna. Het is alleen jammer van Roger.
Je gunt me ook geen minuut, hè?
O, het spijt me. Neem alle tijd die je nodig hebt. Het is vast in orde.
Moordzuchtige poppen klommen uit een meer en vielen je mensen aan.
Goed. Wat Tabitha zei, over de angsten van mensen...
dat hun nachtmerries deel worden van het bos, klopt dat?
Ik denk het wel, ja.
'Punt van de speer.' -Wat is dat?
Ene Martin zei ooit dat die dingen 's nachts...
slechts het puntje van de speer zijn.
Liggen de kinderen in de tunnels? -Ik weet het niet.
Wat weet je wel? -Dat je geen tijd meer hebt.
Hoe moet ik mensen die tunnels in leiden...
als ik niet weet of wat Jade zag wel echt is?
Sommige dingen moet je gewoon geloven.
Niet met zoiets.
Wil je met me sollen? Nou?
Wil je me op de proef stellen?
Wat krijgen we nou?
Wil je met me sollen?
Wil je dat ik die tunnels in ga?
Wil je dat ik levens op het spel zet? Laat me dan verdomme de deur zien.
Allemachtig.
We hebben een plan nodig.